User Rating: 7.5/10 (20,043 votes)

I «Charlie Wilson’s War» følger me kongressmannen Charles Wilson frå Texas frå den behagelege rollen som «ja-stemmar» i nasjonalpolitikken til engasjert kommunistforkjempar via indirekte krig ved å gi midlar til afghanske fredsforkjemparar som ligg i strid med Sovjetunioen.

Tom Hanks spelar Charlie i historien som er basert på ei bok som er basert på ei sann historie, Charlie er ein karismatisk og godt likt politikar, som igjen er glad i livet, alkohol og kvinner. Det ømme punktet for sistnemnte gjer at han blir overtala av høgreflankekvinna Joanna Herring til å aktivt auke støtten til covert-ops. som støttar afghanarane mot Sovjetunioen.

«Charlie Wilson’s War» er ein svært politisk film som sikkert er gjort langt lettare enn den faktiske historien, men fortsatt har nok budsjettsnakk, snakk om politiske og religiøse ringverknader og lobbysnakk til å skremme einkvar med sansen for ein enkel film om ein karismatisk person. Personleg er eg mest overraska over at det aldri blei kjedeleg til tross for at det tok si tid før ein får grep på det som knyttar filmen i lag, her er mange viktige personar og fleire bi-historiar blanda inn, så det er nok å halde styr på. Utan å vite det på forhånd ante eg eit Aaron Sorkin preg over dette, mannen som laga «The West Wing», og ved å finne ut at Sorkin har vore med på manuset i ettertid nikka eg annerkjennande til det.

Gradvis bygg filmen seg opp til å bli meir enn ei historie om ein mann med makt som får for seg å gjere noko fordi han kan, når filmen igjen når tilbake til utgongspunktet, opningsscena der Charlie Wilson blir utdelt ein ærespris, er det mange tankar ein sit igjen med, då filmen dreia seg om ein ting, men samtidig får fram at det alltid vil vere andre sider ved politikken som umogleg kan nåast alle på ein gong.

«Charlie Wilson’s War» er ingen høgdpunkt på filmlista mi, men viser seg å vere ein sterk politisk film med ein bodskap (eller fleire), og den gir ein del å tenke på. Hanks, Philip Seymour Hoffman, Julia Roberts, det er ingenting å utsette på desse. Om eg skulle finne eit problem er det at filmen kunne ha vore meir fokusert og kanskje gjort det litt enklare for å nå ei større målgruppe med bodskapen sin. På ei anna side kunne filmen fort blitt ein heilt anna og ikkje nemneverdig i heile tatt om dette hadde skjedd.

Eg konkluderar med at dette var bra nok, berre ikkje heilt min kopp med te.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.2/10 (3,155 votes)

Eg har aldri betrakta meg sjølv som eit Joy Division-fan, ikkje rart når eg aldri har høyrt særleg mykje av bandet, med andre ord har eg aldri mislikt Joy Division. Eit viktig poeng i forbindelse med filmopplevelsen min. Tidlegare i haust gav eg meg tid til å lytte gjennom albumslista og fann i så måte ut at det ikkje var så dum musikk, hadde eg gitt meg endå meir tid ser eg ikkje bort i frå at eg kunne ha blitt godt glad i Joy Division, men det er ei anna sak. Meininga var å få ein idé om kva musikk dette var, før eg skulle sjå Control.

I ettertid ser eg på det som lite viktig å ha eit forhold til Joy Division før ein ser Control, sjølv om det er både kjekt å kunne sette ekstra pris på filmmusikken og vere ekstra svolten på privatlivet til Ian Curtis. For Control handlar i all hovudsak om vokalisten som person, utan å gå innpå historia til bandet i detalj. Control skildrar livet hans over ein femårsperiode eller så utan å ty til romantiseringa me så ofte får i musikkbiografiar, eg tenker i hovudsak på Ray og Walk the Line (som begge likevel er strålandes filmar). Control er gjennomført i svart/kvitt, som ikkje kunne ha passa betre! Det går i eit med humøret og legg ein fin dempar på det faktum at Joy Division faktisk gjer det stadig betre som band utover.

Møte med regissør Anton Corbijn og skodespelar Sam Riley (som Ian Curtis) var mitt første. Gjerne når eg bevegar meg innpå nye namn i filmverden er det eg opplever dei største overraskelsane, utan forventingar eller tvil, samtidig er det så mykje lettare å godta skodespelarane i rollane sine. Control blei ekstra god då eg kom inn i rett modus ganske tidleg og slutta å tenke på det som ein film, då eg hadde klart å nullstille meg i forkant, og det at folk fall på plass ganske fort utan at eg blei sittande å tenke på andre ting, eg har ein tendens til å la kjente ansikt sette fart på koplinga til andre filmar.

Måten ting aldri blir forsøkt forklart kvifor det og det skjer eller korleis Ian Curtis tenker, men overlatt til publikum å observere han og heller prøve å trekke slutningar sjølv med god, gammaldags fundering - utan å få bekrefte noko - gjer dette til ei god filmopplevelse som kan trekkast fram blant musikkbiografiar. Naturlegvis finst det handling som kan gi ei svært enkel forklaring på saker og ting, men det ligg ein mørkare natur i sinnet til Ian Curtis som får dette til å framstå som ein generelt meir interessant film enn berre ei reise frå undergrunn til populartitet.

Dette var mi fundering rundt filmen, som om det var noko tvil om: eg synst var god!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

To førpremierar på meg til halv pris, Den store kinodagen.

«Superbad» er produsert av Judd Apatow, noko som er merkbart i stor grad på rollebestninga, merkbart er det òg at han ikkje har regien. To ungdommar (Jonah Hill og Michael Cera) har ein siste sjans til å ta ein skikkeleg highschoolfest. Desse to og dei andre karakterane er til å sette pris på. Filmen har hausta gode omtalar for å lykkast som meir enn rølpefilm, for å ha litt ekstra djubde, spesielt på det med karakterane. Eg er enig til ei viss grad, men filmen lenar seg nok i hovudsak på grove ord og tonn med faenskap, og det kan eg like! «Superbad» er hysterisk og betre gjennomført enn mykje anna i omtrent same sjanger og har ein ekstra verdi for Apatowfans, men er ingen gudsgåve.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

«The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford» er det stikk motsatte av «Superbad», dønn seriøs og dyster i bøtter og spann. Eg er ingen spesialist på western, så når eg seier at dette ikkje virkar som ein ekte western kan det godt vere eg er på jordet. Den gjer iallfall ikkje noko ut av å vere det, her er det ei god historie som tek all merksemda. Skytinga er fandenivoldsk rå, mindre tilstadeverande i filmen, men skikkeleg skarp på lydsporet. Saman med mange andre ting imponerte dette meg. Mest av alt likte eg filmen fordi den klarar å fortelje historia utan mykje dilldall, og at den fortsatt held høg stand etter det ustanselege skjer når den er sopass lang som den er. Skryt må også Brad Pitt og Casey Affleck få. «TAoJJbtCRF» er nok ein av dei mest komplette nye filmane eg har sett denne hausten og leverar over heile linja.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Eg følger opp min forrige samlepost om westernfilmar med ei ny blanding tøffe menn. Filmane har ingen større koplingar som eg har lykkast i å notere meg forutan sjangeren og at dei alle er av lengre lengde.

«The Searchers» skal visst vere ein av dei betre filmane med John Wayne, regissert av John Ford. Eg kan skrive under på at den er god. Filmen strekker seg over eit større tidsrom på ein roleg og elegant måte som rettferdiggjer endringane i forholdet hovudkarakteren Ethan Edwards (Wayne) har i forhold til niesa si. Niesa blei tidleg kidnappa av indianarar og er årsaka til søket i første omgang. Wayne er godt plassert, men står på ingen måte åleine. Jeffrey Hunter som ste-nevøen Edwards har følge av taklar overgongen frå ung og ivrig til meir reflektert på ein god måte. Handlinga er stabil og blir aldri kjedeleg. Dessutan er alt filma i flotte omgivelsar som skapar ei passande stemning.

«Wyatt Earp» er ein nyare westernfilm frå så seint som 1994 og med Kevin Costner i hovudrolla som Wyatt Earp. Det er tidlegare laga fleire filmar om denne vidkjente lovmannen, som ein av John Ford i 1946 («My Darling Clementine») og «Tombstone» frå 1993 med Kurt Russell. «Wyatt Earp» tek for seg livshistoria til mannen, ikkje berre enkelte periodar frå livet hans. Som dokumentariserande, Hollywoodisert westernepos fungerar dette godt. 3 timar er lenge, litt for lenge faktisk, men innstilt på ein lang film er det ingen tålmodigheitsprøve. Mange gode birollar gjer at det blir skapt ei heilheit som passar rundt Earp-familien og då spesielt Wyatt. At filmen heller ikkje forsøker å skape ein perfekt helt er ganske så forfriskande, den tek heller utgongspunkt i å prøve og forklare ulike val han tek med forhistorien hans. Om ikkje den beste westernfilmen, så likevel ein god ein.

«The Wild Bunch» hadde eg mildt sagt store forventingar til, nesten like store som til «The Searchers». Umiddelbart blei eg skuffa, då «The Wild Bunch» brukar lang tid på å klargjere kven som er kven. På ei anna side er innføringa meir naturleg og mindre tydleggjort enn i mange andre filmar, noko som tilfører filmen ei heilt eiga drivkraft, som om den styrer seg sjølv. Etter det som virkar som evigheiter, kanskje 30-45 minutt av filmen, begynnar det å forme seg for meg. Det meste er på plass og eg får glede av dei følgande skytesekvensane (som er ganske ville!), vala som blir gjort, samtalane som blir halde (dialogen er sterk og ideane til folk generelt smarte). Stort sett alt fell på plass og filmen om ein bande på rømmen nær og på grensa til Mexico blir berre betre og betre heilt til siste minutt.

User Rating: 7.2/10 (33,425 votes)

Søndagsfilmen på NRK1 denne veka var Steven Soderbergh sitt portrett av Erin Brockovich, åleinemora som gjorde det stort i å bygge opp millionsøksmålet mot Pacific Gas & Electric Co. i 1993 på grunnlag av grunnvatnsforgifting.

Julia Roberts, som i ettertid av suksessen har utvida samarbeid med Soderbergh, spelar Erin Brockovich, som etter eit mindre hyggeleg bilkrasj kjem i kontakt med advokaten Ed Masry (Albert Finney), og som omstendigheitene fører til at ho krever jobb av.

Eg var litt redd for at dette kunne bli nok ein film der eit fattig menneske med armane fulle av ansvar, som tilfeldigheitene og mykje flaks skulle føre opp og fram i verden. Jo, det er vel litt slikt, men betre skjult enn ofte elles. Dessutan er fokuset mest retta på jobben til Erin Brockovich, og korleis ho utfører den. Ho har nemleg ein stor fordel framfor advokatar når det kjem i å kommunisere med klientane - det at ho ikkje er advokat.

Javisst er filmen lang, og hadde teke skade av dette hadde situasjonen til Erin blitt lagt større vekt på. Problema klientane i saka filmen handlar om, er så grusomme at Soderbergh kan smøre tjukt på i andre ender av filmen utan at det går ut over den. Det blir plass til eit par problem frå heimefronten til Erin, men dette tek aldri - og heldigvis ikkje - over.

Eg har prøvd å få fram av det er ein god balanse i filmen, men det betyr ikkje at det er fråver av sentimentalitet i dette dramet. Det er meir at sentimentaliteten er til å svelge utan at det blir magetrøbbel. Og slik blir dette ei fornøyeleg opplevelse, og uansett kor mykje eg kan ha mislikt Julia Roberts tidlegare pga. romantiske komediar, kan dama spele utruleg bra.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.4/10 (470 votes)

I denne dokumentaren følger me John Lennon og Yoko Ono i ein periode frå slutten av 1960-talet og utover då Richard Nixon var president i USA, det var drive krigføring i Vietnam og fredsbevegelsen hadde sitt oppspring. Etter ein famlande første halvdel der dokumentaren ikkje heilt vil slå seg til ro med noko bestemt, snur vinden og gir giv til filmen. Sjølv om eg er veldig mykje for det meste av det som blir sagt her, og i enkelte deler får lyst til å engasjere meg meir, så må eg påpeike kor einsretta dokumentaren er. Den kunne like gjerne heitt «The Big Bad U.S. vs. the Peaceful John Lennon» (dårleg forslag, men du ser poenget). For alt eg veit kan det jo hende det var slik dom dokumentaren framstilte det at det faktisk var, men det er vanskeleg å vurdere eit subjektiv stykke arbeid. Dette har eg vel eigentleg påpeika tidlegare etter å ha sett dokumentarfilm, og eg forventa jo at det skulle vere slik her, så eg brukar ikkje det som eit argument når eg trekk ned på vurderinga. Det har å gjere med at det her er for mykje repetisjon i forhold til særleg nytt, og kunne godt ha blitt korta ned til eit 50-minuttar tv-program (frå sine 96 minuttar).

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.4/10 (9,104 votes)

Will Smith jaktar på lykken som fattige, uheldige, men pågangsvillige Chris Gardner i dette dramaet frå i fjor. Med seg har han Jaden Smith i rolla som sonen sin, ei rolle som burde vere naturleg ettersom han er den ekte sonen til Will Smith.

Chris Gardner går rundt og sel maskiner som mel beintettheita på folk, eit dårleg yrke som knapt får hjula til å gå rundt. Det går faktisk så dårleg at kona hans gir han opp, men han klarar å overtale ho til at han er betre skikka til å behalde sonen. Så ein dag dukkar sjansa opp til å søke seg inn i ein kandidatposisjon hjå eit større askjemeklarfirma.

Filmen handlar som tittelen hintar til om jakta på lykka, og svært lite om lykka sjølv. Med sine 2 timar er det nok av tid til å få publikum til å bli smådeppa. For kvart steg Gardner tek så virka det som om han fer to tilbake, og slik går heile filmen. Det er ei småslitsom affære å sjå kor mykje han må tåle, og korleis han alltid er på kanten til å mislykkast totalt. Men det får jo ein også til å tenke, på at det faktisk er folk som lever på så lite frå dag til dag.

Sjølv om den er litt for lang, og småslitsom, så er det eigentleg ein god film. Far og son Smith & Smith gir oss gode rolleprestasjonar som gjer inntrykk, historia sit djupt og er sterk.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (23,794 votes)

Det skal ein sabla god film til for å begrunne 3 timar film. Diverre er ikkje «Spartacus» så sabla god, og filmen blir for lang. For mykje bruk av pausar og stillbilder utan særleg meining eller motiv er nok den største lasta, men like etter kjem rollefigurane med sine ‘Oh, I love you of all my heart!’ og ‘Oh, I love you even more!’. Kirk Douglas er ikkje anna enn ein stor smørklump, og blir for mykje av det gode som Spartacus.

Eg kjem ikkje utanom at eg nettopp har starta å følge med på «Rome» igjen heller, og at «Spartacus» blir som ein motpol til serien, og som eit eksempel på den typiske Hollywoods, delvis konservative, store studioproduksjonen.

Litt skryt må til på slutten for å vege opp om den middels karakteren eg har tenkt å gi den. Det høyrer med til filmen at Stanley Kubrick hadde eit budsjett på 12 millionar dollars. Som samanlikning kosta det 44 millionar å lage «Cleopatra» tre år etter. Han har fått ein lang film ut av desse pengane, og sjølve historia om Spartacus er jo ei god ei.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.1/10 (22,168 votes)

Før filmen:
Etter å nyleg ha levert inn siste eksamen på formiddagen var det like som kunne øydelegge humøret, og eg bestemte meg for at det var eit perfekt tidspunkt å sjå «Gandhi» på. Ein så lang film kan ta motet frå mange, inkludert meg, og når saken har det seg at eg mislikar Ben Kingsley av ein eller anna grunn som eg ikkje heilt veit, så bør ein ha eit godt utgangspunkt. Kvifor eg i heile tatt ser filmen spør du? Vel, den skal visstnok vere god.

Første halvdel:
Følelsen av at ikkje alle heilt passar inn i filmen snik seg rundt beina mine, og eg må slenge på eit par ekstra tjukke sokkar før den begynnar å gå seg varm. Historisk sett er det vel lite å utsette på Gandhi, men dialogføringa blir hakkete og høgtidleg, tross forsøket på å framstille Gandhi som ein jordnær person. Berre ei scene kjem verkeleg innpå meg, og den er ikkje Gandhi med i sjølv. Noko er det som gjer at eg ikkje blir lei, og det er for å finne ut meir av kva denne viktige historiske personen gjorde med livet sitt.

Intermission:
Ein pause høyrer med til ein så lang film, og når intermission dukka opp på skjermen etter 1.5t var det noko inni meg som sa at det var på tide å stikke på butikken og kjøpe ein sixpack boksøl og pizza. Den lange edruskapelege eksamensperiodens slutt fortenar jo absolutt å bli feira. Wooo!

Andre halvdel:
Fasting, fleire visdomsord og filmen følger i same spor som første halvdel. Sidan historien allereie er skrive, så byr ikkje filmen på dei største overraskelsane, men sig sakte i det langsomme tempoet sitt. Det eg saknar mest er ting som kan utløyse litt følelsar. Det er altså mangel på sentimentalitet som trekk filmen litt ned. No skal eg sei at eg også er glad for at filmen ikkje byr på for mykje sentimentalitet som ofte kan skje i andre biopics. Så mindre er forsåvidt akseptabelt.

Etter filmen:
Så var tiden inne for å følge opp med intermissions vareinnkjøp.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.6/10 (4,688 votes)

Marie: This is ridiculous.
Comtesse de Noailles: This, madam, is Versailles.

Sofia Coppolas tredje film er eit kostymedrama satt til Versailles, Frankrike. Basert på livet til Marie Antoinette, dronning av Frankrike ved Louis den 16. side. Den skil seg litt i stilen frå andre kostymedrama med at den brukar populærmusikk frå vår tidsalder og uhøgtidleg dialog. Dette blir det som gjer at eg klarar å sjå filmen, for denne sjangeren har eg vanlegvis store problem med å følge, til og med ein film som «Casanova» blir for slitsom for meg.

Marie Antoinette har mykje ved seg som går an å like. Det einaste negative eg kjem på er tempoet og lengden på filmen, som blir litt for labert. Derimot er det nydeleg estetikk, i form av landskap og ikkje minst av eksteriør og interiør av Versailles. Kirsten Dunst er lett og ledig i rollen som Marie Antoinette sjølv, og er lett å godta her. Det kjem derimot meir fram at det er Coppola som gjer filmen enn det gjorde ved «Lost in Translation», som Bill Murray skal ha mykje av æren for.

Det har nok kanskje med at filmen ikkje heilt har sunke inn her endå, for eg har ikkje spesielt mykje meir å skrive. Den umiddelbare kjensla etter er at dette er ein god film på så mange område, men som krever tålmodigheit.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10