Som tittelen seie, eg ventar på at tv-sendingane skal starte for fullt. Politikk er ein ting eg sjelden følger, vanleg tv likeså, og å sitte og vente med tv-en på i bakgrunnen utan å ta for meg noko spesielt er vel omtrent eit eingongstilfelle. Strengt tatt skriv eg no, vidare på gårsdagens samlepost, men sjå bort frå at kommuniseringa her er ein særting.

Catwoman (2004, Pitof)

Haha! Me var altså berre tre stk. som møtte opp på eit vors, og medie/filmfolk som me er satte me like godt på ein film, «Catwoman» var meint som ein spøk, men me såg no heile, likevel om den var kattepiss tvers i gjennom. Einaste denne er perfekt som er å vere double-bill med «Batman & Robin».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

The Incredible Hulk (2008, Leterrier)

Apropos dårlege teikneserieadapsjonar. Eg rekna med fleire vil vere ueinig med meg her, men denne er då ikkje noko særleg meir enn eit par artige actionsekvensar, og det er ikkje nok. Norton er kjedeleg, Tyler er litt søt, ingenting meir. Resten er kjedeleg, tilogmed «Spider-Man 3» forbigår denne.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Rabid (1977, Cronenberg)

Eg har sikkert nemnt det før, men det skadar ikkje å gjere igjen, Cronenberg er ein av mine favorittregissørar. Heldig som eg er finst det framleis usette filmar i filmografien hans. «Rabid» er ein av hans tidlegare bragder, ein sak som blandar inn eit zombieliknande utbrot i mindre skala med Cronenbergsk mutasjonsidé. Stemninga er til å ta på. Karakteren er kanskje urettferdig høg i forhold til andre Cronenbergfilmar, men sett opp mot det andre eg såg gjennom oktober så er det velfortent.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Citizen Ruth (1996, Payne)

Også Alexander Payne har utvikla seg til å bli ein høgt ansett regissør i min vesle filmverden. «Citizen Ruth» lev opp til forventingane av ein Paynefilm og Laura Dern er ikkje mindre enn fantastisk i rollen som Ruth, ein narkoman gjengangar i det lokale fengselet som blir gravid og hamnar midt oppi kampen for og mot abort. At ho ikkje gir mindre enn faen i det som skjer rundt ho så lenge ho får ha det gøy, kan få pengar i hendene og ein god rus er det som passar så vanvittig godt oppi debatt av denne skalaen. Filmen er god på å ikkje dømme for eller mot og innfridde stort sett heile vegen, det blir litt i lengste laget, men er elles bra.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Hadde eg hatt same stå-på-vilje som tidlegare i forbindelse med Filmdagbok hadde eg jo sjølvsagt skrive eit innlegg per film, men som så mange andre har eg trappa litt ned der, sjølv om eg framleis får tid til mykje film. Eg trur likevel eg har ein hyppig nok frekvens her. Litt av greia er at eg enkelte periodar kan sjå litt meir film og det er jo eit lite prosjekt i å komme opp med meiningar om alt ein ser, iallfall som er verdige å få ned på papiret. Eg har nok av tomme innlegg tidlegare, med filmlista mi føler eg at bidraga mine ligg cirka på same nivå, for å prøve å danne seg eit bilde av kva karakterane mine inneber er det jo berre å ta eit dykk i arkivet? Som oftast ligg eg på 6 og 7, kanskje eg rett og slett har blitt for doven, har sett for mykje film eller at eg har klart å styre unna mesteparten av det dårlege materiale eg tidlegare kunne ha komme over. Nok om det, dette innlegget var eigentleg reservert nokre ord om filmar som aldri vil nå opp i eigne innlegg.

Max Payne (2008, Moore)

Eg elska spela, tolmodigheita mi til å runde spel er under middels, men dette er ein av mine sterke spelopplevingar. Tempoet kan vere smått om du forventa rein actionfilm, men eg synst historia har blitt behandla godt etter å ha kome frå eit spel. Det visuelle uttrykket er herleg, Wahlberg klarar seg heilt greitt, kunne nok ha blitt betre, men det kunne vel i større grad ha blitt verre. Eg likte det eg såg.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Fritt vilt II (2008, Stenberg)

Første film fulgte kjente oppskrifter på ein stødig måte, sånn sett følger denne som oppfølgar slike oppskrifter innanfor sjangeren like eins, den er ingenting å skryte av, det verste var at den stort sett spelte på ein måte å skremme på, som ikkje virka. Men det ser bra ut, historien fortset der første filmen slutta, og det er akkurat nok til å bli ein midt på treet film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Tropic Thunder (2008, Stiller)

Trass i fleire lattervekkande sider, dette er ikkje ein film som utmerkar seg spesielt. Joda, det er flust av spark i sida til filmbransjen, spesielt det me kjenner som Hollywood, men gjennom skin det eit relativt tynt krigsfilmplot. Eg lot meg underholde, kjeda meg berre litt her og der, så eg vil ikkje sei for mykje negativt, kanskje denne blir betre ved eit gjensyn? Det blei berre middels.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Kurt blir grusom (2008, Sivertsen)

Kinodagen kom brått på meg, det blei berre med denne eine filmen, men for ein film. Til å vere enkel animasjon imponerte den i sitt visuelle uttrykk, den har sjarm, gjennomført stil, ei historie som virka å glede små barn (salen var full av smårollingar med foreldre) som oss vaksne, her ligg nok av vaksen humor som krev meir enn 10 år på nakken for å forstå. Ei anbefaling.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 8.3/10 (103,588 votes)

Gjensynet med «Jaws» forrige helg vart like kjekt som eg håpte på, sjølv etter å ha sett han to gonger før er denne dønn stabil på gjensjåingsskalaen og stadig ein sterk film.

Filmen om ein stor kvithais invasjon av farvannet rundt den idylliske sommarferiestaden Amity Island er rekna for å vere den første store blockbusteren, i USA tente den inn budsjettet med heile 40 gonger og på verdsbasis med 67, etter Wikipedia å dømme. Andre stader er budsjettet opplyst å vere 12 millionar dollars istaden for 7 og inntektene andre, det som uansett er klart er at filmen som sprengte budsjettet og produksjonstiden med det dobbelte (friskt etter minnet frå boka «Easy Riders, Raging Bulls») tente sjukt med pengar.

Pengane satt til side, «Jaws» er ved sidan av å ha ei god historie tilknytta produksjonen ei godt fortalt historie på skjermen. Oppbygginga er i ein eigen klasse, men kan misforståast av den utålmodige og yngre generasjonen, som sagt i «Two and a Half Men» (fritt oversatt): «Kva er så fascinerande med ein film der haien ikkje dukkar opp før etter 40 minuttar?». For den som klarar å sjå forbi at det ikkje er action frå første sekund, at det er filmens styrke i å etablere Amity Island som den idylliske ferieplassen det skal vere for å gi større kontrast til grusomheitene monsteret av ein hai bringe, så er dette veldig mykje ein film som leverar det som trengs.

Det flotte med oppbygginga er at tida blir brukt til å tilfører filmen mykje til heilheita. Her er konfliktar i mengder, folk du ikkje likar som har rett og folk du likar som må ta beslutningar for det betre utan å faktisk vite om dei gjer det rette likevel. I tillegg til å vere kompleks er den også veldig enkel å forstå, den blir spennande på ein enkel måte og gjer seg fortent til å vere ein annerkjent blockbuster. Utan å dvele meir på filmen for denne gong sler eg fast at den ved sidan av å vere blant Spielbergs topp 3 (vanskeleg å favorisere nokre av dei vidt ulike filmane hans) er ein av mine favorittar på tvers av alle sjangrar og år.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 6.6/10 (768 votes)

Den sprø tittelen gav meg ingen forhåpningar om at dette skulle utmerke seg som ein spesielt god Batmanfilm, men der blei eg godt overraska, for «The Batman vs Dracula: The Animated Movie» er trass i at den skil seg mest ut i rekka av animerte fullengdes Batmanfilmar ein av dei tøffaste.

Måten denne skil seg ut på er å ikkje ha Kevin Conroy gi stemme til Batman, animasjonsstilen er enklare og meir moderne enn den klassiske firkanta stilen frå dei fleste andre filmane og den tek med ein superskurk frå utanom DC universet. Ingenting av dette er negativt for filmen, som er mørkare enn serien den er laga i kopling til («The Batman», 2004-2008). Peter Stormare gir stemma til Dracula og i tillegg dukkar både pingvinmannen og Jokeren opp akkurat sånn ein har lyst å sjå dei. Trusselen Batman står i mot er av den grad at ein ikkje ser ei enkel løysing ligge fram i tid som skal ordne alt opp på eit blunk, ein irriterar seg ikkje over at Batman lett kunne ha fiksa opp i problemet, for når problemet blir kjent for han er det allereie utvikla til eit seriøst eit.

Dracula har med seg kjente element og tilfører like mykje til filmen som Batman. Me slepp masete sidekicks som Robin og Batgirl eller Batwoman, så alt kviler på Batman sine skuldre. Me får innblikk i privatlivet til Bruce Wayne og Alfred gir inntrykk av å vere eit hjelpemiddel og ikkje berre ei usynleg og vittig skugge i bakgrunnen.

Kanskje det er litt Van Helsing-preg over historieforløpet, men Batman er aldri andre enn seg sjølv og det gjer filmen sjåverdig i Batman-samanheng. Ikkje alt er perfekt, det forventast heller ikkje av ein rett-på-video produksjon som spinner av ein enkel tv-serie.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 7.3/10 (13,733 votes)

«The Dead Zone» er resultatet av eit screenplay basert på ein Stephen King roman som har hamna i hendene på regissøren David Cronenberg, ein av regissørane eg dei par siste åra har valgt å gradvis ploge meg gjennom filmografien til. Her har ein 40 år gammal Christopher Walken fått hovudrolla og av birollar har me bl.a. Martin Sheen og Tom Skerritt.

Johnny Smith (Walken) er ein mann med livet framfor seg, han har ingen hast med å få kjærasten i seng: « Some things are worth waiting for. [...] I’m going to marry you.». Så skjer det verst tenkelege, eit anfall av brå hovudverk sler Johnny ut av drift i akkurat mange nok sekundar til at han ikkje får tid til å reagere tidsnok til å unngå ei bilulykke. Då han vaknar opp igjen frå koma er det med ei emne til å sjå hendingar i framtid og fortid til personar han kan knyte ei fysisk kopling til, denne emna går på bekostning av hans fysiske vesen og Johnny får det alt anna enn lett i denne tida.

Det finst nok av halvdårlege og dårlege filmar der ute om personar med overnaturlege emner, heldigvis er ikkje «The Dead Zone» blant desse, den klarar å gjere det til så mykje meir enn showoff av eit kult talent. Her har me ei god kriminalhistorie, drama og ein mann som verkeleg slit med seg sjølv i etterkant av ei ulykke, og gåva han har blitt tildelt ved å kunne sjå på tvers av tid er i like stor grad ei tung bør som gjer livet endå vanskelegare. Eg forventa noko ekstra på grunn av Cronenbergs involvering, og blei ikkje skuffa sånn sett.

Det som gjer at eg ikkje heilt klarar å nyte dette fullt ut er filmen har ei svakheit når det gjeld å knyte saman dei ulike tidsstadia i historien. Ikkje før har eg klart å involvere meg skikkeleg i karakterane og komme i takt med framdrifta så kjem det eit lite dødpunkt og eg følte det blei å starte på nytt igjen, at «The Dead Zone» gong på gong klarte å bygge seg opp igjen vitnar om at den elles var ein veldig god film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Mykje film eg ikkje har skrive om her i det siste, rett og slett fordi eg er doven og heller vil fokusere energien min på filmar som vekke skrivelysten min, greitt nok, sant? Det betyr ikkje at eg har styrt unna filmmediumet i det siste, tvert i mot, skulefri og fri før sommarjobben trår i gong har gjort at eg siste vekene har fått ein ny giv for filmsjåing.

There Will Be Blood (2007, Anderson)

Belønna med Oscar, stabil på IMDb top 250 (innan topp 100) sidan lanseringa, det var ingen måte eg kunne styre unna denne på. Når eg i tillegg kom over ei bildesamanlikning med «Giant», ein anna film om olje eg nyleg kom over (også denne Oscarvinnar), så gjekk eg hardt inn for å sjå den. Eg blei heller ikkje skuffa, sjølv om likskapane med «Giant» er av overfladisk natur, «There Will Be Blood» er ein sterk film med lite dialog, mykje musikk og flotte bilde. I blant litt for mykje musikk, men framleis stemningsfull. Den taklar tidshopping bra og fortel historien på ein interessant måte.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

In the Heat of the Night (1967, Jewison)

Denne stillte eg heilt blank til, kanskje difor den overraska så positivt som den gjorde. Her er ei perfekt blanding av raseproblematikk, politi- og krimfilm og sterke rollefigurar. Samspelet (eller motspelet!) mellom Sidney Poitier som Det. Virgil Tibbs og Rod Steiger som Police Chief Bill Gillespie er i øverste klasse, her er samtidig ei utvikling med at spenninga desse to i mellom aldri dør ut. Solbrillene til Gillespie og den stadige tygginga av tyggis tilfører filmen noko udefinerbart, men tøft. At opphaldet til Tibbs alltid ligg på kanten til å opphøyre gjer at heller ikkje omstendigheitene føles kunstig forlenga. Måten kriminalforskinga blir utført på i små porsjonar som den blir gjer at eg heile tiden ønsker å følge med vidare. Alt klaffar med denne.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Frankenstein (1931, Whale)

At eg ikkje har sett denne før no vitnar om at eg stygt slaurete, ein så stor rolle som «Frankenstein» har spelt for både science fiction og skrekk gjer den til obligatorisk i filmkanon, om eg skal få smøre tjukt på. Det held nok sikkert å lese boka også, men med denne klassikaren valgte eg filmen. Historien er så kjent at dei fleste må ha komme forbi den i ei eller anna tolkning, eg har f.eks. lese ei i Donald Pocket. Her har du professor Frankenstein som skapar liv frå dødt legeme, og der denne skapningen, kjent som Frankensteins monster, går i mot skaparen sin. Tematikken er sentral i uendelege mange filmar i ettertid, bl.a. «The Matrix», «Terminator» o.l. «Frankenstein» er rimlege rett fram, men svært effektfull og ein utruleg fin film på mange måtar. Den får i stor grad fram tragedien i det heile og blir aldri tom monsterskrekk.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Futurama: The Beast with a Billion Backs (2008, Avanzino)

Siste tilskot i «Futurama»-rekka, andre av totalt fire planlagte filmar. Ikkje like god som forrige, men framleis fullt ut i «Futurama»-ånd. Stappa med humor i detaljform og på høgare plan. God underholdning, men også halvhjerta i mange deler.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Be Kind Rewind (2008, Gondry)

Slapp i starten, så lenge at det går ut over heilheitsinntrykket. Forbi kneika er denne derimot sjarmerande og varm, humorfyllt og Gondry tvers i gjennom. Jack Black er i sitt ess mens Mos Def verken er det eine eller andre. Eg sit igjen med ein god følelse, men som sagt skuffa over det seige starten.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Definitely, Maybe (2008, Brooks)

I grunn ein ganske fin romantisk komedie der rammehistoria er det som trekk ned, iallfall første halvdel av filmen, etter kvart går også denne delen seg til. Ryan Reynolds gjer ein hovudsakleg bra nok rolle, men for meg blir det Isla Fisher som stikk av med pokalen, ho tilfører eit mål for filmen som gjer at eg klarar å engasjere med nok i handlinga.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 6.7/10 (27,094 votes)

Meg og David Cronenberg har ikkje stått heilt på godfot mellom dei nydelege, groteske filmane frå 1980-talet og «A History of Violence» i 2005. «Naked Lunch» fall aldri heilt i smak, det same kan seiast om «Crash» og «Spider». Det var difor utruleg artig å oppdage at «eXistenZ» gav meg den same kjensla som Cronenbergs 1980-talsfilmar.

I «eXistenZ» rettar Cronenberg fokus mot det neste steget i spelbransjen, der kropp blir direkte tilkopla spelmaskina. Maskina som er kunstig organisk blir både drive av energien frå og tilkopla til kroppen via eit hol til ryggmargen. Eg skal unngå meir av det tekniske som høyres rart ut, men som faktisk fungerar utruleg godt i filmsamanhengen.

Med Jude Law og Jennifer Jason Leigh i spissen blir me teke med inn i ei verd som virkar så realistisk at det etter kvart blir uklart korvidt ting er ekte eller spel når dei skal gå fram og tilbake mellom denne og den ekte. Her kjem det fram det som gjer «eXistenZ» til typisk David Cronenberg-film, å stille sentrale spørsmål, f.eks. kva som definerar menneske i forholdet til verden omkring, og på ei måte som inkluderar mengder med stemningsfulle scener, udefinerbare og sære karakterar og helst ein del groteske bilder kjenner eg igjen den herlege stilen hans frå godfilmar som bl.a. «Videodrome».

Nøye inspeksjon av strukturen til filmen, dens faktiske innhald og oppbygging, avslører noko litt simpelt, mens andre sider av filmen veg opp for dette og gjer det til ein bra filmopplevelse. Eg koste meg iallfall, på den måten ein kan koste seg med ledningar i ryggmargen og gørr flytande omkring.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 7.0/10 (2,721 votes)

«Funny Games U.S.» er ei amerikansk nyinnspeling av den austerrikske filmen «Funny Games», så lik originalen som det kan bli visstnok, utan at eg har sett originalen for å kunne stadfeste det er det opplyst at den amerikanske er ei såkalla shot-for-shot nyinnspeling. Regissøren er den same, manus er ikkje tukla med, alt er lagt til rette for at Michael Haneke får fram sine intensjonar med «Funny Games» i nyinnspelinga av sin eigen film. Som intetanande ovafor originalen er det ikkje opp til meg å dømme kor vidt den eine eller andre er betre, lat amerikanarane få seg ei god nyinnspeling for ein gongs skuld. Joda, det finst vel fleire…

For «Funny Games U.S.» er god, på den måten terroren som blir framstilt kryp under huda på deg og styrer dette bort frå å bli ein film som fullt og heilt støttar seg på dramatiske eller overraskande plotlines. Haneke tek seg tid til å sette det i rett stemning og få oss til å bli kjente med karakterane, til ei viss grad, han styrer unna den fulle utleveringa av menneskas psyke og/eller intensjonar med alt, men dukkar djupt nok til å skremme oss. På sitt beste er det nok til å vri seg i stolen og flytte på beina i ubehag, på sitt verste gjer mangel på utvikling meg noko utålmodig.

Gjennom deler av filmen anar ein kva det neste trekket er, og sjølv om forutsigbarheit kan vere kjedeleg i fleire tilfelle blir det her nytta bevisst til å gi oss ekstra tid til karakterane og i blant sette ekstra støkk i oss når me har slått oss til ro. Kopla i lag med nokre langdryge sekvensar i blant gir det meg inntrykk av at filmen kunne tent seg med å vere kortare enn 111 minuttar. Det sagt, resten var skremmande og litt stilig, Michael Pitt overgår både Naomi Watts og Tim Roth som begge gjer seg godt som skremte individ. På ingen måte bortkasta tid.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

20 Million Miles to Earth (1957, Juran)

Monster er frå Venus, menn frå USA. Eit romskip hamnar i havet utanfor Sicilia, tross størrelsen skapar det ingen farefulle bølger for dei nærliggande fiskebåtane. Dei ombord i den eine klarar på mirakuløst vis å hente ut eit par overlevande gjennom eit meteorittfororsaka hol som har openbart seg på havnivå. Romskipet viser seg (sjølvsagt) å vere ein amerikansk oppfinnelse og har akkurat karra seg tilbake frå ein hemmeleg ekspedisjon frå Venus. Med seg har dei levande venusliv til å forske på. Forskingsobjektet vekst drastisk og rømmer, eit monster er laus! Morsom film, kult monster i stop motion, litt enkel, men på ein god måte. Artig at dei involverte har eit svar på alt og alltid i seinaste laget. Filmen byr aldri på utfordringar og blir litt einsformig i lengden, det er nok grunnen til at dette aldri fall skikkeleg godt i smak her.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Tremors (1990, Underwood)

Der «20 Million Miles to Earth» strir med utanomjordisk monster på nasjonal skala har lokalbefolkningen i Perfection problem med underjordiske monster i «Tremors». Kevin Bacon og Fred Ward spelar kameratparet som er ein dag for seint ute med endeleg å forlate ørkenbygda, dei kjem ikkje langt. Brått dukkar det opp ein bråte med mystiske vibrasjonar og etter kvart, som plakaten viser, noko meir. «Tremors» spelar lenge på det ukjente og blir såleis meir spennande enn om det gjennom 90 minuttar skulle ha vore monsterblotting og gørr. Med mykje enkel humor, eksplosjonar og skyting, og ikkje minst litt overdreven stemningsfyllande filmmusikk er det ingen tvil om at dette er ein kommersielt retta film. Nokon har tydeleg sett vinsten i å fortsette og det har sidan komme tre nye filmar (på video) og ein tv-serie (1 sesong) basert på «Tremors». Eg gir meg etter denne, synst ikkje det var det heilt store og kan umogleg sjå for meg at ein oppfølgar utan Kevin Bacon. Likevel går det i hamn med nokre av ideane, kombinasjonen Bacon/Ward er passe morsom og eg klatrar opp på ein 6ar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 6.4/10 (332 votes)

I havet av nye filmar kvart år er det nokre som skil seg ut som gode, andre blir slakta, igjen står dei som er midt på treet, desse er som regel dei ein tek sjansar med og blir skuffa av. «The Cottage» er ein typisk midt på treet, blodig skrekkfilm, den har forsøkt seg på ei litt uvanleg vending, eller blanding, den mislykkast, men står like fullt fram som annleis enn det verkelege mølet der ute.

Det heile begynnar med to menn i ei hytte, desse har utført ei ugjerning og den eine er ganske så nervøs, rettare sagt i frå seg. Litt etter litt går det opp for oss kva dei har gjort og kvifor dei er reist til hytta. Som med folk som utfører ugjerningar er det andre folk etter dei, og sidan dette delvis er komedie er ikkje alle folka i filmen like smarte heller, det ligg altså i korta at ting etter kvart skal gå skeis. Som om ikkje det var nok, når ein av dei to mennene er innom den næraste landsbyen for å nytte telefonkiosken møter han på innfødte som talar om noko skummelt i skogen nær hytta.

Grunnen til at «The Cottage» ikkje verkar er at humoren forsvinn i ei sprekke i golvet. Ingen av dei involverte er spesielt interessante, trass i Andy Serkis, trass i Jennifer Ellison. Gjennom eit veldig langt første parti av filmen er det rett fram kjedeleg, når det først begynnar å skje noko ekstra har kjedsomheiten satt seg altfor godt til beinet at det pregar humøret mitt til siste slutt. I siste partiet er det nokre vanvittig ekle og stilig nok samansatte blodsbad, synd er det at eg då har fått nok og at dette pariet er heilt på trynet i filmens historie fordi komedien aldri har fungert nok til å gi rom for sinnsjuke vendingar.

«The Cottage» er ikkje blotta for gøy eller guffe, den klatrar opp på middelsnivået. Styr likevel unna denne, uansett kva du høyrer om den som ny britisk grøssarkomedie.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10