IMDb: 7.7/10 from 11,065 users

Trettande luke i julekalender 2011 handlar om julefeiring ved fronten under første verdskrig. Tyske, franske og engelske styrkar møtes i vinterkulda for litt champange, julemusikk og kos.

«Christmas pudding of a production tries to satisfy all and ends up pleasing none», skreiv Paul Byrnes i The Sydney Morning Herald dÃ¥ Joyeux Noël hadde premiere i 2005. Byrnes er inne pÃ¥ noko, sjølv om eg ikkje er heilt einig i at dette er ein pudding av ein film.

Joyeux Noël fortel om våpenkvila ved fronten i desember 1914. Hendingane er basert på ei sann historie som involverte rundt 100 000 soldatar. I filmen møter vi tre små troppar, med tyske, engelske og franske soldatar. Eit par hundre menn og berre ein brøkdel av totalen.

For å ta grunnane til at dette ikkje er ein pudding først. Joyeux Noël får fram den grusomme sida ved føsrte verdskrig. Det var i stor grad ein krig som handla om hyppig slakting i fronten. Over fem millionar liv gjekk tapt på slagmarkene. 1 poeng. Delen av filmen som handlar om julekos og sånt gjer eit viktig poeng ut av at folk er like. 1 julepoeng.

Grunnen til at Joyeux Noël er pudding er at den avgrensar hendinga til troppane i filmen. Det blir ikkje snakka om dei andre soldatane som gjorde det same. Vi får servert ei løgn som går på at maks eit par hundre var involvert. 1 minuspoeng for faktafeil. Det heile drar ut og blir for lystbetont til at eg klarar å svelge det som realistisk. Det handlar om premissane filmen lagar for seg sjølv. Filmen kunne ha vore forutan det romantiske innslaget. 0.5 minuspoeng.

Poeng, julepoeng om minuspoeng blir cirka 6 på ein skala frå 1 til 10. Eg blir aldri frelst, men annerkjenner at Joyeux Noël forsøker å røre.

IMDb: 6.1/10 from 22,051 users

Tolvte luke i julekalender 2011 er nissefilmen The Santa Clause med Tim Allen. Ordspelet med ein e på slutten av Clause legg føringa for handlinga og set standarden for den enkle komedien.

Styrken til The Santa Clause som julefilm er eit tydeleg tema. Det handlar om å tru (på julenissen), og det blir klart tidleg i filmen. Resten av filmen blir du masa hol i hovudet om dette. I tillegg til får du dumpa over deg ei snøskuffe med spesialeffektar som umogleg kan ha sett heilt bra ut i 1994.

Scott Calvin (Tim Allen) blir til julenissen, men verken vil eller trur det sjølv. Før heilt på slutten. Sonen til Scott, Charlie heiter han, er aldri i tvil om at faren er blitt julenissen. Charlie blir ikkje trudd av dei vaksne. Før heilt på slutten.

Eg har aldri sett The Santa Clause samanhengande. Eg har aldri hatt noko i mot filmen, heller ikkje etter å ha sett han. Men det blir for enkelt. Det blir dill og dall og er i det heile ein eindimensjonal film. Målgruppa er nok heller ikkje meg og likesinna. I grunn synst eg filmen sender dårlege signal. At Scott som prøver å hjelpe ein person blir straffa er ein skremmande moral. For å bli feit og skjeggete er ei straff. For barn som i utgangspunktet er redd julenissen må det vere reine skrekkfilmen.

Men eg kjedar meg aldri. Forventingane var små, og fallhøgda soleis låg. Eit par scener er morsomme, og resten er heilt ok.

IMDb: 7.5/10 from 5,341 users

Ellevte luke i julekalender 2011 er ein englefilm med Cary Grant, David Niven og Loretta Young. O gledelige jul for ein herleg kombinasjon.

Det kan bli sagt først som sist at The Bishop’s Wife er den mest stemningsfulle filmen etter elleve dagar med Filmdagboks julekalender. Samansettinga av humor og folk som pÃ¥ ein truverdig fÃ¥r fram at dei bryr seg er unekteleg vellykka.

Julemirakel er det tematisk samlande omgrepet for The Bishop’s Wife. Ved Ã¥ gjere Cary Grant til ein engel, den sjarmerande typen du ikkje vil overlate i kona di sitt selskap, blir engel-businessen lettare Ã¥ svelje. Alt han gjer har ei Ã¥rsak, og at vi tidleg blir klar over dette opnar filmen til Ã¥ gjere sÃ¥ mykje meir enn Ã¥ preike om julemirakel.

Det er ofte ei utfordring Ã¥ vidareformidle essensen i ein god film. Ofte handlar det om at gjennomføringa er god, handlinga oppsummert treng ikkje vere original. The Bishop’s Wife handlar i korte trekk om ein engel som trenger seg innpÃ¥ ein biskop og kona hans for Ã¥ gjere livet deira lykkelegare. Eg vil i stor grad framheve skodespelet og samspelet som styrkane. Cary Grant har karisma, David Niven er bÃ¥de dyktig og truverdig og Loretta Young lyser opp samtidig som ho er det stabile midtpunktet.

Ei sann anbefaling av ein julefilm.

IMDb: 8.0/10 from 215 users

Tiande luke i julekalender 2011 er nok ein TV-spesial med The Muppets, denne gongen frå 1979. Spesialen samlar seg rundt musikaren John Denver og eit utval julesongar han framfører i lag med The Muppets.

Blant julemusikk er John Denver and the Muppets: A Christmas Together ein av favorittplatene mine med julemusikk. Forventingane til denne TV-spesialen var urealistisk høge og den potensielle fallhøgda stor. Grunnen til at eg innleiar med desse opplysningane er nettopp at spesialen krasja fullstendig og enda opp med å bli eit traurig skode.

John Denver and the Muppets: A Christmas Together blei sendt på TV, men har aldri blitt lansert som video. Opptaket som sirkulerer er heilt greitt, men langt frå topp på lyd og bilde. På ein måte var dette ubetydeleg, for ønske om å sjå framføringar av favorittjulesongane mine var høgt nok. Men så viste det seg at det er andre versjonar av songane i TV-spesialen enn på musikkalbumet, og at desse var bleike i forhold. Programmet heng ikkje i hop på godt vis, og John Denver passar nok betre på plate enn på TV-skjermen.

IMDb: 8.2/10 from 1,276 users

Niande luke i julekalender 2011 er ein TV-film med The Muppets frå 1977. Basert på ei barnebok frå 1971 og filmatisert av Jim Henson med mindre kjente Muppet-figurar i rollane.

For meg er det ikkje eit ekte julefilmmaraton utan The Muppets. Søken etter ein film som kan avlaste den beste av dei alle, The Muppet Christmas Carol frå 1992, blir trappa opp att kvart adventstid.

Emmet Otter’s Jug-Band Christmas fyller ingen sko. Filmen skuffar litt fordi eg forventa Kermit, Miss Piggy og dei andre kjente. Dette skuldast dÃ¥rleg forarbeid. Sett forbi eigen urimelegheit er historia grei. Det handlar om ein fattig familie pÃ¥ to, og korleis dei kjem seg langt pÃ¥ vilje og emna til Ã¥ glede seg over det enkle. Ikkje overraskande er det flust av songnummer; i stor grad sjarmerande eller flotte.

Eg kom over skuffelsen. Emmet Otter’s Jug-Band Christmas er ein kort og flott julespesial. Sjølv om han aldri er ekstraordinær og heller ikkje er meir enn tidsfordriv.

IMDb: 7.1/10 from 54,394 users

Åttande luke i julekalender 2011 er horrorkomedien Gremlins frå 1984. Gremlins blei ein stor suksess. Filmen fekk sin oppfølgjar i 1990, og har inspirert til filmar som: Critters, Ghoulies, Troll, Hobgoblins, Beasties, Kamillions, Spookies, og Munchies.

På ei forretningsreise til New York besøker Randall Peltzer Chinatown. Han jaktar julepresang til sonen sin og endar opp med ein mogwai, ein søt liten bamseliknande skapning. Instruksane til selgaren er: a) Ingen sterke lys. b) Ikkje i kontakt med vatn. c) Aldri mat etter midnatt.

Gremlins skyr verken vald, forstyrra sinn eller alkohol og tobakk. Summen er ein fornøyeleg svart komedie. IOg filmen passar minst like godt til vaksne som modige barn. Innstruksane dannar grunnlaget for ei tradisjonell og gjennomført oppbygging. I den forstand at sjåaren blir belønna seinare for å følgje med. Fram mot klimakset brukar Gremlins tida på å bygge miljø, gjere oss kjente med karakterane og sette oss i julestemning.

Gremlins humor, god stemning og høgt tempo. Filmen er rik på detaljar, men samtidig ukomplisert. Ei slik samansetting gir han potensielt høgare gjensynsfaktor. Dommen er positiv.

IMDb: 6.1/10 from 3,116 users

Sjuande luke i julekalender 2011 er sett til New York og sterkt inspirert av blaxploitation-filmen Shaft. I hodvudrolla som privatdetektiven Mordechai Jefferson Carver, med tilnamnet The Hebrew Hammer, er Adam Goldberg.

The Hebrew Hammer er laga av og for Comedy Central. Humoren er lett, fornærmande og grov, og ikkje overraskande basert på morsomheiter kring religiøse stereotypar. Det handlar om hanukkah, og korleis den onde sonen til julenissen skal forgifte unge jødar med julepropaganda. Målet er å ta knekken på hanukkah ein gong for alle. Mordechai blir leigd inn av Jewish Justice League for å stoppe dette.

I utgangspunktet er filmen artig. Trass i å vere sterkt inspirert av Shaft har han si eiga stemme. Regissør og manusforfattar Jonathan Kesselman går grundig til verks i å gjere narr av alt som har å gjere med hanukkah, kwanza og jul. Likevel er det ei viss respekt for høgtidsfeiringar som skin gjennom.

The Hebrew Hammer har trang til å understreke kvart einaste poeng. Det blir sjeldan morosamt når du stadig blir minna på at noko skal vere morosamt. Det blir som når ein komikar ler av eigne vitsar eller pausar fordi han forventar latter. Det blir ubehageleg. The Hebrew Hammer hentar seg litt inn igjen på eit innhald som ikkje mindre banalt enn formidlinga. Men resultatet er uansett ikkje topp.

IMDb: 7.6/10 from 7,892 users

Sjette luke i julekalender 2011 er ein musikal med Judy Garland. Handlinga i Meet Me in St. Louis er lagt over fire årstider, der høgdepunkta høyrer vinterdelen til og er lagt til juletider.

Nokon meiner at det ikkje er ei julefilm sidan den avsluttar på våren, men eg tok den med under tvil.

I familien Smith er dei glad i å synge. At St. Louis World Fair nærmar seg gir dei ein ekstra grunn til å synge, og temasangen med same namn som filmen blir stadig vekk nynna på. Filmen fortel historia om det flotte livet familien lev. Med fem ungar, to foreldre, ein bestefar og ei hushjelp er det nok av liv. For dei to eldste døtrene handlar det om å finne mannen i sitt liv, og for den yngste handlar det om å grave ned dokkene sine i hagen.

Undervegs svevar søte tonar i lufta, det blir dansa og litt romantikk under dimma lamper. Så tek historia ei lita vending, og filmen toppar seg rundt juletida. Eg avstår frå å røpe handlinga, men vil påpeike at det er elegant gjort. Den rolege filmene kryp sakte, men sikkert under huda på meg første timen, så det som skjer sidan har effekt.

Flotte sangnummer og livleg stemning blir til ei god oppleving. Filmen blir aldri fantastisk, men det er ikkje så nøye. Det er for lite jul til å kalle det ein julefilm, men så tok eg han med under tvil. Det funkar når eg tøyer grensene i ånden av Filmdagboks julekalender.

IMDb: 7.3/10 from 2,008 users

Femte luke i julekalender 2011 er ein romantisk komedie frå 1945. Med Barbara Stanwyck, Dennis Morgan og Sydney Greenstreet i hovudrollane. Handlinga går føre seg på ein rik manns gard rundt juletider.

Christmas in Connecticut er ein screwball-komedie. I screwball er rask og vittig humor, farse, eskapistiske tema og ekteskapsprat kjenneteikn. Ofte er det mange personar som går ut og inn av dører og hemmelegheiter som krev raske forklaringar for å dekkast over.

Elizabeth Lane (fantastiske Barbara Stanwyck) inviterer sjefen (Greenstreet) sin og ein krigshelt (Morgan) på julebesøk. Miss Lane lyg på seg kokkekunstar og familieliv i ei mat- og husmorsspalte. Bråket startar då ho blir nøydd til å invitere sjefen og krigshelten på julemiddag. Garden, mannen og barnet ho har skrive om er oppdikta. For ikkje å snakke om at ho ikkje kan lage mat. Miss Lane må krype til korset og be om at beilaren (Reginald Gardiner) sin gard blir samlingsstaden. Stova på garden blir hovudarenaen for «ut og inn dører»-komedien.

Barbara Stanwyck gnistrar på skjermen og leverer ei rolle full av energi. Orda flyg fram og tilbake. Dei største latterkulene er sjeldne, men det er jamnt over ein morosam film der humringa sit laust. Julestemningen er på plass. Kulissene er flott kvit snø, ein varm peis og god mat på borda. Romantikken i lufta hevar temperaturen.

Christmas in Connecticut er ein triveleg film og min type julefilm. Det einaste eg saknar er nokon fengande julesangnummer. Men sangnummer er ikkje filmen sitt ansvar. At eg leitar er fordi det andre er på plass.

IMDb: 7.4/10 from 37,939 users

Fjerde luke i julekalender 2011 er ein komedie frå 1983 med Eddie Murphy og Dan Aykroyd. Eit veddemål blant to brødre snur livet til Billy Ray Valentine (Murphy) og Louis Winthorpe III (Aykroyd) på hovudet.

Det handlar om pengar. Og det er ein klassisk komedie om rollebyte. Valentine er fattig og tiggar, medan Winthorpe spekulerar i råvareprisar og har eigen tenar. Eit veddemål mellom sjefane til Winthrope snur livet for desse to fullstendig på hovudet. Nesten over natta hamnar dei i den andres livssituasjon.

Eg såg for meg ein komedie med kulturelle krasj. Ikkje overraskande kjem komedien fram av karakterane si tilpassing til nye rollar. Men Trading Places byr på meir. Verken Muprhy eller Aykroyd er tilfredse med måten den andre levde på. Med gamle og nye perspektiv ser dei moglegheitene til å bryte ut av dei nye rollane.

Oppbygginga er enkel og humoren er lett. Ofte handlar det om å setje noko på spissen eller ta noko på kornet. Det er vanskeleg å unngå datering, men 1980-talet har sin sjarm. Og for det meste er det tidlaust.

em>Trading Places er med i julekalenderen fordi handlinga er sett til juletider. Dan Aykroyd vil bli hugsa for ei dramatisk fyllekule i julenissekostyme som har er eit av fleire uventa utfall i filmen. Spesielt utprega julestemning har ikkje filmen. Eg la ikkje merke til julesangar. Men som Peter Bradshaw i The Guardian skriv: «It has all the elements in place: a Christmas setting, a fable about money not being important (the story is Dickensian in sentiment, Shavian in form), a rich vein of comedy, and some sharp black comedy that doesn’t overbalance the essential heartfelt hokiness.»