IMDb: 8.1/10 (5,064 votes)

«The Red Shoes» hadde ingen skodespelarar eg var kjent med, er laga av to menn (Powell og Pressburger) som eg har sett ein knapp film av tidlegare, og skulle handle om eit relativt uutforska tema, ballett.

Den første av dei ni filmane i DVD-boksen «The Powell & Pressburger Collection» (det finst fleire variantar) eg såg var «A Matter of Life and Death», ein på mange måtar fin film som eg likevel ikkje klarte å engasjere meg i det store for. «The Red Shoes» blir såleis den første i samlinga som gir meg eit verkeleg ønske om å utforske samarbeidet mellom Powell og Pressburger vidare.

Her handlar det altså om ballett. Moira Shearer spelar ballerinaen og Marius Goring komponisten som ca. samtidig blir teke inn i varmen hjå den store ballettimpressarioen Lermontov (spela av Anton Walbrook). Dei møter stor suksess og som publikum får me oppleve store mengder av dansinga og musikken som skal vere årsakene til denne. «The Red Shoes» er såleis ein svært rik film på inntrykk, der ideen omkring suksessen ikkje blir tatt for gitt, snarare delt. For å ikkje gjere dette for sært har hovudstykket me ser mest i frå blitt basert på eit eventyr av Hans Chr. Andersen, eit folkeleg val.

Det eg gledar meg mest over ved denne er fantastisk skodespel, Anton Walbrook viser mange sider ved den strenge Boris Lermontov og Moira Shearer har føter av fjær og ansikt som ein sukkerklump. At filmen sitt visuelle fargesterke uttrykk er til å bite i kan eg heller ikkje nekte for, dette går sant saman med, skal eg sei oversminka, skodespelaransikt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 7.8/10 (69,616 votes)

Med «O Brother, Where Art Thou?» bak meg er eg ajour med eit prosjekt eg har hatt i bakhovudet i lengre tid no, nemleg alle Coenbrødre-filmane. Grunnen er enkel, dei eg hadde sett allereie før innspurten som bestod av fire filmar for tre dagar sidan, var gode og gav meg lyst til å sjå resten som var blant dei mest rosa i filmografien deira.

«O Brother, Where Art Thou?» er basert på sjølvaste Odysseen av Homer, ei historie eg aldri har lese originalen til, men fått fortalt i eigne versjonar både via Donald Pocket og anna nok til at eg kjenner til grunntrekka. Her handlar det om tre fengselsfuglar på flukt i Coens favorittmiljø, ein stad i sørstatane, spelt av George Clooney, John Turturro og Tim Blake Nelson. Den litt komiske flukta deira er krydra av eventyrlege møter og spirituell musikk og resultatet blir ein spelefilm av det fullkomne slaget.

Definitivt ein av Coens betre filmar. Frå før av var det vanskeleg nok å skilje ut ein favoritt i filmografien, det blei ikkje lettare no.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Ein aldri så liten samlepost med vekas audiovisuelle variasjonar, i foretrukke rekkefølge.

High Fidelity (2008, Stephen Frears)

John Cusack har dametrøbbel i denne musikksentrerte filmen som også innheld Jack Black og Iben Hjejle. Første først, John Cusack har eg sansen for, bortsett frå nokre mindre gode filmar innimellom kan han verkeleg leve seg godt inn i rollane som krev eit ekstra dose menneske til seg. I «High Fidelity» må han spele platebutikkeigaren som stadig møter veggen i forholda til andre kvinner. Mange av kjenslene blir uttrykkte i form av topp 5-lister tilknytta musikk og at det heile dreiar seg rundt musikk i så stor grad som det gjer er med på å gi filmen det nødvendige ekstra rundt karakterane som skal til for å skape god stemning.

Dessutan, Jack Black gjer ein av dei beste rollane sine, Iben Hjejle er akkurat passe diffus til å bli mystisk til å bli interessant. Og soundtracket kjøpte eg for mange, mange år sidan… for dette var tredje gong eg såg filmen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

You’ve Got Mail (1998, Nora Ephron)

Tom Hanks og Meg Ryan i fine «Du har fått epost» aka «You’ve Got Mail». Sjekka denne ut på bakgrunn av at det er ein adapsjon av «The Shop Around the Corner», som den andre fine filmen med James Stewart også er.

Kva skal eg sei? Var litt skeptisk til om dette holdt som rom-com i 2 timar, men må sei meg fornøgd med filmen i ettertid. Den ber godfølelsen store deler igjennom, har mange lyse, lune, humoristiske augeblikk og treff i blant godt med småtriste episodar. Meg Ryan er flink til å hente ut «noko ekte» i desse episodane og tilfører filmen mykje, Tom Hanks funka også.

Det som er sikkert er at eg koste meg, fekk lyst til å hente fram igjen andre 90-tals rom-coms. Difor «High Fidelity» i toppen av innlegget.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Blindpassasjer miniserie (1978, Stein-Roger Bull)

Norsk miniserie frå 1978, sci-fi, NRK-produsert, av Jon Bing og Tor Åge Bringsværd, med Bjørn Floberg og Henny Moan, blant anna. Dette er ein både-og serie, den er både god og dårleg. God fordi det er eit potensiale i det meste, dårleg fordi det er halvt utført. Skodespelet er stivt som i norsk fjernsynsteater, dialogen er i overkant enkel og speglar tydeleg eit syn Bing og Brinsværd må ha hatt på publikum som dumme, dumme utan moglegheiter til å sjølv trekke parallellar og sjå løysingar. Men eg kjem ikkje frå at dette er eit ørliten bit spennande i blant, morsomt, har mange gode idear og like gjerne kunne ha vore ein film som ein miniserie. I blant inntilsittande romtrikot og bonderobotar er det eit snev av god historie.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Chocolate (2008, Prachya Pinkaew)

Historien fungerar dårleg her, slossinga på si side er festlege saker og gjer det til god underholdning. Samanlikna med Pinkaews Ong-Bak og Tom Yum Goong er det derimot labert, sjølv om historiane der heller ikkje var all verden.

Eg har vanskeleg for å anbefale denne, hadde det ikkje vore for Pinkaew hadde eg nok glatt latt den gå forbi i stillheit, men igjen er det slossing då, som gjer at eg flyttar denne opp frå midt på treet til ein 6-ar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Akkurat då eg trudde eg var ferdig med Kosmorama etter ei lang helg, pressa eg inn to nye filmar på ein tysdags kveld. Og for nokre filmar!

Once (2006, Carney)

Denne er vel strengt tatt verken ny eller spesielt ukjent, Oscar har den fått òg - for beste song komponert for film. «Once» leverar ei fin historie om gatemusikanten som møter blomsterselgaren og utviklar eit tett vennskap på grunnlag av musikalske interesser og ei felles forståelsesplattform av såre følelsar. Songane, som ein av mange sterke sider ved filmen, formidlar denne sårheita og gir meg tidvis (gode) frysningar oppover ryggen. Lågbudsjett som dette er ($160.000), har ikkje verdens beste kameraustyr blitt brukt, den aldr meir enn greie bildekvalitet blandar godt med amatørisk kameraføring som har blitt utnytta i redigeringsrommet, det passar så godt til handlinga at .. at .. at, ja. Unødvendig å sei, eg likte «Once», som har eit skodespelarpar med kjemi og at den går under huda på ein god måte. Morsom kan den vere i blant, men avstår frå brølarlatteren.

Assembly (2007, Feng)

Vit at det er snakk om regissøren bak «The Banquet» som også står bak denne. Han har gripe tak i ei stykke kinesisk borgarkrigshistorie frå 1948 og gir oss ei sterk, grafisk krigsforteljing i filmens første del, som går over i eit rolegare krigsveterandrama i andre del. Faren her var at heftige krigsbilder kunne komme i overtal i starten, med eit par små pausar mellom kampar som forklarar godt kva som står på går det derimot bra. Den andre faren var at andre del av filmen kunne bli for roleg etter massiv budsjettpengebrenning på det råaste eg har sett av krig på film, men også her klarar «Assembly» å styre handlinga med stø hand og ta oss med på ei tidsreise som aldri gir forhåpningar til at filmens slutt er nær, fordi det er så bra. Om eg hadde sett denne i heimen på DVD kan det godt hende eg hadde meint noko anna, men på kino er dette storvegs og det perfekte motstykket til «Once» for variasjon i festivalprogrammet, for som eg hinta til innleiingsvis med «The Banquet» er dette verkeleg velprodusert, denne gongen utan å miste taket på karakterane sine som midtpunkt.

IMDb: 8.2/10 (3,155 votes)

Eg har aldri betrakta meg sjølv som eit Joy Division-fan, ikkje rart når eg aldri har høyrt særleg mykje av bandet, med andre ord har eg aldri mislikt Joy Division. Eit viktig poeng i forbindelse med filmopplevelsen min. Tidlegare i haust gav eg meg tid til å lytte gjennom albumslista og fann i så måte ut at det ikkje var så dum musikk, hadde eg gitt meg endå meir tid ser eg ikkje bort i frå at eg kunne ha blitt godt glad i Joy Division, men det er ei anna sak. Meininga var å få ein idé om kva musikk dette var, før eg skulle sjå Control.

I ettertid ser eg på det som lite viktig å ha eit forhold til Joy Division før ein ser Control, sjølv om det er både kjekt å kunne sette ekstra pris på filmmusikken og vere ekstra svolten på privatlivet til Ian Curtis. For Control handlar i all hovudsak om vokalisten som person, utan å gå innpå historia til bandet i detalj. Control skildrar livet hans over ein femårsperiode eller så utan å ty til romantiseringa me så ofte får i musikkbiografiar, eg tenker i hovudsak på Ray og Walk the Line (som begge likevel er strålandes filmar). Control er gjennomført i svart/kvitt, som ikkje kunne ha passa betre! Det går i eit med humøret og legg ein fin dempar på det faktum at Joy Division faktisk gjer det stadig betre som band utover.

Møte med regissør Anton Corbijn og skodespelar Sam Riley (som Ian Curtis) var mitt første. Gjerne når eg bevegar meg innpå nye namn i filmverden er det eg opplever dei største overraskelsane, utan forventingar eller tvil, samtidig er det så mykje lettare å godta skodespelarane i rollane sine. Control blei ekstra god då eg kom inn i rett modus ganske tidleg og slutta å tenke på det som ein film, då eg hadde klart å nullstille meg i forkant, og det at folk fall på plass ganske fort utan at eg blei sittande å tenke på andre ting, eg har ein tendens til å la kjente ansikt sette fart på koplinga til andre filmar.

Måten ting aldri blir forsøkt forklart kvifor det og det skjer eller korleis Ian Curtis tenker, men overlatt til publikum å observere han og heller prøve å trekke slutningar sjølv med god, gammaldags fundering - utan å få stadfeste noko - gjer dette til ei god filmopplevelse som kan trekkast fram blant musikkbiografiar. Naturlegvis finst det handling som kan gi ei svært enkel forklaring på saker og ting, men det ligg ein mørkare natur i sinnet til Ian Curtis som får dette til å framstå som ein generelt meir interessant film enn berre ei reise frå undergrunn til populartitet.

Dette var mi fundering rundt filmen, som om det var noko tvil om: eg synst var god!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 8.4/10 (42,760 votes)

Tony Curtis, Jack Lemmon og Marilyn Monroe spelar på lag i denne flotte Billy Wilder-komedien frå 1959, der Curtis som Joe og Lemmon som Jerry må kle seg ut som kvinner for å få ein gig utanbys. Gangsterar på jakt etter eller forviklingar med andre menn foran seg, “Josephine” og “Geraldine/Daphne” står bokstavleg talt på tå med høghela sko gjennom denne hysteriske filmen.

I «Some Like It Hot» blir det avfyrt punchlines og gode dialogar i maskingeværhastigheit og eg går aldri trøytt av det, tempoet dabbar aldri av og historia blir aldri gammal, veldig viktig for ein komedie. Imponerande at oppsettet med menn forkledd som kvinner held seg så godt gjennom 2 timar, men ikkje spesielt overraskande når Wilder står for regien og Curtis/Lemmon overbevisar i hovudrollane.

Til denne type film, med forkledningar og doble rollar, ligg det gjerne forventingar til handlingsforløpet. Løysinga er fin då det alltid skjer så mykje i “nuet” at det som kjem etterpå aldri særleg aktuelt å tenke på. Når det kjem, så er det akkurat like artig. Mykje skryt, lite håndfast eg har retta meg mot, eg avsluttar like godt med sitat for å sette tonen.

Jerry: Have I got things to tell you!
Joe: What happened?
Jerry: I’m engaged.
Joe: Congratulations. Who’s the lucky girl?
Jerry: I am!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

… på DVD og Blu-Ray med si samling over kortfilmar frå 1984 og fram til 2006, 13 bitar av varierande kvalitet utgir ein kort time med animert underholdning. Under namnet «Pixar Short Films Collection - Volume 1», for dei som skulle ønske å gå til anskaffing av samleboksen, skulle ein tru dei hadde ein oppfølgar på gong. Så lenge det ikkje vil ta 20 år å fikse den synst eg det høyres ut som ein god idé. Samlinga er eit fint eksempel på utviklinga til dataanimasjon for film sidan den spede barndommen på starten av 1980-talet. Ser ein kortfilmane kronologisk, noko ein bør gjere, fortel den samtidig Pixar si eiga historie om ein legg litt engasjement i å vurdere det tekniske og innholdet i kortfilmane. I tillegg følger det med noko bonusmateriale som kanskje er av interesse.

«The Adventures of André and Wally B.» (1984) er veldig enkel, det handlar om ein figur som spring i frå ei bie, litt sjamerande, men veldig tomt uttrykk. Animasjonen minnar om den som fulgte med dataspel på 1990-talet.

«Luxo Jr.» (1986) introduserar maskoten til Pixar, den søte lampa som hoppar rundt. John Lasseter har klart å gi dei to lampene som er med menneskelege trekk, animasjonen er nok enkel, men fungerar ganske godt.

«Red’s Dream» (1987) går inn i dagdraumen til ein bortgøymt eithjulssykkel i ein sykkelbutikk. Pixar har prøvd seg på noko litt større her og lykkast kanskje ikkje heilt, den blir småkjedeleg i forhold til det andre i samlinga.

«Tin Toy» (1988) er den første filmen med eit menneske, ein grusom baby som jaktar på ein redd tinnsoldat. Komisk, men det slo ikkje heilt an. Animasjonen blir stadig hakk betre, men har ikkje blitt imponerande endå.

«Knick Knack» (1989) viser at Pixar byrjar å finne formen. Feriesuvenirane på ei hylle kosar seg og ein snømann i ein snøglobe vil vere med i selskapet deira, men er innesperra. Ein komplett historie og god musikk.

«Geri’s Game» (1997) handlar om ein gammal mann som spelar sjakk mot seg sjølv. Opnar langsomt før den blir skikkeleg artig, ein av godfilmane dette. Åra etter forrige kortfilm er merkbare i betre animasjonskvalitet.

«For the Birds» (2000) går endå meir i retning av dei nyare og på alle måtar meir komplette kortfilmane. Småfuglar på ein telefonwire får besøk av ein større, dum fugl. Nydelege figurar og utruleg morosam.

«Mike’s New Car» (2002) tek dei to hovudpersonane frå «Monsters, Inc.», og gir ingen gladkjensle av å få med seg noko nytt frå Pixar. Kortfilmen spelar på enkel moro og går greitt ned.

«Boundin’» (2003) er ei lyrisk forteljing om ein steppeglad sau som blir barbert og mistar sjølvtillita, bortkasta å nemne at animasjonen er absolutt nydeleg. Musikken og rima slår aldri heilt an, men resten er fint.

«Jack-Jack Attack» (2005) er den andre kortfilmen med karakterar frå langfilm, nemeleg babyen frå The Incredibles (som eg har liggande for gjensyn), ein vill baby som er umogleg å vere barnepassar for, som filmen handlar om. Tøff!

«One Man Band» (2005) tek oss med til ein duell mellom to eitmannsband om mynten til ei lita jente. Dette resulterar i eit musikalsk meisterverk av ein animasjonskortfilm.

«Mater and the Ghostlight» (2006) skremmer ikkje meg, og importerar ikkje spesielt heller. Mater er tauebilen frå «Cars» og han har veldig aktiv fantasi. Stemmene er av skodespelarane frå «Cars», animasjonen er på same nivå.

«Lifted» (2006), «Lifted», «Lifted». Ein av dei beste i samlinga. Me følger eit lite romvesen som tek praktisk eksamen i bortføring av menneske, noko som ikkje går spesielt bra. Nydeleg på alle måtar.

IMDb: 7.9/10 (3,702 votes)

Martin Scorsese har regissert denne konsertdokumentaren som bygg på The Band sin siste konsert. Og det er ikkje ein kva som helst slags konsert, med seg har dei fått songarar dei har spelt for gjennom dei 16 åra dei turnerte. Bob Dylan, Neil Young, Neil Diamond og Eric Clapton er noko av desse.

Musikken ligg nok utanfor mitt vanlege felt, men eg likte dette godt. Det gav ei god stemning, og intervjua innimellom songnummera er prega av ei lett og ledig tone som passar personlegheitene til musikarane bra. Så godt synst eg dette var at eg gjekk i butikken og kjøpte min første The Band CD to dagar etter. Så gjenstår det om det gjer seg like godt i det formatet.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 6.9/10 (3,274 votes)

Tenacious D har ei langt historie, som strekk seg tilbake til første halvdel av 1990-talet. Seriøst populære blei dei ikkje før tv-serien «Tenacious D» kom på HBO i 1997, og etter kvart slo skikkeleg gjennom når dei lanserte debutalbumet i 2001.

Med bakgrunn i fiksjonifisert bandhistorie er det filmen tek utgongspunkt i at Jack Black og Kyle Gass møtes, for så å forme gruppa med det klingande namnet Tenacious D. Dei som har sett tv-serien kjenner igjen fleire element i filmen, som kanskje vil verke litt lite gjennomført med tanke på nye publikumarar. Eg tenker først og fremst på karakteren Lee. No er eg ein av dei som har sett serien, og synst filmen mest tek dei gode gamle ideane og pussar det opp til eit meir mainstreamaktig syn. Den tilfører likevel nok nytt til at eg synst den rockar godt, og fall i smak her.

Jakta på eit gitarplekter som visstnok skal gi utanomjordiske speleferdiger er den raude tråden, men det handlar nok mest om forholdet mellom J.B. og K.G. når alt kjem til alt. God film, tross at det for det meste er repetisjon av gammal materiale.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 7.8/10 (214 votes)

Det er noko eige med japansk rockemusikk, og det er som oftast ikkje songstemma. Kven hugsar ikkje The 5.6.7.8’s frå Kill Bill med sin Woo Hoo, det var ikkje akkurat praktfulle stemmer som gjorde susen der, men meir energien.

Slik blir det med jentebandet i denne japanske musikkfilmen, det er ikkje topp kvalitet reint teknisk, men eg gir absolutt kudos til framsyning. Elles var det som eg likte og la mest merke til filmen den litt småsky oppførselen og ungdomslege uskuldigheitene når det kjem til det motsatte kjønn.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10