User Rating: 7.6/10 (4,356 votes)

Ein etterlengta dokumentar som absolutt ikkje skuffar. Terry Zwigoff har klart å lage ei ærleg framstilling av Robert Crumb, og får verkeleg fyren til å snakke om alt: fetishar, holdningar, tvangstankar, sex og sjølvsagt oppstandelsen av mange av dei mest kjente seriane og teikningane hans.

Det blir ikkje lagt skjul på noko her, og intervjua med andre familiemedlemmar er veldig nærgåande. Det eg likar her er at Zwigoff ikkje er med foran kamera, at det er R. Crumb som er hovudpersonen, og at Zwigoff ikkje forsøker å vere ei dokumentarfilmstjerne som skal få fram hans eigne opplevelsar i møte med Crumb.

Dokumentaren er lang, 2 timar faktisk. Det vil sei at det er tid til å få vist massevis av tidlegare og aktuelle arbeid (i 1994) av mannen med pennen. Lengre dokumentarar kan ofte bli litt trasige å følge, men eg tykkje denne klarar å halde interessa oppe heilt til slutten.

Robert Crumb: When I - what was it - about five or six? - I was sexually attracted to Bugs Bunny. And I - I cut out this Bugs Bunny off the cover of a comic book and carried it around with me. Carried it around in my pocket and took it out and looked at it periodically..

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.2/10 (558 votes)

Ein heilt grei biografisk film om 50-talets populære pin-up modell Bettie Mae Page. Ei litt naiv, men også smart, ung kvinne som ikkje føler at det nokon har glede av skal vere ei synd. Filmen er passe moderat som biografisk film i forhold til filmar som bl.a. «Walk the Line», og klarar aldri å involvere meg på noko kjenslemessig plan. Den når aldri dei høge toppane, men synk heller ikkje til eit lågt nivå. Eg vil sei det er ein heilt grei film, men som det ikkje er nøye at vil forsvinne i havet av så mange andre greie filmar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.1/10 (4,278 votes)

Ja, her var det ingenting nytt å hente, med du verden for eit fint drama. Anthony Hopkins begynnar å bli gammal, men har fortsatt igjen nok energi til å stå gjennom ein 2 timars film om fart og spenning.

Burt er gammal, begynnar å bli skral, men har ikkje fått gjennomført draumen sin om sette fartsrekord med den modifiserte Indian motorsykkelen sin. Med andre ord er det på tide. For å gjere dette må han ha god plass til det, og difor prøver han å komme seg til USA, frå New Zealand.

Det er ingen overraskelsar i filmen, men det er kanskje ikkje det ein er ute etter når ein ser film av denne typen. Det er heldigvis ikkje så oppblåst som eit Disney-drama (OK, det finst gode Disney-drama og), men ein grei balanse mellom realitet og goodfeeling drama.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.4/10 (36,790 votes)

Hadde dette vore rein fiksjonsfilm så ville eg nok klaga litt over slutten. Det er ikkje kjekt å sjå på ein mann som sakte, men sikkert, bryt seg sjølv ned og øydelegg livet sitt. Men no er dette basert på den ekte boksestjerna Jake LaMotta, til kva grad veit eg ikkje, men det gjer at eg aksepterar utviklinga.

Robert DeNiro er i samarbeid med Martin Scorsese ein fryd å sjå, og eg har eit lite mål om å få sett alle filmane dei to har spelt inn i lag. Kanskje ikkje overraskande er Joe Pesci med, ein liten gnom, om eg må få kalle han det, som eg aldri har tykkt særleg om. Kvifor? Fordi eg har blitt introdusert for han via rollar der han har spelt ein galen, irriterande og gjerne farleg jækel. Kanskje ikkje det beste måten å vurdere folk på, men det har ingen ting å sei no, i denne filmen er han der oppe blant store gutta.

Marty har gjort filmen i svart-kvitt, med unntak av ein liten del av filmen der det blir vist ein farga bildesekvens som kom erstating for nokre år som blir hoppa over. Det svart-kvite bilde gjer blodet i boksescenene tilnærma svart og alt virka så mykje mørkare enn det er. Eg er i grunn glad det er i svart-kvitt, for etter den fargerike sekvensen med lykkelege år for familien LaMotta, blir det så mykje meir alvor når filmen igjen hoppar over til vanleg ‘farge’.

Av det eg kan hugse av andre Scorsesefilmar eg har sett, er denne rimeleg lik på utvikling av historien, det er ingen glansbilde, men ein liten tur opp før det ber i veg i nedoverbakke. Eit skikkeleg pangstart på nytt semester, som viser at eg er klart til kamp, men at eg etter kvart sikkert blir litt smålei av å lese. Raging Bull er ein god film å starte opp igjen med.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (27,520 votes)

Denne filmen var betre enn forventa. Eg hadde trudd at det var populariteten til Cashern som gjorde det meste her, men sjølv har eg aldri hatt nokon forhold til musikken hans - og likevel fann eg filmen meget god. Musikken var også sterk, men det er klart at det gir litt ekstra når ein får slike bilde i tillegg. Elles er resten av filmen også ganske sterk. Den har rette tempoet, og forhastar ingen ting.

Så for å svare Jacob si anmeldelse, så kan eg iallfall bekrefte frå mi side at det er rimeleg sikkert at ein ikkje treng like C&W i utgangspunktet for å like filmen. Så eg anbefalar den vidare.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.6/10 (38,880 votes)

Denne 3 timar og 36 minuttar lange filmen har det som skal til for å vere ein klassisk storfilm. Den er påkosta, varer lenge og har stemningsfull musikk. Går forbi det å handle om eit stort slag. Det blir brukt mange store ord, og mektige menn. Galskap er uungåeleg, og blod blir utspelt i massevis.

Eg var litt skeptisk til å sette meg ned med denne filmen, som eg ofte er med lange filmar. Men når ein først kjem i gong med denne, så går det rimeleg godt unna. Det er ingen som kan nekte på at filmen er lang, og 216 minuttar krever minst ein pause. Dette er den første filmen på lenge eg har sett med ein intermission.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.2/10 (20,991 votes)

«The Elephant Man» av David Lynch er ein av dei filmane som har gjort størst inntrykk på meg på veldig lenge. Eg hadde faktisk gløymt at ein film kunne få fram så mykje. Om dette skuldast at eg ser ein del film, så det blir ein vanleg del av kvardagen, eller at eg ikkje har sett så gode filmar på ei stund, er eg faktisk usikker på.

Filmen handlar kort fortalt om Jospeh Carey Merrick, i filmen kalla John Merrick, eit namn også brukt i fleire sammenhengar. Han er veldig deformert, spesielt i ansiktet, og blir kalla Elefantmannen. Merrick er eit offer for menneskets nysgjerrigheit, i og med at det alltid er nokon som ser verdien i å ta betalt for å stille han ut. Ein dag får doktor Frederick Treves nyst om Merrick, og reiser for å sjå han. Han oppdagar at Merrick er sjuk, som i ikkje berre deformert, men at han har bronkitt. Merrick blir teke til sjukehuset og får godt stell og får sjanse til å utfolde seg på eit meir intellektuelt basis. Overklassen får interesse for Merrick, og spørsmålet er om han eigentleg lever eit same type liv, men blir vist fram på ein anna måte.

Filmen er presentert i svart/kvitt, noko som eg må innrømme eg ikkje er så veldig glad i. Men her er eg glad det er svart/kvitt, for eg fekk eit mykje sterkare inntrykk om at dette foregikk for lenge sidan, enn eg for eksempel fekk i «Oliver Twist». Ansiktet til Elefantmannen blir heller ikkje nok ein dårleg sminka utvekst i grelle fargar. Dei grå og mørke miljøa set også ekstra dyster stemning på filmen. Men det må nemnast at dette ikkje er ein deprimerandes film, og montasjen frå eit teaterstykke lengre ute i filmen var ein av dei betre og gladare eg har sett.

Musikk er eg ikkje så flink å sette andre ord på enn god og dårleg. I denne filmen er musikken god. Den er komponert av John Morris og er veldig stemningsfull. Den passa veldig godt inn, og nok ein David Lynch film for meg har dermed holdt seg med god musikk.

PS: Hadde eg servert bilde frå filmar i denne bloggen, ville eg ikkje lagt med bilde av Elefantmannen. Har du sett han, så har du sett han. Men har du ikkje, så anbefala eg sterkt det å bli overraska, og det å måtte sitte å vente for å sjå han. Gjer dette meg/oss betre enn folka i filmen? Eg trur eg avsluttar her.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (18,412 votes)

«The Straight Story» er for meg ein ganske så spesiell film, ettersom det er den første David Lynch filmen eg har sett og fortstått. Det er ein rett fram film om ein mann som etter å ha fått beskjed om at broren har hatt slag, legg ut på ei 320 miles lang reise for å vise at 10 års stillheit mellom dei på grunn av krangel ikkje er ein verdig måte å avslutte livet på. Filmens hovudrolle, Alvin Straight, spelt av den no avdøde Richard Farnsworth, bygg ein tilhengar og legg i veg med eit plenklyppar av merket John Deere som går i knappe 5 MPH. Grunnen til at han brukar plenklyppar ligg i at han aldri har teke billappen, og forsåvidt har dårleg syn.

Turen frå Laurens, Iowa til Mt. Zion, Wisconsin er hoveddelen av filmen, ei reise der Alvin møter mange sympatiske folk som han både deler livskunnskap og historiar med. Alt foregår i eit tempo lik John Deere plenklypparen, noko som er veldig behageleg servert med nydeleg filmmusikk av Angelo Badalamenti, som også har lagt inn arbeid i andre Lynch-filmar. Filmen sparar heller ikkje på pene montasjar, som er med på å bidra til å gi ei god ro i filmen, og eg får lyst å trekke parallellar med «The Station Agent», likevel om «The Straight Story» er hakket rolegare, og hakket meir alvorleg.

At filmen er basert på ei sann historie er i grunn ikkje noko som er nødvendig å nemne, for det kan føre til at ein tenker; «ikkje endå ein slik film frå Disney». Men det er ingen grunn til bekymring, så det er sagt. Hadde det ikkje stått Disney ved opninga, hadde eg aldri trudd dette var eit drama utgitt via dei. Unnskyld viss eg er negativ til Disney drama, men så langt har eg fått eit middelmådig inntrykk av den type filmar frå den kanten. Tilbake til «The Straight Story» …

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (27,248 votes)

Frå same år som det var OL på Lillehammer kjem dette gode portrettet av Ed Woods liv. Tolka av Johnny Depp, følger me Ed gjennom byrjinga av karrieren hans.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.5/10 (35,234 votes)

Vanlegvis likar eg ikkje krigsfilmar, med skyting på slagmarka, bombefly og krigsskip, men krigsdrama kan eg klare. Sånn som denne filmen om ein jøde og vanskelegheitane hans i å overleve i 2. verdskrig. Og når regissøren er Roman Polanski, så har eg ikkje anna å sei enn fin film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10