Fargerik svart/kvit-film med eminente James Cagney i eit sprellande og patriotisk George M. Cohan-portrett.

Storslagen rømningsfilm, men samtidig med lite glamorøst preg. Bra av Steve McQueen, ok av Dustin Hoffman.

Edie Sedgwick var ei av superstjernene til Andy Warhol, kanskje den mest ikoniske sett i ettertid. I «Factory Girl» med Guy Pearce som Warhol og Sienna Miller som Sedgwick følgjer me hennar historie frå college og gjennom tida med Warhol. Om Miller berre skulle ha klart å fange ein brøkdel av sjarmen til Sedgwick, så er uansett dette eit godt livsportrett. Det viktigaste er at den fangar historia i grove trekk på godkjent vis, det får heller vere at det ikkje er noko spennande ved forteljarmåten, Sedgwick er i så måte interessant nok til at filmen kjem seg forbi dette.

Daniel E. «Rudy» Ruettiger var den tredje av 14 i ein søskenflokk. Heilt i frå barndommen av var draumen hans å spele for Notre Dame Fighting Irish, eit annarkjent amerikansk fotballag i collegeligaen. Heile vegen var det ingen som trudde han kunne klare det, etter kvart som han vaks opp til å bli knappe 170cm høg og rundt 75kg (godt under gjennomsnittet blant am. fotballspelarar) var det desto færre som trudde på han.

«Rudy» er av typen hjartevarmande og inspirerande film, om ein liten fyr (Sean Astin) som er fullt ut besatt på å følge draumen sin og spele for Notre Dame. Skildringa av motgongen tek opp ein stor del av filmen og er den beste delen, når ting endrar seg, for det gjer dei — dette er ingen film som tek uventa retningar, blir det smurt så altfor tjukt på med musikk som skal røre at eg får frysningar oppover ryggen på ein dårleg måte. Ein av dei verste tinga med filmen er ein sekvens der spelarane til Notre Dame står opp for Rudy mot trenaren sin, og i denne filmatiseringa av ei sann historie er denne fullstendig unødvendige vrien faktisk reint oppspinn, det var langt i frå slik ting skjedde på det tidspunktet.

Men altså, «Rudy» har mykje godt for seg, ei inspirerande historie utan tvil. Der det ikkje blir for mykje klarar den og å vere eit delvis rørande og varm drama. Sean Astin går inn i karakteren sin og passar godt som den smådumme, vesle fyren med stort hjarte. Litt som hobbiten han er i «Lord of the Rings».

I «Charlie Wilson’s War» følger me kongressmannen Charles Wilson frå Texas frå den behagelege rollen som «ja-stemmar» i nasjonalpolitikken til engasjert kommunistforkjempar via indirekte krig ved å gi midlar til afghanske fredsforkjemparar som ligg i strid med Sovjetunioen.

Tom Hanks spelar Charlie i historien som er basert på ei bok som er basert på ei sann historie, Charlie er ein karismatisk og godt likt politikar, som igjen er glad i livet, alkohol og kvinner. Det ømme punktet for sistnemnte gjer at han blir overtala av høgreflankekvinna Joanna Herring til å aktivt auke støtten til covert-ops. som støttar afghanarane mot Sovjetunioen.

«Charlie Wilson’s War» er ein svært politisk film som sikkert er gjort langt lettare enn den faktiske historien, men framleis har nok budsjettsnakk, snakk om politiske og religiøse ringverknader og lobbysnakk til å skremme einkvar med sansen for ein enkel film om ein karismatisk person. Personleg er eg mest overraska over at det aldri blei kjedeleg trass i at det tok si tid før ein får grep på det som knyttar filmen i lag, her er mange viktige personar og fleire bi-historiar blanda inn, så det er nok å halde styr på. Utan å vite det på forhånd ante eg eit Aaron Sorkin preg over dette, mannen som laga «The West Wing», og ved å finne ut at Sorkin har vore med på manuset i ettertid nikka eg annerkjennande til det.

Gradvis bygg filmen seg opp til å bli meir enn ei historie om ein mann med makt som får for seg å gjere noko fordi han kan, når filmen igjen når tilbake til utgongspunktet, opningsscena der Charlie Wilson blir utdelt ein ærespris, er det mange tankar ein sit igjen med, då filmen dreia seg om ein ting, men samtidig får fram at det alltid vil vere andre sider ved politikken som umogleg kan nåast alle på ein gong.

«Charlie Wilson’s War» er ingen høgdpunkt på filmlista mi, men viser seg å vere ein sterk politisk film med ein bodskap (eller fleire), og den gir ein del å tenke på. Hanks, Philip Seymour Hoffman, Julia Roberts, det er ingenting å utsette på desse. Om eg skulle finne eit problem er det at filmen kunne ha vore meir fokusert og kanskje gjort det litt enklare for å nå ei større målgruppe med bodskapen sin. På ei anna side kunne filmen fort blitt ein heilt anna og ikkje nemneverdig i heile tatt om dette hadde skjedd.

Eg konkluderar med at dette var bra nok, berre ikkje heilt min kopp med te.

Vit at det er snakk om regissøren bak «The Banquet» som også står bak denne. Han har gripe tak i ei stykke kinesisk borgarkrigshistorie frå 1948 og gir oss ei sterk, grafisk krigsforteljing i filmens første del, som går over i eit rolegare krigsveterandrama i andre del. Faren her var at heftige krigsbilder kunne komme i overtal i starten, med eit par små pausar mellom kampar som forklarar godt kva som står på går det derimot bra. Den andre faren var at andre del av filmen kunne bli for roleg etter massiv budsjettpengebrenning på det råaste eg har sett av krig på film, men også her klarar «Assembly» å styre handlinga med stø hand og ta oss med på ei tidsreise som aldri gir forhåpningar til at filmens slutt er nær, fordi det er så bra. Om eg hadde sett denne i heimen på DVD kan det godt hende eg hadde meint noko anna, men på kino er dette storvegs og det perfekte motstykket til «Once» for variasjon i festivalprogrammet, for som eg hinta til innleiingsvis med «The Banquet» er dette verkeleg velprodusert, denne gongen utan å miste taket på karakterane sine som midtpunkt.

Eg har aldri betrakta meg sjølv som eit Joy Division-fan, ikkje rart når eg aldri har høyrt særleg mykje av bandet, med andre ord har eg aldri mislikt Joy Division. Eit viktig poeng i forbindelse med filmopplevelsen min. Tidlegare i haust gav eg meg tid til å lytte gjennom albumslista og fann i så måte ut at det ikkje var så dum musikk, hadde eg gitt meg endå meir tid ser eg ikkje bort i frå at eg kunne ha blitt godt glad i Joy Division, men det er ei anna sak. Meininga var å få ein idé om kva musikk dette var, før eg skulle sjå Control.

I ettertid ser eg på det som lite viktig å ha eit forhold til Joy Division før ein ser Control, sjølv om det er både kjekt å kunne sette ekstra pris på filmmusikken og vere ekstra svolten på privatlivet til Ian Curtis. For Control handlar i all hovudsak om vokalisten som person, utan å gå innpå historia til bandet i detalj. Control skildrar livet hans over ein femårsperiode eller så utan å ty til romantiseringa me så ofte får i musikkbiografiar, eg tenker i hovudsak på Ray og Walk the Line (som begge likevel er strålandes filmar). Control er gjennomført i svart/kvitt, som ikkje kunne ha passa betre! Det går i eit med humøret og legg ein fin dempar på det faktum at Joy Division faktisk gjer det stadig betre som band utover.

Møte med regissør Anton Corbijn og skodespelar Sam Riley (som Ian Curtis) var mitt første. Gjerne når eg bevegar meg innpå nye namn i filmverden er det eg opplever dei største overraskelsane, utan forventingar eller tvil, samtidig er det så mykje lettare å godta skodespelarane i rollane sine. Control blei ekstra god då eg kom inn i rett modus ganske tidleg og slutta å tenke på det som ein film, då eg hadde klart å nullstille meg i forkant, og det at folk fall på plass ganske fort utan at eg blei sittande å tenke på andre ting, eg har ein tendens til å la kjente ansikt sette fart på koplinga til andre filmar.

Måten ting aldri blir forsøkt forklart kvifor det og det skjer eller korleis Ian Curtis tenker, men overlatt til publikum å observere han og heller prøve å trekke slutningar sjølv med god, gammaldags fundering — utan å få stadfeste noko — gjer dette til ei god filmopplevelse som kan trekkast fram blant musikkbiografiar. Naturlegvis finst det handling som kan gi ei svært enkel forklaring på saker og ting, men det ligg ein mørkare natur i sinnet til Ian Curtis som får dette til å framstå som ein generelt meir interessant film enn berre ei reise frå undergrunn til populartitet.

Dette var mi fundering rundt filmen, som om det var noko tvil om: eg synst var god!

«The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford» er det stikk motsette av «Superbad», dønn seriøs og dyster i bøtter og spann. Eg er ingen spesialist på western, så når eg seier at dette ikkje virkar som ein ekte western kan det godt vere eg er på jordet. Den gjer iallfall ikkje noko ut av å vere det, her er det ei god historie som tek all merksemda. Skytinga er fandenivoldsk rå, mindre tilstadeverande i filmen, men skikkeleg skarp på lydsporet. Saman med mange andre ting imponerte dette meg. Mest av alt likte eg filmen fordi den klarar å fortelje historia utan mykje dilldall, og at den framleis held høg stand etter det ustanselege skjer når den er sopass lang som den er. Skryt må også Brad Pitt og Casey Affleck få. «TAoJJbtCRF» er nok ein av dei mest komplette nye filmane eg har sett denne hausten og leverar over heile linja.

«Wyatt Earp» er ein nyare westernfilm med Kevin Costner i hovudrolla som Wyatt Earp. Det er tidlegare laga fleire filmar om denne vidkjente lovmannen, som ein av John Ford i 1946 («My Darling Clementine») og «Tombstone» frå 1993 med Kurt Russell. «Wyatt Earp» tek for seg livshistoria til mannen, ikkje berre enkelte periodar frå livet hans. Som dokumentariserande, Hollywoodisert westernepos fungerar dette godt. 3 timar er lenge, litt for lenge faktisk, men innstilt på ein lang film er det ingen tålmodigheitsprøve. Mange gode birollar gjer at det blir skapt ei heilheit som passar rundt Earp-familien og då spesielt Wyatt. At filmen heller ikkje forsøker å skape ein perfekt helt er ganske så forfriskande, den tek heller utgongspunkt i å prøve og forklare ulike val han tek med forhistorien hans. Om ikkje den beste westernfilmen, så likevel ein god ein.

Søndagsfilmen på NRK1 denne veka var Steven Soderbergh sitt portrett av Erin Brockovich, åleinemora som gjorde det stort i å bygge opp millionsøksmålet mot Pacific Gas & Electric Co. i 1993 på grunnlag av grunnvatnsforgifting.

Julia Roberts, som i ettertid av suksessen har utvida samarbeid med Soderbergh, spelar Erin Brockovich, som etter eit mindre hyggeleg bilkrasj kjem i kontakt med advokaten Ed Masry (Albert Finney), og som omstendigheitene fører til at ho krever jobb av.

Eg var litt redd for at dette kunne bli nok ein film der eit fattig menneske med armane fulle av ansvar, som tilfeldigheitene og mykje flaks skulle føre opp og fram i verden. Jo, det er vel litt slikt, men betre skjult enn ofte elles. Dessutan er fokuset mest retta på jobben til Erin Brockovich, og korleis ho utfører den. Ho har nemleg ein stor fordel framfor advokatar når det kjem i å kommunisere med klientane — det at ho ikkje er advokat.

Javisst er filmen lang, og hadde teke skade av dette hadde situasjonen til Erin blitt lagt større vekt på. Problema klientane i saka filmen handlar om, er så grusomme at Soderbergh kan smøre tjukt på i andre ender av filmen utan at det går ut over den. Det blir plass til eit par problem frå heimefronten til Erin, men dette tek aldri — og heldigvis ikkje — over.

Eg har prøvd å få fram av det er ein god balanse i filmen, men det betyr ikkje at det er fråver av sentimentalitet i dette dramet. Det er meir at sentimentaliteten er til å svelge utan at det blir magetrøbbel. Og slik blir dette ei fornøyeleg opplevelse, og uansett kor mykje eg kan ha mislikt Julia Roberts tidlegare pga. romantiske komediar, kan dama spele utruleg bra.