User Rating: 7.3/10 (9,271 votes)

Smarte og rare Byrd Huffstodt frå «Huff», Anton Yelchin som han eigentleg heiter, har tatt det verkelege spranget frå tv til å lande hovudrolla i «Charlie Bartlett» på storskjermen. Dei som har sett «Huff» kjenner han som den intelligente, men fortsatt barnelege sonen til Hank Azarias psykologkarakter frå serien som velta over av kjente og briljante skodespelarar. I «Charlie Bartlett» har han teke på seg ei litt meir humoristisk prega rolle, men spelar fortsatt på å vere ei blanding av smart og endå ungdom.

Etter å ha blitt kasta ut frå sin n-te privatskule er Charlies einaste valmoglegheit offentleg vidaregåande skule. For å få elevane til å like han startar han personleg rådgiving på toalettet og sel medikament til trengande, der definisjonen av trengande kan vere litt diffus. Etter kvart som populariteten stig får rektor auga opp for Charlie som ei urokråke og går hardt inn for å øydelegge skuledagen hans og dei som set han høgt.

Grunnane til at «Charlie Bartlett» er ein knakande god film er fleire, Anton Yelchin er perfekt i rolla som Charlie Bartlett, guten med glimtet i eine auge og ei seriøse mine i andre. Kombinasjonen Yelchin og Hope Davis som spelar mora gir ein dødeleg god start som får den neste halvtimen til å virke morsom på alle moglege småting, utover det kjem stadig fleire sider til overflata og bidreg ved sidan av god humor å halde dette på eit høgt nivå. Klimpre- og songstunder ved pianoet på familien Bartletts store gods (fru Bartletts ord) fargar filmen ein gong i blant utover og er gull verdt kva kjem til Yelchins brå skodespelarstil, og kan vere like brå som mange av filmens alvorlege poeng.

Tom over på Captain Charisma’s Filmblogg har mange poeng i samanlikninga med John Hughes 80-talsverk «Ferris Bueller’s Day Off», men der den tek deler av årsakene til Ferris’ popularitet for gitt går «Charlie Bartlett» innpå korleis Charlie som person skal kunne få folk til å like han og korleis han lukkast. Filmen har meir alvorlege sider som gir djubde utan å stele alt fokus og den har ei enkel og effektiv kjærleikshistorie som heller ikkje trakkar i salaten på nokon som helst måte.

Både i tonesetting, behandling av karakterar - alle spelt på upåklageleg vis, oppbygging innan den personleg foretrukne lengda i komediesjangeren på 90 minutt, filmmusikk og type humor så fengar «Charlie Bartlett» så bra at eg umiddelbart fekk lyst til å sjå den igjen og ikkje kan anna enn å anbefale den vidare. Dette nokre dagar etter så eg utan å måtte tenke meg om lengre kan stå for mine ord.

Vudering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.1/10 (1,294 votes)

I «SubZero» får Batman eit gjensyn med Mr. Freeze frå «Batman: The Animated Series» og må hanske opp med ei kidnapping av Lt. James Gordons dotter, Barbara Gordon.

No har eg verken sett det eine eller andre av nokon Batman-seriar på tv og soleis ikkje «Batman: The Animated Series» heller, men «SubZero» er ein sjølvstendig animasjonsfilm som kan sjåast åleine viss ikkje å sjå den i samanheng med enten serien eller «Batman: Mask of the Phantasm» skulle vere ønskeleg.

Animasjonen er tydeleg på eit stadie der 3D-teknikkar er teke i bruk og er i enkelte få scener tydeleg eit stykke i frå perfeksjonisme, men stort sett er dette like upåklageleg som det ein ser i DC/WB sine nyaste satsingar.

Sjølve handlinga startar som ein tradisjonell detektivhistorie, me blir introdusert for andre personar (enn Batman) og etter kvart ei kriminell handling. Musikk og stil gir assosiasjonar til 1950-talet og kler historien veldig flott. Når Batman og Robin gjer ei sein entre er det med kraft, og utover i filmen blir dette meir og meir ein spenningsfyllt og eksplosiv film enn detektivisering, ei passande utvikling sett frå min ståstad.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.5/10 (2,915 votes)

Bollywood er eit relativt uutforska område for meg, antall sette filmar frå India kan teljast på ei hand, noko eg finn finurleg då eg har likt alle godt nok. «Om Shanti Om» er hittil den mest typiske eg har sett, ut i frå bilde eg har danna meg av den typiske Bollywoodfilmen, ein standard dei andre filmane eg har sett i ulik grad har styrt unna. Om dette gjer «Om Shanti Om» til ein erketypisk Bollywoodfilm er likevel tvilsomt, sett behandlinga av filmproduksjonen i historien og den ofte veldig klare merksemda på tekniske grep. Å kalle det metafilm vil bli for sterkt, men det finst i blant snev av likheiter.

«Om Shanti Om» fortel historia om personen Om før og etter reinkarnasjon. Me startar 30 år tilbake i tid og møter han som Om Prakash Makhija, eit lite namn på rollelistene og utelukkande i enkle rollar. Etter reinkarnasjonen, ei tid satt til dags dato, møter me Om igjen som superstjerna Om Kapoor som har alt den tidlege Om drøymte om.

Elles involverar dette filminnspeling, mord, songnummer, masse humor, verdens største filmstjerne Shah Rukh Khan (SRK), mange andre indiske stjerner, fiksjonelle grep og meir enn nok til å fylle 2t 42min. Å fortelje filmens forløp ser eg på som ganske unødvendig, det er like greitt å ikkje vite for mykje på førehand. Personleg likte eg dette veldig godt, det var alt eg forventa og meir til. Masse god humor og faktisk spenning då eg aldri heilt visste kva retning ting ville ta, det skal nemnast at eg stilte ganske blank på kunnskapar om både folka i filmen og filmens handling på førehand.

Det er duka for ei god filmoppleving om du faktisk ønsker det.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.1/10 (129 votes)

«Birds of America» er filmskapar Craig Lucas sitt andre forsøk på regissering, men i motsetning til «The Dying Gaul» frå 2005 har han her overlete manuset til ei relativt ukjent Elyse Friendman og konsentrert seg om regisseringa.

I hovudrollen som Morrie, den eldste i ein søskenflokk på tre, finn me Matthew Perry. Under ein streit introduksjon med voice-over av Perry får me fortalt historia som følger: Han, nyleg med skulebeviset i lomma blir overlete to yngre søsken når faren tek sjølvmord og mora forsvinn. Når me spolar fram i tid har det gått vel 20 år, Morrie er etablert, men søskena er prega av den mangelen på dyktige foreldre og er til ei viss grad avhengig av Morrie som det stabile midtpunktet i livet når ting går skeiss.

Fleire solide skodespelarar prega rollebesetninga i tillegg til Matthew Perry, som etter rollen som Chandler Bing i «Friends» i større grad har gått inn for å gjere seriøse rollar i filmar nærare drama, sjølv om rollen i «Studio 60 On Sunset Strip» vanskeleg kan karakteriserast som ein utelukkande streit og alvorleg. Ved å sjå på dei mindre kjente filmrollane hans kan ein ane at Perry går for å spele på talentet i å halde ei seriøs maske. Denne gjentek han i «Birds of America» der han ofte har ei hårfin balanse på kanten til det komiske han gjer ved å spele på sin eigen komiske person. Ved sidan av Perry finn ein Ben Foster i ei strålande tolking av den forstyrra yngre broren, Foster viser som han har vist så godt før (i bl.a. «Six Feet Under») at han verkeleg kan spele halvgal med mørk personlegheit. Forutan desse har me Ginnifer Goodwin («Big Love») i ei av hennar mest seriøse rollar hittil og Hilary Swank («Million Dollar Baby») som ganske glatt nabo og Lauren Graham («Bad Santa») som Morries tilsynelatande tålmodige, men også litt kjedelege kone.

Å samle handling og tema i ein enkelt bås let seg nok ikkje gjere, her sklir me over i så mange ulike problem knytt til både familie og individ at eg ikkje vågar kalle det verken familiedrama, sjølv om familien til Morrie er det sentrale, eller ein film utelukkande om depresjon, eller om økonomisk tryggheit. Tittelen kan ha ei meining forutan boka «Birds of America» tileigna den avdøde faren i familien. Som resten av filmen gir den noko å gripe tak og det skal ikkje overraske meg om nettopp omfanget av småting som er blitt samla på ein så god måte som her, i lag med kjente skodespelarnamn, vil gjere dette til ein film som nok kan bli høyrt meir om i tidene framover, på linje med annerkjente filmar som «Junebug» og «The Squid and the Whale».

Til tross for mykje godprat frå denne kanten klarar eg ikkje å ta dette inn over meg som ei sterk filmoppleving, noko som gjer at den misser unna dei høgste karakterane på min private skala. Eg synst derimot det var ein god film og kan gjerne anbefale den vidare på grunnlag av både gode prestasjonar frå Ben Foster og Matthew Perry, samt ei fin, dramatisk og småmorsom historie.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.7/10 (92 votes)

Dette relativt ukjent amerikanske dramaet frå 2006 handlar om livet i ein småby som blir gjenopplevd av den utflytta collegestudenten Mitch i forbindelse med ein begravelse av ein tidlegare kamerat. Kip Pardue som spelar Mitch er, som ingen andre filmen heller, nokon distinkt hovudrolleinnehavar, han deler det å vere filmens senter med dei andre, tidlegare kameratane sine, spelt av Eddie Kaye Thomas («American Pie») og Josh Cooke («Committed»), men vinklinga mot historien føregår i stor del frå ein synsvinkel som kan opplevast som Mitch sin.

Her har me tre stykker som i lag er det klassiske eksempelet på venner som har vakse i frå kvarandre, men likevel søker tilbake som gruppe då deira felles venn har døydd, på bakgrunn av at det ikkje ligg nokon krav eller forvetningar i typen vennskap dei har. Ungdomslivet i småbyen har sidan dei gjekk på highschool blitt veldig avslappa i forhold til narkotika og dette er ein av mange små problem filmen sirklar innom over langhelga handlinga føregår gjennom. Elles ser filmen ut til å ha som mål å la oss bli kjente med karakterane og deira kvardagsproblem.

«Wasted» lykkast ikkje i å skape det store engasjementet, men køyrer på kanten mellom å vere kjedeleg og skape noko flott og nedtona. Den har ein mørk undertone som blir henta fram i blant til filmens fordel, småbyen blir flott framstilt som eit dødt miljø utan særleg potensiale for ungdommen. Når det gjeld personane og relasjonane dei i mellom manglar det derimot svært mykje for å gjere dette verdt pengane, sjølv om skodespelarane i blant kan glimte til med gode eigenprestasjonar. Resultatet er ein anonym film midt på treet. Kanskje dette er årsaken til at kinovising har uteblitt og det har teke så lang tid før filmen kom ut på disc.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.7/10 (2,502 votes)

«Smart People» hadde potensiale i frå første stund eg såg klypp frå filmen, ei ung og smart Ellen Page, ein halvfeit og miserabel Dennis Quaid, eit stykke gammal Saab og Thomas Haden Church - den siste kombinasjonen sist sett i den eminente «Sideways», men det skal ikkje handle om vin denne gongen.

Lawrence Wetherhold (Quaid) er den misantropiske enkemannen av ein professor som underviser i engelsk litteratur og vektlegg intellekt framfor kjensler i folka han ferdast i blant. Elendig på namn og ansiktsgjenkjenning er han mindre populær blant studentane. To barn i slutten av tenåra og eit bilde på skrivebordet vitnar derimot om ei betre tid. Eit sjukehusbesøk og møte med den kvinnelege legen Janet Hartigan (Sarah Jessica Parker) kan bli vegen tilbake til lykke, men den vil i sofall bli vanskeleg.

Ved sidan av har den ambisiøse og skuleflinke dottera (Page) vanskeleg med å slå seg laus og blir nærmast eit prosjekt for Wetherholds adopterte bror (Church) å opne verda for, Church er i sitt ess som den fattige adoptivbroren viss det å leve livet er viktigare enn å sikre seg jobb og bustad, perfekt når Wetherhold treng sjåfør til Saaben etter sjukehusbesøket. Church blir likevel aldri ein parodi på den verste slauren og viser fleire sider ved ein karakter som passar utmerka blant mange kompliserte karakterar i det som er ein fortreffeleg film.

Den største faren her var at «Smart People» skulle trakke opp igjen for mange gamle spor, meir enn ein film har dratt opp den middelaldrande misantropen som kjem til eit punkt i livet der han enten blir nødt til å ta eit oppgjer med seg sjølv enten for å komme seg vidare eller ufrivillig når han hanmnar midt oppi ein situasjon. Slik blei det altså ikkje, for meg blei dette både ei ny og god filmoppleving, det er her gjort ei blanding av (på eit plan) ein dysfunksjonell familie og gretten gubbe. Solide prestasjonar over heile linja av folk eg likar å sjå på skjermen var også med på å trekke opp. Elementa kan virke kjente, men blandinga er ypparleg.

«Smart People» blir ei lita anbefaling frå mi side til den som likar blandinga av drama og komedie, med vekt på drama og innslag av romantikk, men aldri sukkersøtt eller bygd opp som om alt før slutten var verdt null.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.3/10 (3,022 votes)

Ei kvinne i femtiåra hamnar i midtlivskrise og opplever at det meste rundt ho raknar eller forandrar seg. «Another Woman» er som den to år seinare «Alice» ein film om ei kvinne i ein fase av livet der situasjonen er trudd å vere stabil, men ting er langt i frå å vere på plass. Mens «Another Woman» er meir drama prøver «Alice» å gi ei humoristisk vinkling, men dei er endå tematisk like.

I rollen som Marion Post finn me Gena Rowlands, Marion skal skrive ei bok og leiger kontor til dette formålet ettersom bygningsarbeid forstyrrar ho i heimen. Frå det nye kontoret kan ho høyre kva pasientane fortel psykologen i naborommet og blir sugd inn i historia til ei gravid kvinne spelt av Mia Farrow, på eit psykologisk plan framfor å bli ein av Allens fantasiprega filmar. Ved sidan av dette følger me Marion gjennom ein tøffare periode i privatlivet der fleire ting vil gå opp for ho.

Det skal ikkje vere noko tvil om at eg føretrekk denne måten frå Allen å lage film på framfor kva «Alice» er blitt. I filmografien hans fører denne seg inn blant «Interiors» og «September» i å fortelje om kvinner med problematiske liv, utan at den omhandlar psykiske problem. Det er nok ikkje den ultimate Allen-filmen, i blant føles den litt for lang og langsom, men sluttvurderinga hellar i positiv retning og ein sit igjen med viten om at denne filmen har formidla noko.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.1/10 (5,064 votes)

«The Red Shoes» hadde ingen skodespelarar eg var kjent med, er laga av to menn (Powell og Pressburger) som eg har sett ein knapp film av tidlegare, og skulle handle om eit relativt uutforska tema, ballett.

Den første av dei ni filmane i DVD-boksen «The Powell & Pressburger Collection» (det finst fleire variantar) eg såg var «A Matter of Life and Death», ein på mange måtar fin film som eg likevel ikkje klarte å engasjere meg i det store for. «The Red Shoes» blir såleis den første i samlinga som gir meg eit verkeleg ønske om å utforske samarbeidet mellom Powell og Pressburger vidare.

Her handlar det altså om ballett. Moira Shearer spelar ballerinaen og Marius Goring komponisten som ca. samtidig blir teke inn i varmen hjå den store ballettimpressarioen Lermontov (spela av Anton Walbrook). Dei møter stor suksess og som publikum får me oppleve store mengder av dansinga og musikken som skal vere årsakene til denne. «The Red Shoes» er såleis ein svært rik film på inntrykk, der ideen omkring suksessen ikkje blir tatt for gitt, snarare delt. For å ikkje gjere dette for sært har hovudstykket me ser mest i frå blitt basert på eit eventyr av Hans Chr. Andersen, eit folkeleg val.

Det eg gledar meg mest over ved denne er fantastisk skodespel, Anton Walbrook viser mange sider ved den strenge Boris Lermontov og Moira Shearer har føter av fjær og ansikt som ein sukkerklump. At filmen sitt visuelle fargesterke uttrykk er til å bite i kan eg heller ikkje nekte for, dette går sant saman med, skal eg sei oversminka, skodespelaransikt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.1/10 (18,272 votes)

«In Bruges» tek oss med til denne belgiske byen og på spørsmålet kvifor me er hamna i dette holet er svaret at våre to viktigaste karakterar har utført ein jobb og må søke dekning. I føringa som desse to mennene finn me Brendan Gleeson (som Ken) og Colin Farrell (som Ray), per dags dato vidt kjente skodespelarar og unødvendig for vidare presentasjon.

No er greia med Brugge at det slett ikkje kan bli opplevd som holet Ray held det for å vere, faktisk er byen pen, om enn litt stille viss nokon skulle halde det i mot den. Dei brulagde og trange gatene, kanalen og husa i den middelalderske gamlebyen utgjer eit passande bakteppe for Ken og Rays søking av dekning. Det kjem og til nytte då byrjinga, før me lærer å kjenne den meir seriøse biten av historien, har innslag av kultur i form av sightseeing. Etter å ha tenkt meg om kjem eg ikkje på andre filmar lagt til Brugge, og hadde handlinga blitt lagt til Paris eller Roma hadde mykje av magien i det filmatisk ukjende miljøet blitt borte.

Etter kvart som filmen sneglar seg framover blir me vitne til ei stadig mørkare og dystrare handling, så gradvis at ein aldri anar det før det er over ein. Nokre innslag av skytevåpen er ikkje til å komme forbi, alt i alt er det derimot overraskande lite skyting, noko som gjer episodane desto meir seriøse. Svart, svart humor pregar også «In Bruges» i stor grad, stadig balanse mellom alvor og spøk resulterar i ein film som styrer unna banalitetane.

Innleiingsvis gav eg ikkje så mykje tanke til filmen eg såg på, som eg har nemnt sneglar det seg litt framover, utan å bli direkte kjedeleg er det heller ikkje spennande. Starten er derimot viktig for vidare og blei noko eg satte pris på at blei grundig gjennomført med god tid. Me blir introdusert for Ken og Ray som tilsynelatande to motsetningar, men sidan blir personar me heile tiden vil jobbe med å prøve og forstå. Både dette og meir er fordelen ved å starte på null i Brugge, halde det flatt ei stund og så gradvis køyre på med blodsalvoret, som då blir forsterka og forøvrig blir betre heilt fram til slutten som markerar toppen på filmen. Ingen Hollywoodkurve her, meir ei rett fram stigande kurve.

Ein mørk film altså, men med humor, dvergar, narkotika, skytevåpen og europeisk middelaldersk byggestil. Ei noko spesiell blanding, aldri over toppen av kva som kan slukast, litt roleg i starten, men den belønnar rikt den som vel å følge med vidare.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.7/10 (21,795 votes)

Som min andre Apatowproduserte film på kort tid, den første var den skuffande «Drillbit Taylor», låg det stor spenning knytt til om denne kunne innfri forventingane. Generelt god omtale klarte aldri å riste av meg tanken om at dette kunne gå begge vegar, både Kristen Bell og Mila Kunis har trådd i salaten på storskjermen tidlegare og skulle ha større birollar her.

«Forgetting Sarah Marshall» er først og fremst Jason Segel sin film, han har skrive manus og debuterar også i ein hovudrolle. Dei som kjenner han frå før, frå bl.a. «How I Met Your Mother», «Freaks and Geeks» og ein mindre rolle i «Knocked Up», vil med ein gong kjenne igjen den itt forsiktige og følsomme typen som kan ta steget og gå ganske langt utanfor skalet sitt når situasjonane er dei rette. Han er ingen tradisjonell softie, men ein mann det går an å respektere. I «Forgetting Sarah Marshall» gjentek han denne rolla. Filmen styrer historien innpå følgande; Peter Bretters (Segal) kjente skodespelarkjærasten slår opp og Peter reiser difor til Hawaii for å komme seg igjen etter brotet. På Hawaii er sjølvsagt ekskjærasten med hennar nye flamme.

I grove trekk er «Forgetting Sarah Marshall» gammalt nytt (kvinne slår opp med mann, mann reiser bort, mann og kvinne er dømt til å møtes på reisemålet), det er når ein går nærmare inn på filmen den skil seg ut. For i staden for å måke gjennom scene etter scene som om målet var å bli ferdig fortast mogleg tek ein her for seg karakterane, behandlar dei med stødig hand og let etterkvart dei drive handlinga framover. Eg brydde meg ikkje om kva som kom til å skje minuttar fram i tid og aldri stod slutten som ein spørsmål før slutten stod for døra, her var det nok å kose seg meg der og då det skjedde. Dete var ein morsom, frisk og frekk film der rollane sit som støypt.

Noko lite, utan at eg klarar å sette fingeren på det, manglar for å gjere dette til den ultimate filmopplevelsen. Det er likevel ingen hinder for å gjere dette til ein av sommarens beste komediar for min del.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10