Luke nr. 14. Åtte kvinner og ein død mann, det er utgangspunktet for «8 femmes», ein adapsjon av eit skodespel som kryssar krim og musikal. Åtte kvinner, dei fleste i familie med kvarandre, blir tvinga til å forlenge samhaldet i nærvær av kvarandre då mannen i huset blir funne drepen. Vidare følgjer ei nesten to timar lang førestilling der kvinnene prøver å avsløre kven av dei som kan vere mordaren, for det er klart at ingen andre har hatt moglegheita.

Innesnøa og med kald stemning seg i mellom, «8 femmes» er ei framsyning av slu kvinner som manipulerer, hatar og elskar kvarandre, sjølv om det ofte er vanskeleg å definere den eigentlege naturen til karakterane. Studie av kvinnene som med dramatisk endring i humør like gjerne kunne hatt ti døde menn i etasjen over som ingen utan å oppføre seg annleis, blir både fascinerande og tidvis rimeleg keisamt. Mordet forsvinn i bakgrunnen og det er lite igjen som gjer dette til ei samanknytt filmoppleving. Dei musikalske innslaga er fine, om enn meir små pausar av lite kraftfulle songar enn noko anna.

Resultatet er ein altfor lang film om litt for lite, når mordhistoria må bli avslutta sit eg ikkje igjen med interesse for verken løysing eller utfallet til eventuelt skuldige og uskuldige som har fått pepar undervegs. Godt skodespel av kjente franske skodespelarinner er blant det positive, så å mislike «8 femmes» er ingen alternativ for min del heller.

Luke nr. 5. «The Babysitter», «Stop Me», «Silent Night, Evil Night» og «Stranger in the House» er alle titlar denne filmen har hatt i enten produksjons- eller distribusjonsfasen. Heldigvis er ikkje resultatet så vinglete. Seinare har den fått behalde namnet «Black Christmas», som var den opphavlege kinolanseringstittelen.

Kanadisk slasher sett til juletider i eit søsterskapshus: Ein ukjent person terroriserer jentene med obskøne og skrekkelege telefonoppringingar, og går etter kvart i gang med å ta dei av dage, ei etter ei. I filmen får me fylgje både jentene og mordaren, sistnemnte i gjennom replikkar åleine. Filmen har gjort ei greie ut av lite musikkbruk og utprega skuggebruk, så det blir trykkande og skremmande framfor bråk og bøtter av blød som mange nyare slasherfilmen ofte set si lit til – som i grunn går godt an òg!

Det er ein spennande film, trass i logiske brestar gir den eit inntrykk av å vere meir enn show utan story. Margot Kidder var den som gjorde best inntrykk på meg, og spelar vindunderleg bøllete og godt full. Resten av gjengen gjorde moderat inntrykk, sjølv om Olivia Hussey har null problem med å bære det meste av filmen vidare.

Skikkeleg julestemning kom eg kanskje ikkje i, men god film var det.

Det er vanskeleg å ikkje like Billy Wilder, med sine gode filmar som «Some Like It Hot», «The Apartment» og mange fleire. «Witness for the Procecution» er ingen unntak og går lett inn i varmen som ein av dei verkeleg gode, gamle rettssakfilmane, forsåvidt den andre berre dette året. Charles Laughton er eit namn eg for alvor har lagt på minne, ein mann som gjer den briljante advokaten Wilfrid Robarts. Komikken rundt helsa hans er berre ein av fleire ting som gir filmen ekstra dimensjonar og får den til å utmerke seg. Agatha Christie gir også enkelte forventingar til oppbygginga.

Eg har lese boka, så det å forholde seg til filmen skulle bli interessant. Men så gjekk det utan problem, noko som i og for seg var det eg håpa. Filmen kutta ut ein haug med detaljar som er essensielle i boka, men det kjem den til gode, for det blir ein film til det fulle framfor ein film for adapsjonen sin del. Forskjellane undervegs er nok til å gjere det friskt, og til at eg aldri blir sittande å tenke at boka var betre. Ein svensk thriller på sitt beste er resultatet, med rom for innleving og nakkereisande reaksjonar.

Buster Keaton er delvis kinomaskinist og delvis detektiv i denne 45 minuttar korte saken. «Sherlock Jr.» byr på nokre minneverdige slapsticksekvensar og viser ein Buster Keaton i toppform. Mannen har ingen bowlerhatt og bart, men er heilt der oppe i lag med Chaplin. At denne filmen er 85 år betyr ingen ting, humoren er tidlaus. Det einaste som ikkje strekker til er nokre få deler av filmen som dreg litt ut, og får 45 minuttar til å virke lenge, men sett «Sherlock Jr.» i heilheit betyr det lite. Denne er i lag med «The General» ein apetittvekkar inn til Keatonverda.

Førpremiere av «Moon» på Trondheim Filmklubb, som kanskje dukka opp i Noreg etter nyttår. Ein scifithriller satt til månen, med Sam Rockwell i hovudrolla som vedlikehaldsarbeidar av gruveoperasjonen som månebase er bygd opp for å drifte. «Moon» er like mykje ein thriller for alle som ein film som frir til fans av scifi. Den lykkast på alle område og det endar i ei ganske komplett kinooppleving, den er underhaldande, pirrar nysgjerrigheiten, set fart i dei små grå både under og etter filmen. Den er spennande og lykkast med ein liten dose humor. Duncan Jones lukkast godt med ein knallsterk debutfilm.

Etter forrige runde, Order of the Phoenix, burde det bli betre. Og det blei betre, men i retrospekt er nok filmen litt tom i forhold til lengda, så betre kan det bli. Boka er halvgløymt, så samanlikning blir det ikkje. Greia med å kalle filmen Halvblodsprinsen verkar berre feil, dette er meir romantikk enn om Halvblodsprinsen. Romantikken har eg ingenting i mot, den er ganske underhaldande i Harry Potter-verden. Men eg saknar meir framdrift, stille før stormen er jo det neste bok (og film?) handlar om. Det var god underhalding, mange av skodespelarane glimtar også verkeleg til, svært positivt.

Namnet og eit glimt av «Halloween» på TV-skjermen er einaste klare koplinga til franchisen eg kunne finne. Elles er dette verken Michael Myers eller Sam Loomis, det er heller ikkje bra. Jo vent, bildekvaliteten var god, musikken var småtøff, reint elles luktar dette rett-på-video. Det som gjer den muleg å sjå ferdig er det morosame i det dårlege, og dei periodane av filmen eg datt fullstendig ut og ikkje fekk med meg noko. All handling er forutsigbar som fy, men det ligg litt underhalding i den tekniske vinklinga i historia. Samanhengen til tittelen gjekk meg dessutan hus forbi, finst den?

Japanske «Suicide Club» er ei sprø, blodig og humoristisk innføring i J-Horror. Den tek typiske trekk ved retninga og gjer både narr av dei og overdriv. Tokyo blir ramma av ei sjølvmordsbølge, der ei ukjent kraft driv folk til dette. Men «Suicide Club» klarar ikkje å bygge nok spenning på dette, og mislykkast som J-Horror. Filmen er vanvittig blodig og grotesk til tider, noko som blir det mest fascinerande. Løysinga på mysteriet er så far out at det blir morosamt nok å følge med når slutten nærmar seg, men vegen dit er uoversiktleg, lite engasjerande, og litt søvndyssande.

Chevy Chase slår meg som ein morosam fyr så lenge han ikkje gjer for mykje ut av seg, komikarar som prøver for hardt å vere morosame kan fort bli slitsomme. Chase har sine opptredenar der han er sånn, men i «Fletch» går han frå vits til vits utan at filmen stoppar opp og strekker dei rimeleg enkle poenga ut i det lange. Såleis undervurderar ikkje «Fletch» publikum si emne til å ta poenga hurtig og med ein gong. Chase som privatetteforskar blir utruleg morosamt, og trådane i filmen samlar seg heilt greitt dei òg. Positivt overraska over denne her godbiten.