IMDb: 6.5/10 (8,502 votes)

Doomsday- og The Descent-regissør Neil Marhsall har skifta fokus frå framtid og notid til fortid med sitt hopp tilbake til romartida. Midtpunktet for handlinga er den mystiske forsvinninga til den niande legionen. (Les vidare under bildet).

Med kjennskap til dei tidlegare filmane til Marshall, og Doomsday fersk i minnet, forventa eg rå og blodig action. Og utan å gå rundt grauten, så kan det slåast fast at desse forventingane innfrir.

Bygd opp rundt kampar mellom romarar og det britiske folkeslaget piktarane, og med ei påfølgande flukt, er dette ei dyster historie som ikkje kastar bort tida på altfor mange romantiske pausar. Er ein ute etter korrekt historieforteljing kan ein lett gå vidare, Centurion si målgruppe er først og fremst den som ser fram til kreative drap og nedslaktingar, litervis med mørkt blod og få pustepausar. Samtidig er den raude tråden god nok til at heilskapen ikkje berre er ein haug med dyre effektar.

Dette fenga iallfall meg.

IMDb: 7.1/10 (1,968 votes)

Kva ville du gjort viss du berre hadde ei veke igjen å leve? Om du framleis var oppegåande, men fekk vite at du hadde ein aggressiv krefttype som ville krevje at du kom deg til behandling før veka var omme, viss du i det heile skulle ha ein sjanse. Det er denne situasjonen Ben (Joshua Jackson) brått ein dag hamnar i. Og til spørsmålet er svaret til Ben å kjøpe seg ein motorsykkel og køyre vestover.

One Week har eit alvorleg bakteppe, men endar like fullt opp med å bli ein vakker film. Ein road-trip vestover, med utgangspunkt i Toronto, betyr Canada og spektakulære omgivnader. Men sjølv om naturen byr på sitt og turen på motorsykkel er eit eventyr for seg, er det å følgje Ben dette dreiar seg om.

Ben gjennomgår noko som dei færraste har opplevd, og filmen prøver ikkje å forenkle det som skulle gå fare gjennom tankane hans. Ulike stadier for korleis han taklar situasjonen glir over i kvarandre og framstår som udefinerte og tidvis blanda. Han er på rømmen, samtidig som han søkjer mot noko.

Det er både ein sterk film og ein film som tematikken i betrakning er lavmælt. Det er sterkt å sitje tilbake og den brå forandringa i Ben, samtidig som eg har ein forståelse for motivasjonen hans. At filmen ikkje går inn for å formidle dei tyngste sidene ved ein kreftdiagnose, gjer at det er ettertanken og ikkje nødvendigvis tanken undervegs som er den dystre. Ein positiv måte å behandle tema på, som gjer filmen meir vennleg.

Det er jo trass alt snakk om ein road-movie, og for mitt vedkommande er det då viktig med ei kjensle av eventyr og spenning på toppen av alvoret.

IMDb: 6.7/10 (29,161 votes)

For dei som har fylgd med pÃ¥ sidene, skreiv eg i samanheng med «The Night Before», ein komedie med Keanu Reeves i hovudrolla, frÃ¥ 1988, at «Bill & Ted’s Excellent Adventure» er ein av filmane der han blir sett mest pris pÃ¥, av folk flest. Og etter denne lange setninga som opning, skal eg heller kortfatte dei liknande tankane mine under plakaten.

To unge, dumme gutar ligg an til å stryke i historie på skulen. Viss dette skjer, vil dei bli skilde, og framtida vil stå i fare. Difor får dei besøk av Rufus frå framtida, i ei tidsmaskin forma som ein telefonkiosk, som gir dei tilgang til tidsreise for å lære mest mogleg nyttig før den siste, munnlege eksamen.

Tidsreise eller møte med historiske personar er ikkje nytt, heller ikkje så veldig spennande, og blir den store svakheita ved denne filmen. Styrken er dei to idiotane som tek så lett på heile greia, òg blir drive til reise gjennom historiske periodar motivert av å måtte stå i eit skulefag. Spesielt Keanu Reeves er som født for rollen sin, Ted, ein ungdom som manglar både vit og personlegheit. Alex Winter glir inn i omtrent den same rolla, som Bill.

Trass i at filmen handlar om to tullingar, og heller ikkje gjer den mest interessante behandlinga av historie, sit dei fleste replikkane som støypt, og råma for handlinga til filmen gir rom for mykje god toskeskap. Karakterane får fram at dei har gode intensjonar og aldri meiner vondt. Samt at komedien som ligg nær den typen som blir kalla stonerkomedie, er fri for dei verste tilfeldigheitene og meiningslause reisene som er forbunde med så mange stonerkomediar.

IMDb: 6.4/10 (11,788 votes)

Første gong eg kom over plakaten til «Adventures in Babysitting» var eg rimeleg skeptisk til dette. Plakaten i seg sjølv er stilig, illustrert til og med, eit pluss i boka mi. Men tittelen, kva kalde grøss som gjekk nedover ryggen nÃ¥r augo las «babysitting».

Ein skal ikkje skue filmen pÃ¥ plakaten, eller tittelen for den del. Det som vippa meg over til Ã¥ sjÃ¥ filmen var godorda om Elisabeth Shue, formidla av rollefiguren til Coogan i «Hamlet 2», ein film som Shue gjesterollar som «seg sjølv» i.

Til filmen! Joda, Elisabeth Shue er fin å sjå på, og gjer ei grei rolle. Filmen er ikkje all verden å skryte av. Lenge består den av småtrøbbel utan interesse, ein form for «Home Alone»-light, og ikkje før dei siste minuttane blir dette i nærleiken av å nå den forma som Chris Columbus gjorde best med nettopp «Home Alone».

Alt i alt er dette ein middels film, som leverer for lite til Ã¥ bli verdt tida, men hentar seg nok inn igjen til at den blir vanskeleg Ã¥ skyve under midtkarakteren. SÃ¥ har eg i det minste lært meg Ã¥ like tittelen, og synst plakaten er fin òg, god — pÃ¥ Ã¥ttitalsvis.

IMDb: 8.2/10 (9,438 votes)

Har du sansen for Wes Anderson, som mellom anna har laga «The Royal Tenenbaums» og «The Life Aquatic with Steve Zissou», så bør du få med deg «Fantastic Mr. Fox».

Anderson har eit auge for detaljar og viser dette på ein tydeleg måte, utan at det går på bekostning av flyten i filmen. Verken dette eller andre kjente estetiske grep manglar når han med «Fantastic Mr. Fox» har gjort sin første animasjonsfilm, i stop motion.

Karakterar og replikkar er òg eit resultat av det som ikkje kan vere anna enn full kontroll av Anderson under produksjonen. Historia til Roald Dahl, som filmen er basert på, forblir likevel alltid det viktigaste. I lag utgjer alt dette det meste ein kan forvente av ein slik film.

Det som held denne i frå å bli ein endeleg film, er at den på fleire område er for lik «The Life Aquatic with Steve Zissou», og gir inntrykk av å vere ein kopi i animert form. Personane og forholdet dei i mellom, dei estetiske grepa, forteljarstilen. Å unngå ei samanlikning er umogleg, og eg held ein knapp på «The Life Aquatic». På ei anna side er det slik som dette eg gjerne vil sjå Wes Anderson lage film.

IMDb: 7.5/10 (47,168 votes)

James Cameron har laga ein spennande film med «The Abyss», eit undersjøisk eventyr innblanda med kald krig og utanomjordiske vesen.

Eit avansert farty drifta av godaste Ed Harris, blir sett inn for å hjelpe militære i å hente ut teknologi i frå ein havarert ubåt. Dette medfører eit basketak mellom usympatisk militært personell og dei litt for kjenslestyrde, dediserte personane som driftar redningsfartyet.

«The Abyss» er fiffig i oppbygging av spenning og det er eit sjakktrekk å plassere handlinga på botnen av havet, ekstra langt nede. Trusselen det høge trykket på alle kantar medfører set alle konfrontasjonar innvendig ekstra på spissen. Dette blir så effektivt at stereotypane Cameron brukar som rollefigurar, som eg ikkje har særleg i mot, blir tilsløra akkurat så mykje som det skal til for å svelgje det.

Store ord blir preika og det heile er ikkje i nærleiken av å vere realistisk, men «The Abyss» gir både grøss og kaldsveitt rygg på sitt beste, og oppnår innimellom litt av den klaustrofobiske atmosfæren som Ridley Scott fekk til i «Alien».

Svar på eventuelle spørsmål om «The Abyss» er verdt å sjå, kjem heilt an på i kva grad du forventar eller forlanger skikkelege rollefigurar og ei i heilheit original forteljing. Du får ingen av delene her, men innanfor dei rammene som eg har prøvd å setje her får du god spenning i massevis.

IMDb: 6.6/10 (16,251 votes)

I namnet åt kort oppsummering, utanomjordiske vesen er på planeten vår for å hente heim slektningar av seg. Ei gruppe eldre menn, klare for gamleheimen, døden og det som verre er, oppdagar at bassenget brukt som mellombels lagring for kapslane med skapningane, gjer dei spreke som ungdomar.

Cocoon er ein snill film, familievenleg og i det heile ein sci-fi i retning Close Encounters of the Third Kind. På sitt beste byr den på fin, uskyldig humor, då gamle folk på film tydelegvis kan finne på mykje sprøtt. Det som dreiar seg om dei utanomjordiske venene våre leverer derimot ikkje gode nok varer, då dette er ein slapp gjeng som etter byrjinga av filmen aldri byr på særleg spenning.

No kan det hende at eg berre blei skuffa fordi jordkloten aldri blir sprengt i fillebitar, og fordi venskap og forståing er keisamt. Og sidan eg aldri forventa at det skulle skje, så er eg vel passe nøgd med kva Cocoon har å by på. Karakterane er likande personar og handlinga trår aldri i dei djupaste, sentimentale gropene, så den flotte atmosfæren blir mogleg å svelgje.

IMDb: 3.7/10 (3,673 votes)

Luke nr. 12. Litt historie først. Denne TV-spesialen blei sendt for første gang på CBS i 1978 som ein julespesial. Ideen var forfatta av George Lucas, men han hadde ingenting å gjere med filmen utover det. Når han så såg resultatet nekta han TV-kanalen å sende den, men det stod i kontrakten at den skulle bli sendt minst ein gong, og resten er historie. For meir enn det har den aldri blitt sendt. Den har ikkje vore i nærleiken av å nå eit anna medium. Heldigvis, viss det går an å sei det på den måten, var det nokon som tok opp programmet.

Grunnen til at eg ville sjå denne greia, som eg aldri hadde høyrt om før eg las om den i teikneseriebladet «M», var ei slags filmmelding i nummeret med tittelen «M Superalbum». For å sitere:

Det finnes flere typer «dÃ¥rlig» film. Morosam/dÃ¥rlig, som «Plan 9 From Outer Space», for eksempel — og sÃ¥ dÃ¥rlig/dÃ¥rlig, som «Alexander». Og sÃ¥ finnes det kjedelig/dÃ¥rlig, og irriterende/dÃ¥rlig og hÃ¥pløst, begredelig, gudsjammer/dÃ¥rlig. Og sÃ¥, et par hakk til lengre ned pÃ¥ stigen, nÃ¥r man trodde man skulle ha nÃ¥dd bunnen for lengst — se der er «Police Academy: Mission to Moscow». Og sÃ¥ et godt stykke under den igjen, finner man omside «Star Wars Holiday Special».

Dette her er jo åtvaring på sitt sterkaste, men åtvaringar av den typen er ofte freistingar til å gå imot. Eller?

Kvaliteten var det første som slo i mot meg, som eit hardt og brunt slag i trynet. Ta noko av det dårlegaste du har sett på YouTube, legg til ekstra støy, gjer det endå meir uskarpt og du har nesten kvaliteten her. Det er ikkje alltid bilde- og lydkvaliteten skal ha noko å sei på ein film, så lenge ein film er god nok, så har eg tålt mykje. Men her blei eg kvalm.

SÃ¥ til sjølve filmen. Historia er tam som ein fjert i verdsrommet, og dÃ¥ ser eg for meg at ein ikkje kan lukte der. Det er som du hÃ¥par pÃ¥ Ã¥ mÃ¥tte gÃ¥ pÃ¥ do, sÃ¥ filmen kan spele vidare utan at du har sett den pÃ¥ pause — akkurat som pÃ¥ kino.

Dei musikalske innslaga måtte eg seriøst spole forbi. Då det var igjen 25 minuttar av videofila, legg merke til at eg no har gått bort i frå å kalle dette ein film, fann eg fram eit teikneseriehefte og lét greia gå i bakgrunnen, med nedsett volum for ikkje å gjere meg fullstendig galen. Ein plass går grensa for kva eg kan fullføre, og eg trykka stopp 10 minuttar før slutt. Men det var for seint. Handlingsreferat er vanskeleg å skrive, eg står over.

Musikken her er kanskje verdt å nemne igjen, det høyres nemleg ut som ei atombomba speledåse her. Eg har aldri følt meg så tom innvendig som då eg pinte meg gjennom dei første 20 minuttane med grusom musikk og uforståeleg wookie-prat utan teksting..

Eg skriv ikkje særleg meir, du har forstått poenget. Det finst ikkje ein positivt ting å sei om dette. Eg er ein idiot som såg så mykje av den som eg gjorde, og veit ikkje heilt kva eg ville oppnå. I forhold til det andre eg har gitt den dårlegaste vurderinga på Filmdagbok, så er dette dårlegare. Hadde IMDb hatt eit 0-punkt… Ein så dårleg film skal eg aldri sjå igjen.

IMDb: 8.2/10 (2,801 votes)

Luke nr. 4. Ein relativt moderne juleklassikar dette, som har rukke å bli vist på TV år etter år ei stund allereie. Denne flotte og litt triste eventyrhistoria om ein liten gut som får oppleve at snømannen han byggjer kjem til live om natta og har tek han med på ei eventyrleg reise følgjande natt. Då det ikkje er noko tale i 1982-versjonen, sett bort frå introduksjonen gjort av David Bowie, spelar musikken ei ekstra viktig rolle. Den nydelege musikken er gjort av Howard Blake, med den gong 13 år gamle Peter Auty på vokalen til «Walking in the Air», ein ny favoritt.

Animasjonen har eit preg av bokillustrasjon over seg, er rik på detaljar om ikkje så flytande som f.eks. Disneylangfilm. Naturleg, ettersom denne blei laga for britiske Channel 4 og ikkje kinopublikummet verda over. Det er ikkje vanskeleg å like animasjonen, då den i grunn er perfekt til å skildre den hurtige forflyttinga me opplever, og er med på å gi kortfilmen særpreg og kanskje litt ekstra vinterstemning.

Det viktigaste som kan bli sagt om «The Snowman» er at dette er ein knallfin juleanimasjon med den rette stemninga, som lullar ein inn i seg før den avsluttar på flott, smått trist vis.

IMDb: 5.6/10 (10,037 votes)

«Barbarella» er det beste frå to verder, herleg tåpelege b-film samtidig som den har vakre Jane Fonda i hovudrolla. Eit pulserande romskip med innreiing av pels i veggar og tak er basen til Barbarella, som uvitande om kva vondskap og våpen er, som barn under eit pasifistisk styre av verdsrommet, må setje ut på eit farleg oppdrag i å stoppe ei gjenoppblussing. Filmen rettar seg mot ei sensuell Barbarella heile vegen, og at det verka å skulle vere seriøst er noko som gjer det så vanvittig artig, når ikkje den tynne historia skin gjennom og det blir keisamt då.