(IMDb)

Den tiande filmen om banden og den siste frå 70-talet. Frå 1969-1979 vart det laga ein Olsenbanden-film kvart år (med unnatak av 1971). Dette er ein av dei betre filmane i serien, men den har dessverre ikkje fått så mykje omtale som nokre av dei føregåande filmane.

Ein tidlegare høgt betrudd tenar i Oljedirektoratet, no finansmeglar, Brock-Larsen (Arne Aas) vil ha tak i ein mikrofilm som inneheld opplysningar om nye oljeførekomstar i Nordsjøen. Desse vil han selja vidare til eit tysk storkonsern for 100 millionar tysk mark. Egon Olsen skal gjennom sin kontakt få 10 % av denne summen. Banden bryt seg inn hjå Oljedirektoratet og får tak i filmen. Alt ser perfekt ut for banden, heilt til Egon overleverar filmen til Brock-Larsen sjølv. Brock-Larsen meinar at Egon veit for mykje, og er lite lysten på at Egon og banden hans skal få sine delar av salsummen. Han får sin kompanjong, Roy (Lasse Kolstad), til å ta seg av Egon. Han prøver å gassa han i hel, men heldigvis kjem Benny og Kjell og reddar bandeleiaren sin.

Egon må no koma på nye påfunn for å få tak i mikrofilmen og pengane. Han har ikkje tenkt å gi seg utan kamp med ein slu finansmeglar. Som ikkje det var nok har også politiet fått kjennskap til saka. Dei hentar Hermansen frå stallen han har jobba sidan sist. Politileiinga meiner han er den einaste som kan hamla opp med banden. Dermed er Hermansen på sporet av favotittbytttet sitt, Olsenbanden, nok ein gong.

Etter 10 år med mykje av dei same skodespelarane og med Knut Bohwim som regissør i 8 av filmane, skulle ein tru det var ein viss slitasje i Olsenbandenhandlinga. Men med rutinerte og profesjonelle skodespelarar i 50-60 åra leverer gjengen nok ein gong varene. Det er ein rekkje artige scener i denne filmen, m.a. med ein sint mann med helsetrøye (Willie Hoel si siste rolle i Olsenbanden-filmane, sjå her) og scener med ein Harald Heide-Steen Jr. i storform. Artig å sjå kor stadig mindre motivert kriminalbetjent Hermansen (Sverre Wilberg) er til utføra politiarbeidet sitt. Han likar betre å fortelja om interessa si for fisking til sin kollega Holm (Øivind Blunck) enn å oppklara saka. Kan likevel seia at han denne gongen på ein eller annan måte lukkast for første (og einaste ?) gong, utan å røpa for mykje.

Filmen har sine svake sider også, m.a. er scenene på toppen av SAS-hotellet vel langdryge, i tillegg til at det er vel usannsynleg at fleire politimenn ikkje greier å ta igjen ein løpande Egon i slutten av 50-åra. Manuset, skrive av Sverre Holm og Øyvind Thorsen, er derimot friskt og byr på fleire godbitar. Musikken av danske Bent Fabricius-Bjerre passar glimrande til denne typen film, og gjer sitt til at filmen held seg godt sjøv om den er nesten 30 år gamal. Filmkritikarane var forøvrig meir positive enn vanleg til Olsenbandenfilmane, og begrunna det med m.a. eit godt og opplagt manus. Mi vurdering er at dette er blant dei 5 beste Olsenbanden-filmane, så skal du sjå ein Olsenbanden-film er denne filmen eit godt val.

Vurdering: 8 av 10

(IMDb)

Den 9. filmen om Olsenbanden vart laga i 1978 og er ein av dei store publikumsfavorittane i serien. Dette er også den filmen, saman med «Olsenbanden for full musikk», som tek flest scener frå den danske filmen og limer rett inn i den norske. To av dei danske skodespelarane som er med er til og med dubba, det gjeld Bjørn Watt-Boolsen (Smith-Nilsen) og Karl Stegger (Vaktsjef i Verdensbanken). Ove Verner Hansen (Biffen) er med i denne filmen også, han er heldigvis ikkje dubba.

Denne gongen handlar det om ein korrupt diplomat, som på ulovleg vis har erverva seg 10 millionar dollar på sal av subsidiert fjellsmør til utlandet. Desse pengane skal vaskast reine i den norske avdelinga av Verdensbanken. Egon håpar å få tak pengane før dei kjem dit, men har ikkje rekna med Dynamitt-Harry. Han har vore i USA, og med underverda si hjelp har han gått omskuleringskurs og vorten forvandla til Data-Harry. Han veit no alt om datamaskiner og ny teknologi, og meiner at stetoskop og gummihanskar ikkje trengs for å gjennomføre eit kupp. Data-Harry har greidd å overtala Benny og Kjell til å verta med på laget hans, og dei er begge svært så engasjerte. Men då Egon set ein spikar oppi pluginntaket på datamaskina går heile datasystemet i stå, og Data-Harry vert rasande på bandemedlemmane og jagar dei på dør.

Dermed har Egon fått Benny og Kjell tilbake på laget sitt, og saman gjennomfører dei ein genial plan som gjer eit dei får tak i pengane. Så enkelt skal det derimot ikkje vera. Mester Hansen (Henki Kolstad) og Biffen vert sett på sporet av Egon og pengekofferten, og greier å ta pengekofferten ifrå han. Egon må då koma med ein ny plan for å få tak i pengane igjen. Pengane er no hamna i Verdensbanken, der dei skal vaskast reine. Ifølgje Egon er det ei overkommeleg sak, for det er ingen som veit kor lett det eigentleg er å bryta seg ut av Verdensbanken, når ein først har fått låst seg inn i banken om kvelden. Han får overtalt Data-Harry til å verta med. Datakunnskapane hans kjem godt med når dei skal bryta låsen og koma seg ut av Verdensbanken. I bakgrunnen lurer Mester Hansen og Biffen, dei har ikkje tenkt å gi seg utan kamp.

Sjølv om ein merker litt slitasje på skodespelarane og Olsenbanden-handlinga, er dette framleis Olsenbandenfilm av god klasse. Den første halvtimen er ikkje særleg mykje å skryta av, det vert mykje prat og krangling, heller lite handling. Så tek det seg opp, og me får Olsenbanden etter kjent mønster. Harald Heide-Steen Jr. gjer som vanleg ein god jobb, sjølv om det er som Dynamitt-Harry ein best kjenner han i desse filmane. Samspelet mellom Henki Kolstad og Ove Verner Hansen er også svært bra. Mester Hansen er på ein måte ein Egon ovanfor Biffen, der det er han som kjem med planane og ideane, og Biffen er den feite dansken som berre har å gjera som sjefen seier. Skulle gjerne sett dei to i samspel i seinare filmar også.

Eg må også ta med dei heftige bilforfølgingsscenene mot slutten av filmen, som er gjort på ein professjonell og artig måte. Olsenbanden og bilscener heng verkeleg saman, i denne filmen tok ein det fullt ut. Så får det berre vera at ein har «stelt» frå den danske filmen her også. Å vurdera denne filmen opp mot dei andre i serien er ikkje enkelt. Det er i grunn lite som skil denne filmen mot film nr. 6-8 i serien når det gjeld humor og filmkvaliet, dei følgjer alle eit mønster utan at filmane vert altfor forutsigbare. Og så er det jo artig å sjå att gode skodespelarar som gir alt i både hovud- og biroller. Det er såpass mange artige scener og dialogar i denne filmen, noko som gjer at den vert svært høgt verdsatt av meg.  

Vurdering: 8 av 10   

(IMDb)

Den 8. filmen om banden startar i Spania, der banden har slege seg ned som multimillionærar. Benny og Kjell klagar på varmen, medan Egon regjerar diktatorisk over millionutbyttet. Her skal det ikkje det ikkje sløsast med pengane. Når banden tek seg ein middagslur dukkar den danske rivalen «Biffen» opp, utsendt frå det multinasjonale selskapet Multiscan. Han greier å rana til seg pengane og overlet Egon til det spanske politiet.

Etter eit nytt opphald på Botsen er Egon igjen klar med ein plan. Medan han har vore i fengsel, har millionane hans vorte omsett til gullbarrar som skal fraktast med tog til Sveits. Den småfeite dansken «Biffen» er sjølvsagt mannen bak. Men Egon har nytta tida bak murane godt. Han har pugga NSB sin rutetabell, slik at han kan manøvrera gullvogna dit han vil når den tid kjem. Som vanleg har han med seg Benny og Kjell på laget, og alt går etter planen heilt til dei skal lasta om gullbarrane frå panservogna til ein heller skrøpeleg lastebil Benny har kjøpt. Når alle gullbarrane er frakta over i lastebilen, skal stakkars Kjell hoppa over i lastebilen. Dessverre knekk heile lastebilen saman, så banden kjem ingen veg. Som vanleg kjeftar og smeller Egon på sine udugelege kompanjongar. Sjølv seier Benny at ein ikkje kan forventa all verdas lastebil for «en påsa med femtiøringer». Bak lurer rivalen Biffen, som har tenkt å ta seg av Egon på sin måte.

Etter litt om og men er banden klar igjen til å få tak i gullbarrane. Egon har planen klar. Denne gongen får dei med seg ein litt meir skikkeleg Dynamitt-Harry, og dette blir deira siste sjanse til å få fatt i gullvogna. Nye artige situasjonar oppstår, og med «Biffen» i nærleiken er det ingenting som er avgjort.

Dette er ein av dei mest morosame filmane i serien, mykje grunna eit godt manus og fleire artige situasjonar med banden i sentrum. Sjølv er eg ein stor fan av den danske rivalen «Biffen», spelt av Ove Verner Hansen. Filmserien trengde verkeleg ein slik karakterer, som kan kan verka både truande og morosam på ein gong. Kan ikkje sjå nokon norske skodespelarar som kunne ha spelt denne rolla på ein like god måte som Ove Verner Hansen. Flott at regissør Bohwim fekk med seg denne dansken i dei norske filmane og. Han har forøvrig spelt i flest Olsenbandenfilmar til saman, 16 i alt.

Dette er også den første filmen der Øivind Blunck medverkar som Holm, assistenten til Hermansen. Samspelet desse to imellom er glimrande. Medan Holm lever av jobben sin og alltid vil få ting gjort, er Hermansen meir og meir lei jobben sin og likar heller å utnytta arbeidstida si med sine eigne interesser. Sverre Wilberg er som alltid glimrande som Hermansen, og kjem med mange fulltreffarar etter ei lang fartstid som kriminalbetjent, m.a. : «Viss du absolutt skal oppklare forbrytelser Holm, så må du gjøre det på fritiden». Mange andre fulltreffarar er det også banden imellom, mellom anna får Kjell høyra det etter sitt uheldige hopp i lastebilen; «Av alle deigklumper er du den største (Egon)», «Du må ikke ta ta det så tungt (Benny)».

Kort oppsummert ein av dei aller beste filmane i serien, med introduksjonen av Ove Verner Hansen og Øivind Blunck som to viktige årsaker, i tillegg til eit opplagt og godt manus skrive av danskane Balling og Bahs. Det kan også nemnast at denne og resten av filmane i serien gir oss eit godt og interessant bilete av korleis Oslo såg ut på 1970-og 80-talet.

Vurdering: 8 av 10.

(IMDb)

Denne gangen skal jeg skrive en anmeldelse om filmen «Never Back Down». Som ivrig tilhenger av MMA (mixed martial arts), så jeg frem til å se denne filmen som i utgangspunktet kan klassifiseres som en «MMA-film».

En ung kar ved navn Jake Tyler (Sean Faris) med en rebellsk fortid flytter til et nytt sted og begynner på en ny high-school. En dag blir han invitert på en fest av en jente ved navn Baja Miller (Amber Heard). På denne festen blir han utfordret til å slåss Ryan McCarthy (Cam Gigandet) som er en MMA-utøver. Tyler som har vært involvert i nevekamper tidligere, får grisejuling av han andre. Da han våkner opp dagen derpå, er han skamslått og vil bare gi opp. Her kommer vendepunktet i filmen. Han begynner å trene MMA på et gym. Treneren på gymen (Djimon Honsou - kjent fra «Blood Diamonds»), blir etterhvert en mentor for Jake. Vi kjenner alle «Karate Kid», Honsou blir en slags Mr. Miyagi for Jake og hjelper han igjennom tykt og tynt. Samtidig som han trener knallhardt, forelsker han seg i Baja og de to blir et par. Igjennom hun og sin trener får han den nødvendige ballasten til igjen å stå opp i mot McCarthy.

Tilslutt møter Jake sin demon i McCarthy igjennom en undergrunns MMA-turnering som utvikler seg til den reneste gatekampen i sluttscenen. Jeg skal ikke avsløre noen slutt, men kan si at det er en typisk Hollywood-klisjeaktig avslutning i denne filmen. Denne filmen er ikke noe mesterverk, så langt i fra. Men er man på jakt etter en film med greie kampsportscener og hotte babes er dette filmen for deg. Sånn ellers vil du ikke bli noe klokere av denne filmen.

Min rating: 5 av 10

(IMDb)

Film nr. 7 i serien inneheld sannsynlegvis dei mest kjende scenene i heile serien, nemleg kuppet i Nationaltheateret når banden må sprenga seg gjennom fleire veggar i kjellaren medan det danske gjestespelet Elverhøj pågår. Mange av scenene her er klippt rett frå dei danske filmane og limt inn i dei norske, truleg for å spara både tid og pengar. Den danske og norske filmen blei forøvrig spelt inn same året, i utgangspunktet var denne filmen meint å vera nr. 8 i serien.

Denne gongen dreiar det heile seg om ein uerstatteleg Mingvase som banden skal stela mot ein god sum pengar. Oppdraget er gitt av vasen sin eigar, ein baron i akutt pengeknipe som skal prøva seg på litt forsikringssvindel. Dette passar glimrande, sidan utbyttet kan finansiera Kjell og Valborg sin son Basse sitt bryllaup. Men som vanleg er det ikkje alt som går på skinner. Det viser seg at Egon & Co blir forsøkt lurt av baronen. Det dei nemleg ikkje veit er at baronen samstundes har ein annan kjøpar på innerlomma, ein dansk forretningsmann. Dermed blir det nye farefylte situasjonar for banden, alt frå nifse opplevingar i middelalderkjellarar på baronen sitt spøkelsesaktige gods til tidenes kupp på Nationaltheateret under det danske gjestespelet Elverhøj.

Som vanleg er det ikkje noko å utsetja på skodespelarprestasjonane, alle leverar bra i sine etterkvart vande roller. Den kjende skodespelaren Helge Reiss gjer ei god rolle som baronen. Dette er siste gongen me får sjå Pål Johannessen som Basse, som har forandra seg ein del sidan han var med i den første filmen, og som endeleg er blitt vaksen. Mange held denne som den beste filmen i serien, mykje grunna dei geniale scenene på Nationaltheateret. Filmkritikarane kom med heller lunken kritikk, som nesten alltid elles. Dei meinte m.a. at filmen var for mykje dansk-prega. Utanom dei kopierte danske scenene frå gjestespelet, er deler av scenene på baronen sitt gods spelt inn i Danmark. Under har eg med linkar til dei kjende scenene på Nationaltheateret, og ein ser tydeleg likskapar i både dialog og klipp mellom den norske og danske versjonen. Legg også merke til dei mange hyggelege (he he) kommentarane frå danskane om den norske versjonen:

Norsk versjon: link
Dansk versjon: link

Filmen er altså ein av dei betre i serien, men om det er den beste er eg litt usikker på. Det er litt lite framdrift dei første 30 minuttar, før det etterkvart tek seg opp med scenene på godset og sjølvsagt kuppet på Nationaltheateret. Det er berre å ta av seg hatten for dei danske filmskaparane Bahs og Balling for at dei kom på denne geniale planen med at banden kunne sprenga seg gjennom veggane medan konserten føregjekk. Historien fortel at dei fekk skriva om deler av Elverhøj slik at det passa betre til sprengningane til banden.

Vurdering: 8 av 10

Til slutt vil eg anbefala alle å sjå på TV 2 langfredag kl. 20.00, då den timelange dokumentaren «Fengslet av Olsenbanden» skal gå. Då får ein følgja innspelinga av den siste Olsenbandenfilmen frå 1999, sjå mange av dei geniale kuppa som Egon var arkitekten bak og dei farlege stunta som Arve Opsahl, Carsten Byhring og Sverre Holm sjølv måtte utføra. Det vert også eit gjensyn med nokre av Carsten Byhring sine beste replikkar, og regissør Knut Bohwim blir intervjua om skodespelarane og filmane. Absolutt verdt å få med seg.

(IMDb)

(Ness:) Min gode venn Sondre har opplevd «Cloverfield» på godt og vondt. Ekspertar påstår det hjelp å snakke om vonde opplevelsar, eg har difor pressa Sondre til å skrive om filmen. Baktanken er klart egoistisk, eg fekk ikkje tid til å bli med Sondre og («One Man Army») Mario på denne, og ein god anmeldelse er ein kinobillett spart.

Jeg husker med blandede følelser hvordan jeg som liten gutt måtte ta bilsyketabletter for ikke å spy bilen til pappa full av halvfordøyd spagetti når vi skulle ut på lang biltur. Heldigvis har jeg vokst av meg det å bli kvalm når jeg kjører bil - iallefall trodde jeg det. Nå kan det imidlertid vise seg at det er kinoturer jeg må medisinere meg litt bedre for å takle!

«Cloverfield» er som en fyllevideo med verdens største budsjett. Handlingen foregår i New York, og bærer et dokumentarisk preg noe à la det vi har møtt i filmer som «Blair Witch Project». En filmtape som har blitt funnet i området rundt Manhattan inneholder forstyrrende bilder av hvordan storbymetropolen har blitt invadert av et monster som får Godzilla til å fremstå som en av de syv små dvergene. Tapen - som starter med at en gjeng unge mennesker feirer sin venn og bror fordi han skal flytte til Japan og starte i en spennende ny jobb - utvikler seg etterhvert til et spektakulært monster-fyrverkeri av en kompaktkameraproduksjon hvor våre venner må flykte fra tidenes - kanskje - mest voldsomme filmmonster.

Siden hele filmen vises i 1. persons perspektiv og kameramannen selv er en del av den aktive handlingen, er det ikke til å unngå at det blir en hel del risting og bevegelse i bildet. Her kommer vi tilbake til min historie som tørrlagt spyholiker, og jeg kjente at jeg ble direkte kvalm under kinovisningen på grunn av måten ting er filmet på. Spy gjorde jeg heldigvis ikke, men det setter en beklagelig demper på filmopplevelsen dersom man opplever det samme som meg mens man ser på.

Sett bort i fra dette er «Cloverfield» både spennende og vellaget, med gode effekter som kanskje blir enda mer spektakulære fordi det hele blir fremstilt fra en amatørfotografs ustødige ståsted. Man føres mye nærmere handlingen og føler mer på fortvilelsen og redselen enn man har en tendens til å gjøre der produksjonen er lagt i 3. persons synsvinkel. Fraværet av musikkspor er også med på å gjøre det hele mer «ektefølt», selv om handlingen selvfølgelig er så hinsides usannsynlig at man aldri vil kunne falle for å tro at det hele er, eller kunne vært, virkelig.

«Cloverfield» kan absolutt anbefales. Det er en film med spektakulære effekter og dommedagstematikk som har blitt gjennomført på en ganske så annerledes og spennende måte, den skiller seg utvilsomt ut i mengden. Husk bare å ta en pen dose bilsyketabletter før du benker deg foran skjermen!

(IMDb)

Etter ein svak femte film i serien, var det duka for ein god «Olsenbanden»-film etter klassisk mønster. Alt tullet frå den forrige filmen er vekke. Då tenkjer eg først og fremst på uheldige sjangerblandingar, for lite fokus på sjølve banden og for lite framdrift. No er både spenningsdelen og den komiske delen gjennomført på ein betre måte. Denne gongen er det Knut Andersen som er regissør, og han gjer ein god jobb med å få filmserien tilbake på rett spor.

Medan Egon har sete inne i kasjotten, har han knytt bekjentskap til advokten til Rockefeller Holm-Hansen Jr., ein internasjonal svindlar i den store klassen. Svindlarane har eit pengeskap, som tilhøyrte direktør Hallansen, dei treng å få opna. Sidan Egon er ein ekspert på å opna pengeskap vil dei ha han til å gjera jobben. Egon seier seg villeg til å ta jobben, mot at han får 25% av innhaldet i skapet. Dermed tek han farvel med sine kompanjongane Benny og Kjell for å reisa utanlands og kunne jobba med dei store svindlarane. Men dei nye forretningforbindelsane til Egon viser seg å vera heller upålitelege. Han vert lurt trill rundt og forlatt utan noko pengar. 

Tilbake i Oslo er Egon allereie i gang med å pønska ut banden sin neste plan. Han planlegg ei grusom hemn; han veit nemleg om storsvindlarane sin neste plan. Det dreiar seg om dei berømte Bedford-diamantane som skal skifta eigar på ein tildekka måte i Oslo. Hovudmannen bak er sjølvsagt Rockefeller Holm-Hansen Jr., og Egon har lyst å seia takk for sist på sin eigen og banden sin måte. 

Banden er tilbake med mange artige scener og spennande planar. Det er jo som oftast planlegginga og sjølve utføringa av planen som er høgdepunktet i filmane, og i denne filmen er det genialt utført. Birollane er også godt besett. Rolf Søder gjer ei god rolle som sleipe Rockefeller Holm-Hansen Jr., medan Oddbjørn Hesjevoll (frå Jostedalen) er god som konstabel Holm, sidestykket til den etterkvart meir rutinerte og mindre arbeidsmotiverte Hermansen, som vanleg glimrande spelt av Sverre Wilberg. Skal heller ikkje gløyma bandemedlemmane, alle tre gjer ein god jobb. Spesielt Carsten Byhring, som her viser ei anna side av den redde og forsiktige Kjell ved å stengja Egon sin rival Biffen inne i eit makinkontrollhus og ved å setja banden sin sjef skikkeleg på plass mot slutten av filmen. Sjølve slutten av filmen er litt uvanleg til ein «Olsenbanden»film å vera, heldigvis vil vel dei fleste seia.

Dei danske filmskaparane Erik Balling og Henning Bahs hadde i utgangspunktet tenkt å avslutta den populære filmserien med denne filmen, som du sikkert veit er alle dei norske filmane (med unntak av ein) basert på dei danske orginalfilmane. Men publikum ville sjå fleire filmar med banden sine artige planar og påfunn, og filmskaparne såg at det kunne vera mogleg å vidareutvikla filmserien med nye idear og figurar, allikevel med ein fast «Olsenbanden»-formel der dei geniale planane og kuppa framleis skulle stå sentralt i filmane. Dei lot seg dermed overtale til å halda fram med filmserien, og godt var det.

Verdt å nemna er at dei norske filmkritikarane, som stort sett hadde slakta alle dei fem første filmane, denne gongen var meir positiv med kritikken sin og såg at filmkvaliteten hadde forbetra seg ein god del frå dei første filmane. VG slo forøvrig til med ein sjeldan firar på terningen, noko som må seiast å vera bra å få som karakter frå dei ofte sære og strenge filmkritikarane.

Vurdering: 8 av 10.

(IMDb)

I film nr. 5 i serien dukkar Olsenbanden sine to største rivalar opp, Kongen og Knekten. Merkeleg nok har dei ikkje vore nemnde tidlegare… Det som er verre er at mykje går på tomgang i denne filmen, den verkar både rotete og lite samanhengande. Kongen og Knekten er forsåvidt to interressante figurar, men det er jo Olsenbanden og deira planar ein først og fremst vil sjå når ein ser ein «Olsenbanden»film.

Denne gongen kjem Egon med ein plan om å stela 4 millionar kroner i momspengar, som dei skal få tak i ved å rana ein pengetransport. Planen vert gjennomført nøyaktig som planlagt, dermed er banden 4 millionar rikare, enn så lenge. Kongen og Knekten har nemleg kasta sine auge på utbyttet, for dei veit godt kven som har stole pengane. Med ei avleiingsmanøver greier dei å finna skjulestaden der pengane er gøymt og tek dei med seg i same slengen. Men Olsenbanden har ikkje tenkt seg å gi seg så lett.

Dette er nok den svakaste filmen i serien, mykje grunna eit heller svakt manuskript og treig framdrift. Det einaste som er verdt å få med seg er korleis banden ranar pengetransporten i starten av filmen, akkurat den biten er det god «Olsenbanden»klasse over. Men etter det er det full stopp, med ein god del usannsynlegheiter og scener som ikkje er morosame i det heile. Filmen prøver også å leika seg med musikalsjangeren i ein liten sekvens, det passar ikkje inn i denne type film. Wilfred Breistrand gjer ei totalt unødvendig og umorosam rolle som kriminalsjefen, han ser stort sett berre sur ut og kjeftar på stakkars Hermansen når han er med. Samspelet dei imellom fungerar heller dårleg, bra at Hermansen får friare tøylar og vert meir leiande i politiarbeidet, som i fjerde film, seinare i serien. Medan den forrige filmen hadde ei god spenningsoppbygging mot dei siste 40-45 minuttane med nye planar og påfunn, er det ikkje mykje av nemneverdig karakter som skjer mot slutten av filmen her. Skuffande at regissør Bohwim ikkje har fått meir ut av sopass dyktige skodespelarar. Han har ein god del av ansvaret for at filmen både er rotete og verkar halvferdig.

Vurdering: 2 av 10. 

(IMDb)

Denne filmen hadde til å begynne med, for noen måneder sida, ratinga 1.6 av 10 på IMDb. Derfor ble jeg «utfordret» av Ness til å se denne filmen. Etter lang ventetid fikk jeg endelig sett filmen. Denne filmen er langt i fra så dårlig som det kommer frem på IMDb. Hadde ingen problemer med å komme meg igjennom filmen. Det hele starter med at hovedrolle-karakteren Jerry Pelt vender tilbake til småbyen hvor han er vokst opp i, han vender tilbake for å undersøke bestefarens mystiske død. Her møter han en gammel venninne som er advokat, hun vil være med å oppklare bestefarens død. Det viser seg at denne småbyen har blitt gjennomsyret av korrupsjon, illegal business som smugling og prostitusjon, mens Pelt har vært borte.

Jo dypere de kommer inn i dette miljøet, jo større sammenheng viser det seg å ha med bestefarens død. Pelt er en tidligere taekwondo-mester og disse egenskapene får han så absolutt bruk for. Filmen har en del småanstendige slåsscener, noen nakne kvinnfolk og en historie som faktisk ikke er helt på jordet. Det som trekker ned denne filmen er at skuespillet virker noe amatørmessig og effektene ikke er helt av typen A-film materiale. Denne filmen fortjener ikke en så dårlig karakter som den har fått på IMDb.

Min vurdering blir 4 av 10.

(IMDb)

Etter tre litt ujamne filmar i serien, var det endeleg klart for den første skikkeleg gode «Olsenbanden»-filmen. «Olsenbanden og Dynamitt-Harry går amok» er ei litt meir seriøs utgåve av banden, sjølvsagt med ein del komiske scener, men med betydeleg færre teite og amatørmessige scener som spesielt prega den første og tredje filmen. Samspelet mellom bandemedlemmane byrjar no også å fungera betre, og med ein Harald Heide-Steen Jr. i storform som Dynamitt-Harry vert det ein god del artige scener.

Etter eitt mislukka kupp i Oslokinoen Colosseum, kjem Egon som vanleg ut frå Botsen med ein pakke under armen. Men denne gongen er det berre Dynamitt-Harry som ventar på han. Benny og Kjell har nemleg skaffa seg jobb på kolonialforetninga til Benny sin komande svigerfar. Sjølv om Egon prøver å overtala dei med ein genial plan, er dei vortne så avhengige av lønsslippen sin at dei ikkje vil gje slepp på jobben sin.

Ein dag vert Benny og Kjell feilaktig anklaga for å stjela frå butikken sitt pengeskap, og hamnar sidan i kasjotten. Egon greier ved hjelp av Kjell sin son Basse å redda dei to ut frå politiet sine klør, og dermed vert dei meir venlegestilt mot Egon og planen hans. Planen til Egon denne gongen går ut på å stjela på 6 millionar kr. i svarte pengar, som tilhøyrer kongen av det ulovlege pengeutlånarmiljøet i Oslo, nemleg direktør Hallansen. Pengane er gøymt i eit sikkert pengeskap som få veit om - Egon veit sjølvsagt om det. Han delte celle med den tidlegare advokaten til Hallansen, og fekk opplyst koden til safen av han. Det er likevel ikkje så enkelt å koma seg inn i bygninga der pengeskapet er gøymt. Bygningen er bevakta av profesjonelle gorillaer døgnet rundt, i tillegg til at rommet der pengane befinn seg er konstruert med eit elektronisk varslingssystem.

Politiet med kriminalbetjent Hermansen i spissen er også byrja å sirkla inn pengeutlånarane, så her gjeld det å skunda seg for banden før politiet slår til.

Det er ein del artige detaljar og scener i denne filmen. Ein av dei er at Hermansen denne gongen nyttar seg av vanlege Egon-uttrykk som «alt er taima og tilrettelagt» og «aksjon starter i morra tidlig» i sin eigen politiaksjon. Ein annan ting er måten Egon greier å koma seg inn på rommet der pengeskapet befinn seg, rett og slett genialt utført av bandesjefen sjølv. For ikkje å gløyma når han vert stengt inne på fryselageret i same bygning. For å få han ut derifrå må Dynamitt-Harry gå i gong med spregningskunstane sine. Nedtellinga til sprenginga føregår samtidig med politiet si eiga nedteljing til deira aksjon. Kort og greitt kan ein seia at både humordelen og spenningsdelen er vorten mykje betre samanlikna med dei tre første filmane. Etter det eg kan hugsa var det også denne filmen i serien som fekk best besøkstal på kinoen i si tid. Kan til slutt nemna at dette var den første heile «Olsenbanden»-filmen eg såg, og den fekk meg til å verta skikkeleg interessert i denne filmserien.

Vurdering: 8 av 10