IMDb: 6.5/10 from 7,768 users

Nick Halsey (Will Ferrell) mistar jobben sin og kjem heim til eit hus med nye låsar, alle eigedelene hans på plenen og eit brev frå kona om at han ikkje skal ringe ho.

Artig tenkte eg, dette verka lovande. Når Nick i tillegg er alkoholikar ligg det til rette for eit morosamt lite eventyr. Men etter Nick først set seg ned i lenestolen på plenen så blir han sittande der ut store deler av filmen. Han blir venner med eit par nye naboar, og dannar slike vennskap ein forventar at ei hovudrolle i ein rar liten film dannar.

Everything Must Go er verken overraskande eller spesielt underhaldane. Den er smått morosam, men tanken om å lage ein film om det meiningslause tilveret til Nick Halsey er nok det morosamast. Likevel om oppbygginga blir for enkel er holdninga til Nick underhaldande nok. Han drikk øl som han pustar luft og behandlar folk som han vil, ofte for direkte. Det går heller ikkje lenge mellom kvar vits, og dei er stort sett gode nok til at ein heller smiler gjennom brorparten av filmen. Dette kvalifiserar Everything Must Go til grei tidtrøyte, men minneverdig er den ikkje. Til det støttar den seg for mykje på ei uinteressant historie til å klare.

IMDb: 6.6/10 from 49,989 users

Det tok tid før eg fann ut om eg likte The Lovely Bones eller ikkje. Peter Jackson, regissøren bak Lord of the Rings, King Kong og herlege splatterfilmar, står bak denne seriemordar-thrilleren/etter livet-fantasien.

Unge Saoirse Ronan set oss innleiingsvis kjapt inn i handlinga som forteljarstemma til filmen. Karakteren hennar, Susie Salmon, vil dø ein tidleg død som følgje av mord. Eit tidleg innblikk i planane til mordaren er med på å leggje dette opp til å bli ein dyster og spenningsrik film.

Samarbeidet mellom Saoirse Ronan og Peter Jackson var trekkplasteret mot filmen. Ronan leverte nyleg ein fantastisk prestasjon i agent-thrilleren Hanna, medan Jackson har eit solid nok resumé som det er.

Etter kvart som filmen får utløpe seg så byrjar den å miste grepet på kva slags film dette skal vere. Den mørke sida blir tona ned og forsvinn tidvis. Dataanimerte fantasilandskap tek over når vi bevegar oss i lag med Ronan over i tilvere etter døden. Ei hopping frå den håplause kvardagen til familien Salmon til lyse fantasiar og tilbake blir fast inventar og hindrar meg i å bestemme meg for om dette er ein glad film om mord, eller om det er ein trist film om paradiset.

Som i King Kong går Peter Jackson i The Lovely Bones løpsk med spektakulære dataanimasjonar. Problemet er at dei ikkje er med på å byggje opp under filmen i særleg grad.

Sjangerblandinga The Lovely Bones på over 2 timar blir ei stadig trøyttare affære til lengre ut i filmen den kjem. Med unnatak av eit innslag, ei tradisjonell kryssklypt innbrotsscene som er både nervepirrande og spennande, bit eg meg ikkje merke i noko som skil seg ut som over gjennomsnittleg.

Heller ikkje Mark Wahlberg, Rachel Weisz eller Stanley Tucci bidrar til å heve nivået. Unnataket er den fabelaktige Susan Sarandon som med sneipen i kjeften og konstant promille er blant dei få komiske avbrekka som passar inn.

Eg har hamra inn nok negative merknader om The Lovely Bones. Faktum er at den ligg nærare å vippe oppover enn nedover på karakterstigen. Kritikken i innlegget er først og fremst hinder for filmen i å nå potensialet sitt, som er å vere ein grei og delvis original thriller-sak. Og sett bort frå lengda er The Lovely Bones ein film som går an å leve med, men det blir ingen anbefaling.

IMDb: 8.0/10 (68,641 votes)

I lys av den nyleg kinolanserte Rise of the Planet of the Apes tok eg steget ut og byrja eit lenge etterlengta gjensyn med Planet of the Apes-filmserien frå 1968-1973. I løpet av fem innlegg skal eg oppsummere og synse om filmane produsert av Arthur P. Jacobs.

Planet of the Apes har ei tilrekkingskraft utanom det vanlege. Sidan Tim Burton i 2001 kom med den ikkje fullt så gode, men likevel interessevekkande nytolkinga av romanen til Pierre Boulle, har eg sett både den og 1968-versjonen fleire gonger. I tillegg til resten av den originale filmserien. 2001-versjonen har som den svake filmen den er blitt verre for kvar gong, mens 1968-versjonen ved tredje gjensyn har gått i motsett retning og er betre no enn første gong. Men sidan dette ikkje er meint å vere ei samanlikning går vi eit steg vidare.

Året er 3978 då Taylor (Charlton Heston) og resten av mannskapet på romskipet Liberty 1 landar på ein ukjent planet. Etter å ha reist frå jorda i 1972 har dei flydd gjennom verdsrommet i lysets hastigheit, som for å stadfeste ein teori om at tida for dei berre blir få månader når århundra på jordkloten flyg forbi.

I søken etter liv på planeten dei har landa på, møter Taylor og mannskapet på ein flokk ville menneske, som viser seg å vere på flukt frå siviliserte apekattar. I dette bakevendtland som Taylor kallar det, blir han fort ein trussel for leiarane i apesamfunnet. At eit menneske kan oppføre seg, snakke og i verste fall tenke er absurd og strid mot vitskap og religion for apane.

Taylor er ein manns mann og toler ikkje undertrykking. Metodane hans for å vinne fram og bli annerkjent som intelligent er diskutable, men samtidig ein styrke for filmen og det uforutsigbare.

Planet of the Apes fungerer godt som film på fleire plan. Det er spenninga i å utforske noko nytt og bakvendt i reisa til Taylor, med element av science fiction og mystikk og ein realitet som like gjerne kunne ha vore eit mareritt. Filmen tek òg opp problematikk som undertrykking, vranglære og religion som vitenskap.

Fantasi og det spektakulære bygg på ting eg kjenner til og gjer Planet of the Apes til ein film som eg lett tek til meg. Den held tilbake på mykje av bakgrunnshistoria og gir berre litt etter litt. Eit av kjenneteikna på god film er nettopp timing og porsjonering av det spennande og/eller interessante. Slik som ein god skrekkfilm er den som ikkje set lys på alle sidene ved eit monster og let det danse over skjermen i 90 minuttar, men brukar fantasien til publikum for å skremme.

Det skadar heller ikkje at eg har eit soft spot for Planet of the Apes, og ser mytologien og dens moglegheiter og motsigelsar i heilskap som sterkare enn dei individuelle filmane sine svakheiter (først og fremst deler av oppfølgjarane).

IMDb: 6.0/10 from 8,062 users

Sjølv om eg fekk sansen for at Larry Crowne prøver å vere laidback voksenkomedie, så blir Tom Hanks vs. Julia Roberts for anstrengt til å vere kult.

IMDb: 8.0/10 from 16,160 users

I 1972 kom Conquest of the Planet of the Apes, den fjerde filmen i Planet of the Apes-serien. Conquest fortalte ei historie om hundar og kattar som døydde ut, og ideen om å bruke apekattar som erstatningar for kjæledyr, og om opprøret som var starten til apeplaneten.

I 2011 er vi tilbake til perioden frå Conquest. Rise of the Planet of the Apes er eit nytt forsøk på å starte opp igjen Planet of the Apes-serien, og eit langt heldigare forsøk enn Tim Burtons Planet of the Apes frå 2001.

Som det ligg i tittelen og introduseringa av Conquest er dette ein film som på nytt fortel historia om oppstanden til apeplaneten. Rise fortel ei anna historie enn Conquest, ei om medisinske forsøk på dyr og ei skrekkhistorie om korleis tilfeldig tukling med naturen kan få fatale konsekvensar.

Realistiske spesialeffektar er ei av dei mange styrkane til Rise. Den viktigaste etter mi meining er oppbygginga. Rise har nye ting som skjer heilt fram til rulleteksten, og unngÃ¥r Ã¥ bli «50/50 god/kjip bakgrunnshistorie/obligatorisk kamp»-film, i mangelen pÃ¥ betre omgrep. Du veit, ein av dei mange superheltefilmane siste Ã¥ra.

Så Rise er ein meget fengslande film. Den har overraskande mørke sider og desse klarar også å skygge over det faktum at filmen er PG-13. Den har god karakterbygging som det lønnar seg å få med seg. Her er det òg nikk til den originale serien og forsmakar på kva som kan følgje.

For mitt vedkommande er Rise of the Planet of the Apes den første av blockbuster-filmane i sommar som leverer varene på tvers av heile forløpet til filmen. Eit par småting kjennes ikkje heilt rett, men set minimale spor Rise som ein heilskap.

IMDb: 7.8/10 from 8,042 users

Les parapluies de Cherbourg består utelukkande av synging. Veldig fin historie, men sang (utan rim som her) blir slitsomt i lengda.

IMDb: 7.6/10 (3,247 votes)

Win Win er ein litt sår film om nedturane i livet, forårsaka av folk rundt deg, men samtidig ei lettelse av at eigne tiltak ikkje er forgjeves. Men tredjefilmen til Thomas McCarthy er òg krydra med nok av lyspunkt til at Win Win heller blir ein film som gjer merksam på desse tinga enn å tynge deg med dei.

I det som er ein typisk Thomas McCarthy-film, ei blanding av kvardagen, drama og lun humor møter vi Paul Giamatti i hovudrolla som advokat Mike Flaherty. Mike slit økonomisk og tek på seg ansvaret for ein klient med demens mot 1500 dollar i månaden, men følgjer ikkje reglane då han sender klienten på gamleheim i staden for å ta vare på han i heimen. Like etter dukkar barnebarnet til klienten opp og Mike og kona må ta hand om han ei stund.

Eit forenkla samandrag kan formidle kjerna i forviklingane, men det er den naturlege interaksjonen mellom karakterane som er den verkelege styrka til filmen. Problema som dukkar opp er, eller føles iallfall som dei er utanfor kontrollen til Mike, med eit par ærlege unntak. Der ein forventar ei løgn kjem sanninga nølande fram, og små problem og ueiningheiter får ikkje dei største dramatiske løysingane.

Eg likte Win Win godt. Det er ikkje den umiddelbare hiten, men ein film som veks undervegs og der investeringa i Ã¥ følgje godt med betalar seg. EtterpÃ¥ sit eg igjen med inntrykk av Ã¥ ha sett ein film som skil seg litt ut i ein sjanger som ofte blir for tung, pÃ¥tatt komisk eller opphengt i Ã¥ samle palmeblad og slikt. Win Win var litt meir… naturleg.

IMDb: 8.5/10 (57,762 votes)

Det har gÃ¥tt ti Ã¥r sidan Harry Potter and the Sorcerer’s Stone blei film. I løpet av dei ti Ã¥ra har Emma Watson fylt 18 (19, 20 og 21), Daniel Radcliffe har fÃ¥tt tredagarsskjegg, Richard Harris har gÃ¥tt bort og CGI-en har teke eit steg i rett retning. Med andre ord har serien vakse opp pÃ¥ sÃ¥ mange mÃ¥tar.

Med oppveksten har behovet for å fortelje meir kome snikande, og då den tjukke sisteboka skulle bli film måtte det bli i to deler. Sjølv med full forståing for at det trengs tid for å skildre handlingsforløpet i Deathly Hallows: Eg er lite glad i oppdelte filmar, spesielt når dei høyrer så i lag som Part 1 og Part 2 av Deathly Hallows. Dette var grunnen til at eg venta til no i juli med å sjå Part 1, som eg ikkje har skrive om.

Part 1 har ikkje all verdens med fart, men meir av den trykkande stemninga og ei spenning i vissa om at noko vil skje. Den er 2.5 t lang, men kjennes ikkje så lang ut. Som ein film ein er nøydd til å betale 120 kr for å sjå i 3D er den meir ei forpliktande handling enn tilfredsstillande. Difor såg eg den heller i heimen for første gong nokre dagar før Part 2, og det fungerte greitt.

Part 2 er filmen det meste skjer i. Her kjem du kjem tettast inn på karakterane og får passe med lyssparkling og svinging av tryllestavar. Sidan eg har lese boka mista eg spenning ved å vite kva som ville skje, og eg merka at dette gjekk utover inntrykket filmen gjorde. Likevel leverer Deathly Hallows varene og er ei flott avslutting på eit 10 år langt filmeventyr. At vi har sluppe for mange utskiftingar på vegen og at kjerna har vore den same er uvurderleg i samanhengen.

Ein film skal stå på eigne bein og må ta sine kunstnariske avgjersler for å fungere, uansett om den er basert på ei bok eller ikkje. Difor er det vanskeleg å gi ei skikkeleg tilbakemelding på filmen med alle tankane frå boklesinga surrande omkring. Slik eg opplevde Part 1 og Part 2 som ein film var det at den skulle gripe om veldig mykje, og at den i totaltid ikkje ligg så altfor langt unna tida det tok å lese boka, men ligg eit stykkje unna i å fremme alvoret.

Men all kritikk tilside, inkludert at dette var fullstendig meiningslaust å sjå i 3D, så er dette ein av dei beste filmane i serien. Undervegs reagerte eg ikkje på anna enn at 3D-en var meiningslaus, og i ettertid er det pirk omkring valet av format og boksamanlikning eg har sett mest på. Serien i seg sjølv er samla sett ei fantastisk reise i tid og fantasi der ein blir kjent med, om enn fiktive, så utrulege menneske og skapningar. Bøkene kan varmt anbefalst, det same kan filmane.

IMDb: 7.4/10 (16,417 votes)

Etter filmar som Two for the Money, Sahara, How to Lose a Guy in 10 Days og Ghosts of Girlfriends Past har eg ikkje det beste forholdet til Matthew McConaughey. Men litt trua etter We Are Marshall og ein god porsjon nysgjerrigheit som følgjer av godorda The Lincoln Lawyer har hausta, gjorde at eg valgte det rette og såg filmen.

I The Lincoln Lawyer møter vi advokat Mick Haller (McConaughey), ein munnrapp, smart og kreativ advokat med stort hjarte. Han får tildelt ei sak, som knyter seg til ei anna sak, møter folk som er involvert på kvar sin måte, og så er det nokre problem som må løysast. Ingen vits å gå i detaljar her.

For å gå rett på sak, det flotte med The Lincoln Lawyer, forutan ei rolle som er skreddarsydd McConaughey, er korleis vi som publikum får servert ei passe smart historie som filmskaparen veit akkurat korleis dei skal utfolde over tid. Her er det ingenting som er påtatt innvikla, får oss til å vere den dumme sjåaren eller blir lagt opp som altfor opplagt. I tillegg har filmen ein gjennomarbeida stil. Miljø og visuelle grep passar godt i lag. Og ikkje minst er dialogane i denne taledrivne filmen stort sett velformulerte og interessante.

Med tanke på historien ser eg ikkje på dette som ein utan vidare fantastisk eller nyskapande film, men den er godt gjennomført.

IMDb: 6.6/10 (4,625 votes)

Take Me Home Tonight er min type film. Den hedrar 80-talskomedie gjennom visuelle grepa til meir strukturelle, og får meg til å sitje igjen med kjensla av å ha sett ein faktisk 80-talsfilm.

Matt Franklin (Topher Grace) veit ikkje kva han vil med livet. Etter utdanninga har han flytta heim igjen og jobbar midlertidig i ei videosjappe. I første møte med high school-crushet Tori Frederking (Teresa Palmer) på fleire år, lyg han på seg å ha ein solid finansjobb. Løgner er eit kjent plot frå 1980-talskomedien, som i f.eks. Just One of the Guys der den kvinnelege protagonisten kler seg ut som ein gut for å vere med på fotballaget som undercover journalist.

I nær framtid frå møte skal typen til tvillingsøstra til Matt halde sin årlege reunion-fest for dei som gjekk på high school samtidig. Dit skal Tori, dit skal Matt, og dit skal også sidekicket til Matt, Barry Nathan (Dan Fogler).

Med løgner som grunnlaget for eit bekjentskap som i hovudsak byggjer pÃ¥ dei sanne personlegheitene til Matt. Med ein kick ass fest. RÃ¥ 1980-talspop. Og ei gigantisk jernkule som er filmens «overdrevenheit», utan at eg skal avsløre for mykje. Ã… overdrive er nesten utan unntak ei greie i 1980-talskomedien, som allsangen i paraden i Ferris Bueller’s Day Off. Take Me Home Tonight har dei viktigaste elementa, og formidlar ei lett og humoristisk stemning. Den er ikkje spesielt djup, men heller ikkje kritisk og moraliserande.