User Rating: 8.0/10 (6,538 votes)

Det er duka for runde 5 av Rundbordsanmeldelsane, som denne gongen omhandlar sjangeren film noir, frå gullalderen 1941 - 1958. Mitt siste møte med film noir er over 7 månader sidan, og gongen før der var det «Chinatown» i mars 2004 som eg kjem på å ha sett. Samanlikningsgrunnlaget er difor rimeleg dårleg.

Filmen opnar med at det har skjedd eit brutalt drap i leiligheita til Laura Hunt, ei celebritet innan reklamebransjen. Laura har blitt skoten med eit haglegevær i ansiktet, og etter kvart kjem politietterforskar Mark McPherson inn i saka for å finne mordaren. Historien bak Laura si berømtheit i dei penare kretsane ligg i kjennskapet og vennskapet med spaltisten Waldo Lydecker, ein middelaldrande og småsær mann. Historia om korleis dei blei kjente blir fortalt over lunsj mellom McPherson og Lydecker, og trengs ikkje å bli gått nærmare inn på her. I tillegg dukkar Shelby Carpenter opp, som Lydecker nyleg har fått vite at skal gifte seg med Laura, ei heller kjedeleg oppdaging for hans del.

Det begynnar å bli eit par namn inne i bilde, og eit par ekstra kjem i tilegg. Det blir servert fleire bitar av historiar og sladder i form av flashbacks (med voiceover) og samtalar som gjer at ein kan mistenke fleire for drapet, og trekk ein nokre linjer her og der kan ein nok leike etterforskar sjølv. Vel du dermed å følge ukonsentrert med på filmen, noko eg reknar med den vesle omgangskretsen på filmdagboka ikkje gjer, så blir dette berre slitsomt. Slitsomt tykkjer ikkje eg det er, heller spennande og interessant. Det kribla faktisk litt i magen til tider, stemninga og lyssettinga er til å ta på.

Eg fekk inntrykk av at dette var eit typisk stykke film noir etter å ha skumma gjennom litt av artikkelen på Wikipedia, og er rimeleg fornøgd med filmvalet mitt i Rundbordsanmeldelsen, eit val som baserte seg fullt og heilt på eit namn som dukka opp på den første sida i eit internettsøkeresultat. Skal eg trekke ned på ein ting så er det dei stive og kunstige rollepersonane, men det går igjen i dei fleste eldre filmar (som eg har sett). Det skal vere med i historien at det på den tiden var eit mykje sterkare skilje mellom front stage og back stage, korleis ein oppførte seg ute blant folk og heime (åleine). Og her i filmen er det dessutan viktig for rollepersonane å vere høflege og å halde maska. Så i bunn og grunn klagar eg ikkje på denne oppførsla, ei heller på dei litt kunstige samtalesituasjonane som oppstår, eg tek det som ein naturleg del ved filmen. Eg la heller ikkje spesielt merke til det undervegs, så det var ingenting som plaga meg.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.3/10 (12,804 votes)

Etter ein eviglang første time tok filmen endeleg av, og tok om ikkje akkurat lufta ut av meg, spennande nok. Eg vil likevel ikkje foreslå denne som underhalding tross klassikarstatusen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10