IMDb: 7.8/10 (463 votes)

Luke nr. 20. Den ihelklippa versjonen av «Med Grimm og Gru», dubba til engelsk, er eit gullkanta eksemplar av alt som er korrekt ved filmskaping. Einskilde vil nok påstå dette er ein god film fordi dei rett og slett ikkje veit betre etter å ha sett den tusen, eller iallfall 19 gonger på NRK rundt juletider. Men tradisjon er årsaka til at denne festlege rockemusikalen blir meir enn berre festleg.

No skal det seiast at «Med Grimm og Gru» var laga for å bli dubba, og at det er feil å kalle den ihelklippa versjonen mindre original enn den rumenske med russisk tale. Forskjellen mellom desse to, og då gløymer eg fullstendig ut å dra fram den franske versjonen, skal vere at den engelskspråklege har mindre tale og meir synging, mens den russisktalende har meir taleprega synging og eit par ekstra scener som har blitt borte i omklyppefasen, og ført med seg nokre små, logiske brester. Det får no så vere.

Frå fakta til filmen, som med sine brå overgangar byr på nok av både ufrivillig og skikkeleg humor. Dagen etter visning har den klassiske «Mom is home» gått på repeat i skallen heile dagen, så songane er det ingenting feil med. «Med Grimm og Gru» på i tillegg på isdans av ypparste sort. Men tilbake til klyppearbeide, som ved sidan av fantastisk skodespel gir filmen ein sjarm, så varm, så varm. Det er vanskeleg å tenkje seg til at ein meir forseggjort redigeringsarbeide ville ha fått til det same resultatet. At versjonen som blei vist på kinoen er snitta ut til 4:3 frå 2.35:1 byr ikkje på mindre enn eit konstant tap på informasjon.

Midt oppi eit lurveleven av teknisk galskap, der det må bli engelskmannen som kan skuldast å ha ei flaske vodka i handa under finpussen, eller la og sei pussen, skin likevel «Med Grimm og Gru» så tydeleg fram som ein hurrafestleg rockemusikal, eventyrkomedie eller filmkarneval. Det er ingenting å utsetje på filmen for ein som ser den første gong heller.

IMDb: 7.9/10 (1,316 votes)

Luke nr. 19. Frå 1974 kjem ein dukkeanimert TV-spesial med julenissen og fru julenisse. Førstnemnte har blitt forkjølt og lid ekstra under inntrykket av at ingen trur på han lengre. Fru julenisse sender ut eit par av hjelparane hans for å fyre opp igjen julestemninga.

Animasjonen er det mest sjarmerande med «The Year Without a Santa Claus», som ikkje leverer meir enn ei relativt standard forteljing om å redde jula. Filmen er uskuldig og manglar brodd, men lykkast i å vere ei fin barneforteljing med fleire interessante karakterar og eit univers med større potensiale, som hevar interessa mi for det heile.

Ikkje alle historietrådane som blir byrja på blir fortalt ferdig, noko eg ikkje har noko i mot. Den tilsynelatande veldig avsluttande og lykkelege slutten blir meir enn som så når ein tek med desse trådane i vurderinga. Sidan eg rett nok ikkje er i målgruppa, då eg ikkje har nokon tradisjon med å sjå denne barnefilmen, er det fint å kunne ha moglegheita til å sjå på det einskilde vil kalle logiske brestar som udefinerte moment.

8.4/10 ( 17,112 votes)

Luke nr. 13. Oppi fjellet bur Grinchen, og han likar ikkje julefeiringa som går føre seg nede i Whoville, så han bestemmer seg for å setje ein stoppar for høgtida.

Kortfilmen frå 1966 er over timen kortare enn langfilmen frå 2000, men manglar ingenting ved seg som Ron Howard gjer annleis i lag med Jim Carrey. Grinchen får både tid til å mislike, stele og levere tilbake tjuvgodset, då det går opp for han at jul er meir enn gåver og pynt.

Med ein så enkel, så viktig bodskap, er det ikkje nøye om årsakene til hatet i byrjinga forblir uvisst. Når i tillegg dette er ein sprek teiknefilm som både får fram sin eigen stil og aldri blir keisam å sjå på. «How the Grinch Stole Christmas!» har i tillegg Boris Karloff som forteljar og stemma til Grinchen.

IMDb: 7.4/10 (9,692 votes)

Luke nr. 8. Ei juleforteljing av Charles Dickens har blitt framstilt i tallause variantar, det skulle berre mangle at ikkje dei Jim Henson-skapte tøydokkene skulle få sin eigen.

Muppets har for vane å få ein til å hygge seg, og det er ingen veg utan her heller, sjølv om nok «The Muppet Christmas Carol» er prega av at historien er litt trist veit ein at det vil gå bra til slutt.

Stemninga er til å ta på i den mørke og snørike juleforteljinga. Som gamle og gretne Scrooge har me den formidable Michael Caine. Scrooge mislikar både dei glade menneska og sløsinga som skjer rundt juletider i so stor grad at det påverkar dei rundt han til det verre. Ei natt får han besøk av tre spøkelse som viser innverknaden han har hatt, har og vil komme til ha – viss han ikkje forandrar seg.

Muppets åleine har vore grunnen til at eg har sett denne tidlegare, men utan det klassiske verket til Charles Dickens kunne fort dokkene rota seg vekk i snøen. Dei er ein fryd å ha med å gjere når det er i strikt regi, men kan lett sjangle som ein akevittfull julenisse viss manuset har opning for å gå inn i mellom anna den usikre karakteren til Kermit.

So det du har her er altså det beste frå to verdenar, Muppets i sitt ess og ei kjekk – og langt i frå fjern – tolking av ei klassisk juleforteljing. Eit nydeleg teknisk arbeide er nok med på å skape akkurat den kulda her og varmen der som skal til for at karakterane fell på plass i miljøet, og at du vidare får nettopp kjenne dei på kroppen og då skapar ei interesse for å følgje med på dei ut filmen.

IMDb: 8.2/10 (2,801 votes)

Luke nr. 4. Ein relativt moderne juleklassikar dette, som har rukke å bli vist på TV år etter år ei stund allereie. Denne flotte og litt triste eventyrhistoria om ein liten gut som får oppleve at snømannen han byggjer kjem til live om natta og har tek han med på ei eventyrleg reise følgjande natt. Då det ikkje er noko tale i 1982-versjonen, sett bort frå introduksjonen gjort av David Bowie, spelar musikken ei ekstra viktig rolle. Den nydelege musikken er gjort av Howard Blake, med den gong 13 år gamle Peter Auty på vokalen til «Walking in the Air», ein ny favoritt.

Animasjonen har eit preg av bokillustrasjon over seg, er rik på detaljar om ikkje så flytande som f.eks. Disneylangfilm. Naturleg, ettersom denne blei laga for britiske Channel 4 og ikkje kinopublikummet verda over. Det er ikkje vanskeleg å like animasjonen, då den i grunn er perfekt til å skildre den hurtige forflyttinga me opplever, og er med på å gi kortfilmen særpreg og kanskje litt ekstra vinterstemning.

Det viktigaste som kan bli sagt om «The Snowman» er at dette er ein knallfin juleanimasjon med den rette stemninga, som lullar ein inn i seg før den avsluttar på flott, smått trist vis.

IMDb: 5.6/10 (10,037 votes)

«Barbarella» er det beste frå to verder, herleg tåpelege b-film samtidig som den har vakre Jane Fonda i hovudrolla. Eit pulserande romskip med innreiing av pels i veggar og tak er basen til Barbarella, som uvitande om kva vondskap og våpen er, som barn under eit pasifistisk styre av verdsrommet, må setje ut på eit farleg oppdrag i å stoppe ei gjenoppblussing. Filmen rettar seg mot ei sensuell Barbarella heile vegen, og at det verka å skulle vere seriøst er noko som gjer det så vanvittig artig, når ikkje den tynne historia skin gjennom og det blir keisamt då.

IMDb: 8.0/10 (6,692 votes)

Som den blaserte filmsjåaren eg er lever eg meg sjeldan inn i film, og animasjonsfilm er det verre med. «Ponyo» (på kort) hadde eg ikkje allverdens forventingar til, dei siste tre frå Studio Ghibli har i meir eller mindre grad glidd kjapt forbi bevisstheiten. Men «Ponyo» klarar å vekke meg igjen med magi og mektige naturkrefter, samtidig som den treff med det enkle. Eg blir sittande og forestille meg filmen gjennom augene til eit barn, all den spenninga og eventyret vesle Sosuke får oppleve. Samtidig treff den så veldig godt mitt innbilte vaksne sinn. «Ponyo» er klassisk god Studio Ghibli.

IMDb: 8.4/10 (5,786 votes)

Buster Keaton er delvis kinomaskinist og delvis detektiv i denne 45 minuttar korte saken. «Sherlock Jr.» byr på nokre minneverdige slapsticksekvensar og viser ein Buster Keaton i toppform. Mannen har ingen bowlerhatt og bart, men er heilt der oppe i lag med Chaplin. At denne filmen er 85 år betyr ingen ting, humoren er tidlaus. Det einaste som ikkje strekker til er nokre få deler av filmen som dreg litt ut, og får 45 minuttar til å virke lenge, men sett «Sherlock Jr.» i heilheit betyr det lite. Denne er i lag med «The General» ein apetittvekkar inn til Keatonverda.

IMDb: 7.3/10 (1,290 votes)

«Green Lantern: First Flight» er ferskaste under DC si rett på video animasjonssatsing, og femte i rekka. For dei grøne er altså Green Lantern ein mann som får ansvaret for ein ring som gir han superkrefter, og gjer han til vaktar i denne delen av universet. Filmen er ein fin introduksjon til superhelten og ei god blanding humor og action. Ein superskurk er på plass, og det er ei glede å sjå at animasjonsfilmen faktisk tek litt av etter kvart, og som dei andre DCUOAM-filmane både er supertøff i tradisjonell forstand og gjer noko meir vaksent ut av seg.

IMDb: 7.2/10 (1,440 votes)

Som andre filmar i satsinga DC Universe Original Animated Movies er «Wonder Woman» ein knallkjekk animasjonsfilm med gjenkjennelege stemmer. Nathan Fillion og Keri Russell gjentek romansen som i «Waitress», og det er berre starten på namnelista. «Wonder Woman» er byrjinga på sagaen, og ein animasjon som innheld ei god blanding av mytologi, overnaturlege krefter og det moderne Amerika. På 74 minuttar er dette perfekt lengde for ein mest actionfylt film, som burde passe like godt for antatte vaksne (som meg) og yngre folk. Filmen var iallfall til stor glede og innfridde oppbygde forventingar etter å ha sett tidlegare DCUOAM-filmar.