User Rating: 8.1/10 (56,091 votes)

Den har blitt kalla prototypen på blockbusterfilm, stod ubeseira på Oscarfronten med 8 belønningar i 20 år, skal visstnok vere filmen med mest solgte billettar i USA og ligg på dei fleste prestisjetunge topplistene (AFIs mellom anna). «Gone with the Wind» har definitivt satt sine spor i filmhistorien.

På grunn av lengda er ikkje dette ein film som ein kan sette seg ned med ein kva som helst dag, eg måtte like greitt dele den på midten og ta delen etter intermission dagen etter, noko som kan ha virka inn i positiv eller negativ retning, men når eg lot meg forføre til den grad eg gjorde så spelar ikkje dette noko rolle.

«Gone with the Wind» fortel historia om den rike og bortskjemte sørstatsjenta Scarlett O’Hara (Vivien Leigh) som veks opp til å bli ei kvinne under den amerikanske borgarkrigen. Filma i nydelege technicolor, sterke, klare fargar og sylskarpt bilde i denne samanhengen. Historien som blir fortalt over mange år er drama av ypperste slag, det involverar veldig mykje kjærleik kombinert med kjærleik, satt tidsvis i eit krigsprega miljø forsterkast kjensla av håplausheit.

Grunnen til at dette gjekk vel i hamn hjå meg var nok at eg er ein sucker etter drama med sterke karakterar, gjerne pene, og helst med ei form for kjærleikshistorie knytt til, iallfall når det er snakk om ein film som dette. At det finst mykje dårleg på område er ikkje til å komme utanom, men eg skal ikkje drøye meir på det her. Eg blei aldri dratt heilt inn i handlinga på den måten som kjenneteiknar dei ultimate filmopplevingane, men hang godt med heile vegen og synst det var ei interessant historie.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Eg følger opp min forrige samlepost om westernfilmar med ei ny blanding tøffe menn. Filmane har ingen større koplingar som eg har lykkast i å notere meg forutan sjangeren og at dei alle er av lengre lengde.

«The Searchers» skal visst vere ein av dei betre filmane med John Wayne, regissert av John Ford. Eg kan skrive under på at den er god. Filmen strekker seg over eit større tidsrom på ein roleg og elegant måte som rettferdiggjer endringane i forholdet hovudkarakteren Ethan Edwards (Wayne) har i forhold til niesa si. Niesa blei tidleg kidnappa av indianarar og er årsaka til søket i første omgang. Wayne er godt plassert, men står på ingen måte åleine. Jeffrey Hunter som ste-nevøen Edwards har følge av taklar overgongen frå ung og ivrig til meir reflektert på ein god måte. Handlinga er stabil og blir aldri kjedeleg. Dessutan er alt filma i flotte omgivelsar som skapar ei passande stemning.

«Wyatt Earp» er ein nyare westernfilm frå så seint som 1994 og med Kevin Costner i hovudrolla som Wyatt Earp. Det er tidlegare laga fleire filmar om denne vidkjente lovmannen, som ein av John Ford i 1946 («My Darling Clementine») og «Tombstone» frå 1993 med Kurt Russell. «Wyatt Earp» tek for seg livshistoria til mannen, ikkje berre enkelte periodar frå livet hans. Som dokumentariserande, Hollywoodisert westernepos fungerar dette godt. 3 timar er lenge, litt for lenge faktisk, men innstilt på ein lang film er det ingen tålmodigheitsprøve. Mange gode birollar gjer at det blir skapt ei heilheit som passar rundt Earp-familien og då spesielt Wyatt. At filmen heller ikkje forsøker å skape ein perfekt helt er ganske så forfriskande, den tek heller utgongspunkt i å prøve og forklare ulike val han tek med forhistorien hans. Om ikkje den beste westernfilmen, så likevel ein god ein.

«The Wild Bunch» hadde eg mildt sagt store forventingar til, nesten like store som til «The Searchers». Umiddelbart blei eg skuffa, då «The Wild Bunch» brukar lang tid på å klargjere kven som er kven. På ei anna side er innføringa meir naturleg og mindre tydleggjort enn i mange andre filmar, noko som tilfører filmen ei heilt eiga drivkraft, som om den styrer seg sjølv. Etter det som virkar som evigheiter, kanskje 30-45 minutt av filmen, begynnar det å forme seg for meg. Det meste er på plass og eg får glede av dei følgande skytesekvensane (som er ganske ville!), vala som blir gjort, samtalane som blir halde (dialogen er sterk og ideane til folk generelt smarte). Stort sett alt fell på plass og filmen om ein bande på rømmen nær og på grensa til Mexico blir berre betre og betre heilt til siste minutt.

User Rating: 8.2/10 (6,563 votes)

I forbindelse med rundinga av 800 reine filmpostar, ekskludert tv og andre samlepostar, hadde eg tenkt å ha ei forslagsrunde på kva film eg kunne feire det runde talet med. Når eg så skulle til å skrive om Clint Eastwood sin andre del av det tosidige krigsfilmdramet om kampane på den japanske øya Iwo Jima, merka eg at dette var film nummer 800, så der gikk planen i vasken.

«Letters from Iwo Jima» er altså den andre krigsfilmen frå Eastwood på relativt kort tid, og heng på sett og vis saman med «Flags of Our Fathers». Den føregår samtidig, men me blir fortalt historia om kampane frå japansk pespektiv, tilsynelatande utan innblanding av amerikanske synspunkt.

Det er ikkje til å legge skjul på at eg såg fram til denne filmen etter å ha blitt positivt overraske over det «Flags of Our Fathers» bydde på. Eg enda opp med å bli svært så skuffa! Historia tilseier at den japanske sida taper, og det ville vore naturleg å føle sympati med den triste skjebna til tvangsinnkalla japanske borgarar. Framstillinga blir for kald og kjenslelaus til at eg kan klare å engasjere meg.

Fargane er så nedtona at det er på grensa til å vere svart/kvitt, noko eg slettes ikkje ser poenget med, og som øydelegg mykje for meg. Samtidig blir kvar einaste scene strekt ut i det uuthaldelege, utan at tankane til personane bak eventuelle nærbilde blir tydlegare av den grunn.

Eg kan sei mykje eg ikkje likte om filmen, men kjem ikkje unna at den er teknisk velprodusert. Eit par slag i ansiktet på erkeamerikansk tankegong gir små stikk av glede i ein film som står igjen som bleik i forhold til sin brorfilm «Flags of Our Fathers».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (2,847 votes)

Den etterlengta filmen om nyutdanna lege, skotske Nicholas Garrigan (James McAvoy) sitt eventyrsøken, som endar opp som personlege lege og rådgivar til ein av dei grusomaste diktatorane verda har sett siste halve århundre, skuffar litt.

Forest Whitaker har fått mykje skryt for rolla som Idi Amin, og eg kan ikkje anna enn å føye meg inn i rekka. Mannen har spelt i gode filmar før, men eg har aldri sett han gjere ei så sterk rolle. Han er og den som trekk «The Last King of Scotland» opp. For å følge Garrigan, som ikkje har det ekstra som gjer han til ein interessant karakter, endar opp med å bli ei gjennomsnittleg affære. Og når det er dette som er grunnlaget for filmen, så er det logisk at det speglar av på filmopplevelsen.

I fare for å få folk på nakken vil eg påstå at denne filmen ikkje er anna enn eit forsøk på å innhente ein Oscar, ved å bruke ei velkjent oppskrift som omhandlar ei grusom hending i Afrika. Det har fungert før, men eg saknar det vesle som får meg skikkeleg oppgitt og engasjert over det som skjer her.

No blei det mykje negativt her, og eg skulle nok lagt meir vekt på det positive, ettersom eg i utgangspunktet synst filmen var over middels. Men etter å ha skrive dette er eg ikkje sikker lengre på kva eg eigentleg synst om filmen, og endar opp med å plassere den i mellomklassen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.4/10 (4,999 votes)

Dette var langt betre enn forventa. Eg er alltid skeptisk til film om andre verdskrig, men skauv desse følelsane så godt unna eg kunne før eg sat meg ned med den første av Clint Eastwood sine to krigsfilmar om hendingane på Iwo Jima. Og det lønna seg, for dette var saker.

Her er det solide dosar maskingevær og traumar, samt politikk. Men det er også ein film som stikk djupare i tolkinga av kva ein helt eigentleg er. Filmen handlar om ei gruppe soldatar som var med å sette opp eit flagg på den høgste toppen på den japanske øya Iwo Jima, og som blei avbilda og raskt gjort til amerikanske heltar som direkte årsak av dette. Dei finn seg ikkje til rette i helteposisjonen og kan ikkje skjønne kvifor dei, som ikkje gjorde anna enn å overleve, skal bli satt høgare enn andre soldatar.

Med sine 2 timar har heller ikkje filmen overdreven lengde til krigsfilm å vere, og det blir god tid til å gå i djubden på kva som skjer på øya, helteturneen i ettertid og det avsluttande kapittelet. Ingen ting synest å vere gjort unødvendig og eg fann meg sjølv i å sitte som oppslukt den siste halvtimen, utan tanke om anna. No ser eg svært mykje fram til «Letters from Iwo Jima», som eg trur kan bli betre enn denne tilogmed.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (23,794 votes)

Det skal ein sabla god film til for å begrunne 3 timar film. Diverre er ikkje «Spartacus» så sabla god, og filmen blir for lang. For mykje bruk av pausar og stillbilder utan særleg meining eller motiv er nok den største lasta, men like etter kjem rollefigurane med sine ‘Oh, I love you of all my heart!’ og ‘Oh, I love you even more!’. Kirk Douglas er ikkje anna enn ein stor smørklump, og blir for mykje av det gode som Spartacus.

Eg kjem ikkje utanom at eg nettopp har starta å følge med på «Rome» igjen heller, og at «Spartacus» blir som ein motpol til serien, og som eit eksempel på den typiske Hollywoods, delvis konservative, store studioproduksjonen.

Litt skryt må til på slutten for å vege opp om den middels karakteren eg har tenkt å gi den. Det høyrer med til filmen at Stanley Kubrick hadde eit budsjett på 12 millionar dollars. Som samanlikning kosta det 44 millionar å lage «Cleopatra» tre år etter. Han har fått ein lang film ut av desse pengane, og sjølve historia om Spartacus er jo ei god ei.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.0/10 (1,352 votes)

Det startar som ei vanleg kriminalhistorie. Fleire kvinner blir funne drept i Boston, alle saman kvelne i sin eigen heim, utan teikn til innbrot. Ettersom spreiinga på drapa er over fleire politidistrikt kan ikkje politiet etterforske på vanleg vis, og ei spesialgruppe med jusseksperten John S. Bottomly (Henry Fonda) i sjefsposisjon blir danna.

Etterforskinga blir fulgt på vanleg vis, eller ikkje heilt vanleg i filmsamanheng. «The Boston Strangler» tek i bruk dokumentariske verkemiddel for å gjere det interessant og ekte. Den første timen viser flittig bruk av splitscreen av ymse slag for å vise kva som skjer samtidig, nesten som i «24». Innimellom dukkar også mordaren opp, og nye ofre blir krevd.

Så, cirka halvveges så forandrar filmen struktur. Spliscreenfrekvensen blir tona ned og filmen blir meir psykologisk thriller enn kriminaldrama. Og det til det betre. Det var her eg verkeleg fatta interesse for filmen. Sjølv om den er basert på ekte fakta er den svært så fiksjonalisert, og det kan vere greitt å vite om filmen at den legg til fleire element som ikkje har noko med den ekte historia om Albert «The Strangler» DeSalvo å gjere.

Men så er dette ein film, og det er ein god film som eg faktisk vil anbefale. Den er spennande, byr på enkelte uventa vendingar. Har ein del interessante fakta og generelle opplysningar om politivirke, som eg håpar stemte. Spliscreen-klippinga var effektiv, men også ein del av filmens svakheit, for det kan bli for mykje av det gode, og nokre av rutene blei så små at nærheita dei prøvde å oppnå med objekta sine forsvann i virrvarret.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.7/10 (692 votes)

Mitt første møte med indisk film var denne historiske gjenfortellinga av opprøret i India på slutten av 1800-talet, leda av helten Mangal Pandey. Det er ein rimeleg kort film i forhold til det eg hadde forventa meg av ein indisk film, og ikkje fullt så mykje dansing og musikk. Ikkje det at det ikkje var dansing og musikk, for det var fleire innslag av det her og. Men eg hadde kanskje forventa meg litt meir av det.

Det var ein fin film, verkeleg engasjerande på ein lett måte, eg likar generelt ikkje krigsfilmar, men denne hasta aldri avgårde, og pressa heller ikkje så mykje på med slagscener. Det er dessutan blanda inn ei fin historie om vennskap her, og fleire andre ting får også god plass i filmen.

Det blir vanskeleg å vurdere denne sidan det som sagt er min første Bollywoodfilm, viss ein kan kalle dette ein Bollywoodfilm, eg er litt usikker på om det er nokon spesielle ting som skal til for å kalle det det. Hollywoodfilm på folkemunne blir jo ikkje alltid laga i Hollywood så, korleis det er omkring Bollywood er ikkje godt å sei.

Einaste eg kan konkludere med er vel at filmen opna augene mine for at det ikkje nødvendigvis berre er kjærleik og dans i indisk film. Dette visste eg vel innerst inne, men det er godt å ha fått bekrefta det. Tenker likevel eg må sjå ein film i den retninga snart og. Tips folkens?

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.8/10 (11,000 votes)

Dette var sterkt! Og tenke seg til at eg hadde tenkt å la vere å sjå filmen, men Jacob overbeviste meg til det motsatte, og eg er glad for det.

Dette er filmen om «det siste flyet», altså det som ikkje traff nokon bygning i forbindelse med tragedien i U.S.A. den 11. september 2001. Filmen blir vist i sanntid, som i at eitt minutt på filmen tilsvarte eitt minutt på ekte, og med håndholdt kamera blir det i tillegg ein dokumentarprega film. Det føles rett nok meir som ein dokumentar enn eit drama, men noko her er nok det blitt tenkt fram til framfor henta frå sikre kjelder.

Av skodespelarar er det ikkje så mange kjente, noko som passar meg godt i ein slik film, eg kunne aldri sett for meg Tom Cruise forsøke å redde passasjerane. To ansikt har eg sett før, Christian Clemenson (Abel Koontz i «Veronica Mars») og Mr. «Sledge Hammer» (a.k.a. David Rasche, som nyleg var president i «The Sentinel»).

Det er brukt veldig lite musikk, eg la faktisk merke til det berre to stader, og det blei difor ekstra sterkt i dei samanhengane. Ein kandidat for beste film i september kanskje? Eg fekk iallfall frysningar på ryggen, så det lovar godt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.9/10 (3,416 votes)

«Mytteriet på Bounty» sendte meg i første omgang på ei samanlikningsferd til Potemkinland, men eg oppdaga etter kvart at dette var ein mykje meir omfattande film.

For det første er det lyd, for det andre varer den 1 time lengre, og for det tredje er større variasjon i kulissane. Men begge filmane fortel noko som faktisk har hendt, og dei gjer det begge på ein god måte.

Eg fekk ikkje med meg opningen på filmen, noko som irriterar meg litt, men kom heldigvis rimeleg fort inn i kven som var kva. Og ikkje langt ut i filmen hadde alle fått sin plass i filmen. Kapteinen som den grusomme, egoistiske myndigheiten. Dei pysete offiserane som ikkje torte å gjere anna enn å avlyde pent, og mannskapet som blei behandla som ville dyr.

Det ligg i lufta heilt i frå starten av at det kjem til å skje noko, noko som ein fint hadde fått med seg om ein verken visste namnet på filmen eller noko historie til den. Men det tek litt for lang tid før det skjer. Filmen hastar ikkje avgarde i dei andre delane av filmen heller, utan at eg skal klage på det. Men slutten kom likssom aldri. Eg gjorde meg klar til å slå av og det var igjen 15 minutt…

Likevel likte eg filmen, og klarte å fortrenge eit par *gjesp* og kjenne spenninga dirre på båten, føle hatet mot Bligh, engasjere meg i rettsaka og nyte dei kvite strendene på Tahiti.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10