User Rating: 6.9/10 (458 votes)

Bill er ein tapar. Han er småfeit, har ei kone som er utru og ein sjef som ser skikkeleg ned på han, dessutan er sjefen hans svigerfaren.

Aaron Eckhart spelar Bill som i tillegg til å vere ein tapar er ein kjedeleg person, dette er ikkje handtert på aller beste måte gjennom manuset og filmen blir småkjedeleg på grunn av dette. Då filmen startar blir det dårleg forklart kva den skal handle om det er diffust kva type film det er. Etter ti minuttar tok eg det innover meg at dette ikkje kom til å handle om noko spesielt anna enn Bill og hans seige situasjon, og prøvde heller å ta inn dei små komiske augeblikka som i blant dukka opp.

Komedien reddar «Bill» frå å bli ein dårleg film, men det er ikkje nok til å trekke den over på godsida av skalaen. Her virkar det som alle går på automatgir. Kjente personar er det nok av, hadde dei berre bidrege med noko ekstra hadde det vore bra, men ingenting tilseier at dette skal bli betre enn middels.

Veldig lett underholdning i form av litt komedie her og der og drama som ikkje fungerar så godt passar seg som oppsummering. Eg kan ikkje anbefale «Bill» på nokon måte, ikkje for dei som berre er ute etter enkel kveldsunderholdning heller. Men på ei anna side er det lite som er mykje dårlegare enn middels.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.3/10 (3,501 votes)

Etter å ha blitt kjent med Noam Baumbach som filmskapar gjennom «The Squid and the Whale» tilbake i 2006 var det knytt forventingar til den nye filmen hans som gjekk an å anskaffe på DVD (sone 1) allereie i i februar. No når kjem på kino her til lands gjer eg det som eg hoppa over i februar og skriv litt omkring den.

I hovudrollen som Margot har me Nicole Kidman, som i starten av filmen kjem til huset på øya der søstra held til med den noko spesielle ektemannen sin, spelt av Jack Black. Søstra (Jennifer Jason Leigh) og Margot har ikkje det beste søskenforholdet, samtidig som dei har andre personlege problem å stri med. Baumbach viste at kunne gjere dysfunksjonell familie til film med «The Squid and the Whale» (og har også bidrege i stor grad til manuset på Wes Andersons «The Life Aquatic with Steve Zissou» som på sitt vis handlar om familie), og prøver seg igjen her. Stjernene er på plass og det meste ser bra ut på papiret.

Så har det seg sånn at «Margot at the Wedding» blir litt enkel og behandlar temaet sitt for forsiktig, humoren som eg forventa gjorde sjeldan meir enn å småboble, sjølv om filmen har sine flotte augeblikk både her og i dramaet legg den seg nærmare den anonyme middelvegen enn å trå til med sporsettande episodar - kjenslemessig. Eg mislikte ingenting ved filmen, det er ikkje problemet, problemet er enkelt og greitt at dette blir for forsiktig og det skjer for lite i lengden.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (5,735 votes)

Eg var ikkje klar over, men «You’ve Got Mail» frå 1998 med Tom Hanks og Meg Ryan er ei nyinnspeling av den klassiske perla, «The Shop Around the Corner» frå 1940. I originalen, som eg nyleg har sett, har me James Stewart i herrerollen som Alfred og Margaret Sullavan som Klara, viss brevkorresponderar med kvarandre utan å vere klar over at dei er kollegaer i den same butikken, som forresten ligg i Budapest. Forholdet mellom desse to i butikken er det motsatte av kva breva betyr for dei, noko som på si side gjer dette til ein film ein lett får tak på ideen til.

Samtidig handlar det ikkje berre om desse to, tittelen styrer dette inn på ein butikk som framstår som like viktig for framdrifta og handlingsforløpet i filmen som forholdet mellom Alfred og Klara. I den skapte atmosfæren får både komedie og drama godt rotfeste, i ei velporsjonert blanding som gjer dette til ein feelgood film. All handling er ikkje avgrensa til butikklokale, men det seier seg at det står på dialog og skodespelarprestasjonar i omgivelsar som me blir servert i «The Shop Around the Corner», ettersom dei er statiske og ikkje særleg spennande. Dette blir igjen kompensert med høgt tempo, orda flyg fram og tilbake i toppfart, utan å bli slitsomt takka vere små pusterom.

James Stewart gjer ei storarta rolle, om ikkje den beste så iallfall der oppe. Han var grunnen til at eg såg filmen og spelte såleis ei viktig rolle for kor vidt dette skulle lykkast å bli underhaldande for underteikna. Dette sagt, resten av persongalleriet følger tett opptil, kanskje spesielt Felix Bressart som familiemannen Pirovitch, han bidrog til stadig latter kvar gong han raskt forsvinn når det blir bedt om ærlege meiningar i butikken.

Oppsummert, ein god film, kanskje då spesielt for den som er ute etter James Stewarts betre filmar og/eller morsomme, dialogvittige romantiske komediedrama frå gammalt av.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.5/10 (979 votes)

«Justice League: The New Frontier» er den andre filmen i rekka av rett-på-video samarbeidsproduksjonar mellom DC Comics og Warner Bros. Planen er at DC Universe Original Animated Movies, som serien av filmar går under, skal komme med 2-3 nye filmar kvart år. Hittil er det «Superman: Doomsday» som eg nyleg har sett og denne filmen her som har blitt lansert.

Forutan å vere knytt til det same superhelteuniverset har ikkje filmane all verdens til felles, Superman og Lois Lane som går igjen i begge dei to filmane hittil både ser annleis ut og har andre stemmer. Produksjonsmetoden er lik, men teikninga er annleis her. I følge Wikipedia har denne filmen vore truverdig mot stilen i originalteikneserien den er basert på, «DC: The New Frontier», med sine firkanta fingrar, musklar og kjevar. Dette er med på å bidra til å gi filmen eit tidsmessig korrekt preg då denne stilen gjerne er noko ein knyttar til eldre teikneseriar, og historien her går føre seg på 1950-talet.

Ikkje berre i form av teikningane gir «Justice League: The New Frontier» djubde til tidsepoken, i form av historie og sjølvsagt karakterane, heltesynet og mange små detaljar klarar filmen å få meg inn i eit modus som eg stort sett finn meg sjølv i når eg blar igjennom gamle superhelteblad. Dette til tross for at teikneserien filmen er ein adapasjon av kom ut mellom 2003 og 2004.

Handlingsmessig leverar dette i både pose og sekk, her skjer det nok heile vegen, som med 70 minuttar er knapp, men likevel lang nok. Det blir gitt god tid til oppbygging og dei viktigaste karakterane i Justice League, i forhold til historien, får verdige introduksjonar. Ein felles fiende som eg skal unngå å røpe noko meir om er det naturlege samlingspunktet som sidan utviklar seg til å bli senteret for filmens høgaste punkt på spenningskurva.

«Justice League: The New Frontier» manglar litt futt i kantane, men framstår som ein meir komplett og vaksnare film enn forgjengaren i serien. At den skal gripe tak i så mykje som den gjer er både positivt og negativt, det gjer at det ikkje finst eit dødpunkt i filmen, men gjer også at historien hoppar litt fort fram i blant.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.1/10 (2,069 votes)

Litt skeptisk til teiknefilmformat i denne samanhengen gav eg meg likevel i gong med «Superman: Doomsday», der stemma til Superman er Adam Baldwins («Firefly») og Anne Heche («Men in Trees») står bak Lois Lanes stemme.

Historien er av den fine sorten, dvs. at den involverar Lex Luthor og dødsalvor for Superman. Luthor grev opp ein utanomjordisk, udødeleg krigar som etter kvart skapar ein del trøbbel for Superman. Utfallet av ein lang og vill slosskamp etter berre halvtimen av filmen har passert bygger grunnmuren for resten av filmen som er både villare og meir interessant enn den barne-tv-animasjonsliknande første delen.

Til tross for at det er altfor lite blod her og øydeleggingane er mest på bygningar klarar filmen også å levere litt meir djupsittande alvor, om enn på like enkelt vis som spenningen, til den grad at eg faktisk ser ut til å bry meg om det.

Bortsett frå dette må filmen bli tatt for det den er, ein rett-på-video produksjon som på enkelt vis er mest actionretta. Til å vere det er den god, og eg kjeda meg heller ikkje. Heller det motsatte, det er nokon flotte sekvensar i blant som gjer dette til ein god nok animasjon.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.7/10 (74 votes)

Lena og Hannes har ei fortid i lag. Over tid har Hannes mishandla Lena i stadig større grad, noko som til slutt har resultert i at han endeleg blei innsatt.

Filmen startar ved at den tredje viktige personen i filmen, Alf, ektemannen til Lena i det mest aktuelle tidsforløpet gjennom filmen, besøker minnelunden der aska til Lena er spreidd. Me får vite at Lena er død, Alf skjønte han ikkje kunne gjere noko med dette også før ho forsvann. Dette set på ein måte utgongspunktet for filmen før historia føretek eit hopp tilbake i tid til Alf og Lena sine beste dagar.

Ei stund har gått sidan Hannes blei satt i fengsel og han blir satt laus på prøvetid med krav om å gå i gruppeterapi for å kontrollere sinnet. Ein dag ser Lena tilfeldigvis Hannes på gata, når ho etter kvart mottek eit unnskyldande brev i posten som Hannes aldri skulle ha sendt blir ho usunt nysgjerrig på om ein person verkeleg kan forandre seg frå å vere prakteksempelet på mishandlar til å bli meir eller mindre normal.

I «Den Man Älskar» handlar det om menneske som blir styrt av impulsar framfor avgjersler gjort på logiske resonnement. Lena gløymer, Hannes gir etter, Alf kjem heller ingen veg tross oversikta over fakta og delvis utanforståande i forholdet mellom Lena og fortida hennar. I den håplause tragedien som utfoldar seg er det fråveret av forventa utvikling i bilderamma som gjer dette uthaldeleg og ikkje frustrerande. Om ein anar kvar dette kan gå vil det aldri bli for mykje av dveling rundt det. Ein kan fint sei at det ikkje dreiar seg så mykje om kva som skjer som det dreiar seg om kven som er involvert.

Temaet er mishandling og det handlar både om den mishandla og mishandlar samt personar med tilknytning til desse. Det blir ikkje forsøkt gitt ei forklaring på tankane den mishandla, Lena, sit med, så mykje som det faktum at ho er stappfull av tankar av alle slag. Her er det opp til publikum å bestemme kva som er det viktige.

Bruken av klassisk musikk for å skape eit passande lydbilde til handlinga er tydeleg og i blant nær over toppen, like fullt velplassert på dei plassane der det er ønska oppnådd ekstra effekt. Det tekniske er på plass utan å trekke til seg spesiell merksemd. Den sterke handlinga er eigentleg nok i seg sjølv og klarar åleine å skape ei ubehageleg kjensle som kunne ha vore tent med ein endå større avstand mellom oss og det som føregår på skjermen.

Eg er redd dette blei litt bleikt i forhold til potensiale. Filmen ligg nær å vere verkeleg god, men taper på feige utvegar og kunne gjerne ha vore endå tyngre og dystrare. I fleire tilfelle under filmsjåinga sat eg med nervøs og ubehageleg kjensle som vitnar om godt laga film, etterkvart gjekk det derimot opp for meg at forløpet var satt og forbi dette punktet klarte ikkje filmen å halde på den heilt store interessa tross det sterke temaet. Slutten blei difor likegyldig, noko som sjølvsagt ikkje er bra.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.0/10 (2,721 votes)

«Funny Games U.S.» er ei amerikansk nyinnspeling av den austerrikske filmen «Funny Games», så lik originalen som det kan bli visstnok, utan at eg har sett originalen for å kunne bekrefte det er det opplyst at den amerikanske er ei såkalla shot-for-shot nyinnspeling. Regissøren er den same, manus er ikkje tukla med, alt er lagt til rette for at Michael Haneke får fram sine intensjonar med «Funny Games» i nyinnspelinga av sin eigen film. Som intetanande ovanfor originalen er det ikkje opp til meg å dømme kor vidt den eine eller andre er betre, lat amerikanarane få seg ei god nyinnspeling for ein gongs skuld. Joda, det finst vel fleire…

For «Funny Games U.S.» er god, på den måten terroren som blir framstilt kryp under huda på deg og styrer dette bort frå å bli ein film som fullt og heilt støttar seg på dramatiske eller overraskande plotlines. Haneke tek seg tid til å sette det i rett stemning og få oss til å bli kjente med karakterane, til ei viss grad, han styrer unna den fulle utleveringa av menneskas psyke og/eller intensjonar med alt, men dukkar djupt nok til å skremme oss. På sitt beste er det nok til å vri seg i stolen og flytte på beina i ubehag, på sitt verste gjer mangel på utvikling meg noko utålmodig.

Gjennom deler av filmen anar ein kva det neste trekket er, og sjølv om forutsigbarheit kan vere kjedeleg i fleire tilfelle blir det her nytta bevisst til å gi oss ekstra tid til karakterane og i blant sette ekstra støkk i oss når me har slått oss til ro. Kopla i lag med nokre langdryge sekvensar i blant gir det meg inntrykk av at filmen kunne tent seg med å vere kortare enn 111 minuttar. Det sagt, resten var skremmande og litt stilig, Michael Pitt overgår både Naomi Watts og Tim Roth som begge gjer seg godt som skremte individ. På ingen måte bortkasta tid.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.8/10 (6,347 votes)

«The Bank Job» er den hittil ferskaste filmen med Jason Statham, som tross middelmådige actionfilmar i ny og ne fortsatt er ein av dei råaste skodespelarane i Storbritannia. Det er også Roger Donaldson sin ferskaste, filmskaparen bak den flotte «The World’s Fastest Indian». Her held han seg i fortida då han igjen har laga film basert på ei sann historie med rot i nokre tiår tilbake.

Etter ei frisk opning med puppar og naken hud i mengder openberrar etter kvart ei historie seg, Terry Leather (Statham) er ein mann med ei bilsjappe og gjeld som får sjansen via ein gammal bekjent til å få tilgongen på raske pengar ved å rane ein bank. Den bekjente har eit anna motiv for ranet enn pengar og smykker, nemleg eit sett med kongelege nakenbilder. Via denne delen av historia blir det bygd inn handling nok til å styre «The Bank Job» unna å bli ein rett fram bankransfilm.

Elegant utført i 1970-tals setting som aldri blir for mykje av det gode er dette ein fin og småskitten film, i kontrast til blankpolert stål og tekno mumbo-jumbo som i «Ocean’s» ditt og datt. Sjølve bankranet er hovudbrikka utan at det går på bekostning av verken førre eller seinare partiet i filmen, eg synst dette var ein både spennande og stilig film som holdt godt gjennom 110 minuttar.

På ei anna side legg heller ikkje «The Bank Job» skjul på at det er ein heist-film (med mange innvikla trådar om utpressing og politisk tilknytning), det blir aldri om å gjere og slenge oneliners eller gi closeups av kjente skodespelarar. Ei viss nerve klarar den å halde, delvis takka vere filmmusikk i velkjent stil som ligg småtrykkande over dei mest intense delene, heller ikkje her blir det for mykje av det gode.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.2/10 (10,901 votes)

Eg har ein innrømmelse på lager, eg har aldri sett «Grease». Sjølvsagt har eg sett klypp frå den, eg veit sånn cirka kva den handlar om og alt det der, men har aldri hatt spesielt lyst til å sjå heile. «Cry-Baby» fekk eg umiddelbart lyst til å sjå når eg blei obs på den, parodiere «Grease» og liknande som den skulle gjere. Dessutan er eg glad i musikalar, etter i mange år ha hata sjangeren som intetvitande, har eg blitt godt glad i nokre etter kvart, gode musikalar set eit ekstra gledestrykk i meg, det blir så mykje meir fres over sakene med gode songnummer.

«Cry-Baby» er på langt nær den første filmen til John Waters, men mitt første møte med filmskaparen. Og for eit møte! Kvelden eg satte meg ned med filmen var den rette, eg var innstilt på god film, litt lysten på noko ekstra enn berre ein komedie. Denne leverte frå første minutt då den opna med The Bonnie Sisters «Cry-Baby» til ein tidssettande vaksinasjonssekvens i 1950-talsånd. Her vert både musikkstilen, persongalleriet og ikkje minst humoren satt. Heilt på kanten av kva eg kan sluke, men aldri over, difor så velfungerande.

Johnny Depp spelar Wade Walker, Wade går under namnet Cry-Baby, her skal eg ikkje røpe nokon årsak, for som det meste i filmen er det vanskeleg, om ikkje umogleg å gjengi inntrykket dialogane, monologane og songstykka gir. Cry-Baby er ein skikkeleg hillbillie og harding med gjengen som følger, Drapes heiter folka hans og er forhatt av den «gode» sida i lokalsamfunnet, the Squares. Filmen er ei kjærleikshistorie av ein musikal som involverar ei jente som ikkje er så Square som dei rundt seg.

Ein klisjé er betingelsen på eit utslitt utrykk, det «Cry-Baby» gjer er at den hentar inn dungar av klisjear og pussar dei opp, forsterkar dei og lagar ein heidundrades artig film ut av det. Ingenting er nytt, men det er friskt. Pangstarten allereie under opningssekvensen blei aldri det einaste av glede i filmen, løpet blir køyrt fullt ut, eg blir like glad i karakterane som i musikken då dei aldri dør ut i stereotypane sine. Stereotype er vel også hakket negativt, det er sjølvsagt meir til karakterane enn som så.

Eg klarar ikkje gjere anna enn å skryte av dette, alt satt som støypt for min del iallfall. Depp briljerar, Amy Locane som jenta her forelska eg meg lett i. Tilogmed Kim McGuire som den urstygge Hatchet-Face var like effektfull på slutten som i starten, huff, stygg som pokker altså. Eg kan ikkje love at denne vil falle i like stor smak for alle som den gjorde for meg, men anbefalar den til nokon som har lyst på ein lett og lystig gladfilm.

Nok ein gong minnar eg på at min «9» er som andres «10». Min «10» er forbeholdt gjensyn som leverar varene like godt eller betre.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.8/10 (65,715 votes)

«AI» låg lenge an til å bli ein god film, problemet blei at den låg så lenge ann, generelt sett. Spielberg har laga ein film om eit robotbarns jakt på mors kjærleik og streifar innom eksistensielle spørsmål 101 gjennom den eventyrlege historia me er vitne til. Det som til vanleg kunne ha blitt altfor mykje av det gode, med tanke på vesle David, robotbarnet, si emne til å elske, går seg til her ettersom det er snakk om robotar. Når David er på jakt etter å bli elska har ordet «love» ein tendens til å dukke opp stadig vekk, mange verbale forsøk på definisjonen av ordet blir gitt og det sagte er ikkje nytenking.

Det som gjer «AI» til ein potensiell 8-ar, som synk på grunn av lengden, er at Spielberg har laga ein eventyrfilm med stadig framdrift som byr på mange spennande syn og tøffe futuristiske idear. Viktigare og det som gjer at eg kan like denne tross mitt kalde forhold til både «E.T.» og «Close Encounters of the Third Kind» er at det er lagt inn ein melankolsk undertone. «AI» er aldri ein gladfilm, heilt i frå første minutt er det klart at menneskeheita har påført seg sjølv ondt. Sjølv om det heller ikkje er ein deppefilm er det ei dyster stemning over alt spetakkelet som gir filmen ein ekstra dimensjon.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10