User Rating: 7.3/10 (9,271 votes)

Smarte og rare Byrd Huffstodt frå «Huff», Anton Yelchin som han eigentleg heiter, har tatt det verkelege spranget frå tv til å lande hovudrolla i «Charlie Bartlett» på storskjermen. Dei som har sett «Huff» kjenner han som den intelligente, men fortsatt barnelege sonen til Hank Azarias psykologkarakter frå serien som velta over av kjente og briljante skodespelarar. I «Charlie Bartlett» har han teke på seg ei litt meir humoristisk prega rolle, men spelar fortsatt på å vere ei blanding av smart og endå ungdom.

Etter å ha blitt kasta ut frå sin n-te privatskule er Charlies einaste valmoglegheit offentleg vidaregåande skule. For å få elevane til å like han startar han personleg rådgiving på toalettet og sel medikament til trengande, der definisjonen av trengande kan vere litt diffus. Etter kvart som populariteten stig får rektor auga opp for Charlie som ei urokråke og går hardt inn for å øydelegge skuledagen hans og dei som set han høgt.

Grunnane til at «Charlie Bartlett» er ein knakande god film er fleire, Anton Yelchin er perfekt i rolla som Charlie Bartlett, guten med glimtet i eine auge og ei seriøse mine i andre. Kombinasjonen Yelchin og Hope Davis som spelar mora gir ein dødeleg god start som får den neste halvtimen til å virke morsom på alle moglege småting, utover det kjem stadig fleire sider til overflata og bidreg ved sidan av god humor å halde dette på eit høgt nivå. Klimpre- og songstunder ved pianoet på familien Bartletts store gods (fru Bartletts ord) fargar filmen ein gong i blant utover og er gull verdt kva kjem til Yelchins brå skodespelarstil, og kan vere like brå som mange av filmens alvorlege poeng.

Tom over på Captain Charisma’s Filmblogg har mange poeng i samanlikninga med John Hughes 80-talsverk «Ferris Bueller’s Day Off», men der den tek deler av årsakene til Ferris’ popularitet for gitt går «Charlie Bartlett» innpå korleis Charlie som person skal kunne få folk til å like han og korleis han lukkast. Filmen har meir alvorlege sider som gir djubde utan å stele alt fokus og den har ei enkel og effektiv kjærleikshistorie som heller ikkje trakkar i salaten på nokon som helst måte.

Både i tonesetting, behandling av karakterar - alle spelt på upåklageleg vis, oppbygging innan den personleg foretrukne lengda i komediesjangeren på 90 minutt, filmmusikk og type humor så fengar «Charlie Bartlett» så bra at eg umiddelbart fekk lyst til å sjå den igjen og ikkje kan anna enn å anbefale den vidare. Dette nokre dagar etter så eg utan å måtte tenke meg om lengre kan stå for mine ord.

Vudering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.5/10 (2,915 votes)

Bollywood er eit relativt uutforska område for meg, antall sette filmar frå India kan teljast på ei hand, noko eg finn finurleg då eg har likt alle godt nok. «Om Shanti Om» er hittil den mest typiske eg har sett, ut i frå bilde eg har danna meg av den typiske Bollywoodfilmen, ein standard dei andre filmane eg har sett i ulik grad har styrt unna. Om dette gjer «Om Shanti Om» til ein erketypisk Bollywoodfilm er likevel tvilsomt, sett behandlinga av filmproduksjonen i historien og den ofte veldig klare merksemda på tekniske grep. Å kalle det metafilm vil bli for sterkt, men det finst i blant snev av likheiter.

«Om Shanti Om» fortel historia om personen Om før og etter reinkarnasjon. Me startar 30 år tilbake i tid og møter han som Om Prakash Makhija, eit lite namn på rollelistene og utelukkande i enkle rollar. Etter reinkarnasjonen, ei tid satt til dags dato, møter me Om igjen som superstjerna Om Kapoor som har alt den tidlege Om drøymte om.

Elles involverar dette filminnspeling, mord, songnummer, masse humor, verdens største filmstjerne Shah Rukh Khan (SRK), mange andre indiske stjerner, fiksjonelle grep og meir enn nok til å fylle 2t 42min. Å fortelje filmens forløp ser eg på som ganske unødvendig, det er like greitt å ikkje vite for mykje på førehand. Personleg likte eg dette veldig godt, det var alt eg forventa og meir til. Masse god humor og faktisk spenning då eg aldri heilt visste kva retning ting ville ta, det skal nemnast at eg stilte ganske blank på kunnskapar om både folka i filmen og filmens handling på førehand.

Det er duka for ei god filmoppleving om du faktisk ønsker det.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.1/10 (129 votes)

«Birds of America» er filmskapar Craig Lucas sitt andre forsøk på regissering, men i motsetning til «The Dying Gaul» frå 2005 har han her overlete manuset til ei relativt ukjent Elyse Friendman og konsentrert seg om regisseringa.

I hovudrollen som Morrie, den eldste i ein søskenflokk på tre, finn me Matthew Perry. Under ein streit introduksjon med voice-over av Perry får me fortalt historia som følger: Han, nyleg med skulebeviset i lomma blir overlete to yngre søsken når faren tek sjølvmord og mora forsvinn. Når me spolar fram i tid har det gått vel 20 år, Morrie er etablert, men søskena er prega av den mangelen på dyktige foreldre og er til ei viss grad avhengig av Morrie som det stabile midtpunktet i livet når ting går skeiss.

Fleire solide skodespelarar prega rollebesetninga i tillegg til Matthew Perry, som etter rollen som Chandler Bing i «Friends» i større grad har gått inn for å gjere seriøse rollar i filmar nærare drama, sjølv om rollen i «Studio 60 On Sunset Strip» vanskeleg kan karakteriserast som ein utelukkande streit og alvorleg. Ved å sjå på dei mindre kjente filmrollane hans kan ein ane at Perry går for å spele på talentet i å halde ei seriøs maske. Denne gjentek han i «Birds of America» der han ofte har ei hårfin balanse på kanten til det komiske han gjer ved å spele på sin eigen komiske person. Ved sidan av Perry finn ein Ben Foster i ei strålande tolking av den forstyrra yngre broren, Foster viser som han har vist så godt før (i bl.a. «Six Feet Under») at han verkeleg kan spele halvgal med mørk personlegheit. Forutan desse har me Ginnifer Goodwin («Big Love») i ei av hennar mest seriøse rollar hittil og Hilary Swank («Million Dollar Baby») som ganske glatt nabo og Lauren Graham («Bad Santa») som Morries tilsynelatande tålmodige, men også litt kjedelege kone.

Å samle handling og tema i ein enkelt bås let seg nok ikkje gjere, her sklir me over i så mange ulike problem knytt til både familie og individ at eg ikkje vågar kalle det verken familiedrama, sjølv om familien til Morrie er det sentrale, eller ein film utelukkande om depresjon, eller om økonomisk tryggheit. Tittelen kan ha ei meining forutan boka «Birds of America» tileigna den avdøde faren i familien. Som resten av filmen gir den noko å gripe tak og det skal ikkje overraske meg om nettopp omfanget av småting som er blitt samla på ein så god måte som her, i lag med kjente skodespelarnamn, vil gjere dette til ein film som nok kan bli høyrt meir om i tidene framover, på linje med annerkjente filmar som «Junebug» og «The Squid and the Whale».

Til tross for mykje godprat frå denne kanten klarar eg ikkje å ta dette inn over meg som ei sterk filmoppleving, noko som gjer at den misser unna dei høgste karakterane på min private skala. Eg synst derimot det var ein god film og kan gjerne anbefale den vidare på grunnlag av både gode prestasjonar frå Ben Foster og Matthew Perry, samt ei fin, dramatisk og småmorsom historie.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.7/10 (2,502 votes)

«Smart People» hadde potensiale i frå første stund eg såg klypp frå filmen, ei ung og smart Ellen Page, ein halvfeit og miserabel Dennis Quaid, eit stykke gammal Saab og Thomas Haden Church - den siste kombinasjonen sist sett i den eminente «Sideways», men det skal ikkje handle om vin denne gongen.

Lawrence Wetherhold (Quaid) er den misantropiske enkemannen av ein professor som underviser i engelsk litteratur og vektlegg intellekt framfor kjensler i folka han ferdast i blant. Elendig på namn og ansiktsgjenkjenning er han mindre populær blant studentane. To barn i slutten av tenåra og eit bilde på skrivebordet vitnar derimot om ei betre tid. Eit sjukehusbesøk og møte med den kvinnelege legen Janet Hartigan (Sarah Jessica Parker) kan bli vegen tilbake til lykke, men den vil i sofall bli vanskeleg.

Ved sidan av har den ambisiøse og skuleflinke dottera (Page) vanskeleg med å slå seg laus og blir nærmast eit prosjekt for Wetherholds adopterte bror (Church) å opne verda for, Church er i sitt ess som den fattige adoptivbroren viss det å leve livet er viktigare enn å sikre seg jobb og bustad, perfekt når Wetherhold treng sjåfør til Saaben etter sjukehusbesøket. Church blir likevel aldri ein parodi på den verste slauren og viser fleire sider ved ein karakter som passar utmerka blant mange kompliserte karakterar i det som er ein fortreffeleg film.

Den største faren her var at «Smart People» skulle trakke opp igjen for mange gamle spor, meir enn ein film har dratt opp den middelaldrande misantropen som kjem til eit punkt i livet der han enten blir nødt til å ta eit oppgjer med seg sjølv enten for å komme seg vidare eller ufrivillig når han hanmnar midt oppi ein situasjon. Slik blei det altså ikkje, for meg blei dette både ei ny og god filmoppleving, det er her gjort ei blanding av (på eit plan) ein dysfunksjonell familie og gretten gubbe. Solide prestasjonar over heile linja av folk eg likar å sjå på skjermen var også med på å trekke opp. Elementa kan virke kjente, men blandinga er ypparleg.

«Smart People» blir ei lita anbefaling frå mi side til den som likar blandinga av drama og komedie, med vekt på drama og innslag av romantikk, men aldri sukkersøtt eller bygd opp som om alt før slutten var verdt null.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.4/10 (3,422 votes)

«Alice» er ingenting meir enn ein heilt grei Woody Allen film, den er vanskeleg å skrive om på ein interessant måte, men er heller ikkje på nokon måte blant dei mest interessante filmane.

Mia Farrow spelar Alice, ei kvinne som har vore gift i 16 år, møter ein ny mann og blir smått forelska. Betre blir det ikkje for sjølvkontrollen at ho går til ein healer i Chinatown og får ei rekke ulike urter som får ho til å oppføre seg ukontrollerbart eller bli usynleg.

Filmen i heilheit handlar om denne kvinna som i utgongspunktet finn seg i ein stabil situasjon, og nok har gjort det i mange år, sitt møte med ein ny og ukjend kvardag. Gradvis vil ho forandre oppfatting av tinga rundt seg og det treng ikkje nødvendigvis vere for det verre.

«Alice» er nok aldri skikkeleg morosam, Mia Farrow er litt slitsom i lengden og historien er ikkje spesielt interessant, den gir heller ikkje rom for spesielt mykje av Allens intellekt, men kan i det minste seiast å vere ei av veldig mange ulike filmar han har laga.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.3/10 (13,858 votes)

Visse forventingar var knytta til denne oppfølgaren, kunne radarparet som fekk meg til å sjå «Harold & Kumar Go to White Castle» tre gonger innfri på nytt? Svaret blir ikkje så enkelt som ja eller nei.

Både faren og gleden ved ein oppfølgar er at den må gjenskape det essensielle ved førstefilmen og samtidig skape noko nytt. Ikkje alle filmar gjer dette innan stonerkomediesjangeren, som «Harold & Kumar» med si tiltrekning mot marijuana må seiast å tilhøyre, og dei endar difor opp rett på video.

I «Guantanamo Bay» møter me igjen John Cho og Kal Penn som andregenerasjons innvandrarar i USA. Filmens handling begynnar der «White Castle» slutta og dei har altså planar om å reise over dammen til Europa og Amsterdam, som Kumar så godt uttrykker det: «It’s gonna be exactly like Eurotrip only it’s not going to suck!» At referansen til «Eurotrip» i heile tatt blir teke i bruk lovar ikkje all verden, men heldigvis går ting i ei anna retning, og etter det eine har ført til det andre er Harold og Kumar hamna på Guantanamo Bay og må suge store Bobs kuk for å overleve.

Som tittelen skal ha det til stikk sjølvsagt Harold og Kumar av, det er i denne delen av filmen reisa frå leiligheita til White Castle i førstefilmen blir forsøkt gjenskapt, berre drøyare. Neil Patrick Harris er med igjen og Rob Corddry er den sinnsjuke autoriteten som skal følge dei i hælane og presse eventyret framover. Sjølv om det er morosamt så blir det sikta for høgt med denne filmen, sjarmen ved at den korte turen til White Castle som gav inntrykk av å vere lang på grunn av mengder marijuana i førstefilmen er borte i den geografiske målstokken historien her føregår i. Så kan det vere opp til den enkelte å finne positive sider ved dette, eg har iallfall uttrykkt mi meining. Personleg fann eg mest glede i å kunne oppleve ein splitter ny film med Harold og Kumar i heile tatt, deretter kose meg med den enkle humoren dei tilbydde. Forutan dette er det lite som får plass i hugseboka (ehrm, motsatte av gløymeboka?), kanskje den sekvensen med bottomless-partyet (som svar på topless-party).

Men for all del, likte du «White Castle» vil du kunne få nok ut av denne til ikkje å kjede deg.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.4/10 (66,532 votes)

«Mr. & Mrs. Smith» såg eg tilbake i januar, 2006, den gongen gav eg 6 av 10 og var generelt fornøgd med underholdninga, men må ha meint at den mangla det ekstra som skulle til for løfte den opp i den gode klassen. Av positiv omtale skreiv eg følgande:

Ein av dei betre spenningskomediane eg har sett. Full gass tvers igjennom. Og med eit glimt i auge frå både Angelina Jolie og Brad Pitt.

Når eg no føretok eit gjensyn, og det som mi første Blu-Ray oppleving, merka eg at dette var blitt ein betre film enn det inntrykket som var lagra i hukommelsen, og at dei positive orda eg har sitert står sterkare. At dette var ei oppleving i høg oppløysing lot ikkje til å imponere meg spesielt, eg la meg på tanken at det er slik det bør vere på eit stor televisjonsapparat; klart og tydeleg bilde.

Doug Liman har gjort litt av kvart, han regisserte den første Jason Bourne-filmen, streifa innom tv-regissering med bl.a. «The O.C.» og eit feila pilotprosjekt av eit forsøk på å føre «Mr. & Mrs. Smith» til amerikanske tv-skjermar i 2007. Han gav oss nyleg «Jumper», ein diskutabel film ser det ut til å vere. Med «Mr. & Mrs. Smith» har han spelt dei rette korta og gir oss ei god blanding av spenning og humor. Brad Pitt og Angelina Jolie spelar ekteparet der begge er leigemordarar og held dette skjult for kvarandre. Me møter dei i ekteskapsrådgiving og får herifrå fortalt historia om møtet som førte til giftemål og no har utvikla seg til å bli eit kaldt forhold. Litt etter litt blir liva deira bretta ut for oss og etter eit dobbeltbooka oppdrag der både John og Jane Smith er tilstades begynnar dramatikken.

«Mr. & Mrs. Smith» kunne fort blitt ei gjennomsnittleg affære hadde det ikkje vore for den stødige behandlinga av manusskriptet og eit glimrande samspel mellom Pitt og Jolie. For å ta Liman først, det han har gjort er å legge eit lok på det heile, halde det dempa utan å fjerne verken framgong eller humoren. Det finst tallause stader der ei one-liner kunne ha blitt plassert og enten tatt fokuset frå den nettopp velfortalte vittigheita eller ruinert den, i staden let Liman (ev. medarbeidarar) det vere eit pusterom der du så tydeleg forventar noko, men endar opp med å gi det som nettopp skjedde ein ekstra tanke. Mange små, bevisste val gjer at dette ikkje endar opp på motorvegen.

Kontrasten mellom samlivet i forstaden og jobbane er mykje av poenget og kunne, viss eg skal pirke, vore endå skarpare. At det er prega av ein del forbrukarvarer er nok vanskeleg å komme unna, men den verste glorifiseringa av forstaden er til all glede utelatt då Pitt og Jolie så godt klarar å framstå som dyktige i «forkledninga» som vanlege folk og samtidig så falske då me har fått sjansen til å bli fort, men godt kjende med dei tidleg i filmen som heilt meir og/eller anna enn typisk, rik middelklasse.

Det er mykje bra å hente her, men ein optimal film er det nok ikkje. Etter kvart mista eg konsentrasjonen, den blir for lang i enkelte parti, sjølv om oppbygginga virkar rett i mine auger. Me har ein del folk som ikkje klarar å gjere birollane til dei små sidestykka som «Mr. & Mrs. Smith» kunne ha vore tent med i denne lengda. Eg har ingen svar på løysinga, men forslag som å gi dei meir tid ved sidan av Pitt og Jolie eller køyrt dei endå lengre i bakgrunnen streifa meg, mellomtingen Vince Vaughn har hamna i er nesten litt forvirrande, for han virkar ikkje viktig på nokon måte, men har likevel nok skjermtid. Adam Brody som målet i oppdraget som blir dobbeltbooka gjer ein storvegs rolle som me ser altfor lite av. Vel, poenget er, ingen toppfilm, men fortsatt god altså.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.0/10 (4,141 votes)

Med Audrey Hepburn og Fred Astaire, regissert av Stanley Donen og gjort i fargerike omgivelsar fanga på Technicolor-film. «Funny Face», ein romantisk komedie musikal frå 1957 om møte mellom intellekt og den glamorøse modellverda.

Hepburn spelar ei smart, men sky jenta som jobbar i ein bokhandel. Under eit påtrengande photoshoot i bokhandelen for motemagasinet Quality Magazine blir fotografen (Astaire) obs på (Hepburns karakter) Jo Stockton. Redaktøren i magasinet synst Jo har eit rart ansikt, men let seg overtale til å gjere Jo til bladets nye ikon.

Til å vere musikal føles det som om synging er sparsommeleg brukt, det har å gjere med at dei heller er godt plassert og glir naturleg inn i den fortalte historien enn å bryte opp og stoppe flyten for synginga sin del - slikt var noko som skremte meg bort frå musikalar ei stund. Når Fred Astaire står på rollelista er det på plass med eit dansenummer, men det blir Hepburn som stikk av med det villaste dansenummeret, ein bohemskstila solodans i ein nattklubb, eit nummer som sidan har blitt stått som vanleg å nemne i retrospekt av karrieren hennar, forståeleg nok!

Synginga og dansinga fungerar altså i «Funny Face», det gjer også den fortalte historien i modellverda og reisa til Paris, at enkelte løysingar er litt enkle er lett å oversjå når det er så flott laga og artig som sådan.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.9/10 (59,511 votes)

Eg har tidlegare uttrykkt stor begeistring for John Huges sine fire første filmar, då spesielt «The Breakfast Club» som ved sidan av å vere ein god film er ein av mine personlege favorittar. «Ferris Bueller’s Day Off» hamna høgt på lista forrige gong eg såg den, men har sunke litt etter gjensynet.

Matthew Broderick spelar Ferris Bueller, ein smart og snartenkt ungdom med karisma og posisjon som forbilde blant alle clique-ane på skulen. Ferris er ikkje spesielt glad i å bruke tiden på unyttig skulelærdom og det filmen handlar om er hans niande skulkedag, den norske tittelen «Skulk med stil» er nok meir dømmande enn det «… Day Off» står for, men passar perfekt når det gjeld delen «… med stil». Ferris Bueller er nok ein slaur, men med stil.

På motsatt side av Ferris står skuleinspektøren Rooney som har sett seg lei av skulkinga og ser på han som ein trussel mot gode elevar, og søstra til Ferris som er misunneleg på at han stadig slepp unna. Desse er med på å skape litt ekstra spenning og humor i Ferris’ skulketilværelse, som han nyttar med å ta med kjærasten og vennen inn til byen for å leve livet.

Grunnen til at dette ikkje var like festleg som forrige gong var nok at eg visste kva som ville skje og tenkte meir over at det blir brukt god tid, litt for god, på mange av scenene. Filmen i seg sjølv er fortsatt veldig morsom, vel verdt å bruke tid på, iallfall om ein aldri har sett den før. Den mangla altså tempoet som får kvart minutt til å føles verdifullt.

Her får ein servert populærkulturelle referansar i fleng, paradeframføringa av The Beatles «Twist and Shout» er fortsatt ein av dei betre musikalske innslaga på film. Ferris kommunikasjon med publikum er aldri for tydeleg til å bli eit minus, men tillegg mykje til karakteren hans som ein menneskesjarmør klar over eigen posisjon. Skuleinspektør Rooney byr på flotte og enkle slapstickaugeblikk, han har minimalt med delt skjermtid ved sidan av Ferris, noko som forsterkar den patetiske personen han er i jakta på «usårbare» Bueller. Søstra er på si side vanskelegare å forstå, ho virkar ikkje å hate Ferris så mykje som ho er konkurranseinnstilt mot posisjonen hans, noko som vanskeleg kan gjere ho til ein direkte fiende, ein tanke som nærmast blir bekrefta av slutten.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.1/10 (18,272 votes)

«In Bruges» tek oss med til denne belgiske byen og på spørsmålet kvifor me er hamna i dette holet er svaret at våre to viktigaste karakterar har utført ein jobb og må søke dekning. I føringa som desse to mennene finn me Brendan Gleeson (som Ken) og Colin Farrell (som Ray), per dags dato vidt kjente skodespelarar og unødvendig for vidare presentasjon.

No er greia med Brugge at det slett ikkje kan bli opplevd som holet Ray held det for å vere, faktisk er byen pen, om enn litt stille viss nokon skulle halde det i mot den. Dei brulagde og trange gatene, kanalen og husa i den middelalderske gamlebyen utgjer eit passande bakteppe for Ken og Rays søking av dekning. Det kjem og til nytte då byrjinga, før me lærer å kjenne den meir seriøse biten av historien, har innslag av kultur i form av sightseeing. Etter å ha tenkt meg om kjem eg ikkje på andre filmar lagt til Brugge, og hadde handlinga blitt lagt til Paris eller Roma hadde mykje av magien i det filmatisk ukjende miljøet blitt borte.

Etter kvart som filmen sneglar seg framover blir me vitne til ei stadig mørkare og dystrare handling, så gradvis at ein aldri anar det før det er over ein. Nokre innslag av skytevåpen er ikkje til å komme forbi, alt i alt er det derimot overraskande lite skyting, noko som gjer episodane desto meir seriøse. Svart, svart humor pregar også «In Bruges» i stor grad, stadig balanse mellom alvor og spøk resulterar i ein film som styrer unna banalitetane.

Innleiingsvis gav eg ikkje så mykje tanke til filmen eg såg på, som eg har nemnt sneglar det seg litt framover, utan å bli direkte kjedeleg er det heller ikkje spennande. Starten er derimot viktig for vidare og blei noko eg satte pris på at blei grundig gjennomført med god tid. Me blir introdusert for Ken og Ray som tilsynelatande to motsetningar, men sidan blir personar me heile tiden vil jobbe med å prøve og forstå. Både dette og meir er fordelen ved å starte på null i Brugge, halde det flatt ei stund og så gradvis køyre på med blodsalvoret, som då blir forsterka og forøvrig blir betre heilt fram til slutten som markerar toppen på filmen. Ingen Hollywoodkurve her, meir ei rett fram stigande kurve.

Ein mørk film altså, men med humor, dvergar, narkotika, skytevåpen og europeisk middelaldersk byggestil. Ei noko spesiell blanding, aldri over toppen av kva som kan slukast, litt roleg i starten, men den belønnar rikt den som vel å følge med vidare.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10