IMDb: 6.3/10 (2,719 votes)

«Dead Like Me» fekk to sesongar når serien gjekk på Showtime i 2003-2004, den andre blei brått avslutta då sjåartala svikta, så serien fekk aldri ei skikkeleg avslutning. Dette er noko filmen «Dead Like Me: Life After Death», som nyleg kom rett-på-video, har hatt som mål å endre på.

Å samle gjengen fem år etter har tydelegvis vore ei vrien oppgåve, Mandy Patinkin som Rube og Laura Harris som Daisy Adair uteblir, og det merkast. Karakteren Daisy har blitt beholdt, men for hardbarka fans av serien blir det aldri det same med Sarah Wynter i denne rolla.

Utan Ellen Muth som George Lass ville dette aldri fungert, for å komplettere seriens univers hjelp det på at rollar som mora, søstera, jobbkollegaer og reaperkollegaer forutan dei to nemnte over alle er på plass med dei same skodespelarane som før.

Introduksjonen av karakterane og den raude tråden til serien er enkelt og effektiv. Målgruppa er nok gamle fans, men dei viktigaste poenga er oppsummert innleiingsvis, så nye skal også kunne få glede av dette. Sant glede er å ta litt i, som film er dette svakt, historien som går over halvannan time føles som den er frå ein litt for lang episode, og det sagt av ein som likte serien og kunne ta den som ein episode framfor ein film.

Dei store høgdepunkta uteblir. Det blir ikkje lagt skjul på at det viktigaste her er å styre det mot ein slutt for George (og familien hennar), iallfall blir det lite anna som betyr noko særleg utover i filmen. Caset, eller hovudhistorien, handlar om kaoset i reapergjengen etter bytte til ny sjef, og dette har blitt gått innpå tidlegare i serien, så noko nytt skjer det ikkje.

Som film eller episode er dette på sitt beste rundt middels. Men det ligg ei tilfredsstilling i å endeleg få ein slutt, og når den i tillegg er litt fin, samt gir rom for fleire meiningar, er det eigentleg heilt greitt å ha sett «Dead Like Me: Life After Death». Dog som film utan samanheng med resten av serien har den lite å stå for.

IMDb: 3.2/10 (30,265 votes)

Haha! Me var altså berre tre stk. som møtte opp på eit vors, og medie/filmfolk som me er satte me like godt på ein film, «Catwoman» var meint som ein spøk, men me såg no heile, likevel om den var kattepiss tvers i gjennom. Einaste denne er perfekt som er å vere double-bill med «Batman & Robin».

IMDb: 7.9/10 (51,761 votes)

Blant det beste av eigenprodusert Disneyanimasjon siste 20 åra finn ein «Beauty and the Beast», historien om ein ung og kjekk prins som blir forvandla til eit beist, og berre kjærleiken til ei ung, vakker kvinner kan forvandle han tilbake.

Ved ein liten, fransk landsby bur Belle saman med faren. Både Belle og faren skil seg ut frå den gjennomsnittlege innbyggaren, men Belle blir likevel sett på som den penaste jenta der. Når faren skal på oppfinnarmesse og klarar å rote seg vekk, hamnar han ved slottet til beistet og blir satt i fange der. Hesten som slapp unna før han blei fanga kjem heim til Belle og ho følger den igjen tilbake til slottet, der ho går med på å bli tatt til fange i staden for faren.

«Beauty and the Beast» har det som eg forventar av eit slikt eventyr, trolldom, eventyrskapningar, ein person som ser forbi det som er på overflata og ein skurk som kjem tilsyne i form av dårlege menneskelege eigenskapar som egoisme og fordommar. Både fordi eg har sett filmen og fordi det ligg i korta veit eg kva som vil skje, viktig er det difor at det som skjer på vegen er både spennande og dramatisk og utført med ei stødig hand. Nokre songnummer som ligna på alt anna i Disneysamanheng krev litt ekstra å komme seg gjennom, ser eg forbi dette likar eg forteljinga godt, den brukar enkle og effektive grep til å fortelje ei trist, men ikkje deprimerande kjærleikshistorie, heile vegen med glimt i auge.

Nettopp fordi dette ligg nær fullkomment det beste eg har sett av Disney trekk eg sopass opp. Fullstendig klar over at eg har størsteparten av gullperioden (?) (1940-1960) på skal-sjå-lista, som kan endre den alltid vanskelege talkarakteren sett i samanlikning.

IMDb: 3.5/10 (62,070 votes)

«Batman & Robin» er blant dei mindre gode superheltefilmane, dette var eg fullstendig klar over før eg gav meg i gong med den, difor styrte eg også bevisst unna spor om kor dårleg den var, som poengskalaen på IMDb og andre filmmeldingar. At eg ville sjå den er eit ledd i Batman filmperiode eg er inni.

Det einaste vesentlege spørsmålet å stille seg til Joel Schumacher sin andre Batmanfilm, denne gongen med George Clooney som mannen bak maska, er kor dårleg den eigentleg er. For alle som har sett litt av den veit at det ikkje er meining å stille seg spørsmålet kvifor den er dårleg, det tek ein for gitt.

Så dårleg er den: Blant Arnold Schwarzenegger topp 3 verste. Uma Thurman gjer århundrets verste superskurk. George Clooney er kjedeleg som ei stilna dansk vindmølle. Kombinasjonen kostymer, kulisser og kamera utgjer eit resultat Ed Wood ville ha vore skeptisk til. All form for dialog er som førsteutkastet til «Catwoman».

Oppbygginga av filmen med innfletting av ulike karakterar og måten ting utfoldar seg på gir ikkje meining, det einaste som kan seiast å vere tøft i «Batman & Robin» er oversiktsbilda av Gotham City. Den einaste som gjer ei god rolle er Elle Macpherson fordi ho stort sett held munnen lukka og ser pen ut.

IMDb: 5.4/10 (56,258 votes)

«Batman Forever» er eigentleg ikkje så mykje dårlegare enn forgjengaren, «Batman Returns», den legg seg på å vere ein heilt grei film, har sine små irriterande sider og nok fart og spenning til å halde det gåande som underholdning.

For å ta det positive først, Val Kilmer utgjer ein meir karismatisk Bruce Wayne og har ei tøffare Batmanstemme, Tommy Lee Jones går verkeleg inn i rolla som Harvey Two-Face Dent og det er som nemnt ein god del fart her, heile tiden skjer det noko.

Det negative er lette å finne fram til, ingenting er særleg djupt begrunna, Nicole Kidman står for ein ganske flat karakterprestasjon, kamera er ei overdriven etterlikning av dei forrige filmane og framstår som rotete og uprofesjonelt. Lista er lang og blir lengre når Chris O’Donnell som Robin dukkar opp.

Likevel synst eg dette gjekk heilt greitt i boks, kanskje fordi Joel Schumacher klarar å halde det non-stop med action slik at eg ikkje tok meg tid til å gruble for mykje undervegs, kanskje fordi enkelte dårlege valg frå regissøren satt til side så er ikkje essensen i historia her så mykje annleis enn tidlegare, noko som eg synst talar til fordel for filmen. Du har dei klovneaktige skurkane på eine sida og Batman på den andre.

Hadde skalaen vore meir fleksibel ville den nok hamna nærmare 6, men sett i forhold til tidlegare filmar som «Batman» og «Batman Returns» så er denne svakare, i så måte at den framstår som mindre smart og enklare satt saman.

IMDb: 6.8/10 (57,576 votes)

Oppfølgaren til Tim Burtons «Batman» frå 1989 med Michael Keaton er nok ein Tim Burton film med Micahel Keaton. Dei fleste spora frå forrige films handling er viska ut og det heile startar cirka like midt i kvardagen til Bruce Wayne som i «Batman».

Gotham City er fanga på film like mørk og dyster som Burton gjorde i 1989 og det er ingenting å utsette på det tekniske i heile tatt, kameraarbeidet fangar byen som ein eigen karakter og bidreg mykje til at dette blir ein mørk og ikkje komisk film. Intensjonane til Burton kan derimot vere andre enn eg forventa av «Batman Returns», viss tittel ikkje er meir enn eit kjedeleg salstriks, for eg blei litt skuffa over denne filmens forløp.

For det første framstår verken Max Shreck eller pingvinmannen som spesielt truande skurkar, mange av knepa deira mot flaggermusmannen framstår heller som sjofle triks enn forsøk på å rydde han fullstendig av bana, på den andre sida står Batman, neglisjert i store deler av filmen, som ein veldig svak motstandar og flat karakter. Når Batman spankulerar rundt i kostymet sitt som om han var brisen, halvt oppmerksom på ting som skjer rundt han, mistar eg litt av respekten for han som helt, for vegen til rydde pingvinmannen av dagen viser seg etterkvart å vere veldig enkel.

Sett bort frå desse svakheitene er det likevel nok med «Batman Returns» som gledar, tidlegare nemnte velportretterte Gotham City står som eit utmerka bakteppe, filmen har fleire sider som heng saman på ein (i ein slik samanheng) truverdig måte, utover siste delen blir det også spennande. Både Christopher Walken, Danny DeVito og Michelle Pfeiffer gjer godt ut av rollefigurane sine, sjølv om det i blant skrantar på handlingane desse figurane utfører.

Så, «Batman Returns» har utvilsomt nok av svake sider, men sluttresultatet er likevel godt nok til at eg let meg underhalde meir enn frustrere. Batman kunne utvilsomt vore tøffare, eg klarar likevel ikkje unngå å like filmen litt.

IMDb: 6.4/10 (3,422 votes)

«Alice» er ingenting meir enn ein heilt grei Woody Allen film, den er vanskeleg å skrive om på ein interessant måte, men er heller ikkje på nokon måte blant dei mest interessante filmane.

Mia Farrow spelar Alice, ei kvinne som har vore gift i 16 år, møter ein ny mann og blir smått forelska. Betre blir det ikkje for sjølvkontrollen at ho går til ein healer i Chinatown og får ei rekke ulike urter som får ho til å oppføre seg ukontrollerbart eller bli usynleg.

Filmen i heilheit handlar om denne kvinna som i utgongspunktet finn seg i ein stabil situasjon, og nok har gjort det i mange år, sitt møte med ein ny og ukjend kvardag. Gradvis vil ho forandre oppfatting av tinga rundt seg og det treng ikkje nødvendigvis vere for det verre.

«Alice» er nok aldri skikkeleg morosam, Mia Farrow er litt slitsom i lengden og historien er ikkje spesielt interessant, den gir heller ikkje rom for spesielt mykje av Allens intellekt, men kan i det minste seiast å vere ei av veldig mange ulike filmar han har laga.

IMDb: 7.3/10 (13,733 votes)

«The Dead Zone» er resultatet av eit screenplay basert på ein Stephen King roman som har hamna i hendene på regissøren David Cronenberg, ein av regissørane eg dei par siste åra har valgt å gradvis ploge meg gjennom filmografien til. Her har ein 40 år gammal Christopher Walken fått hovudrolla og av birollar har me bl.a. Martin Sheen og Tom Skerritt.

Johnny Smith (Walken) er ein mann med livet framfor seg, han har ingen hast med å få kjærasten i seng: « Some things are worth waiting for. […] I’m going to marry you.». Så skjer det verst tenkelege, eit anfall av brå hovudverk sler Johnny ut av drift i akkurat mange nok sekundar til at han ikkje får tid til å reagere tidsnok til å unngå ei bilulykke. Då han vaknar opp igjen frå koma er det med ei emne til å sjå hendingar i framtid og fortid til personar han kan knyte ei fysisk kopling til, denne emna går på bekostning av hans fysiske vesen og Johnny får det alt anna enn lett i denne tida.

Det finst nok av halvdårlege og dårlege filmar der ute om personar med overnaturlege emner, heldigvis er ikkje «The Dead Zone» blant desse, den klarar å gjere det til så mykje meir enn showoff av eit kult talent. Her har me ei god kriminalhistorie, drama og ein mann som verkeleg slit med seg sjølv i etterkant av ei ulykke, og gåva han har blitt tildelt ved å kunne sjå på tvers av tid er i like stor grad ei tung bør som gjer livet endå vanskelegare. Eg forventa noko ekstra på grunn av Cronenbergs involvering, og blei ikkje skuffa sånn sett.

Det som gjer at eg ikkje heilt klarar å nyte dette fullt ut er filmen har ei svakheit når det gjeld å knyte saman dei ulike tidsstadia i historien. Ikkje før har eg klart å involvere meg skikkeleg i karakterane og komme i takt med framdrifta så kjem det eit lite dødpunkt og eg følte det blei å starte på nytt igjen, at «The Dead Zone» gong på gong klarte å bygge seg opp igjen vitnar om at den elles var ein veldig god film.

IMDb: 6.4/10 (2,454 votes)

Laura Linney glødar i ein elles middelmådig film.

Som fan av «That ’70s Show» har eg av og på fulgt med dei ulike skodespelarane sine aktivitetar på storskjermen dei siste åra. Ettersom, lat oss innrømme det, fleire av dei involverte ikkje er all verdens å skryte av i andre rollar enn som ungdom anno 1970-talet, har eg over tid dreia fokuset inn på stort sett Topher Grace og Ashton Kutcher. Kutcher har spelt i mykje møl, men vist i eit par filmar at han kan trå i blant. Grace har spelt i langt færre filmar, gjerne også i mindre rollar, og sjølv om det har gått veldig seint framover trur eg han har ei større framtid i filmverda enn Kutcher.

Rollen Grace spelar mot Linney i «P.S.» er litt flat, men dette skuldast heller manus og denslags enn skodespelaren. Greia med filmen er at den tek årsakene til handlingsforløpet for gitt før det har gått altfor lenge då den går inn for å hente seg inn igjen, men då på ein klumsete måte som ikkje heilt går heim hjå meg. Fram til dette punktet var den i det minste ein grei film om ei vakker kvinne på 39 år som har hamna i ein monoton livsrytme som ser ut til å plage ho litt. Etter filmen prøver å gi møte mellom henne og den unge kunstnaren spelt av Topher Grace ei djupare meining får det meg til å stille spørsmål omkring det som har skjedd og eg synst store deler av det berre blir teit.

Så var det Laura Linney, ho er perfekt i rolla si og tilfører så mykje ekstra her at eg ikkje kan unngå å mislike filmen når ting skal vegast. Det er ingen overdrivelse å sei at Linney ER filmen her, skryt må også gå til regissøren Dylan Kidd som har klart å overføre manusforfattar og forfattar bak romanen filmen er basert på, Helen Schulman, sitt bilde av kvinna Linney portretterar. Men så var det alt det andre med filmen som ikkje heilt fungerar i lengden.

IMDb: 7.4/10 (23,485 votes)

Tredje del ut i mitt firefilmarsløp av gjenståande Coenbrødrene-filmar er den fiksjonelle forteljinga om oppfinnaren av rockeringen.

«The Hudsucker Proxy» handlar om ein vanleg mann som får sjansen til å bli president i eit gigantisk New York konsern. Norville Barnes (Tim Robbins) er ikkje den smartaste av menn og blir hyra til å drive aksjekursen ned. Filmen fortel historia om Barnes raske stiging i forretningsverden og problema som møter han der.

Ikkje berre er handlinga satt til eit 1950-tals miljø, store delar av filmen er direkte inspirert frå 1940-talsfilmar om vanlege menn, type Frank Capra filmar. Heile vegen ser foto bra ut, karakterane er ikkje stor å utsette på heller, men når aldri toppen i interessehierakiet. Det er få, om ingen direkte svakheiter å sette fingeren på, kanskje fordelinga av dei ulike stadia i filmen er litt snodig ein gong i blant, spesielt partiet der Barnes oppfører seg som drittsekk i toppstillinga virkar å vere litt brå med tanke på kor sentralt dette partiet er.

Noko var det iallfall som fekk meg til å tenke på dette som hakket svakare film i rekka av Coenfilmar enn gårsdagens «Barton Fink», likevel skal det seiast at dette er ein sterk film som aldri blir kjedeleg.