User Rating: 6.8/10 (863 votes)

«Mystery of the Batwoman» var ein sann opptur frå framtidsflaggermusa eg nyleg såg i «Return of the Joker». Bruce Wayne er i sitt ess, det er mystikk rundt ei ny kvinne i flaggermuskostyme og ein solid dose action.

Historia her dreiar seg omkring eit samarbeid av våpensmugling mellom Rupert Thorne, pingvinmannen og Carlton Duquesne. Brått dukkar Batwoman opp og køyrer ein hard kamp for å avsløre og stoppe smuglarane. Batman er også på sporet av desse kriminelle og må også finne ut kven Batwoman er.

Stil- og animasjonsmessig er det ingenting å utsette på denne filmen. Det er spenning i etterforskinga til Batman og i dei gjennomførte, eksplosive actionsekvensane. Kevin Conroy har sjølvsagt stemma til Batman og alt er fryd.

At eg ikkje sit å bit meg i leppa eller held meg fast i stolen er vel det som skil denne frå toppklassefilmar, men til animasjon å vere er denne oppe nær «Gotham Knight».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.5/10 (7,377 votes)

«DC animated universe» er ein term som står for ulike animerte tv-seriar som deler kontinuitet innan DC-universet, samt enkelte spin-off filmar. I løpet av 10 år kom det fire slike filmar frå Warner Bros., alle om flaggermusmannen, ein femte film om Justice League blei lagt på is og sidan 2003 har det ikkje skjedd noko på denne fronten, lite sannsynleg er at det vil skje noko i tiden framover også, då DC og Warner Bros. i fjor starta «DC Universe Original Animated Movies»-satsinga som står på eigne føter utanfor animerte tv-seriar.

«Batman: Mask of the Phantasm» er første film ut i rekka, handlingsforløpet er satt til 1950 eller 1960-talet etter bilar, kle og bygningar å dømme. Teiknestilen passar godt med sine litt klosseaktige ansikt og harde kantar. Av skurkar finn me både The Joker og The Phantasm, men i motsetning til Spider-Man er jo aldri Batman så enkelt som å jakte ned og sloss mot ein superskurk (ikkje stygt meint, Spider-Man-filmane er fine dei). Handlinga involverar også mafia, pengeutpressing, ein del flashback til korleis flaggermusmannen blei til - som står seg både forskjellig frå og ufullstendig i forhold til «Batman Begins» (igjen, forskjell er berre bra det).

Filmen byr ikkje på nokon wow-opplevingar, men har eit godt driv og ei god stemning. Mark Hamill gir stemma til The Joker, og sjå at denne karakteren fungerar så godt i denne historien som i Tim Burtons «Batman» frå 1989 bekreftar ovanfor meg at mykje av grunnen bak suksessen i denne karakteren er at den simpelt hen er ei genial oppdikting, og eg gledar meg endå meir til å kunne sjå Heath Ledger gjere den i «The Dark Knight».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.6/10 (13,241 votes)

Då eg skulle sjå «In the Valley of Elah» på kino tidlegare denne månaden hadde eg ingen forventingar eller tankar til kva den skulle vere. Den faktiske grunnen til at kinobesøket fall på akkurat denne filmen var at ingen av dei andre filmane freista. Men kva gjorde det når Paul Haggis skulle stige opp i så måte frå holet han grov seg sjølv ned i med «Crash» i 2004.

I det som er ein av to filmar i det som må vere Tommy Lee Jones sine betre år, den andre var «No Country for Old Men», er det ei forsvinningssak som involverar Jones rollekarakter Hank Deerfields son som står i sentrum. Sonen er i militæret og har akkurat komme heim frå Irak då han brått blir borte, noko som resulterar i at Hank får ein telefon om at sonen mest sannsynleg har teke tjuvperm og må melde seg snarast. Når sonen ikkje let seg spore vel Hank å ta saka i eigne hender og spore han opp, som tidlegare yrkesmilitære sjølv har han eit blikk som vitnar om at han er klar for å møte sannheita uansett kva den skulle vere.

Det som skjer vidare er vanskeleg å forklare i detalj utan å røpe filmen, og utan detaljfokus er det vanskeleg å forklare kvifor dette er ein så knallsterk film som det er. «In the Valley of Elah» er gjennomført med stødig hand, etterforskinga som blir gjort er lagt opp slik at den er interessant heile vegen, Tommy Lee Jones er ytterst perfekt i hovudrolla og har også med seg stødige motspelarar som verken trekk ned eller stel fokus. Dette smakar heller ikkje som anti-militær propaganda, då det med dei ulike karakterane er ulike sider av militære me møter. Tross motviljen Hank Deerfields møter i mange av brikkene som skal føre han vidare er han sjølv eks-militære og smittar forståelsen sin over på publikum til ei viss grad, balansen er nøyaktig og det er også ein underliggande frustrasjon på plass som kjem fram i augene hans i blant.

Måten filmen seier så utruleg mykje på utan å ta for sterke standpunkt, rote det til eller køyre seg fast på eit spesifikk punkt gjer at dette aldri blir nokon kjedeleg film på dei 2 timane den varer. Den er eigentleg eit veldig godt eksempel på korleis fleire filmar skulle ha vore laga, for det er ingenting som tilseier at ei forsvinningssak er det mest originale plottet, men når det er gjennomført på denne måten er det lite å halde i mot den på.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.3/10 (13,733 votes)

«The Dead Zone» er resultatet av eit screenplay basert på ein Stephen King roman som har hamna i hendene på regissøren David Cronenberg, ein av regissørane eg dei par siste åra har valgt å gradvis ploge meg gjennom filmografien til. Her har ein 40 år gammal Christopher Walken fått hovudrolla og av birollar har me bl.a. Martin Sheen og Tom Skerritt.

Johnny Smith (Walken) er ein mann med livet framfor seg, han har ingen hast med å få kjærasten i seng: « Some things are worth waiting for. [...] I’m going to marry you.». Så skjer det verst tenkelege, eit anfall av brå hovudverk sler Johnny ut av drift i akkurat mange nok sekundar til at han ikkje får tid til å reagere tidsnok til å unngå ei bilulykke. Då han vaknar opp igjen frå koma er det med ei emne til å sjå hendingar i framtid og fortid til personar han kan knyte ei fysisk kopling til, denne emna går på bekostning av hans fysiske vesen og Johnny får det alt anna enn lett i denne tida.

Det finst nok av halvdårlege og dårlege filmar der ute om personar med overnaturlege emner, heldigvis er ikkje «The Dead Zone» blant desse, den klarar å gjere det til så mykje meir enn showoff av eit kult talent. Her har me ei god kriminalhistorie, drama og ein mann som verkeleg slit med seg sjølv i etterkant av ei ulykke, og gåva han har blitt tildelt ved å kunne sjå på tvers av tid er i like stor grad ei tung bør som gjer livet endå vanskelegare. Eg forventa noko ekstra på grunn av Cronenbergs involvering, og blei ikkje skuffa sånn sett.

Det som gjer at eg ikkje heilt klarar å nyte dette fullt ut er filmen har ei svakheit når det gjeld å knyte saman dei ulike tidsstadia i historien. Ikkje før har eg klart å involvere meg skikkeleg i karakterane og komme i takt med framdrifta så kjem det eit lite dødpunkt og eg følte det blei å starte på nytt igjen, at «The Dead Zone» gong på gong klarte å bygge seg opp igjen vitnar om at den elles var ein veldig god film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Mykje film eg ikkje har skrive om her i det siste, rett og slett fordi eg er doven og heller vil fokusere energien min på filmar som vekke skrivelysten min, greitt nok, sant? Det betyr ikkje at eg har styrt unna filmmediumet i det siste, tvert i mot, skulefri og fri før sommarjobben trår i gong har gjort at eg siste vekene har fått ein ny giv for filmsjåing.

There Will Be Blood (2007, Anderson)

Belønna med Oscar, stabil på IMDb top 250 (innan topp 100) sidan lanseringa, det var ingen måte eg kunne styre unna denne på. Når eg i tillegg kom over ei bildesamanlikning med «Giant», ein anna film om olje eg nyleg kom over (også denne Oscarvinnar), så gjekk eg hardt inn for å sjå den. Eg blei heller ikkje skuffa, sjølv om likheitene med «Giant» er av overfladisk natur, «There Will Be Blood» er ein sterk film med lite dialog, mykje musikk og flotte bilde. I blant litt for mykje musikk, men fortsatt stemningsfull. Den taklar tidshopping bra og fortel historien på ein interessant måte.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

In the Heat of the Night (1967, Jewison)

Denne stillte eg heilt blank til, kanskje difor den overraska så positivt som den gjorde. Her er ei perfekt blanding av raseproblematikk, politi- og krimfilm og sterke rollefigurar. Samspelet (eller motspelet!) mellom Sidney Poitier som Det. Virgil Tibbs og Rod Steiger som Police Chief Bill Gillespie er i øverste klasse, her er samtidig ei utvikling med at spenninga desse to i mellom aldri dør ut. Solbrillene til Gillespie og den stadige tygginga av tyggis tilfører filmen noko udefinerbart, men tøft. At opphaldet til Tibbs alltid ligg på kanten til å opphøyre gjer at heller ikkje omstendigheitene føles kunstig forlenga. Måten kriminalforskinga blir utført på i små porsjonar som den blir gjer at eg heile tiden ønsker å følge med vidare. Alt klaffar med denne.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Frankenstein (1931, Whale)

At eg ikkje har sett denne før no vitnar om at eg stygt slaurete, ein så stor rolle som «Frankenstein» har spelt for både science fiction og skrekk gjer den til obligatorisk i filmkanon, om eg skal få smøre tjukt på. Det held nok sikkert å lese boka også, men med denne klassikaren valgte eg filmen. Historien er så kjent at dei fleste må ha komme forbi den i ei eller anna tolkning, eg har f.eks. lese ei i Donald Pocket. Her har du professor Frankenstein som skapar liv frå dødt legeme, og der denne skapningen, kjent som Frankensteins monster, går i mot skaparen sin. Tematikken er sentral i uendelege mange filmar i ettertid, bl.a. «The Matrix», «Terminator» o.l. «Frankenstein» er rimlege rett fram, men svært effektfull og ein utruleg fin film på mange måtar. Den får i stor grad fram tragedien i det heile og blir aldri tom monsterskrekk.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Futurama: The Beast with a Billion Backs (2008, Avanzino)

Siste tilskot i «Futurama»-rekka, andre av totalt fire planlagte filmar. Ikkje like god som forrige, men fortsatt fullt ut i «Futurama»-ånd. Stappa med humor i detaljform og på høgare plan. God underholdning, men også halvhjerta i mange deler.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Be Kind Rewind (2008, Gondry)

Slapp i starten, så lenge at det går ut over heilheitsinntrykket. Forbi kneika er denne derimot sjarmerande og varm, humorfyllt og Gondry tvers i gjennom. Jack Black er i sitt ess mens Mos Def verken er det eine eller andre. Eg sit igjen med ein god følelse, men som sagt skuffa over det seige starten.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Definitely, Maybe (2008, Brooks)

I grunn ein ganske fin romantisk komedie der rammehistoria er det som trekk ned, iallfall første halvdel av filmen, etter kvart går også denne delen seg til. Ryan Reynolds gjer ein hovudsakleg bra nok rolle, men for meg blir det Isla Fisher som stikk av med pokalen, ho tilfører eit mål for filmen som gjer at eg klarar å engasjere med nok i handlinga.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.5/10 (34,951 votes)

«Raising Arizona» var ein av fire filmar eg hadde liggande usett av Coenbrødrene for å bli ferdig med filmografien deira. Dei neste tre, «Barton Fink», «The Hudsucker Proxy» og «O Brother, Where Art Thou?» skal bli forsøkt sett dei neste dagane.

«Raising Arizona» var den andre filmen ut frå brødreparet, som tre år tidlegare laga den tøffe krimthrilleren «Blood Simple». Denne gongen prøver dei seg på kombinasjonen av komedie og krim og lukkast diverre ikkje heilt med dette. I hovudrollen har finn me Nicolas Cage som den vanekriminelle HI som etter å ha funne kjærleiken til politidama Ed (Holly Hunter) må prøve å komme seg på rett kjøl, samlivet deira møter etter kvart ei hindring når Ed ikkje kan få barn og HI si fortid hindrar adopsjon.

Filmen har nokre små artige bitar her og der, først og fremst på grunn av til tider friskt formulerte samtalar, her er også nokre kjente ansikt som dukkar opp og skapar grei underholdning. Heilheitsmessig er nok likevel «Raising Arizona» ein ganske tam opplevelse der eg mest blir sittande å tenke på at Holly Hunter var ganske søt på den tiden enn å interessere meg for handlinga. Det er heller ikkje av Nic Cage sine betre filmar, spelemessig.

Eg følte denne låg på kanten til det verre, men at den aldri blei direkte bortkasta tid heller. Kanskje fordi det var Coen og at Coen var grunnen til at eg såg filmen i utgongspunktet.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Ein aldri så liten samlepost med vekas audiovisuelle variasjonar, i foretrukke rekkefølge.

High Fidelity (2008, Stephen Frears)

John Cusack har dametrøbbel i denne musikksentrerte filmen som også innheld Jack Black og Iben Hjejle. Første først, John Cusack har eg sansen for, bortsett frå nokre mindre gode filmar innimellom kan han verkeleg leve seg godt inn i rollane som krev eit ekstra dose menneske til seg. I «High Fidelity» må han spele platebutikkeigaren som stadig møter veggen i forholda til andre kvinner. Mange av kjenslene blir uttrykkte i form av topp 5-lister tilknytta musikk og at det heile dreiar seg rundt musikk i så stor grad som det gjer er med på å gi filmen det nødvendige ekstra rundt karakterane som skal til for å skape god stemning.

Dessutan, Jack Black gjer ein av dei beste rollane sine, Iben Hjejle er akkurat passe diffus til å bli mystisk til å bli interessant. Og soundtracket kjøpte eg for mange, mange år sidan… for dette var tredje gong eg såg filmen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

You’ve Got Mail (1998, Nora Ephron)

Tom Hanks og Meg Ryan i fine «Du har fått epost» aka «You’ve Got Mail». Sjekka denne ut på bakgrunn av at det er ein adapsjon av «The Shop Around the Corner», som den andre fine filmen med James Stewart også er.

Kva skal eg sei? Var litt skeptisk til om dette holdt som rom-com i 2 timar, men må sei meg fornøgd med filmen i ettertid. Den ber godfølelsen store deler igjennom, har mange lyse, lune, humoristiske augeblikk og treff i blant godt med småtriste episodar. Meg Ryan er flink til å hente ut «noko ekte» i desse episodane og tilfører filmen mykje, Tom Hanks funka også.

Det som er sikkert er at eg koste meg, fekk lyst til å hente fram igjen andre 90-tals rom-coms. Difor «High Fidelity» i toppen av innlegget.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Blindpassasjer miniserie (1978, Stein-Roger Bull)

Norsk miniserie frå 1978, sci-fi, NRK-produsert, av Jon Bing og Tor Åge Bringsværd, med Bjørn Floberg og Henny Moan, blant anna. Dette er ein både-og serie, den er både god og dårleg. God fordi det er eit potensiale i det meste, dårleg fordi det er halvt utført. Skodespelet er stivt som i norsk fjernsynsteater, dialogen er i overkant enkel og speglar tydeleg eit syn Bing og Brinsværd må ha hatt på publikum som dumme, dumme utan moglegheiter til å sjølv trekke parallellar og sjå løysingar. Men eg kjem ikkje frå at dette er eit ørliten bit spennande i blant, morsomt, har mange gode idear og like gjerne kunne ha vore ein film som ein miniserie. I blant inntilsittande romtrikot og bonderobotar er det eit snev av god historie.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Chocolate (2008, Prachya Pinkaew)

Historien fungerar dårleg her, slossinga på si side er festlege saker og gjer det til god underholdning. Samanlikna med Pinkaews Ong-Bak og Tom Yum Goong er det derimot labert, sjølv om historiane der heller ikkje var all verden.

Eg har vanskeleg for å anbefale denne, hadde det ikkje vore for Pinkaew hadde eg nok glatt latt den gå forbi i stillheit, men igjen er det slossing då, som gjer at eg flyttar denne opp frå midt på treet til ein 6-ar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

«Tsju tsju tsju tsju, hah hah hah hah.» Slik lyder herrens filmmusikk, Harry Manfredinis.

Er du blant dei som ser på «Friday the 13th» som enkelt grøss der teite ungdommar blir slakta ned utan mål og meining? Les vidare.

Det er meir bak «Friday the 13th» enn at eg kan gi meg med passiv kommentering om kor vidt filmane er gode eller dårlege. I dette innlegget vil eg sjå nærare på særs viktige aspekt ved filmens syn på menneske og relevante parallellar med klassiske verk. Teksten er ingen prakteksempel på oppbygging og akademia, meir ei tankerekke der eg prøver å trekke absurde linjer.

Eg har fått det for meg at mange har streifa bortom drepinga av pulande ungdommar i «Friday the 13th» som eit ledd av den evigpopulære kristne moraliseringa omkring seksuelt samkvem før ekteskapet, generalt omkring «feil» former for sex. Tarjei Vesaas, av alle å trekke fram, har ein idé om at Gud straffar 11 årige jenter med lesbiske tankar i «Is-slottet», «Friday the 13th» er ikkje så dømmande på homoseksualitet, men o’ store mordar Jason drep også all form for lesbisk subtekst i flyten av nakne kvinner i mengder. Eg trur lite på at Tarjei Vesaas eigentleg er relevant her, men ønska å legge litt tyngde bak nokre av drapa til Jason, på spissen.

Det er ingen hemmelegheit at instruktørane på Camp Crystal Lake og andre leirleiarar seinare å vifte med eller ta i mot, pikk. Dette er relevant for rettferdiggjeringa til drapa, Jason lærte aldri å bruke snabben sin og er misunneleg. Jason, i dei filmane han er monsteret, er eit egoistisk vesen som har ein tendens til å angripe lykkelege unge mennesker når dei har sex eller badar nakne. Egoismen ligg også i hans inkapibilitet i å sjå andre menneske glede seg, han ser nok også det praktiske å spare knivblad for slitasje som ville oppstått i møte med tøy. Eigentleg har ikkje dette så mykje å gjere med at Jason drep, han ville drept uansett han, det er ein gong slik at ungdommen er ganske vill. Eg håpar poenget mitt kjem fram, nakenheit og sex, to vidt forskjellige ting, er ikkje årsaka til drapa, det er eit eller anna skrudd i miniatyrhjernen til Jason. Men han har fleire grunnar.

Ein av dei er at Jason som den stygge ungen han var aldri fekk svømmetrening, dette fekk fatale konsekvensar, i ettertid har han gjort kampen mot læringsanstaltar til sitt hemntokt, då gjeld det for ungdommen å styre unna, noko dei aldri gjer. Ein ting som ikkje kjem fram i filmane er at Jason kan lese, favorittboka hans er Agatha Christies «Ti små negerbarn» som den så flott heiter i mi norske utgåve frå 1980, andre vil kanskje kjenne den betre som «And then there were none». Han prøver å leve opp til forbilde sitt i boka som er hjernen bak dei «eine etter det andre»-drapa. Han brukar dei mange vage forbrytelsane ungdommen gjer i «Friday the 13th»-filmane som grunn til å ta livet deira, problemet er at Jason etter kvart går over til eit «føre var»-prinsipp og det blir vanskeleg å gi noko meir av handlingane i filmane meining.

Til slutt korte oppsummeringar rundt kvar enkelt film.

Friday the 13th (1980, Cunningham)

Utvilsomt seriens beste. Her er ideen frisk og ny i «Friday the 13th»-samanheng. Kanskje ikkje verdens mest innovative film, men måten stemninga blir vektlagt og lykkast i utførelsen, spesielt med tanke på god filmmusikk, også at mordaren forblir skjult, er fin. Mørk film (lowkey) og bra bevaring av mystikken i det avsidesliggande miljøet som aldri blir ein parodi på isolasjon.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Friday the 13th Part 2 (1981, Miner)

Overraskande god oppfølgar, sjølve oppbyggina er nokså lik den første, Voorheesmytologien er i ferd med å slå rot og gir god grunn til å sjå denne. Filmen tek stad ikkje langt unna Camp Crystal Lake som var plassen i første og er veldig lik, det ser eg på som eit pluss, dette er det perfekte og ikkje minst ekte «Friday the 13th»-miljøet i mine auger.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Friday the 13th Part III (1982)

Frå her av og utover synst eg filmane aldri har blitt meir enn grei underholdning. Denne tredje filmen er blant dei betre etter dei to første (som er dei to beste). Jason gjenoppstår og legg seg etter ei gruppe unge menneske som er ved Crystal Lake for å ha det gøy, ingen leirforbindelsar her, berre vanleg hyttetur. «Part III» er stadig like flink til å bevare spenninga då det tek tid før folk oppfattar kva som skjer.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Friday the 13th: The Final Chapter (1984)

Det flotte med denne filmen er at barn er teke inn i historien, dette gir ekstra gufs, eller eit ekstra puff i framstillinga av brutaliteten. Starten er også ganske morsom. Har lite å utsette på denne, den er som den forrige filmen midt på treet. Siste film i franchisen er den og… eller… vent litt, du.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Friday the 13th: A New Beginning (1985)

Denne litt snåle greia var den første skuffelsen, ikkje ein stor, men likevel ein skuffelse. For det første - her får det så vere at eg røper poenget - Jason er utelatt frå filmen. Det heile føregår på eit ungdomsanstalt utan guffen Crystal Lake-stemning. Interessant er det å sjå ein rollefigur frå «The Final Chapter» (ny skodespelar då), får lov til å spele gjennom heile filmen og ikkje berre vere senter for opningssekvensen. Overkommeleg film, ingenting å skrive heim til mor om.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Jason Lives: Friday the 13th Part VI (1986)

Vår venn frå «The Final Chapter» og «A New Beginning» får lov til å vere med her også, heller ikkje filmskaparen klarar å bevare særlege likheiter i karakteren som igjen blir spelt av ein ny skodespelar. Jason er tilbake og begynnar verkeleg å ta av, frå her og utover blir gjennopplivingane villare . Filmen tek for seg leirinstruktørar igjen, har med politi som prøver å undertrykke legenda Jason. Morsomt er det at Crystal Lake har bytta namn til Forest Green for å understreke poenget til politimannen, når namnet igjen er Crystal Lake i neste film finst det ingen begrunnelse for det.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Friday the 13th Part VII: The New Blood (1988)

Ei jente som opplevde faren sin død kjem attende til Crystal Lake med legen sin for å få gi fart i traumebehandlinga, ho har nokre telepatiske emner som er viktig for filmen då Jason nok ein gong oppstår for å plage jenta (med lege og mor) og dei festglade ungdommane som har leigd hytta like ved.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Friday the 13th Part VIII: Jason Takes Manhattan (1989)

Smak på tittelen. Litt musikal som i «The Muppets Take Manhattan» kanskje? Her handlar det om ungdommar, igjen, og ja, Jason! Handlinga går føre seg på eit cruise til New York, høgdpunktet i filmen er sjølvsagt ved ankomsten. Ikkje heilt bra dette, Jason i folkemengder blir litt rart, men det fungerar akkurat greitt nok likevel, dei som har komme seg så langt i serien veit jo kva dei går til.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Jason Goes to Hell: The Final Friday (1993)

Eksplosiv start, Jason blir sprengt i fillebitar av militære, men oppstår då obduksjonsansvarlege finn det for godt å jafse i seg det store, svarte hjerte som Jason hadde i kroppen. I «The Final Friday» blir det forsøkt gitt begrunnelsar for kvifor Jason er som han er, noko neste film følger opp med. Det skal ikkje vere slik, Jason er eit rart vesen som vanskeleg kan plukkast frå kvarandre. Filmen ser derimot passe lekker ut, og byr på bøtter med blod.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Jason X (2001)

Bånn i bøtta. Morsom ide, ufatteleg dårleg gjennomført. «Jason X» er som ein dårleg kopi av «Alien» der romvesenet er erstatta med Jason, dårlege skodespelarar er noko ein ikkje bryr seg med i franchisen, men her blei det for vondt til å bli oversett. Om forsøket er ein moderne sci-fi vri på grøssarsjangeren så er jo filmen det, men den er eit veldig dårleg forsøk.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.8/10 (6,105 votes)

Det er meir ved «The Nines» enn det som møter auge. Du har eit intrikat mønster av karakterar spelt av same skodespelarar, som i varierande grad har rot i verkelegheita, er skrive spesifikk for skodespelaren, noko fans av Ryan Reynolds vil skjønne når han dreg vitsar om Kanada, eller er rett fram oppdikta. Du har tre deler som skal tilføre meining til den grunnleggande ideen. Du har talet ni. Og du har mykje meir.

Ryan Reynolds spelar Gary / Gavin / Gabriel, tre ulike rollar med ulikt yrke, men likevel den same personen. Her er det nesten håplaust å forklare betre enn at filmen er delt inn i tre deler som heng saman på dei mest finurlege måtar. Andre viktige personar som kryssar over desse tre delene er Hope Davis som Sarah / Susan / Sierra, ei streng, forførande, litt dum eller faktisk snill karakter. Til slutt er det Melissa McCarthy som Margaret / Melissa / Mary. Melissa har vore lenge med i «Gilmore Girls», rollen hennar i filmen er på mange måtar ho med ekstra krydder, ho spelar til ei viss grad seg sjølv som er på veg til å få ei hovudrolle i ein eigen tv-serie.

Greia med nitalet er noko ein finn ut av etterkvart, kor vidt det lønnar seg å streve etter forståelse frå starten av får vere ei vurderingssak, eg fann det best å ta inn over meg det som skjedde og vente på resten med tålmodigheit. Filmen går litt seint framover i blant viss ein ser på det som ei reise mot eit mål, så det er ein fordel å kunne finne lyspunkt i absurde kommentarar, uforståelege hendelsar og karakterstudie. Reynolds gjer ei av sine betre alvorlege rolleprestasjonar, rollane hans kan umogleg ha vore lette å forstå og filmskapar John August har gjort ein god jobb med det rare manuset sitt, Hope Davis gjer likeså ein forventa god rolle. Mangelen på god kjemi mellom Reynolds og McCarthy er akilleshelen til desse tre historiane.

Tre deler, eit nital i felles og eit høgare meining som blir oppklart til den grad at du har noko handfast å fundere på i ettertid er «The Nines» kort oppsummert. Det kan vere ein fordel å vere interessert i tv-bransjens maskineri, vite at du går til ein dialogprega film eller rett og slett ha lese fleire anmeldelsar på filmen før du ser den. Eg sit no og tenker at eg sikkert ikkje har gjort det enklare å forstå med dette innlegget mitt, då eg er usikker sjølv på kva eg faktisk synst og har sett, men eg publiserar tankane mine likevel.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.2/10 (9,013 votes)

Det er duka for den sjuende filmen i «A Nightmare on Elm Street» rekka. Wes Craven er tilbake etter stadig nedoverbakke for serien sidan han skreiv manus til den tredje filmen, «Dream Warriors». Med «New Nightmare» eig han ikkje berre registolen og skrivemaskina, han er også med i ei viktige rolle som seg sjølv. For «New Nightmare» er noko nytt når det kjem til «A Nightmare on Elm Street»-franchisen, Heather Langenkamp er ikkje Nancy og Robert Englund er ikkje Freddy, dei er seg sjølv, enn så lenge.

Det har gått ti år sidan den første «A Nightmare on Elm Street» og tre år sidan Freddy blei drept for godt. Du ler kanskje litt der, korleis kan Freddy forbli død? For å gjere saken meir interessant kan me heller stille oss spørsmålet korleis Freddy igjen kan bli levande. Men Heather spelar altså Heather, gift og med eit barn, me trår inn i livet hennar i ein periode der boligområde med omegn er prega av mange mindre jordskjelv, i tillegg har Heather hatt eit problem med telefonterror.

Etter kvart får me vite at Wes Craven jobbar med ein ny «A Nightmare on Elm Street» film. Fyren Heather er i kontakt med gjennom New Line Cinema seier at nye mareritt har fått Craven til å ta denne beslutninga… «og fansen vil alltid ha meir». Med denne begrunnelsen rullar hjula.

Eg skal ikkje røpe meir av handlinga, som til fin forandring er både smart og litt spennande. At me får møte skodespelarane frå den opprinnelege filmen som seg sjølve gir dette ein ny dimensjon, blandinga mellom draum og verkelegheit får ein porsjon ekte verkelegheit inn i seg, tilsynelatande, det er jo på ingen måte ekte ekte. Craven har med innfallsvinkelen og ikkje minst bruken av ein talentfull barneskodespelar som Heathers son, skapt ein skrekkfilm med sjølvinnsikt og eg ser tydeleg skilt som peikar vegen til «Scream».

«New Nightmare» er ikkje så drøy på Freddy-karakteren og framstår som ein mykje reinare film, tross mengder blod, det ungdommelege preget er borte og det er meir trykk på mystery/thriller enn horror. Sjølv om det er litt dafft innimellom er dette i heilheit ein av dei i serien eg har satt mest pris på til no, den skiller seg godt ut som eige arbeid, om kanskje endå meir for fansen enn tidlegare, likevel annleis nok til å ikkje stemplast som «nok ein oppfølgar».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10