IMDb: 8.0/10 from 100,630 users

Tjuande luke i julekalender 2011 er førjulsmarerittet til Tim Burton. Prosjektet var påtenkt allereie i 1982, men det tok ni år før filmen blei realisert.

Historia startar i Halloween-byen. Jack Skellington er graskarkongen og den mest skremmande skapningen i byen. Året rundt går med til planlegging av neste års halloween. Men åra har gjort Jack lei av høgtida. I flukt frå byen oppdagar han jula, og han vil introdusere den nye høgtida for medborgarane sine.

Stop-motion-regissøren Henry Selick og komponisten Danny Elfman var med å lage The Nightmare Before Christmas. For filmen betyr dette kvalitet. Selick har fått fram visjonen som utan tvil er Burtons. Elfman har treft med stemningsbyggande musikk, og bidreg òg som Jacks songstemme.

På korte 80 minuttar får du ein høgtidsfilm som passar både jul og halloween. Animasjon som uttrykksform har alltid passa rundt juletider for meg. Jon Blund i adventskalenderen Jul i skomakergata, Disney-filmar og Flåklypa Grand Prix på julaftan har sett spor.

Praksisen med stop-motion rundt juletider har etablert seg. TV-serien Community dediserte ein episode før jul i fjor, og eit innslag er med i årsaktuelle A Very Harold and Kumar Christmas. The Nightmare Before Christmas får meg i julestemning. Så enkelt er det. Dei fleste som har sett ein film eller to kjenner til filmen. For alle andre er det berre for meg å anbefale han.

IMDb: 6.4/10 from 1,394 users

Nittande luke i julekalender 2011 er det tredje The Muppets-innspelet i kalenderen, og den mest skikkelege filmen av dei. Med heile kjerna av den skikkelege gjengen, eit par gjesteskodespelarar og ein historie med ei byrjing, ein midtdel og ein slutt

Muppet-gjengen driv eit teater der Kermit er sjefen. Økonomien er såvidt og går rundt med lån, men når nye krefter tek over i banken truar han med å stenge teateret. Kermit møter si livs utfordring, og eit enkelt oppsett av eit nytt stykke ser ikkje ut til å vere nok.

I lag med tøydukkene gjer Joan Cusack, David Arquette og Whoopi Goldberg rollar i filmen. Scrubs-gjengen og Bill Lawrence stiller òg opp i eit innslag. Ingen av dei nemnte har fått skrive spesielt gode eller smarte rollar til seg, men resten av filmen er slettes ikkje verst. Han er enkel, men god på det ein Muppet-film skal vere, morsom på bakgrunn av dei fargerike tøydukkene. Når humoren er på plass og handlinga har fått litt av Scrooge i seg så er det nok til å bli ein underholdande julefilm.

IMDb: 7.3/10 from 1,338 users

Den siste filmen frå DC Universe Original Animated Movies i 2011 er Batman: Year One. Det er historia om hendingane som involverer Bruce Wayne, James Gordon og Selina Kyle første året etter Bruce Wayne er komme tilbake til Gotham.

James Gordon kjem til Gotham samstundes med Bruce Wayne, og han er karakteren vi følgjer mest av dei tre sentrale som vi er innom. Politiet i Gotham er prega av korrupsjon og Gordon møter både motvillige kollegaer og fysiske barrierar. At Batman dukkar opp gjer ikkje jobben hans lettare.

Bruce Wayne kjem tilbake frå 18 år ein annan stad. Han er utålmodig og vil byrje kampen mot kriminaliteten så fort som råd. I ei parallell historie til Gordon si fortel Batman: Year One om korleis Wayne blei til Batman. Likskapane til Batman Begins er her. Batman: Year One er ein adapsjon av teikneserien med same namn, ein teikneserien som Batman Begins henta inspirasjon.

Catwoman, dekket til Selina Kyle, får minst plass i filmen. I heile teke er ho så lite med at ho kanskje kunne ha vore fråverande, men ho syner at Gotham er meir enn berre Batman.

Batman: Year One kan godt vere den beste filmen i rekkja til DC Universe Original Animated Movies fram til i dag, han er iallfall nær. Det er plass til minst to gode historiar om opphav, interne og eksterne konfliktar på mange plan, og ein del intens skyting. Alt utan dødtid.

Filmen er god, sjølv om eg har sett deler av historia i form av Batman Begins tidelgare. I løpet av 65 minuttar gjer den alt som trengs for å vere engasjerande og underhaldande. Om Batman: Year One fortel historia like godt som teikneserien den baserer seg på, det får vere opp til andre å dømme.

IMDb: 6.8/10 from 1,522 users

Den andre Green Lantern-filmen i DC Universe Animated Original Movies-serien, om du ser bort frå Justice League-installasjonane, er historiane om dei grønkledde kollegaene til green lantern Hal.

Hal er ein av fleire green lantern-ar, og den vi har fulgt tidlegare i filmserien: Justice League: The New Frontier, Green Lantern: First Flight og Justice League: Crisis on Two Earths. I Emerald Knights blir vi fortalt bakhistoria til andre grøne ringberarar, mellom anna Kilowog, Abin Sur og Mogo. Historiane bygg opp til ein kamp på slutten, der vi får sjå alle delta i lag.

Sånn sett er Emerald Knights som ei samling kortfilmar sydd i hop med ei større historie. Bakhistoriane er passe spennande og fungerer godt når du veit at dei bygg opp før hovudhistoria. Men i det store og heile er ikkje hovudhistoria spesielt spennande, og er heller ikkje via mykje fokus før på slutten.

Vi blir fortalt om ei vanskeleg utfordring i Arisia Rrab si bakhistorie og får humore i Mogo si, og med dei andre folka i tillegg blir dette akkurat passe variert til å halde fram til slutten. Som vanleg må vi òg tåle store dosar eksplosjonar, flammar og røyk.

Emerald Knights ligg på eit forventa nivå med litt gøy, spenning og fint tempo. Men den når ikkje opp til dei beste i filmserien eller forgjengaren First Flight.

IMDb: 6.8/10 from 1,865 users

All-Star Superman er det beste som har skjedd DC Universe Original Animated Movies sidan.. vel, i fjor. Grant Morrison har forfatta og Frank Quitely har teikna den supre teikneserien, som er del av All-Star imprint, historiar som ikkje tilføyer seg kontinuiteten til DC-universet. Resultatet er ei tilgjengeleg historie som heller ikkje er ei origins-historie. Og no er den blitt film.

I dei tidlegare teiknefilmane som har blitt gitt ut under banneret DC Universet Original Animated Movies har handlinga vore fullspekka med større og mindre trådar, noko som har resultert i høgt tempo og mykje spenning. All-Star Superman er ingen unntak. Den raude tråden gjennom filmen er den forfallande helsa til Supermann som følgje av høg eksponering for solenergi. Sjølv med mange avstikkarar undervegs, som introdusering av fleire monster og besøk frå Krypton, lykkast historieforteljinga å inkludere alt utan å miste fokus.

Men det er Lex Luthor som er den store skurken, og filmen er spesielt god på dialogane mellom han og Clark Kent/Supermann. Vi får eit innblikk i motivasjonen til Lex, og det gjer seg godt i ein teiknefilm med monster og slossing. Når intellekt blir like farleg som rå kraft får trusselen ein heilt anna dimensjon.

All-Star Superman er god film å sjå om du vil ha ei Supermann-historie, men ikkje vil bry deg med å setje deg for mykje inn i universet. Eller du kan lese teikneserien, den er også god.

IMDb: 7.9/10 (47 921 votes)

Rapunzel er fødd med fint lyst hår som lyser når ein spesiell song blir sungen. Når håret lyser blir den som rører det helbreda, ev. yngre.

Tangled er den Disney-animerte versjonen av eventyret. Fargerik, full av sang og dyr med menneskelege sjeler. Men samtidig dramatisk, eit nikk til karma og alt det andre som kan bli forventa.

For min del var deg artigaste med Tangled det som skjedde på sidelinja. Hovudhandlinga var gjennomført som eg forventa at den skulle, positivt meint. Men det var humoren i rolla til ein hest og ein kamelon som friska opp dette nok til at det var verdt dykket inn i prinsessesjangeren igjen.

IMDb: 7.5/10 (56,529 votes)

Animert familiefilm om superskurken Gru som adopterer tre små barn som ledd i planen om å stjele månen.

Despicable Me er historia om ein superskurk som ikkje er så veldig super når den yngre oppkomlingen Vector stikk av med rampelyset. For å overgå Vector vil superskurken Gru (stemma til Steve Carell) stjele månen. For å stjele månen må han ha ei apparat til å forminske den, og dette apparatet er ikkje heilt lett å få tak i, spesielt ikkje når det er kamp om det.

Tre ting som fungerte med Despicable Me er at den satsar i stor skala, har sin eigen stil og overdriv så det held. Den har små, rare, gule og morosame vesen på plass, slik Ice Age har ekornet og Madagascar har pingvingane. Og den har potensiale.

Tre ting som ikkje fungerte med Despicable Me er at den for mitt vedkommande aldri blir ond nok, godviljen til Gru kjem for fort og lett fram. Steve Carell, fantastisk i The Office, øydelegg Gru for meg med ei stemme som er feil. Og ikkje minst kjennes filmen for straumlinjeforma, utan nok særeigenheiter, morsomme detaljar eller sjel.

IMDb: 7.6/10 (4,015 votes)

Den korte, animerte Fantastic Planet er eit flott stykke science fiction og fortel ei spennande historie om menneske som slavar av overlegne romvesen i ei fjern framtid i ein fjern galakse.

Med ein storleik mindre enn fingrane til meistarane sine er menneska, kalla om, i Fantastic Planet underlegne. BÃ¥de teknologisk og i forhold til deira mentale krefter er det ei historie om undertrykking me blir kasta inn i.

Mytologien rundt omane og traagane fyller ut filmen og gir bilete av ein meir omfattande historikk enn det som blir rukke fortalt i løpet av filmen sine 70 minuttar. At filmen har god framdrift og eit engasjerande plott gjer at den enklare stilen ikkje betyr all verdens. For min del tilfører den særeigne teiknefilmstilen ei stemning til filmen som gjer at eg lettare kan akseptere at dette skal vere fjernt frå verda vår. Dessutan er det ingenting å utsetje på kva som blir gjort med dei noko statiske teikninga.

Fantastic Planet er del av Total Sci-Fi Online: The 100 Greatest Sci-Fi Movies, ei liste som har opna horisonten min for mange varierande, men gode og spesielle science fiction-filmar. At Fantastic Planet passar inn her er det ingen tvil om, for dette er ein god teiknefilm.

IMDb: 7.0/10 (1,138 votes)

Det har etter kvart blitt ei fast greie her å ta for seg filmane som dukkar opp i serien DC Universe Original Animated Movies, beståande av rett-på-video-filmar med kjente og kjære superheltar frå DC-universet. Superman/Batman: Apocalypse er det andre møtet mellom dei to vidt forskjellige heltane, og me blir introdusert for Supergirl for første gong.

Supergirl er midtpunktet for ei kidnappinghistorie som trekkjer heltane våre til planeten Apocalypse, der supersurken Darkseid held til. Stort meir komplisert er det ikkje vits å gjere introduseringa til historia, som ikkje klarar å nå toppen i denne franchisen. Men actionbiten er god nok, og filmen blir ikkje noko kjedeleg tidtrøyte, men heller ein fartsprega mellomting av det eg forventar av ein film og ein tv-episode.

Superman/Batman: Apocalypse er den svakast filmen hittil, og ein film som folk utan den heilt store interessen lett kan hoppe over.

IMDb: 8.0/10 (2,247 votes)

Det nyaste tilskotet i DC Universe Original Animated Movies-familien er den tredje Batman-filmen hittil i serien, og involverer Batman, Black Mask, Red Hood og Joker. Filmen er som resten av serien, basert på eksisterande materiale frå DC, som denne gongen har vore Under the Hood av Judd Winick frå 2005. (Les vidare under bildet).

Eg vil ikkje røpe meir av handlinga enn at hovudstrukturen til filmen er ei trekanta konflikt mellom vigilanten Batman, gangsteren Black Mask og oppkomlingen Red Hood som er ein mellomting av desse to. I kampen mellom desse spelar Joker ei sentral brikke. Filmen får danna ei god bakgrunnshistorie som går på tvers av fleire karakterar, noko som skapar ei spenning i actionsekvensane me blir bydd. Samanhengen mellom alt og alle blir tydeleg formidla innanfor rammene av 75 minuttar, og med gjennomsnittleg kjennskap til Batman står dette for meg fram som ein komplett animasjonsfilm.

Av andre sider som er verdt å nemne er kompliserte personlegheiter og noko eg vel å kalle ein vaksen tone. Desse to går hand i hand. Karakterane i filmen har sine eigne verdigrunnlag, og handlar tydeleg ut i frå meir enn eit oversiktleg bilde for kva som er rett og urett, godt og vondt. Me får oppleve både karakterutvikling og utnytting av svakare sider ved psyken, samtidig som filmen kan overraske ved å snu på ei femøring. Løysingar av denne sort bidreg til å gi ei kjensle av at filmen ikkje undervurderer publikummet sitt, og kan nå ut til fleire aldersgrupper.

På tampen vil eg gjere det klart at dette innlegget dreiar seg om ein type animasjonsfilm som kjem rett på video. Forventingane mine er andre til ein sånn film enn ein som er innom kino, og innhaldet her på lesast med dette i tankane. Om det burde vere sånn eller ikkje, er for øvrig ei sak å diskutere for seg sjølv. For med prislappar på DVD/Blu-ray ved lansering, samanlikna med det ein får for ein (billegare) kinobillett, burde ein kunne krevje at dette skulle legge seg på eit nivå over?