IMDb: 7.4/10 from 3,520 users

Sekstande luke i julekalender 2011 er ein av dei få komediane Humphrey Bogart spelte i. Det handlar om at han og eit par fengselskameratat rømmer på julaftan.

Kriminelle til tross, kjeltringane endar med Ã¥ gjere ei god gjerning. For Ã¥ rømme Devil’s Island der fengselet ligg, hadde dei tenkt Ã¥ rane ein familie. I staden for Ã¥ bli rana sÃ¥ blir familien offer for gode gjerningar. Heller enn at det blir Humphrey & Co mot familien, sÃ¥ blir det dei mot andre uskikkelege folk.

Filmen er gode med vittige replikkar, slapsick-humor og god karakterbygging. At karakterane i filmen får tid til å blomstre. Gjennom gode skodespelarar sine formidlingar av eit godt manus gjer at vi kan like dei på både handlingane og ein synleg og real motivasjon. Dette verkar inn på dramaet i filmen som då får ein god botn og blir meir enn til å fylle plass ved sidan av komedien. Og komedien på si side får eit drama å spele mot for å skape kontrastar som framhevar kvarandre.

Trass i at filmen er tropisk blir det òg litt jul i heimen. Juletre, julemiddag og gode gjerningar heng i hop.

IMDb: 7.4/10 (16,417 votes)

Etter filmar som Two for the Money, Sahara, How to Lose a Guy in 10 Days og Ghosts of Girlfriends Past har eg ikkje det beste forholdet til Matthew McConaughey. Men litt trua etter We Are Marshall og ein god porsjon nysgjerrigheit som følgjer av godorda The Lincoln Lawyer har hausta, gjorde at eg valgte det rette og såg filmen.

I The Lincoln Lawyer møter vi advokat Mick Haller (McConaughey), ein munnrapp, smart og kreativ advokat med stort hjarte. Han får tildelt ei sak, som knyter seg til ei anna sak, møter folk som er involvert på kvar sin måte, og så er det nokre problem som må løysast. Ingen vits å gå i detaljar her.

For å gå rett på sak, det flotte med The Lincoln Lawyer, forutan ei rolle som er skreddarsydd McConaughey, er korleis vi som publikum får servert ei passe smart historie som filmskaparen veit akkurat korleis dei skal utfolde over tid. Her er det ingenting som er påtatt innvikla, får oss til å vere den dumme sjåaren eller blir lagt opp som altfor opplagt. I tillegg har filmen ein gjennomarbeida stil. Miljø og visuelle grep passar godt i lag. Og ikkje minst er dialogane i denne taledrivne filmen stort sett velformulerte og interessante.

Med tanke på historien ser eg ikkje på dette som ein utan vidare fantastisk eller nyskapande film, men den er godt gjennomført.

7.1/10 from 58,933 users

Horrible Bosses iz horrible. I overkant grovt språk, overfladiske karakterar, gamle vitsar og overflod av irritasjonsmoment.

IMDb: 7.5/10 (226 votes)

Dette innlegget er òg publisert på FUS! Eit nytt norsk samarbeidsprosjekt med kulturelle innlegg.

Det finst dei som er opptekne av at ein film basert på ei sann hending er så korrekt som mogleg, og dei som ikkje bryr seg så mykje. Eg høyrer til den siste gruppa.

For meg har det meste av snakket om Nokas gÃ¥tt meg hus forbi, eg har verken engasjert meg i saka i avisene eller brydd meg særleg mykje om prosessen rundt filmen. Eg er av den oppfatninga at ein film skal kunne bli forstÃ¥tt av alle. Det inneber ikkje nødvendigvis at filmen skal oppramse all informasjon frÃ¥ det verkelege Nokas-ranet, men den skal tilpasse seg filmformatet. For meg betyr ei filmatisering av noko at filmen skal kunne ta seg friheiter som gjer filmen betre — som film. Likevel om det endrar hendinga filmen er basert pÃ¥. Det sagt, ein god film kan òg vere ei tilnærma korrekt framstilling av røynda.

Det eg hadde høyrt om Nokas, var at den hadde fått kritikk frå enkelte hald fordi den overdreiv bruken av action. Forventingane mine steig nokre hakk grunna dette, og eg såg for meg Nokas som meir enn ei traus gjenforteljing.

For å komme til poenget, så er Nokas ein spennande film. Det er høgt tempo, den heng seg ikkje opp i detaljar, det er skyting og dramatikk. Om alt er sant betyr ingen ting, for dette er område filmen lykkast på.

Går ein nøyare innpå ser ein fort at filmen manglar dei gode karakterane. Den har heller ekte menneske, og for å unngå mistforståing, ikkje dårlege prestasjonar av dei mange ukjente ansikta. Filmen støttar seg på hendinga. Bruken av tekstplakatar i byrjinga og på slutten for å pakke inn hendinga er om enn litt for enkelt utført etter min smak, effektiv nok til sitt formål.

Det Nokas først og fremst er, er ein spenningsfilm og ei forenkling av ei skildring av ranet. Av det eg forventar av ein fullverdig spelefilm manglar noko for å gjere dette til ei fullkommen filmoppleving. Men eg har lite å utsetje på det som er gjort.

IMDb: 8.3/10 from 50,735 users

Drive er ein solid film med god musikk, høg spenningsfaktor og høg stilfaktor.

IMDb: 8.0/10 from 35,345 users

Storslagen rømningsfilm, men samtidig med lite glamorøst preg. Bra av Steve McQueen, ok av Dustin Hoffman.

IMDb: 6.4/10 (15,490 votes)

Ei gruppe leigesoldatar blir hyra til å utføre eit oppdrag i den brasilianske jungelen, men blir dolka i ryggen av oppdragsgivaren etter utført oppdrag. (Les vidare under bildet).

For å skrive den korte setninga før bildet var eg nøydd til å lese meg opp igjen på filmen på IMDb. For The Losers er ikkje meir enn ein lunken actionfilm utan den store handlinga eller dei mest spektakulære sekvensane. Den er mest av alt keisam, og prøver for hardt å vere tøff.

Lettfordøyeleg actionfilm er ein fin ting, men det finst ei rekkje krav der alltid nokon må vere oppfylte for at filmen skal lukkast. The Losers er klar over dette, men viser for tydeleg at den siktar mot desse. På grunn av dette feilar mellom anna humoren, som var den biten som faktisk kunne ha redda filmen.

IMDb: 8.0/10 (2,247 votes)

Det nyaste tilskotet i DC Universe Original Animated Movies-familien er den tredje Batman-filmen hittil i serien, og involverer Batman, Black Mask, Red Hood og Joker. Filmen er som resten av serien, basert på eksisterande materiale frå DC, som denne gongen har vore Under the Hood av Judd Winick frå 2005. (Les vidare under bildet).

Eg vil ikkje røpe meir av handlinga enn at hovudstrukturen til filmen er ei trekanta konflikt mellom vigilanten Batman, gangsteren Black Mask og oppkomlingen Red Hood som er ein mellomting av desse to. I kampen mellom desse spelar Joker ei sentral brikke. Filmen får danna ei god bakgrunnshistorie som går på tvers av fleire karakterar, noko som skapar ei spenning i actionsekvensane me blir bydd. Samanhengen mellom alt og alle blir tydeleg formidla innanfor rammene av 75 minuttar, og med gjennomsnittleg kjennskap til Batman står dette for meg fram som ein komplett animasjonsfilm.

Av andre sider som er verdt å nemne er kompliserte personlegheiter og noko eg vel å kalle ein vaksen tone. Desse to går hand i hand. Karakterane i filmen har sine eigne verdigrunnlag, og handlar tydeleg ut i frå meir enn eit oversiktleg bilde for kva som er rett og urett, godt og vondt. Me får oppleve både karakterutvikling og utnytting av svakare sider ved psyken, samtidig som filmen kan overraske ved å snu på ei femøring. Løysingar av denne sort bidreg til å gi ei kjensle av at filmen ikkje undervurderer publikummet sitt, og kan nå ut til fleire aldersgrupper.

På tampen vil eg gjere det klart at dette innlegget dreiar seg om ein type animasjonsfilm som kjem rett på video. Forventingane mine er andre til ein sånn film enn ein som er innom kino, og innhaldet her på lesast med dette i tankane. Om det burde vere sånn eller ikkje, er for øvrig ei sak å diskutere for seg sjølv. For med prislappar på DVD/Blu-ray ved lansering, samanlikna med det ein får for ein (billegare) kinobillett, burde ein kunne krevje at dette skulle legge seg på eit nivå over?

IMDb: 5.8/10 (9,612 votes)

Å nå opp med ein politikomedie som Cop Out er, med den rollebesetninga Cop Out har, det skal litt til for å få til. Den lyse poltimannen, spela av Bruce Willis, har med seg den lystigare mørke, spela av Tracy Morgan. Willis har bevist at han er god purk tidlegare, mens Morgan er ein ekspert på å irritere. (Les vidare under bildet).

Kevin Smith står som regissør utan å vere manusforfattar denne gongen, og etter oppturen med Zack and Miri Make a Porno for to år sidan såg eg fram til Cop Out før kritikken byrja å hagle inn. På sitt beste leverer Willis og Morgan gode karikaturar av stereotypane dei fyller, men dei unngår å gro fast i desse rollane, samtidig har filmen ein del flotte vriar, samt ein porsjon latterframkallande augneblinkar.

I heilskap er derimot Cop Out lite nytt. Historia er ein lang klisje og det er for lenge mellom dei altfor få verkeleg gode augneblinkane til at Kevin Smith kan sei å ha tilført buddy cop-sjangeren noko nytt. Det er synd å sei, men både Jersey Girl og denne filmen, som er nesten nede på same nivå, som to av fire filmar frå Smith siste 6 åra, så må han verkeleg bevise seg i framtida. Dette er litt for midt på treet.

IMDb: 5.6/10 (1,440 votes)

Ian vil ha skilsmisse kona, Louise, og har tenkt å sei det i eit brev. Men Louise som kjem heim tidlegare enn det som var meininga, og får lese brevet mens Ian framleis er der, godkjenner ikkje dette.

Serious Moonlight er ein film som baserer seg mest på dialog, og har relativt få sceneskifte eller anna handling. Ian (Timothy Hutton) er for det meste teipa fast i ein eller anna møbel, medan Louise (Meg Ryan) spring rundt, og prøver å ikkje framstå som for galen i den gale rolla.

Eg har ingenting i mot ein film drive av dialog, og denne har òg eit godt utgangspunkt i eit seriøst tema, og ei handling som botnar ut i gode intensjonar. Men det komiske er på langt nær så godt gjennomført som det tematiske, og desse to delane krasjar. Serious Moonlight endar opp med å bli ein tåpeleg komedie, der den seriøse stemma såvidt, i blant, klarar å bryte seg fram, men ikkje nok. Det er i grunn veldig synd, for dette er ein film med potensiale.

Adrienne Shelly har skrive manus, men fekk aldri regissert filmen sjølv, grunna sitt eige dødsfall. Hadde ho fått gjort det, kan det hende komedien hadde blitt løyst annleis, og filmen hadde blitt betre, meir i tråd med det gode resultatet ho oppnådde med Waitress.