User Rating: 7.2/10 (34,936 votes)

«Big» er verken min favorittfilm eller spesielt nemneverdig, difor fekk eg lyst til å skrive om den. Midt i eksamensperioden med heimeeksamen og side på side om 11. september, musikk og globaliseringsteori er det greitt å avveksle med noko simpelt som å sjå «Big» eller skrive om «Big», og ettersom eg ikkje har lyst til å sjå filmen ein gong til blir det vel å skrive om den.

No har eg faktisk sett «13 Going on 30» med Jennifer Garner heile to gonger, og likt den passe mykje, så eg skulle tru at «Big» var grei skuring, og eg fekk rett.

Dette handlar altså om Josh som blir stor, derav tittelen, den store Josh blir spelt av Tom Hanks. Det spesielle her er at Josh blir stor over natta, etter å ha ønska seg dette frå ei gammal ønskemaskin på tivoliet. Han må rømme heimanifrå og tilpasse seg størrelsen og dei verda til dei vaksne. Tom Hanks spelar rollen som barn i vaksen kropp bra og filmen byr på mange morsomme episodar. Bortsett i frå dette synst eg ikkje «Big» bydde på det heilt store innan underholdning, den legg seg litt over middels og er såleis i kombinasjon med den flotte humoren Hanks leverar i tolkninga si ein relativt kurant komedie. Oppbygginga og denslags er ganske rett fram, forutsigbar, ikkje spesielt utfordrande, you name it.

Grei film som avbrekk.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

(IMDb)

Etter «oppfordring» fra Asbjørn ble jeg spurt om å se «The Pacifier» med Vin Diesel, rett og slett fordi det var en film som ikke var etter hans smak. Jeg tok oppfordringen og benket meg godt ned i godstolen for å se denne filmen.

Vin Diesel spiller en hardbarket Navy Seal løytnant ved navn Shane Wolfe. Wolfe og hans team har et oppdrag om å frigjøre forskeren Howard Plummer som jobber for Pentagon. Han er blitt tatt til fange av noen serbiske rebeller. Det viser seg at oppdraget går galt. Plummer blir drept og Wolfe blir skutt. Noen måneder senere blir han utskrevet fra sykehuset og får et nytt oppdrag. Denne gangen skal han passe på familien Plummer. Det er fortsatt terrorister og andre som er ute etter Howard Plummers arbeid. Dermed settes Wolfe på saken og blir familiens Plummer livvakt, noe som skal vise seg å være lettere sagt enn gjort. Moren må nemlig dra til Sveits for å løse noen saker angående ektemannens død. Wolfe får dermed ansvaret over de fem Plummer-barna. Barna gjør livet til Wolfe surt gjennom forskjellige skøyerstreker. Men etterhvert oppstår det sterkere og sterkere bånd mellom Wolfe og barna. Slik fortsetter filmen helt til vi dessverre får en veldig forutsigbar slutt, som faktisk ødela noe som hadde småpotensiale. Denne filmen funker helt greit som tidstrøyte, men er ikke en særlig god film.

User Rating: 7.4/10 (16,682 votes)

Ein god barnefilm skal i mine auger, vaksne som dei er blitt, appellere like godt til både barn og vaksne. Måten den skal gjere det på; den skal vere spennande for barna og kunne gi dei vaksne inntrykk av å vere barn igjen. «Bridge to Terabithia» klarte å involvere meg i både karakterane og fantasien, den utfordrar dessutan sistnemnte til ei viss grad og innfallet av spesialeffektar er minimalt til fordel for filmen i forhold til kva kinotraileren kunne gi inntrykk av.

Alvoret pregar «Bridge to Terabithia». Eg er fan av barnefilmar som torer å gjere noko ekstra forutan å underhalde, då kvardagen tross alt ikkje er ei dans på roser. Protagonisten, Jesse, blir mobba på skulen og delvis oversett i heimen. Når nabohuset får nye bebuarar tek det kort tid før jentungen deira og Jesse blir venner og diktar opp eit kongerike på andre sida av bekken.

Få filmar er perfekte, «Bridge to Terabithia» har nokre små laster den med. Eg er mindre glad i religiøse undertonar (men kan gjere gå god for filmar som faktisk handlar om religion). Denne har undertonar eg kunne klart meg forutan, heldigvis er dei få. Så var det spesialeffektane, som i blant er eit godt supplement til filmen og bidreg til moglegheita å sjå verda gjennom augene til ungane, andre gonger er det unødvendig og kunne ha vore unngått.

Som konklusjon kan eg sei meg positivt overraska, eg visste at dette ikkje var ein film fullpakka med spesialeffektar, slik som kinotraileren gav inntrykk av, og forventa soleis ein heilt ok barnefilm, det eg fekk var ein god barnefilm som ikkje ligg langt unna fjorårsfavoritten «Zathura». Lat deg då ikkje lure av DVD-omslaget, filmen tek plass i den ekte verda (som framstilt på film).

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (35,978 votes)

«A Christmas Story» er ein julefilm i tradisjonell forstand, familievennleg og utan dei store overraskelsane. Regissør Bob Clark har forteljarstemma og fortel korleis desember månad utarta seg for han som 9-årige Ralphie omkring 1940.

Ein av dei flotte tinga er kor godt filmen klarar å fortelje historia frå perspektivet til eit barn slik at eg sjølv levde meg inn og kjente meg igjen undervegs, tross dei 50 åra mellom Ralphies og min barndom. Tida før jul der ein går og ønskar seg eit spesielt leikety utarta seg kanskje ikkje på same måte i dag, då ungar får alt dei vil ha for å halde kjeft, men berre få år sidan når eg var på denne alderen var eg aldri garantert toppønske mitt.

A Christmas Story gjer meir enn å sette meg inn i barndomsrolla, den er utruleg hyggeleg og ein koseleg morsom film på vennleg vis, der det ikkje blir prøvd hardt for å skape latter, men alt fell naturleg på plass i tilværelsen til familien Parker og ein humrar meir enn å bryte ut i latterbrøl. Verkeleg ein solid julefilm dette her altså!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.2/10 (926 votes)

Med «The Golden Compass» har fantasytrilogien til Philip Pullman, His Dark Materials, entra verda til filmen, og eg har eit delt syn på den første filmen - basert på boka «Northern Lights» (amerikansk tittel «The Golden Compass»).

Det startar godt med ein kort introduksjon til to sentrale aspekt ved His Dark Materials, parallelle verdenar og Støv (med stor S). Jenta som er sentral her heiter Lyra Belacqua og bur i ein anna verden enn vår eigen, med hekser og snakkande isbjørnar, der folk har ein ytre dæmon som til ei viss grad kan forklarast som ei blanding mellom sjel og samvittigheit, men det er meir komplisert enn som så. Ein dæmon tek forma til eit dyr, insekt, fisk eller fugl, og alle menneske har ein. Når barn blir kidnappa og Lyra får ei alethiometer i handa - eit lite apparat som fortel sannheita - startar ei flukt frå Autoriteten og ein redningsaksjon for barna, der både Støv og dæmonar er knytta til det store bilde. Vit uansett at «The Golden Compass» berre er starten …

Det er ikkje til å komme unna at eg har lese bøkene og danna mitt eige bilde av både personar og miljø. Det er heller ikkje til å komme unna at filmen tyr til alternative løysingar for å tilpasse det til filmmediumet. Eg er eigentleg ganske fornøgd med jenta som spelar Lyra, Dakota Blue Richards, ho har eit talent av det merkverdige og blir verken for kunstig eller for “flink”, miljøet er også godt gjennomført - om kanskje ikkje så dramatisk som det kan virke på papiret. Eg synst tilogmed nokon av forskjellane med historien i boka gjorde seg godt, men her stoppar godtankane mine, mesteparten av filmen blei problematisk.

«Northern Lights» (boka) er proppfull av lengre og djupare forklaringar på både det eine og andre, den skapar ein interessant mytologi eller eit konsept som ein gradvis let seg gli inn i, filmen blir meir i retning av handling og treng å skape ei umiddelbar interesse. Eg innser at det ikkje fungerar å lage ein kort og presis film som får med alt som gjer boka god. I staden for å proppe filmen full av dei mest dramatiske handlingane i boka kunne dei ha forklart historia utan å nødvendigvis ty til direkte gjenskaping av episodane frå boka. Filmen går så fort framover at ein aldri får tid til anna enn å sluke inntrykk, og «The Golden Compass» endar berre opp som ein grei og litt overfladisk film. 11-årsgrensa er noko eg ikkje vil gå særleg inn på, men er eit stort problem, det legg ein tydleg dempar på alvoret i bl.a. den enn så brutale isbjørnkampen.

Eg har mange fleire tankar eg kunne ha utdjupa, eg føler meg engasjert, det kokar uansett ned til at eg har blanda følelesar for filmen, eg trur mange av desse følelesane har med å gjere at dette ikkje er så bra som det burde vere, utan at eg på nokon måte vil favorisere boka på bekostning av filmen. Eg er glad i film og svært open for ulike tolkingar ved adapsjonar, likar eg å tru. «The Golden Compass» virka som eit offer for storfilmindustrien - som vil selge filmen på ei mykje solgt bok - og som endar opp å spy ut ein, i stor grad gjenkjenneleg, fantasyfilm midt på treet.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Busker i hagen, til å trimme, om du trudde anna.. Edward er flink til dette. Dette er ein gjensynsrunde med nokon tidlegare sette filmar som trengte å blitt sett på nytt.

Edward Scissorhands

Før: Ei nyårsaftan for mangfaldige år sidan viste NRK «Edward Scissorhands», eg var nok ikkje meir enn 10 år den gongen, så eg berre bitar frå opplevelsen. I åra som fulgte fekk den plass som magisk i hukommelsen min, før den omsider blei heilt gløymt. Eg hugsar fortsatt at den fascinerte meg med skulpturane Edward klyppte i alle fasongar, at den gjekk innpå meg med si tragiske historie, kanskje difor har eg i ettertid skapt min eigen slutt på filmen som eg blei overraska over ikkje å gjennoppleve.

No: Etter å ha planlagt lenge fekk eg summa meg til eit gjensyn. Gleda starta allereie under opningsteksten, med det eine kjente namnet etter det andre: Johnny Depp (sjølvsagt!), Winona Ryder, tilogmed Vincent Price. Etter å ha sett stemninga på som ein ekspert skal, får Tim Burton ei gammal dame til å fortelje historia om Edward (Depp). Den gong han kom ned frå einetilværelsen i det nedslitte huset på toppen av bakken, over ein travel, pastellfarga forstad, til ein hyggeleg familie. Styrken til filmen er at den streifar innom Edward som ein senasjon (med saksehender), fortalt som lystig komedie og tragisk drama, alltid med mystikk og rik på gode karakterar, alltid gripande. Inntrykket mitt er at alt passar saman, enkelte ting kunne ha tatt seg dårleg ut i andre filmar, men kjem i godt selskap i «Edward Scissorhands», som trår opp på toppen av trona som min favoritt Tim Burton film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Starship Troopers

Før var eg mest opptatt av at det var fart og spenning, eg såg på «Starship Troopers» som eit rom-action-eventyr med masse, masse skyting og herleg grønt og oransje gørr flygande i alle retningar, pene damer (dusjscena har fått sin avkrok i hukommelsen) og tøffe soldatar utan mykje hjerneaktivitet for seg. Dette var vel rundt 7 år sidan.

No: Opplevelsen var ei litt anna, eg la nok meir merke til den useriøse tonen og all overdrivinga som bevisste trekk ved filmen enn at det berre var tilfeldig gøy, men synst likvel ikkje det fungerte optimalt. Uansett bevisst overspel, overdriving eller over toppen av det fornuftige blir det altfor hjernedød action. Ikkje nødvendigvis ein negativ ting, eg kan sette pris på slike filmar om det ligg meir bak enn i «Starship Troopers», men klarar ikkje å engasjere meg nok til å like dette. Av dei to timane den varer blei halvparten slitsom og resten underholdande viss ein smørjer dei delene saman. Bortkasta tid er å overdrive, men å kalle det anbefalt bruk av tid er som å tru på dodraugen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

The Incredibles

Før: Ein desemberdag for tre år sidan var dette ein passe god animert film, ikkje alfa omega. Eg kjente igjen musikktypen (litt «James Bond»?) og forskjellige element frå superheltehistoriar, ei viss old school feeling og glimrande animasjon. Parodieringa på superheltfilm var noko eg meinte i ettertid var svært viktig i filmen, og det morsomaste. I lyset av «Shrek 2» synst eg derimot den låg eit hakk under på det humoristiske. Ca. dette var å lese i Filmdagbokinnlegget frå den gong.

No: Å kalle det ein parodi er feil ordbruk, «The Incredibles» er ein hyllest til superheltfilm og brukar flittig mange kjente trekk. Ved å bruke animasjon kan det heile gjerast ganske vilt i forhold til vanleg film med spesialeffektar utan at ein reagerar på det, endå nærmare teiknefilmsjangeren. Alle referansane til superhelt- og agentfilmar er til å sette pris på. Handlingsforløpet er forutsigbart så det held, men filmen er flott utført og køyrer løpet godt. Disney/Pixar har laga ein film for (store deler av) familien, så nokre moralske preikenar må ein tåle ved sidan av lykkeleg slutt og samla familie. Dette er på si side det som trekk filmen ned eit hakk for min del sjølv om eg forventa det. Viktig å nemne er at spenninga ikkje går på bekostning av dette, The Incredibles har noko flotte høgdepunkt som aktiverar smilebandet, litt mør er den i botnen med dei godt skjulte drapa sine og fiendtleg destruktivitet.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

… på DVD og Blu-Ray med si samling over kortfilmar frå 1984 og fram til 2006, 13 bitar av varierande kvalitet utgir ein kort time med animert underholdning. Under namnet «Pixar Short Films Collection - Volume 1», for dei som skulle ønske å gå til anskaffing av samleboksen, skulle ein tru dei hadde ein oppfølgar på gong. Så lenge det ikkje vil ta 20 år å fikse den synst eg det høyres ut som ein god idé. Samlinga er eit fint eksempel på utviklinga til dataanimasjon for film sidan den spede barndommen på starten av 1980-talet. Ser ein kortfilmane kronologisk, noko ein bør gjere, fortel den samtidig Pixar si eiga historie om ein legg litt engasjement i å vurdere det tekniske og innholdet i kortfilmane. I tillegg følger det med noko bonusmateriale som kanskje er av interesse.

«The Adventures of André and Wally B.» (1984) er veldig enkel, det handlar om ein figur som spring i frå ei bie, litt sjamerande, men veldig tomt uttrykk. Animasjonen minnar om den som fulgte med dataspel på 1990-talet.

«Luxo Jr.» (1986) introduserar maskoten til Pixar, den søte lampa som hoppar rundt. John Lasseter har klart å gi dei to lampene som er med menneskelege trekk, animasjonen er nok enkel, men fungerar ganske godt.

«Red’s Dream» (1987) går inn i dagdraumen til ein bortgøymt eithjulssykkel i ein sykkelbutikk. Pixar har prøvd seg på noko litt større her og lykkast kanskje ikkje heilt, den blir småkjedeleg i forhold til det andre i samlinga.

«Tin Toy» (1988) er den første filmen med eit menneske, ein grusom baby som jaktar på ein redd tinnsoldat. Komisk, men det slo ikkje heilt an. Animasjonen blir stadig hakk betre, men har ikkje blitt imponerande endå.

«Knick Knack» (1989) viser at Pixar byrjar å finne formen. Feriesuvenirane på ei hylle kosar seg og ein snømann i ein snøglobe vil vere med i selskapet deira, men er innesperra. Ein komplett historie og god musikk.

«Geri’s Game» (1997) handlar om ein gammal mann som spelar sjakk mot seg sjølv. Opnar langsomt før den blir skikkeleg artig, ein av godfilmane dette. Åra etter forrige kortfilm er merkbare i betre animasjonskvalitet.

«For the Birds» (2000) går endå meir i retning av dei nyare og på alle måtar meir komplette kortfilmane. Småfuglar på ein telefonwire får besøk av ein større, dum fugl. Nydelege figurar og utruleg morosam.

«Mike’s New Car» (2002) tek dei to hovudpersonane frå «Monsters, Inc.», og gir ingen gladkjensle av å få med seg noko nytt frå Pixar. Kortfilmen spelar på enkel moro og går greitt ned.

«Boundin’» (2003) er ei lyrisk forteljing om ein steppeglad sau som blir barbert og mistar sjølvtillita, bortkasta å nemne at animasjonen er absolutt nydeleg. Musikken og rima slår aldri heilt an, men resten er fint.

«Jack-Jack Attack» (2005) er den andre kortfilmen med karakterar frå langfilm, nemeleg babyen frå The Incredibles (som eg har liggande for gjensyn), ein vill baby som er umogleg å vere barnepassar for, som filmen handlar om. Tøff!

«One Man Band» (2005) tek oss med til ein duell mellom to eitmannsband om mynten til ei lita jente. Dette resulterar i eit musikalsk meisterverk av ein animasjonskortfilm.

«Mater and the Ghostlight» (2006) skremmer ikkje meg, og importerar ikkje spesielt heller. Mater er tauebilen frå «Cars» og han har veldig aktiv fantasi. Stemmene er av skodespelarane frå «Cars», animasjonen er på same nivå.

«Lifted» (2006), «Lifted», «Lifted». Ein av dei beste i samlinga. Me følger eit lite romvesen som tek praktisk eksamen i bortføring av menneske, noko som ikkje går spesielt bra. Nydeleg på alle måtar.

Pingvinar har vore populært ei stund no. Eg har aldri kasta meg skikkeleg på bølga, men synst då pingvinane i Madagascar var ganske kule, spesielt når dei fekk sin eigen vesle julekortfilm. Men etter å ha høyrt så mykje skryt om to animasjonsfilmar blei eg nødt til å få sett dei.

I «Happy Feet» møter me ei pingvinstamme som har det med å synge, som den mest naturlege tingen i verda. Når Mumble blir født kan han absolutt ikkje det, i tillegg ser han ganske stygg ut i forhold til dei andre pingvinane. Men han kan danse. Dette blir sett skikkeleg ned på av dei fleste i stamma. Ved sidan av minkar fiskemengda i havet, og pingvinane står over for eit svoltproblem. Her rettar filmen ein peikefinger mot menneskeleg utnytting av naturressursar, eit ikkje fullt så vellykka forsøk iallfall. Filmen prøver å utgi seg for å vere meir enn den animerte musikalen den eigentleg er, men det blir så altfor enkelt. Eigentleg var «Happy Feet» ganske så kjedeleg, det skjer ikkje så mykje nytt. Songane er kjedelege og dansinga til Mumble er alt anna enn imponerande i forhold. I blant glimta filmen til med noko fine animerte scener og smålun humor, men det forblir iskaldt i resten.

Men gløym «Happy Feet», det er «Surf’s Up» du eigentleg vil sjå. For det er sanneleg ein gullkanta film i forhold til det meste anna innan dyreanimasjon. I halvdokumentarisk stil følger me den surfeglade pingvinen Cody frå hobbysurfing i Antarktis til proffsurfing på Hawaii. Lagt opp som ein typisk sportsdokumentar innan surfesjangeren, med intervju og surfing, samt litt historie rundt sporten, i tillegg til at filmen knyttar seg opp rundt eit meir vanleg filmdrama. Med denne oppskrifta blir fokuset for min del flytta vekk i frå utviklinga noko, som eigentleg ikkje er så spennande når den blir plukka frå kvarandre. Det er sansen for detaljane og humoren, menneskeleggjeringa av pingvinane og tempoet i filmen som gjer dette til ei storfornøyeleg opplevelse.

Dette semesteret har eg meldt meg opp i eit fint fag på universitete som heiter Dokumentar, der forelesaren ser ut til å vere veldig glad i å vise oss eksempel. Noko som slo ut i begge retningar eigentleg. Det blei i overkant av Trondheimhistorie for denne karen, men før han kom så langt såg me nokon gode og korte filmar, som alle ligg nær det som kan kallast dokumentarfilm, pluss er laga i tidsrommet 1895-1905 av bl.a. kinoens fedre; Lumière-brødrene og andre meir og mindre kjente filmnamn.

«Explosion of a Motor Car» er ei eksperimentering med klypping. Ein bil kjem køyrande nedover eit gate og stoppar. I neste augeblikk er skjermen fyllt av røyk, og klyppet etter viser mange lause bildeler liggande strødd i gata. Ein forgjengar på spesialeffektfronten. Veldig sjarmerande og komisk, noko som blir understreka av ein politimann sin måte å plukke opp kroppsdeler på i ettertid.

«The Baby’s Meal» er så mykje som ein 50 sekundarsfilm av ein baby som et graut. Beslekta av Lumière som på slutten av 1800-talet stod for dei første ekte filmane (som eit mottrekk til Edison sine nesten-ekte), og i løpet av få år laga over 1000 der svært mange innheld familie.

«Démolition d’un mur» viser ein mur som blir riven. Deretter blir prosessen vist baklengs. Må ha vore fascinerande i 1896 når filmmediet var nytt, i mine auger er det mest komisk, noko pianomusikken ved sidan av bygg under.

«L’ Arrivée d’un train à La Ciotat» var med på den første kinoframvisinga til brødrene Lumière i 1895 og viser eit ankommande tog som stoppar på stasjonen og slepper folk av og på. Halvparten av folka skal visstnok ha vore slektningar av Lumière. Mytene skal ha det til at folk rømte kinosalen då toget kom mot dei på lerretet, men dette er mest sannsynleg tullball. Ingen politirapport viser til dette, og politiet var tilstades som dørvakter på større arrangement på den tida.

«Rescued by Rover» er ein sjarmerande dyrefilm, og eigentleg ingen før-dokumentarisk film. Ein baby blir kidnappa av ei alkoholisert sigøynerdame, men familien til babyen har ein hund som på eiga hånd finn sigøynerdama og deretter avslører gøymestaden hennar for familien. Veltrent hund som kan opne dører er eit pluss her.

«La Sortie des usines Lumière» viser arbeidsstaben i ein fabrikk som går ut av bygningen når dagen er over. Dette var den første filmen på kinoprogrammet som Lumière satte opp under si første framvising.

«Alfred Butterworth and Sons, Glebe Mills, Hollinwood» blei funnen blant 826 nitrat-filmrullar i eit industribygg i England, 1994. Urørte negativer godt forvart i tomme oljetønner gjer at kvaliteten er utmerka her, nesten som om det skulle vere filma i dag.

«Parkgate Iron and Steel Co., Rotherham» er ein del av samlinga som filmen over. På lik linje viser den folk i fabrikksamanheng, som skal hente lønninga si. Ikkje alle er like blide for å bli filma, og i bakgrunnen bryt det dessutan ut ein slosskamp som ikkje er iscenesatt av kameramannen. Morsomt.

«Burnley v Manchester United» er Manchester United sin aller første kamp under dette namnet, og er fanga på film! Dei vann 2-0. Kamera og resten av det tekniske er ein skuffelse i forhold til dagens tv-kampar. Diverre er dette ein av svært få filmar i samlinga som desse fire siste kortfilmane er ein del av, som har dårleg bildekvalitet.

«Sheffield United v Bury» er endå ein fotballkamp, som i motsetning til den over er sylskarp og har nesten perfekt bildekvalitet. Det morsomme her er at dei har filma ein keeper i nærmare augesyn. På denne tida var denne posisjonen gjerne fyllt av ein kraftig mann (han her er faktisk småfeit), for etter at keeperen hadde hatt ballen i handa i 3 sekund kunne ein motspelar sparke den ut av hendene hans. Difor måtte keeperen vere tøff (les: kraftig).

Mellom utfluktar, bading/soling, god mat og ikkje minst god drikke under eit tovekers opphald i Israel, var det greitt med litt air-condition . Som ei avveksling til 35-40 varmegrader. Ved sidan av kino og dvd er ikkje israelsk satelitt-tv det verste, om ein ser bort i frå hebraisk undertekst og tv som køyrte alt i pan & scan (4:3). Eg klarte altså ikkje halde meg unna film i ferien med og hjå venner i det heilage landet.

Eit gjensyn som aldri ville ha skjedd på DVD. «Red Eye» var venteresept den siste morgonen i Tel Aviv. Ein by som forutan ei hav av butikkar og nydelege strender spreidd over lange gåavstandar har skuffande utval av større filmsjapper.

Ingenting nytt er å finne frå forrige gong. Filmen er enkel, på grensa til platt. Spenninga er lite tilstadeverande og det heile virkar å vere laga etter ei god gammal oppskrift.

Cillian Murphy gjer rolla som får «Red Eye» opp på eit greitt nivå innan thrillerar, og er ein skodespelar eg allereie har vore merksam på i den grad at dei fleste filmane han er med i blir interessante. Elles er det ingenting spesielt å hente her.

Det er vanskeleg å halde augene unna ein film som «Spider-Man 3» på ei elles så kjedeleg flyreise. Forutan delen med Bruce Campbell som fransk restauranttilsett, som var meir morosam denne gongen (enn første gong eg såg filmen), er ikkje dette rare greiene.

Tobey Maguire er på kanten til flau å sjå på. Enkelte stader her er nok det meininga, med det forandrar ikkje mi meining særleg. Utan flotte kampscener i forrykande CG samt ei og anna morosam frase sit eg fortsatt med ein bismak i munnen etter å ha sett denne for andre gong. Eg saknar eit mål for filmen. Den virkar som fleire episodar frå ein tv-serie med påkosta budjsett.

«Harold & Kumar Go to White Castle» har utvikla seg til å bli ein film eg gjerne ser igjen. Stadig like morosam utmerkar marijuanaeventyret til to unge, svoltne amerikanarar seg som ein godbit i sjangeren sin.

«Harold & Kumar» har dessutan skjulte og mindre skjulte referansar, samt både B- og C-kjendisar ein stiftar bekjentskap med mellom gjensyn og får augene opp for. Viktige ingrediensar for denne type film.

Ei anna viktig side er at «Harold & Kumar» held god balanse mellom realisme og surrealisme, berre eit par småscener blir for mykje av det gode. Men så er det jo ein komedie sterkt påvirka av marijuana, så meininga er nok heile tiden å utfordre publikum til fordel for humoren.

«Ratatouille» er utan tvil eit briljant stykke animasjonsfilm frå Disney Pixar. Ei rotte med sansen for kokkekunst befinn seg i mat- og restaurantmekkaet Paris viser seg å fungere godt på film.

I botnen anar eg typiske Disneyingrediensar og moral, men oppbygginga er fersk nok og tempoet friskt, utan ein liten og småkjedeleg bit midt i (sett i forhold til resten av filmen). Eit utval jakt-til-beins sekvensar sit som spikra og er favorittdelane mine frå filmen.

Sjarmen og humoren er skrudd på maks. Alt i alt endar dette opp som min andre favoritt Pixarfilm ved sidan av «Cars», og ein sterk kanditat til årets personlege animasjonsfilmfavoritt. Denne må sjåast!

Mel Gibson og Julia Roberts i «Conspiracy Theory», ein romantisk thriller med sterke humoristiske element. Gibson sin karakter er ein høgst paranoid person med ei usunn interesse for konspirasjonteoriar.

Naturleg nok rotar han seg bort i noko stort som involverar mektige menn. Likheitene med «Payback» på eit lågare nivå er til stor glede, grunna Brian Helgeland sin innsats på manuset.

Men «Conspiracy Theory» er i mykje større grad drive av humor og eit hav av one-liners: «I’m only paranoid because they want me dead.» Ikkje den filmen som vil bli hugsa for å vere best, men den er likevel god underholdning til tross for at Gibson kan vere litt i meste laget her.

«Conspiracy Theory» er dog ingen A4 film når det gjeld utviklinga heller, den har sine vriar og vendingar som fyller svært godt ut dei to timane den varer. Eg kjedar meg aldri.

Jackie Chan og Owen Wilson kjempar seg med basketak gjennom den ville vesten i «Shanghai Noon». Brett Ratner skal ha kudos for å ha fått Chan tilbake til USA med «Rush Hour» (men han står ikkje bak denne), som første film sidan «Cannonball Run» frå 1981.

For Chan har ein del morosame filmar med rå slossing der han brukar stort sett alt han kan finne rundt seg. Om ikkje anna enn enkel, kommersiell komedie, humoren reddar underhaldinga i hamn. Ingenting spesielt var å forvente her, så filmen er absolutt godkjent i den forstand.

Owen Wilson er nok ein person som dei fleste har eit hat-eller-elsk forhold til. Hjå meg er han ein av dei definitive favorittane innan den såkalla frat pack-gjengen, og er seg sjølv så godt som fullverdig også i denne filmen.