Winter of Frozen Dreams (2009)
// mai 26th, 2009 // No Comments » // Alle, Crime, History
Thora Birch var stor i «Ghost World», men gjer ei like kjedeleg rolle i «Winter of Frozen Dreams» som filmen er kjedeleg. Den støttar meg opp på påstanden min om at ‹basert på ei sann historie› betyr lite eller ingenting. «Winter of Frozen Dreams» er dårleg strukturert, ein rotete film som ikkje klarar å bygge seg opp til slutten som filmen blir introdusert med. Det er umotiverande å sjå ein film der den kriminelle handlinga er uinterssant, ufullstendig framstilt, langt i frå mystisk og aldri skikkeleg løyst. Eg hugsar ikkje kvifor eg skulle sjå filmen, men gløymer den forhåpentlegvis snart.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Hadde eg hatt same stå-på-vilje som tidlegare i forbindelse med Filmdagbok hadde eg jo sjølvsagt skrive eit innlegg per film, men som så mange andre har eg trappa litt ned der, sjølv om eg framleis får tid til mykje film. Eg trur likevel eg har ein hyppig nok frekvens her. Litt av greia er at eg enkelte periodar kan sjå litt meir film og det er jo eit lite prosjekt i å komme opp med meiningar om alt ein ser, iallfall som er verdige å få ned på papiret. Eg har nok av tomme innlegg tidlegare, med filmlista mi føler eg at bidraga mine ligg cirka på same nivå, for å prøve å danne seg eit bilde av kva karakterane mine inneber er det jo berre å ta eit dykk i arkivet? Som oftast ligg eg på 6 og 7, kanskje eg rett og slett har blitt for doven, har sett for mykje film eller at eg har klart å styre unna mesteparten av det dårlege materiale eg tidlegare kunne ha komme over. Nok om det, dette innlegget var eigentleg reservert nokre ord om filmar som aldri vil nå opp i eigne innlegg.
«Smokin’ Aces» er ein type actionfilm som vil bli enten eller, enten klarar du å innfinne deg med kvalitetane og manglane, eller så klarar du ikkje innfinne deg med manglane på kvalitetane. Uansett innfallsvinkel på problemet så er ikkje filmen perfekt, men enkelte vil klare å hente ut ein grei opplevelse. Personleg hamna eg i båsen over betrevitande som ikkje heilt klarar å svelge dette hårete monsteret.
Denne sci-fi thrilleren av ei perle med ein yngre Ralph Fiennes i hovudrolla kom som ei lita overrasking på meg, forutan å ha sett namnet på eit par lengre topplister har eg aldri bite meg merke i verken kva den handlar om, kven som er med eller noko anna om filmen.
Sjelden har norsk byungdom på 1950-talet blitt så frisk portrettert som i Oddvar Bull Tuhus tidlege 1980-talsfilm «1958». Med sex, alkohol og ikkje minst rock («dere rockepøbler!») som tema er det duka for eit norsk nostalgikalas på mange måtar.
Mange vil gå så langt som å kalle «The Dark Knight» årets film, enkelte vil nok også sette den på lista blant dei beste filmane dei har sett, uansett korleis eg vrir og vender på det får eg verken det eine eller det andre til å stemme sjølv.
«Batman Beyond» eller «Future Batman» er eit rart opplegg der Bruce Wayne er gjort til gammal mann og ein yngre person, Terry McGinnis, er gjort til Batman. Eg veit ikkje heilt om eg kan leve med denne tanken.
«Batman & Robin» er blant dei mindre gode superheltefilmane, dette var eg fullstendig klar over før eg gav meg i gong med den, difor styrte eg også bevisst unna spor om kor dårleg den var, som poengskalaen på IMDb og andre anmeldelsar. At eg ville sjå den er eit ledd i Batman filmperiode eg er inni.
I «SubZero» får Batman eit gjensyn med Mr. Freeze frå «Batman: The Animated Series» og må hanske opp med ei kidnapping av Lt. James Gordons dotter, Barbara Gordon.
«Batman Forever» er eigentleg ikkje så mykje dårlegare enn forgjengaren, «Batman Returns», den legg seg på å vere ein heilt grei film, har sine små irriterande sider og nok fart og spenning til å halde det gåande som underholdning.
Oppfølgaren til Tim Burtons «Batman» frå 1989 med Michael Keaton er nok ein Tim Burton film med Micahel Keaton. Dei fleste spora frå forrige films handling er viska ut og det heile startar cirka like midt i kvardagen til Bruce Wayne som i «Batman».
«DC animated universe» er ein term som står for ulike animerte tv-seriar som deler kontinuitet innan DC-universet, samt enkelte spin-off filmar. I løpet av 10 år kom det fire slike filmar frå Warner Bros., alle om flaggermusmannen, ein femte film om Justice League blei lagt på is og sidan 2003 har det ikkje skjedd noko på denne fronten, lite sannsynleg er at det vil skje noko i tiden framover også, då DC og Warner Bros. i fjor starta «DC Universe Original Animated Movies»-satsinga som står på eigne føter utanfor animerte tv-seriar.
«In Bruges» tek oss med til denne belgiske byen og på spørsmålet kvifor me er hamna i dette holet er svaret at våre to viktigaste karakterar har utført ein jobb og må søke dekning. I føringa som desse to mennene finn me Brendan Gleeson (som Ken) og Colin Farrell (som Ray), per dags dato vidt kjente skodespelarar og unødvendig for vidare presentasjon.
Ein tidlegare høgt betrudd tenar i Oljedirektoratet, no finansmeglar, Brock-Larsen (Arne Aas) vil ha tak i ein mikrofilm som inneheld opplysningar om nye oljeførekomstar i Nordsjøen. Desse vil han selja vidare til eit tysk storkonsern for 100 millionar tysk mark. Egon Olsen skal gjennom sin kontakt få 10 % av denne summen. Banden bryt seg inn hjå Oljedirektoratet og får tak i filmen. Alt ser perfekt ut for banden, heilt til Egon overleverar filmen til Brock-Larsen sjølv. Brock-Larsen meinar at Egon veit for mykje, og er lite lysten på at Egon og banden hans skal få sine delar av salsummen. Han får sin kompanjong, Roy (Lasse Kolstad), til å ta seg av Egon. Han prøver å gassa han i hel, men heldigvis kjem Benny og Kjell og reddar bandeleiaren sin.
Då eg skulle sjå «In the Valley of Elah» på kino tidlegare denne månaden hadde eg ingen forventingar eller tankar til kva den skulle vere. Den faktiske grunnen til at kinobesøket fall på akkurat denne filmen var at ingen av dei andre filmane freista. Men kva gjorde det når Paul Haggis skulle stige opp i så måte frå holet han grov seg sjølv ned i med «Crash» i 2004.
«The Lookout» har stort potensiale, men klarar berre til ei viss grad å oppnå det.
Belønna med Oscar, stabil på IMDb top 250 (innan topp 100) sidan lanseringa, det var ingen måte eg kunne styre unna denne på. Når eg i tillegg kom over ei bildesamanlikning med «Giant», ein anna film om olje eg nyleg kom over (også denne Oscarvinnar), så gjekk eg hardt inn for å sjå den. Eg blei heller ikkje skuffa, sjølv om likskapane med «Giant» er av overfladisk natur, «There Will Be Blood» er ein sterk film med lite dialog, mykje musikk og flotte bilde. I blant litt for mykje musikk, men framleis stemningsfull. Den taklar tidshopping bra og fortel historien på ein interessant måte.
Denne stillte eg heilt blank til, kanskje difor den overraska så positivt som den gjorde. Her er ei perfekt blanding av raseproblematikk, politi- og krimfilm og sterke rollefigurar. Samspelet (eller motspelet!) mellom Sidney Poitier som Det. Virgil Tibbs og Rod Steiger som Police Chief Bill Gillespie er i øverste klasse, her er samtidig ei utvikling med at spenninga desse to i mellom aldri dør ut. Solbrillene til Gillespie og den stadige tygginga av tyggis tilfører filmen noko udefinerbart, men tøft. At opphaldet til Tibbs alltid ligg på kanten til å opphøyre gjer at heller ikkje omstendigheitene føles kunstig forlenga. Måten kriminalforskinga blir utført på i små porsjonar som den blir gjer at eg heile tiden ønsker å følge med vidare. Alt klaffar med denne.
At eg ikkje har sett denne før no vitnar om at eg stygt slaurete, ein så stor rolle som «Frankenstein» har spelt for både science fiction og skrekk gjer den til obligatorisk i filmkanon, om eg skal få smøre tjukt på. Det held nok sikkert å lese boka også, men med denne klassikaren valgte eg filmen. Historien er så kjent at dei fleste må ha komme forbi den i ei eller anna tolkning, eg har f.eks. lese ei i Donald Pocket. Her har du professor Frankenstein som skapar liv frå dødt legeme, og der denne skapningen, kjent som Frankensteins monster, går i mot skaparen sin. Tematikken er sentral i uendelege mange filmar i ettertid, bl.a. «The Matrix», «Terminator» o.l. «Frankenstein» er rimlege rett fram, men svært effektfull og ein utruleg fin film på mange måtar. Den får i stor grad fram tragedien i det heile og blir aldri tom monsterskrekk.
