IMDb: 6.7/10 (3,651 votes)

Clifford blir mobbeoffer på den nye skulen han byrjar på. Det tek ikkje lang tid før situasjonen eskalerer og han blir nøydd til å gjere noko med saken, og han bestemmer seg for å skaffe ei livvakt.

Når mobbaren blir spela av ein ung Matt Dillon og livvakta av Adam Baldwin, gjer det ingenting at unge Clifford er den heller ukjente Chris Makepeace, som for øvrig gjer ein god innsats i denne filmen.

Linderman (Baldwin) har vore fråverande frå skulen igjen, og over tid bygd seg opp eit rykte som både drapsmann og mental ustabil. Men som den einaste personen Moody (Dillon) er redd, ser ikkje Clifford nokon utveg om å overtale Linderman til å bli livvakta hans på skulen.

«My Bodyguard» er ein fin film om eit vennskap, og behandlar mobbeproblemet på ein tilfredsstillande måte ovanfor eit publikum som forventar rettferdigheit. Men mest av alt er dette ein underhaldande film på grunn av den tause, mumlande Linderman. For fans av TV-serien «Firefly» er det som å sjå karakteren til Baldwin derifrå, i ein fjern barndom. Dillon gjer det òg godt som mobbar, og blir eit med ein person du berre må hate. Det blir lite ved filmen som verkar å gå for langt i forhold til å fortelje ei historie, og det gjer at både vennskap og mobbinga får det fokuset som det bør.

IMDb: 8.2/10 (9,438 votes)

Har du sansen for Wes Anderson, som mellom anna har laga «The Royal Tenenbaums» og «The Life Aquatic with Steve Zissou», så bør du få med deg «Fantastic Mr. Fox».

Anderson har eit auge for detaljar og viser dette på ein tydeleg måte, utan at det går på bekostning av flyten i filmen. Verken dette eller andre kjente estetiske grep manglar når han med «Fantastic Mr. Fox» har gjort sin første animasjonsfilm, i stop motion.

Karakterar og replikkar er òg eit resultat av det som ikkje kan vere anna enn full kontroll av Anderson under produksjonen. Historia til Roald Dahl, som filmen er basert på, forblir likevel alltid det viktigaste. I lag utgjer alt dette det meste ein kan forvente av ein slik film.

Det som held denne i frå å bli ein endeleg film, er at den på fleire område er for lik «The Life Aquatic with Steve Zissou», og gir inntrykk av å vere ein kopi i animert form. Personane og forholdet dei i mellom, dei estetiske grepa, forteljarstilen. Å unngå ei samanlikning er umogleg, og eg held ein knapp på «The Life Aquatic». På ei anna side er det slik som dette eg gjerne vil sjå Wes Anderson lage film.

IMDb: 7.7/10 (2,155 votes)

Luke nr. 23. Dette er den tredje og siste varianten av «Christmas Carol» av Charles Dickens i denne julekalenderen, og den kortaste av dei.

I «Mickey’s Christmas Carol» er det naturlegvis Skrue McDuck som er Ebenezer Scrooge. Han er ein gniten misantrop som ikkje likar julefeiring, og til dei grader let det gå ut over andre. Så får han besøk av ein død kompanjong, og sidan tre spøkelse, før filmen rundar av. Punktum.

Det er fleire grunnar til å like denne versjonen. Disneyfigurane er livlege og humoristiske, noko som står godt til den kalde, 1800-tals vintervinden. På under halvtimen blir det ikkje plass til lange scener, men det er ingenting som manglar for å gjere dette til ei fullført historie. Tempoet er raskt, slik eg kjenner igjen Mikke og Donald frå film, og godt er det. Ei historie som er fortalt så mange gonger før, skadar det ikkje å ha ein kort versjon av.

IMDb: 7.8/10 (463 votes)

Luke nr. 20. Den ihelklippa versjonen av «Med Grimm og Gru», dubba til engelsk, er eit gullkanta eksemplar av alt som er korrekt ved filmskaping. Einskilde vil nok påstå dette er ein god film fordi dei rett og slett ikkje veit betre etter å ha sett den tusen, eller iallfall 19 gonger på NRK rundt juletider. Men tradisjon er årsaka til at denne festlege rockemusikalen blir meir enn berre festleg.

No skal det seiast at «Med Grimm og Gru» var laga for å bli dubba, og at det er feil å kalle den ihelklippa versjonen mindre original enn den rumenske med russisk tale. Forskjellen mellom desse to, og då gløymer eg fullstendig ut å dra fram den franske versjonen, skal vere at den engelskspråklege har mindre tale og meir synging, mens den russisktalende har meir taleprega synging og eit par ekstra scener som har blitt borte i omklyppefasen, og ført med seg nokre små, logiske brester. Det får no så vere.

Frå fakta til filmen, som med sine brå overgangar byr på nok av både ufrivillig og skikkeleg humor. Dagen etter visning har den klassiske «Mom is home» gått på repeat i skallen heile dagen, så songane er det ingenting feil med. «Med Grimm og Gru» på i tillegg på isdans av ypparste sort. Men tilbake til klyppearbeide, som ved sidan av fantastisk skodespel gir filmen ein sjarm, så varm, så varm. Det er vanskeleg å tenkje seg til at ein meir forseggjort redigeringsarbeide ville ha fått til det same resultatet. At versjonen som blei vist på kinoen er snitta ut til 4:3 frå 2.35:1 byr ikkje på mindre enn eit konstant tap på informasjon.

Midt oppi eit lurveleven av teknisk galskap, der det må bli engelskmannen som kan skuldast å ha ei flaske vodka i handa under finpussen, eller la og sei pussen, skin likevel «Med Grimm og Gru» så tydeleg fram som ein hurrafestleg rockemusikal, eventyrkomedie eller filmkarneval. Det er ingenting å utsetje på filmen for ein som ser den første gong heller.

IMDb: 7.9/10 (1,316 votes)

Luke nr. 19. Frå 1974 kjem ein dukkeanimert TV-spesial med julenissen og fru julenisse. Førstnemnte har blitt forkjølt og lid ekstra under inntrykket av at ingen trur på han lengre. Fru julenisse sender ut eit par av hjelparane hans for å fyre opp igjen julestemninga.

Animasjonen er det mest sjarmerande med «The Year Without a Santa Claus», som ikkje leverer meir enn ei relativt standard forteljing om å redde jula. Filmen er uskuldig og manglar brodd, men lykkast i å vere ei fin barneforteljing med fleire interessante karakterar og eit univers med større potensiale, som hevar interessa mi for det heile.

Ikkje alle historietrådane som blir byrja på blir fortalt ferdig, noko eg ikkje har noko i mot. Den tilsynelatande veldig avsluttande og lykkelege slutten blir meir enn som så når ein tek med desse trådane i vurderinga. Sidan eg rett nok ikkje er i målgruppa, då eg ikkje har nokon tradisjon med å sjå denne barnefilmen, er det fint å kunne ha moglegheita til å sjå på det einskilde vil kalle logiske brestar som udefinerte moment.

IMDb: 8.1/10 (590 votes)

Luke nr. 17. Pusur eller Garfield er i likskap med «A Charlie Brown Christmas» ein kort animert TV-spesial som blei sendt på for ei stund tilbake sidan og som i ettertid har blitt tradisjon, om ikkje i Noreg (?) så iallfall over dammen. Eg har heller aldri sett Garfield animert før eg såg denne spesialen, men alltid vore nysgjerrig, berre ikkje nok til å gjere noko med det.

Forholdet mitt til «Garfield»-striper i aviser og blad er svakt, eg les det eg kjem over, synst cirka halvparten er artig, men har aldri kjøpt eit Garfield-blad eller gått inn for å oppsøke folk som har hatt sånt liggande. Iallfall ikkje bevisst.

Om spesialen kan vel følgjande bli sagt; at det heller ikkje her er den beste historia dei byggjer på, men heller ei forventing at folk har kjennskap til fiksjonsuniverset frå før, og kan le av og med karakterane – sett til ei koseleg julefeiringa. For litt koseleg er det, og litt humor når igjennom til ein gretten, skeptisk gubbe som meg òg, men altså, dette var nok ikkje meint å nå ut til meg.

IMDb: 8.4/10 (9,080 votes)

Luke nr. 15. Mitt første møte med gjengen i «Knøttene» og eg føler godt at eg får med meg mange av tinga som utgjer denne serien. Det fell likevel ikkje meir enn sånn akkurat passe i smak. Både denne og andre eldre animasjonsfilmar har nok så sterke røter i juletradisjonar at det vanskeleg kan vere noko å hente ut av IMDb-rating for ferske for Charlie Brown som meg.

Charlie er deprimert og ser ikkje poenget med jula, det har litt med kommersialiseringa av jula å gjere, men meir med at Charlie er den personen som klagar. Sally prøver å hjelpe han ved og gjere han til ansvarleg for juleførestillinga, noko som endar i kaos då både han ikkje har det som skal til, og resten av ungane har konsentrasjonsnivå lik… barn.

Det skjer for lite her til at det blir artig nok, eg klarar ikkje sjå den store gleda i å vitne håplause ungar som ikkje gjer anna enn å repetere seg sjølv over ein halvtime. Blotta for humor er det derimot ikkje, eg synst blant anna at Snoopy er ein morosam hund og det er ikkje å nekte for at nokre av dei andre ungane òg glimtar til. Ein ny julefavoritt vil eg likevel sjå lengre etter.

8.4/10 ( 17,112 votes)

Luke nr. 13. Oppi fjellet bur Grinchen, og han likar ikkje julefeiringa som går føre seg nede i Whoville, så han bestemmer seg for å setje ein stoppar for høgtida.

Kortfilmen frå 1966 er over timen kortare enn langfilmen frå 2000, men manglar ingenting ved seg som Ron Howard gjer annleis i lag med Jim Carrey. Grinchen får både tid til å mislike, stele og levere tilbake tjuvgodset, då det går opp for han at jul er meir enn gåver og pynt.

Med ein så enkel, så viktig bodskap, er det ikkje nøye om årsakene til hatet i byrjinga forblir uvisst. Når i tillegg dette er ein sprek teiknefilm som både får fram sin eigen stil og aldri blir keisam å sjå på. «How the Grinch Stole Christmas!» har i tillegg Boris Karloff som forteljar og stemma til Grinchen.

IMDb: 3.7/10 (3,673 votes)

Luke nr. 12. Litt historie først. Denne TV-spesialen blei sendt for første gang på CBS i 1978 som ein julespesial. Ideen var forfatta av George Lucas, men han hadde ingenting å gjere med filmen utover det. Når han så såg resultatet nekta han TV-kanalen å sende den, men det stod i kontrakten at den skulle bli sendt minst ein gong, og resten er historie. For meir enn det har den aldri blitt sendt. Den har ikkje vore i nærleiken av å nå eit anna medium. Heldigvis, viss det går an å sei det på den måten, var det nokon som tok opp programmet.

Grunnen til at eg ville sjå denne greia, som eg aldri hadde høyrt om før eg las om den i teikneseriebladet «M», var ei slags filmmelding i nummeret med tittelen «M Superalbum». For å sitere:

Det finnes flere typer «dårlig» film. Morosam/dårlig, som «Plan 9 From Outer Space», for eksempel — og så dårlig/dårlig, som «Alexander». Og så finnes det kjedelig/dårlig, og irriterende/dårlig og håpløst, begredelig, gudsjammer/dårlig. Og så, et par hakk til lengre ned på stigen, når man trodde man skulle ha nådd bunnen for lengst — se der er «Police Academy: Mission to Moscow». Og så et godt stykke under den igjen, finner man omside «Star Wars Holiday Special».

Dette her er jo åtvaring på sitt sterkaste, men åtvaringar av den typen er ofte freistingar til å gå imot. Eller?

Kvaliteten var det første som slo i mot meg, som eit hardt og brunt slag i trynet. Ta noko av det dårlegaste du har sett på YouTube, legg til ekstra støy, gjer det endå meir uskarpt og du har nesten kvaliteten her. Det er ikkje alltid bilde- og lydkvaliteten skal ha noko å sei på ein film, så lenge ein film er god nok, så har eg tålt mykje. Men her blei eg kvalm.

Så til sjølve filmen. Historia er tam som ein fjert i verdsrommet, og då ser eg for meg at ein ikkje kan lukte der. Det er som du håpar på å måtte gå på do, så filmen kan spele vidare utan at du har sett den på pause — akkurat som på kino.

Dei musikalske innslaga måtte eg seriøst spole forbi. Då det var igjen 25 minuttar av videofila, legg merke til at eg no har gått bort i frå å kalle dette ein film, fann eg fram eit teikneseriehefte og lét greia gå i bakgrunnen, med nedsett volum for ikkje å gjere meg fullstendig galen. Ein plass går grensa for kva eg kan fullføre, og eg trykka stopp 10 minuttar før slutt. Men det var for seint. Handlingsreferat er vanskeleg å skrive, eg står over.

Musikken her er kanskje verdt å nemne igjen, det høyres nemleg ut som ei atombomba speledåse her. Eg har aldri følt meg så tom innvendig som då eg pinte meg gjennom dei første 20 minuttane med grusom musikk og uforståeleg wookie-prat utan teksting..

Eg skriv ikkje særleg meir, du har forstått poenget. Det finst ikkje ein positivt ting å sei om dette. Eg er ein idiot som såg så mykje av den som eg gjorde, og veit ikkje heilt kva eg ville oppnå. I forhold til det andre eg har gitt den dårlegaste vurderinga på Filmdagbok, så er dette dårlegare. Hadde IMDb hatt eit 0-punkt… Ein så dårleg film skal eg aldri sjå igjen.

IMDb: 8.0/10 (49,071 votes)

Luke nr. 10. «A Christmas Story» er ein julefilm på kjent vis, familievennleg og utan særleg negative overraskingane. Regissør Bob Clark har forteljarstemma og gir, i eg-person, stemme til 9-årige Ralphie ein desember månad omkring 1940.

Det var flott korleis filmen så godt fortalde historia frå perspektivet til eit barn, slik at eg sjølv levde meg inn og kjente meg igjen i dei universelle tema filmen tek opp. Trass i at det er 50 år mellom min eigen barndom og den til Ralphie. Tida før jul der ein går og ønskar seg eit spesielt leikety utarta seg nok ikkje på same måte i dag, fleire ungar får det dei ynskjer seg seg mest. Men sidan eg for nokre år sidan, når eg var på denne alderen, aldri fekk garantert toppønske mitt, så treff denne godt.

No handlar ikkje filmen berre om leikety. Den gjer meir enn å sende meg tilbake til barndomen igjen. «A Christmas Story» er utruleg hyggeleg, ein kosele, morosam og vennleg film, der glede ligg i dei små detaljane. Alt fell naturleg på plass i tilvere til familien Parker, ein humrar meir enn å bryte ut i gapskratte. Verkeleg ein solid julefilm.