IMDb: 5.9/10 (1,679 votes)

Duplass-brørne er snart aktuell med komedien Cyrus, med Jonah Hill, John C. Reilly og Marisa Tomei. Og sjølv om dei insisterer på å ikkje selje seg til storfilmane (Total Film), er skilnaden stor til B-lista i Baghead. (Les vidare under bildet).

Så mens eg ventar på Cyrus, gjekk eg inn for å sjå meg opp på dei tidlegare filmane til Jay og Mark Duplass. Baghead som er den andre av dei to langfilmane dei har laga før 2010, handlar om ein vennegjeng som skal på hyttetur for å skrive filmmanus i lag. Filmen går mellom å vere komedie, skrekk, drama og romantikk ofte nok til at ein aldri heilt slår seg til ro med det eine eller det andre. Dette kan forvirre nokon, men for dei som vel å setje pris på det, er filmen udefinerbar og open nok heile vegen til at ein kan bli overraska av tilsynelatande enkle vriar.

Handhelde kamera og minimalt med stemningsbyggande musikk gir assosiasjonar til lågkostnads amatørfilm. No verken kosta eller tente Baghead inn store summar (ved si avgrensa kinolansering), men filmen får like fullt fram ei interessant og underhaldane handling. Skodespelet er ikkje i verdsklasse, men det manglar verken på kjemi eller kjensler, og det går godt i lag med filmen som heilskap.

Eg visste ikkje kva eg skulle forvente av Baghead, men får meir enn eg hadde rekna med. Det er ikkje ein film i verdsklasse, men likevel ein solid sak med amatørpreg og god sjangerblanding.

IMDb: 7.4/10 (5,960 votes)

“When Man entered the atomic age, he opened a door into a new world. What we’ll eventually find in that new world, nobody can predict.”

Om det ikkje er monster frå verdsrommet som trugar, så er det monster skapt som følgjer av menneskelege eksperiment som gjer det. I Them! er det radioaktivitet frå prøvesprengingar i New Mexico-ørkenen som har skapt gigantiske mutasjonar av eit kjent, lite krypdyr. Blir ikkje desse utrydda tidsnok står sivilisasjonen vår i fare for å stryke med.

Them! har mykje god dialog og konfliktar mellom sivile og militære, men er mest av alt fokusert på samarbeid. Det blir ikkje ein film du irriterer deg over enkeltmennesket si stupide avgjersle som går ut over alle andre. Den største feilen er trass alt gjort. Vidare forbi dialogen har Them! òg dei gode actionscenene og det manglar ikkje på modellerte monster.

7.6/10 (934 votes)

Hausu eller House er ein spesiell sak som påstår å vere ein skrekkfilm. Dette tek det ei stund før den viser at den er, men heller ikkje når det er klart er det overbevisande. Før det overnaturlege tek over er det komedie, tenåringsfilm, avant garde redigering og surrealisme i solide porsjonar. Den lystige musikken slepp derimot aldri taket, og dette resulterer i ei udefinerbar stemning utover og gjennom skrekken.

IMDb: 6.0/10 (736 votes)

Norsk skrekkfilm, eit kapittel for seg sjølv. Det same må bli sagt om Kristoffer Joner. Og nok ein gong, seks år etter Villmark, er desse to gjenforent i tilsynet av Pål Øie.

Ei dyster lita bygd med ei tragisk historie, eit gammalt hus på ein bakketopp og ein mann som kjem heim igjen for å gravleggje si avdøde mor. På sitt beste har Skjult litt av den trolske stemninga frå Twin Peaks og den pressande atmosfæren frå The Shining. Mørke granskogar, fossefall, personar med uvisse motivasjonar og eit mørkt hotell er med på å framheve dette rundt mannen.

Mannen (Joner) er som dei fleste andre rollefigurane i filmen, ein person som er vrien å få heilt tak på. Han har ei fortid som blir halde delvis tilbake, og trass i at bygda er ei lita ei, er historia og sambandet hans med dei andre på staden, vag på sitt beste. Alt dette er gode ting, ein god skrekkfilm er ofte ein som skjuler informasjon i staden for å blottlegge.

Lenge er Skjult med på å gi gåsehud, med pirrande sekvensar som involverer den tradisjonell knirkinga og dei lange skuggane. Få av rollefigurane er irriterande idiotar som er skapt for å tulle ting til, og fleire av dei gir minimale innsyn i historiene sine. Men igjen kan tilbakehaldinga av detaljar vere ein fordel, både for å avgrense avstikkarane og potensielt utvide universet til filmen med uvissa.

Eg har vore raus med godorda. Dessutan har eg gitt filmen ein høg karakter. Det betyr ikkje at Skjult er fri frå feil. Kanskje har eg vore for raus, for bak det som til sjuande og sist berre er eit tal, er ein film som trass i rik stemning dør litt ut når innspurten nærmar seg. Dette har ikkje med at filmen manglar fart og spenning, noko du ikkje bør vente deg mykje av, men andre ting. Ting eg sjølvsagt ikkje har tenkt å nemne.

Sluttresultatet blir likevel ein av dei betre norske skrekkfilmane til dags dato. Ein som har gått inn for å dyrke gåsehud og spare inn på blodbudsjettet. Rollefigurane og prestasjonane bak desse er kanskje ikkje det mest sentrale ved filmen, men dei er då heller ikkje svake.

IMDb: 5.3/10 (164 votes)

Forventingane til Snarveien var låge. Plakaten er billeg og kritikkane er varierande. Men krava mine til skrekkfilm er ikkje så høge, og eg sat meg ned i god tru på at filmen kunne underhalde.

Dette er den type skrekkfilm der oppbygginga ofte blir noko kjapt og enkelt, og fleire filmar knapt klarar å skape sympati for karakterane. Dette var det største problemet til Rovdyr, men Snarveien unngår det fint. Oppbygginga her er ein av dei betre eg har sett på ei stund innanfor sjangeren. Det er sitrande spenning tilstades, og filmen undervurderer heller ikkje publikum med overtydelege hint undervegs. Det ligg i korta korleis dette går, og kva rollar folk har, så Snarveien kjem ikkje med nokon store overraskingar, men det var heller ikkje forventa.

Det er når filmen nærmar seg klimaks at det byrjar å rakne. Heile greia rundt direktesending av “din siste time” på nett, som plakaten reklamerer med, blir for teit. Hadde det vore snakk om ein god, gammaldags, familie av psykopatar, hadde det blitt så mykje betre. Trass i at dette ikkje ville ha vore noko originalt trekk. Dessutan er det ikkje spesielt spennande lengre, etter at korta blir lagt på bordet. Folk tek for mange snodige avgjersler til at eg kan la det gå, og har ein først starte å irritere seg, så fungerer slettes ikkje ein skrekkfilm.

Synd, men sånn er det. Ei oppbygging av denne typen kunne det godt ha vore meir av, men avsluttingar som her vil eg helst sjå mindre av.

IMDb: 7.3/10 (6,431 votes)

Vampyrfilm er populært, og for å tilfredsstille folket har eg beslutta å skrive eit par velvalde ord om «Bakjwi», som er ute på det internasjonale filmmarkedet under tittelen «Thirst».

Først skal det nemnast at «Thirst» er ein god film. Den er sør-koreansk og laga av Park Chan-Wook, som mellom anna har laga «Oldboy». Så er «Thirst» ein lang film, men det går fint fordi den heile tida utviklar seg, innanfor ei historie og med overgang til nye. Dei som har sett film av Park Chan-Wook tidlegare vil kanskje forvente brutale scener; dette blir servert, men dei stel ikkje showet.

Humoristiske innslag som eg stort sett set pris på i sør-koreansk film, er det passe mange av til at dei fungerer som avbrekk og lettar på stemninga. Det var lett å merke at publikum sette pris på desse i den elles så mørke tematikken, og publikum under filmklubb og cinematekvisingar er godt over gjennomsnittet til å hente ut fornuftige inntrykk av.

Framstillinga av vampyrskapninga er gjerne grunnlag for diskusjon når nyskapande variantar kjem på bane. Kor nyskapande vampyrane er her har eg ikkje nok kunnskap til å uttale meg om, men deira avstand frå ei dyrisk framstilling (ikkje mine eigne ord) var ein eg sette pris på — her er det ingen tenner.

For den som ikkje har fått sett «Thirst» på festival eller Cinematek, så har den altså Noregspremiere 5. mars. Verdt å få med seg både for vampyrelskande og vanlege. Om kanskje ingen kandidat for topplassering på årslista mi, så fin å sjå på kino. Både for variasjonen og underhaldinga si del.

IMDb: 7.5/10 (4,639 votes)

Luke nr. 18. Denne spanske saken som har blitt oversett til «The Day of the Beast» snik seg sovidt inn i julekalenderen, ettersom handlinga går føre seg på julaftan.

Ein teolog som gir seg ut for å vere prest har funne ut at djevelen vil stige fram 1. juledag, og må utføre vonde handlingar for å kome i kontakt med han og stoppe han. I jakta på fødestaden til den komande djevelen får han hjelp av ein feit satandyrkar og programleiar for eit populært TV om overnaturlege fenomen.

Herleg brutal utan å ty til mengder blod eller nakne, torturerte kroppar, «The Day of the Beast» er ei lita spansk skrekkomisk perle. Tidvis ganske tåpeleg, men alltid med brodd og utan å bry seg med skjebnen til karakterar som dukkar opp i filmen. Midt oppi avfyring av hagler og frammaning av djevelskap har eit mysterie eller ei gåte fått plass, som med denne friske innpakninga glatt overgår ein film som f.eks. «Da Vinci-koden».

Julestemning? Nei, men kven bryr seg.

IMDb: 7.3/10 (6,954 votes)

Luke nr. 5. «The Babysitter», «Stop Me», «Silent Night, Evil Night» og «Stranger in the House» er alle titlar denne filmen har hatt i enten produksjons- eller distribusjonsfasen. Heldigvis er ikkje resultatet så vinglete. Seinare har den fått behalde namnet «Black Christmas», som var den opphavlege kinolanseringstittelen.

Kanadisk slasher sett til juletider i eit søsterskapshus: Ein ukjent person terroriserer jentene med obskøne og skrekkelege telefonoppringingar, og går etter kvart i gang med å ta dei av dage, ei etter ei. I filmen får me fylgje både jentene og mordaren, sistnemnte i gjennom replikkar åleine. Filmen har gjort ei greie ut av lite musikkbruk og utprega skuggebruk, så det blir trykkande og skremmande framfor bråk og bøtter av blød som mange nyare slasherfilmen ofte set si lit til – som i grunn går godt an òg!

Det er ein spennande film, trass i logiske brestar gir den eit inntrykk av å vere meir enn show utan story. Margot Kidder var den som gjorde best inntrykk på meg, og spelar vindunderleg bøllete og godt full. Resten av gjengen gjorde moderat inntrykk, sjølv om Olivia Hussey har null problem med å bære det meste av filmen vidare.

Skikkeleg julestemning kom eg kanskje ikkje i, men god film var det.

IMDb: 5.5/10 (2,627 votes)

Luke nr. 2. Billy har ei traumatisk oppleving som barn, ei som involverer julenissen. Mens han slit med dette under oppveksten får han inga profesjonell hjelp, og det går som det går at det vippar over. Dette skjønnar ein innan det har gått eit par minuttar av filmen, og der ligg for så vidt det største problemet; hendingane er føreseielege til dei grader. Desse er det så mange av at den einaste gleda og julekos det er å hente her er nokre få, passe kreativt utforma drapssekvensar.

«Silent Night, Deadly Night» byrjar med barndomen, det er ingen mystiske sider ved Billy me aldri får vite. Alt er så oppe i dagen at det blir som ein tur i parken. Du skal òg vere ganske nervevrak om dette skulle skremme. Ein ting som ikkje manglar er komedie, Billy stadig vekk mumlande på «naughty» når han travar rundt i nissedrakt, samt rekorddumme offer er gøy nok. Det blir aldri bra nok til å gjere «Silent Night, Deadly Night» til ein god film, men det er ingen tvil om at det er nok tåpeleg og morosamt til å bli underhalde av.

IMDb: 7.3/10 835,737 votes)

«Drag Me to Hell» er ein tur tilbake til ein sjanger fans av Sam Raimi kjenner han veldig godt frå med «Evil Dead»-serien. Det er skrekkfilm, men samtidig noko med forma som gjer det smått komisk, nok til at du ikkje slit ut stolen i mangel på original handling. Råvelde av djevelen er ingen ny ting. Samtidig er «Drag Me to Hell» eit meir seriøst forsøk på sjangeren enn «Evil Dead», utan at det gjer dei direkte samanliknbare. I blant blir den litt anonym og platt, men for det meste er filmen god på akkurat det den skal vere.