IMDb: 5.9/10 (1,679 votes)

Duplass-brørne er snart aktuell med komedien Cyrus, med Jonah Hill, John C. Reilly og Marisa Tomei. Og sjølv om dei insisterer på å ikkje selje seg til storfilmane (Total Film), er skilnaden stor til B-lista i Baghead. (Les vidare under bildet).

Så mens eg ventar på Cyrus, gjekk eg inn for å sjå meg opp på dei tidlegare filmane til Jay og Mark Duplass. Baghead som er den andre av dei to langfilmane dei har laga før 2010, handlar om ein vennegjeng som skal på hyttetur for å skrive filmmanus i lag. Filmen går mellom å vere komedie, skrekk, drama og romantikk ofte nok til at ein aldri heilt slår seg til ro med det eine eller det andre. Dette kan forvirre nokon, men for dei som vel å setje pris på det, er filmen udefinerbar og open nok heile vegen til at ein kan bli overraska av tilsynelatande enkle vriar.

Handhelde kamera og minimalt med stemningsbyggande musikk gir assosiasjonar til lågkostnads amatørfilm. No verken kosta eller tente Baghead inn store summar (ved si avgrensa kinolansering), men filmen får like fullt fram ei interessant og underhaldane handling. Skodespelet er ikkje i verdsklasse, men det manglar verken på kjemi eller kjensler, og det går godt i lag med filmen som heilskap.

Eg visste ikkje kva eg skulle forvente av Baghead, men får meir enn eg hadde rekna med. Det er ikkje ein film i verdsklasse, men likevel ein solid sak med amatørpreg og god sjangerblanding.

IMDb: 6.9/10 (3,028 votes)

I Greenberg er det Ben Stiller sin tur til å bli seriøs og miserabel. Ei rolle me forsåvidt kjenner han igjen frå The Royal Tenenbaums, som òg var komisk ladd. Som med det andre av Noah Baumbach er det eit drama der komedien kjem snikande i andre rekkje, og som med dei andre filmane hans forsvinn dei sterkaste kjenslene i dette møte. Filmen er aldri keisam, den fengjer og held meg merksam, men likevel sit eg ikkje igjen med så mykje som eg skulle ønskje. Kritikk til side, Stiller og den kvinnelege hovudrolla i filmen, Greta Gerwig, har ein fin og klumsete kjemi.

IMDb: 7.1/10 (1,968 votes)

Kva ville du gjort viss du berre hadde ei veke igjen å leve? Om du framleis var oppegåande, men fekk vite at du hadde ein aggressiv krefttype som ville krevje at du kom deg til behandling før veka var omme, viss du i det heile skulle ha ein sjanse. Det er denne situasjonen Ben (Joshua Jackson) brått ein dag hamnar i. Og til spørsmålet er svaret til Ben å kjøpe seg ein motorsykkel og køyre vestover.

One Week har eit alvorleg bakteppe, men endar like fullt opp med å bli ein vakker film. Ein road-trip vestover, med utgangspunkt i Toronto, betyr Canada og spektakulære omgivnader. Men sjølv om naturen byr på sitt og turen på motorsykkel er eit eventyr for seg, er det å følgje Ben dette dreiar seg om.

Ben gjennomgår noko som dei færraste har opplevd, og filmen prøver ikkje å forenkle det som skulle gå fare gjennom tankane hans. Ulike stadier for korleis han taklar situasjonen glir over i kvarandre og framstår som udefinerte og tidvis blanda. Han er på rømmen, samtidig som han søkjer mot noko.

Det er både ein sterk film og ein film som tematikken i betrakning er lavmælt. Det er sterkt å sitje tilbake og den brå forandringa i Ben, samtidig som eg har ein forståelse for motivasjonen hans. At filmen ikkje går inn for å formidle dei tyngste sidene ved ein kreftdiagnose, gjer at det er ettertanken og ikkje nødvendigvis tanken undervegs som er den dystre. Ein positiv måte å behandle tema på, som gjer filmen meir vennleg.

Det er jo trass alt snakk om ein road-movie, og for mitt vedkommande er det då viktig med ei kjensle av eventyr og spenning på toppen av alvoret.

IMDb: 4.2/10 (106 votes)

Hotel St. Pauli er ein av dei mest hata norske filmane nokon sinne. Det er òg ein av dei norske filmane som er vanskelegast å få tak i, i lag med den andre kalkunen Dis. Ja, det er i grunn dei fleste andre norske filmar som er laga. At Norsk filminstitutt er nær udugelege når det gjeld å få ut den norske filmarven til folket, er diverre ei mild underdriving. Kvaliteten på filmar som har kome ut, mellom anna gjennom samlinga Norske klassikere, er svært variert.

Det er mykje negativt å sei om Hotel St. Pauli, noko eit handlingsreferat ikkje kan fange. For i denne filmen skjer det så vanvittig lite i løpet av dei 105 minuttane den varer, at ei oppsummering heller latterleggjer filmen enn å kritisere den.

Filmane til Svend Wam og Petter Vennerød er godt kjent for ufrivillig humor, og heldigvis er ikkje Hotel St. Pauli eit unntak. Herleg dårleg skodespel og det drygaste av kinky sex du får på norsk film er stikkorda. Ja, òg så kjem hasjrøyking og kastrering like i ryggen.

Det einaste som er bra i Hotel St. Pauli, og då utelukkar eg den ufrivillige humoren, er musikken i brorparten av filmen og stemninga bruken av god musikk oppnår i ei skogsscene. Det er forresten i nemnde scene at Morgan (eine hovudrolla) spring rundt og ropar at han vil pule Gerda, før Gerda kappar av kuken hans og stikk til St. Pauli og blir sprøytenarkoman. Det er iallfall teorien min, for i forhold til tid heng dette tynt saman. Men i forhold til tidsbruk er filmen generøs. Litt som i 2001: A Space Odyssey er det mange og lange scener utan dialog her, hadde berre gleda av å sjå desse vore like stor.

Konklusjonen er at Hotel St. Pauli var betre enn forventa, men framleis er ein av dei verste norske filmane eg har sett. Den er så gjennomført elendig at det nesten har si sjarm. Få replikkar gjer at den legg opp til å kunne prate undervegs, og å kunne kommentere dårlege ting kan jo i og for seg vere artig nok. Men viss du ikkje har ei sann glede for dårleg film, har behov for å sjå Hotel St. Pauli i nokon samanheng, eller vil oppleve golden showers og ein bonde frå Nedre Eiker som onanerer på togstasjonen i Oslo, då kan du styre unna.

IMDb: 7.7/10 (12 votes)

Hartvig Riibe har invitert Joakim Bris på besøk for å overraske si kjære Ester. Mora til Hartvig, Margrethe, verkar ikkje vidare begeistra for Ester, og set ikkje større pris på vennene til Hartvig, som òg involverer slabbedasken Preben. Dette blir forsterka når Joakim dukkar opp. Søstra til Hartvig, Wenche, har ei fortid med Joakim frå ein ferie i Paris. Og skulle ikkje dette vere forvirrande nok, vil iallfall rollefigurane skape liv og røre.

Livet “på solsiden” er ikkje rein idyll, men nære, det er meir eit “lystspill” enn eit drama når det kjem til forviklingane. Skodespelet er teatralsk, ingen overrasking då filmen er basert på eit teaterstykke. Dette blir eit verkemiddel som tek brodden av dei dramatiske sekvensane, og får fram komedien. Likevel blir dette ein fin film om kjærleik, og det fungerer godt med komedie då den stort sett er drive av dialog.

Det tek aldri av, men blir aldri keisamt. Edith og Otto Carlmar har laga nok ein solid film med På Solsiden, men eg ventar framleis på å sjå filmen som vil vippe meg av stolen, då seks av seks av ti titlar i filmografien til Edith Carlmar som regissør gjenstår.

IMDb: 5.6/10 (120 votes)

Import-eksport var ein skuffelse, og viss det er alt du treng vite om filmen, så er jo det heilt greitt. Viss du vil vite litt ekstra, så les eit par avsnitt til.

To scener gjorde meg begeistra når eg såg filmen, som omhandlar eit problematisk forhold mellom ei pakistansk kvinne og ein norsk mann. Det er bestemt at kvinna skal gifte seg med ein fyr frå Pakistan, og den norske mannen set i gong med ein plan om å overbevise foreldra til kvinna at ho bør gifte seg med han, utan å vanære dei ved å avsløre forholdet.

Det eg skreiv tidlegare, i innlegget om Line og norsk skodespel, at det ikkje alltid har så mykje å sei, gjeld ikkje her. Import-eksport har direkte platt skodespel, og tek stor skade av det. Faktisk er filmen rett ut flau å sjå på til tider, og det er i grunn dumt, for sjølv om handlinga ikkje er direkte original, kunne det i beste fall blitt ein fin og romantisk komedie.

IMDb: 6.2/10 (37 votes)

Jacob (Maurstad) kjem heim etter mange år i utlandet som sjømann. Ein lege har anbefalt han å reise heim igjen, og snakke ut med faren om eit anstrengt forhold desse i mellom, som kan ha ført til at Jacob reiste til utlandet i første omgang.

Heime i Noreg prioriterer han tida annleis, han skaffar seg heller ein hybel, seier ikkje frå at han er komme heim. Og møter også ei ung, pen jente som heiter Line, før familie legg merke til at han er i Oslo. Me følgjer Jacob, ein person som har personlege problem, og Line, over ein sommar.

Filmen har god musikk, og er veldig god på å skape stemning. Dette og handlinga kombinert gjorde at eg følte det var eldre, fransk film eg såg. Litt som i det eg har sett av tidleg Godard, er det ein person utan særleg mål og meining som driftar rundt, møter på andre unge menneske, innleiar eit forhold, og elles vankar litt rundt, som om han ikkje høyrer heime nokon spesiell stad.

Skodespelet er kanskje ikkje heilt topp, men for å kunne ha glede av mange, norske filmar, bør ein kunne sjå forbi litt på dette område. Det er ein anna stil, ei anna tid, og difor kan det vere annleis enn me forventar i dag. Det er nokre dialogar i filmen som er meir av typen “eg har sagt mitt, no sluttar eg å snakke fordi du skal avbryte meg”, enn ein skikkeleg samtale. Men på andre område går både Toralv Maurstad og Margarete Robsahm godt inn i rollane sine, og Henki Kolstad er truverdig som ein sleip og innpåsliten hybelvert.

Line er ein god, eldre norsk film, om ein er interessert i norsk film, og filmar som handlar meir om personar enn kva som skjer rundt dei.

IMDb: 6.6/10 (182 votes)

Då Espen Skjønberg spela i lag med Bjørn Sundquist i En håndfull tid, kunne eg ha vore begeistra. Møte desse to i mellom, i Secondløitnanten, er nettopp det eg den gongen kunne ha tenkt meg.

Hans Petter Moland har samla fleire solide skodespelarar til denne norske krigsfilmen. Me flyttar oss til tilbake i tid, til tyskarane sin invasjon av Noreg, og følgjer ein eldre sjømann som vervar seg til dei norske forsvarsstyrkane. Espedal (Skjønberg) blir sett ned på grunna alder og bruken av ei datert rang, men beviser seg sjølv som ein ekte fridomskjempar.

Espedal er ein person som er lett å like i ei hovudrolle. Han er ein helt, men har sine feil, utan at han må oppføre seg som ein idiot for å vise ei slik side. Filmen består i all heilskap av veldig få episodar ein stille spørsmål til, og får fram både realitetane i ei enkelt motstandsgruppe og situasjonen i landet. At me veit utfallet betyr ikkje noko i negativ forstand, men gjer heller at historia kan forteljast på ein lysare måte, då mørke uansett lurer i bakgrunnen. Nettopp dette gjer Secondløitnanten til ei tidvis lystig, ikkje useriøs, forteljing.

IMDb: 7.4/10 (86 votes)

Gjennom den siste perioden har det gått i norsk film, og eg har no komme til Engelen. Dette er den første spelefilmen til Margreth Olin, og var eigentleg meint å vere ein dokumentarfilm. Meir om årsakene til dette finn sjølv.

At Engelen er ein god film, er det viktigaste å få fram først. Når eg såg filmen, var eg derimot ukonsentrert og hadde berbare maskina på fanget, i håp om å kunne minske sjansane for å smelle tilfeldige kjennskap på tjukken. Eg fekk difor ikkje levd meg så godt inn i karakterane som eg nok burde, men synst likevel dette var ein god film. Direkte sterk blei aldri.

Forventingane til filmen var ein dyster, kald sak. Men sjølv om dette er ei tragisk historie, blir den fortalt på ein vakker måte, med omtanke for karakterane, og fokus på urettferdigheit framfor giving av skuld.

Så sjølv om eg ikkje var hundre prosent konsentrert, var Engelen verdt å få med seg.

IMDb: 7.0/10 (812 votes)

Skal ein først kalle ein film norsk, så kan Nord fungere godt som eksempel: Nasjonalromantisk i framstillinga av prangande, norsk vinternatur, og noko sår innvendig.

Jomar Henriksen (Christiansen) har det ikkje heilt godt med seg. Han drikk og gir faen, og har mest lyst til å vere innlagt på psykiatrisk. Dette før han får vite det han får vite, og legg ut på ei reise med snøscooteren sin, nordover. Undervegs, som er sjølve filmen, møter han nokre interessante menneske, i kjent road movie-stil.

Bortsett frå det teknisk filmatiske, som er praktfullt på alle måtar, er Nord litt nedtona, som for å spegle sinnet til protagonisten. Dette er ikkje eit nytt grep, men eit som er upåklageleg i bruken sin. Det er å føretrekke i road movies, føre filmar som prøve å toppe kvar nye stoppestad med drygare møte enn forrige. Nord prøve aldri for hardt å vere morosam, og lykkast godt med det.

Skulle eg trekkje nokon parallellar til anna norsk film, må det bli Den brysomme mannen. Desse to filmane har det same auge for flott kinematografi, og protagonistane kan minne litt om kvarandre, då dei ikkje har det heilt godt der dei er i livet. Samtidig er begge filmane komediar, bygd på relativt seriøse premiss.