IMDb: 6.2/10 (9,013 votes)

Det er duka for den sjuende filmen i «A Nightmare on Elm Street» rekka. Wes Craven er tilbake etter stadig nedoverbakke for serien sidan han skreiv manus til den tredje filmen, «Dream Warriors». Med «New Nightmare» eig han ikkje berre registolen og skrivemaskina, han er også med i ei viktige rolle som seg sjølv. For «New Nightmare» er noko nytt når det kjem til «A Nightmare on Elm Street»-franchisen, Heather Langenkamp er ikkje Nancy og Robert Englund er ikkje Freddy, dei er seg sjølv, enn så lenge.

Det har gått ti år sidan den første «A Nightmare on Elm Street» og tre år sidan Freddy blei drept for godt. Du ler kanskje litt der, korleis kan Freddy forbli død? For å gjere saken meir interessant kan me heller stille oss spørsmålet korleis Freddy igjen kan bli levande. Men Heather spelar altså Heather, gift og med eit barn, me trår inn i livet hennar i ein periode der boligområde med omegn er prega av mange mindre jordskjelv, i tillegg har Heather hatt eit problem med telefonterror.

Etter kvart får me vite at Wes Craven jobbar med ein ny «A Nightmare on Elm Street» film. Fyren Heather er i kontakt med gjennom New Line Cinema seier at nye mareritt har fått Craven til å ta denne beslutninga… «og fansen vil alltid ha meir». Med denne grunngjevinga rullar hjula.

Eg skal ikkje røpe meir av handlinga, som til fin forandring er både smart og litt spennande. At me får møte skodespelarane frå den opprinnelege filmen som seg sjølve gir dette ein ny dimensjon, blandinga mellom draum og verkelegheit får ein porsjon ekte verkelegheit inn i seg, tilsynelatande, det er jo på ingen måte ekte ekte. Craven har med innfallsvinkelen og ikkje minst bruken av ein talentfull barneskodespelar som Heathers son, skapt ein skrekkfilm med sjølvinnsikt og eg ser tydeleg skilt som peikar vegen til «Scream».

«New Nightmare» er ikkje så drøy på Freddy-karakteren og framstår som ein mykje reinare film, tross mengder blod, det ungdommelege preget er borte og det er meir trykk på mystery/thriller enn horror. Sjølv om det er litt dafft innimellom er dette i heilheit ein av dei i serien eg har satt mest pris på til no, den skiller seg godt ut som eige arbeid, om kanskje endå meir for fansen enn tidlegare, likevel annleis nok til å ikkje stemplast som «nok ein oppfølgar».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 4.4/10 (8,052 votes)

Sjette film i «A Nightmare on Elm Street»-franchisen.

Ho ho, dette heng ikkje på greip, seriens hittil dårlegaste startar med frisk blod, ingen direkte bånd er å finne til dei tidlegare filmane, om ein ser bort i frå Freddy då. Robert Englund har fått lov til å stå øverst på rollelista dei siste tre filmane eller så, han er utan tvil dei einaste skodespelaren som gjer seg verdig til tittelen skodespelar her.

Me får vite; at alle barna i Springwood er døde, utanom ein, han vaknar opp utan å hugse noko i ein av nabobyane og trekk med seg nye folk inn i marerittland. I løpet av filmen utforskast det tidlegare familielivet til Freddy nærmare, me får sjå Englund for første gong utan brannsåra i ansiktet og oppleve han som ein sann psykopat i tillegg til draumemonster. Denne sida ved filmen er sammen med ein 10-sekundars cameo av Johnny Depp med på å trekke dette opp til å bli akkurat så dårleg at eg verken kjedar meg eller gledar meg.

Det er veldig lite som er verdt å nemne om «Freddy’s Dead», det tok ein time før historien fekk eit lite fotfeste som i heile tatt forklarar kvifor dette er ein film og ikkje berre ein kompilasjon av ubrukt materiale frå avlyste «A Nightmare on Elm Street»-prosjekt. Eg ser likevel fram til den neste i rekka, då Wes Craven er tilbake både som manusforfattar og regissør der.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

(IMDb)

(Ness:) Min gode venn Sondre har opplevd «Cloverfield» på godt og vondt. Ekspertar påstår det hjelp å snakke om vonde opplevelsar, eg har difor pressa Sondre til å skrive om filmen. Baktanken er klart egoistisk, eg fekk ikkje tid til å bli med Sondre og («One Man Army») Mario på denne, og ein god anmeldelse er ein kinobillett spart.

Jeg husker med blandede følelser hvordan jeg som liten gutt måtte ta bilsyketabletter for ikke å spy bilen til pappa full av halvfordøyd spagetti når vi skulle ut på lang biltur. Heldigvis har jeg vokst av meg det å bli kvalm når jeg kjører bil - iallefall trodde jeg det. Nå kan det imidlertid vise seg at det er kinoturer jeg må medisinere meg litt bedre for å takle!

«Cloverfield» er som en fyllevideo med verdens største budsjett. Handlingen foregår i New York, og bærer et dokumentarisk preg noe à la det vi har møtt i filmer som «Blair Witch Project». En filmtape som har blitt funnet i området rundt Manhattan inneholder forstyrrende bilder av hvordan storbymetropolen har blitt invadert av et monster som får Godzilla til å fremstå som en av de syv små dvergene. Tapen - som starter med at en gjeng unge mennesker feirer sin venn og bror fordi han skal flytte til Japan og starte i en spennende ny jobb - utvikler seg etterhvert til et spektakulært monster-fyrverkeri av en kompaktkameraproduksjon hvor våre venner må flykte fra tidenes - kanskje - mest voldsomme filmmonster.

Siden hele filmen vises i 1. persons perspektiv og kameramannen selv er en del av den aktive handlingen, er det ikke til å unngå at det blir en hel del risting og bevegelse i bildet. Her kommer vi tilbake til min historie som tørrlagt spyholiker, og jeg kjente at jeg ble direkte kvalm under kinovisningen på grunn av måten ting er filmet på. Spy gjorde jeg heldigvis ikke, men det setter en beklagelig demper på filmopplevelsen dersom man opplever det samme som meg mens man ser på.

Sett bort i fra dette er «Cloverfield» både spennende og vellaget, med gode effekter som kanskje blir enda mer spektakulære fordi det hele blir fremstilt fra en amatørfotografs ustødige ståsted. Man føres mye nærmere handlingen og føler mer på fortvilelsen og redselen enn man har en tendens til å gjøre der produksjonen er lagt i 3. persons synsvinkel. Fraværet av musikkspor er også med på å gjøre det hele mer «ektefølt», selv om handlingen selvfølgelig er så hinsides usannsynlig at man aldri vil kunne falle for å tro at det hele er, eller kunne vært, virkelig.

«Cloverfield» kan absolutt anbefales. Det er en film med spektakulære effekter og dommedagstematikk som har blitt gjennomført på en ganske så annerledes og spennende måte, den skiller seg utvilsomt ut i mengden. Husk bare å ta en pen dose bilsyketabletter før du benker deg foran skjermen!

IMDb: 4.6/10 (6,563 votes)

Femte film. Alice frå forrige, «The Dream Master», blir smelt på tjukka og gjennom den verste skremselspropagande mot tenåringsgraviditet og teikneserie (av alle ting) dukkar Freddy opp. Tidlegare i serien har me fått vite litt om Amanda Kreuger, nonna som fødde Freddy, «The Dream Child» går meir grafisk til verks og me blir vitne til at Freddy blir gjenfødt på same måte som hans ekte fødsel, gjennom draumane til det Alices ufødde barn.

Det heng ikkje på greip, på ein god måte, starten av filmen er relativt god og hastar ikkje med eksponering av Freddys herjingar. Gradvis blir me kjent med flate og usympatiske karakterar, den anonyme Alice i fronten kjenner me litt frå før, ved sidan av opptrappinga til den uungåelege sluttmøtet. Folk vil dø undervegs, ingen vil tru på dei involverte, i blant kan eg ikkje unngå å bli irritert på dette, ettersom det har skjedd i kvar einaste film hittil.

Tross ei nemneverdig oppbygging, billege kulissar som osar av sjarm, litt meir forseggjorte som trapperommet der opp og ned ikkje eksisterar (du veit, slike rom der alle går på kryss og tvers), pluss klapp på skuldra til «Take on me»-musikkvideoen til A-ha med blanding av teikneserie og realitet, «The Dream Child» har ei uengasjerande historie, gjer for lite ut av kvart enkelt stadie, irriterar litt for mykje med karakterar som aldri lærer av feila sine og har seriens hittil svakaste Freddyportrett.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 5.1/10 (8,241 votes)

Ein nedtur frå «Dream Warriors» var ikkje uforventa, Wes Craven er igjen utelatt og Tuesday Knight har erstatta Patricia Arquette som Kristen Parker. «The Dream Master» er seriens første skuffelse, ein liten sådan, då den ikkje ligg spesielt langt unna «Freddy’s Revenge». Eg turde å håpe på betre etter «Dream Warriors».

Ei avkrefting sømmer seg først, eg mislikte ikkje denne filmen, den er eigentleg heilt grei, litt kjedeleg i blant, men på andre sider har den mange godbitar å dele. Den gapar over mykje handling, men kvantitet er ikkje kvalitet, eg saknar betre samanheng til hovudhistoria omkring Freddy Kreuger. Kristen Parker er med, men då berre i namnet, for med skodespelarbyte blir det som ein ny person. Skodespelet generelt er ganske håplaust her, det stinkar av mange scener, kven ein skal legge skulda på er vanskeleg å sei, det ser ut til å ha blitt inngått mange kompromiss i redigeringsrommet.

Freddy er tilbake, det overraska ingen. Korleis han har klart å karre seg tilbake blir kort og svakt fortalt, dette burde derimot ikkje bry nokon som har satt seg for å sjå filmane, eg nemner det berre i forbifarten. Freddy er og blir eit monster, han går kanskje litt for langt i å nyte ondskapen sin her, men igjen er det vanskeleg å klage når dette godt kan vere filmens intensjon, for det går jo heilt greitt ned.

Bortsett frå nokre kjedelege augeblikk og dårlege skodespelarar er dette ein grei film, den har sine glimrande lyspunkt, eg har nemnt min elsk for utprega spesialeffektar i 1980-tals skrekkfilmar, men er også herleg grotesk som er lov til å like på film. Litt drøy på «det kule» frå 1980-talet er den også, men det er gøy! Humor er det flust av, ønska eller uønska.

Litt i overkant av det negative her i innlegget, eg ser det sjølv, i «A Nightmare on Elm Street»-samanheng er dette derimot ein heilt grei film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 6.1/10 (10,663 votes)

«Freddy’s Revenge» kom altfor fort, året etter «A Nightmare on Elm Street», med «Dream Warriors» har det blitt tid til å skrive eit betre manus, av Wes Craven, og på skodespelarsida er det igjen namn verdt å nemne.

Wes Craven har ikkje tatt på seg å regissere «Dream Warriors», som hentar tilbake Nancy seks år etter historien i første film tok plass. Ungdommar har nok ein gong fått eit felles mareritt om stygge Freddy, med Patricia Arquette som viktigaste ungdom i trøbbel blir me flytta til eit sinnsjukehus der Nancy nyleg har blitt henta inn som hjelp ettersom ho etterkvart har spesialisert seg på draumar i psykologibransjen.

I «Dream Warriors», ein tittel som blir vist i den mest funky grønfargen over skjermen innleiingsvis, kudos til dei som har fiksa det, er teamarbeid i kampen mot Freddy - som aldri ser ut til å forsvinne - det viktige. Filmen bygg vidare på bakgrunnshistoria den gjekk innpå i første filmen, noko som med stabilt manus bidreg til ein god filmopplevelse og interessant karakterskaping av Freddy. Men det er endå meir å hente her merkar eg. Igjen er ting blitt gøy, effektane er storvegs - mykje stop motion her - og stemninga er guffen. Spesielt ei scene der musklar blir revne ut og brukt som trådar til å styre personen i eit dukketeater, dette var grøss å sjå på.

Eg føyer meg ikkje for andres press angåande mine eigne karaktervurderingar, iallfall ikkje ofte, grunnen til at eg i denne stund gir denne ein sjuar og hevar «A Nightmare on Elm Street» til 8 er fordi eg har funne meg meir til rette med desse filmane på vurderingsstigen min, som stadig byr på vanskar ettersom tal er tal og det er vanskeleg å sette tal på meiningane til ein film. Dette er ein god film, «A Nightmare on Elm Street» ligg over.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 4.7/10 (9,632 votes)

Me skal tilbake til Elm Street, og faktisk også til huset der vår Nancy frå den første filmen budde. 5 år har gått sidan den gong og familien Walsh har nyleg flytta inn.

«Freddy’s Revenge» går rett på sak, så eg ser ingen grunn til ikkje å gjere det same. Jesse Walsh, sonen i huset, opplever grusomme mareritt etter å ha tatt over Nancy sitt gamle rom. Han blir offer for ein meir utspekulert Freddy som har planar å la Jesse drepe for seg. I eit forrykande tempo i ein film som hoppar litt stakkato mellom eine natta til neste, der møta med Freddy og mareritt er det absolutt viktigaste, mistar dette den heilt store historia. Den første filmen var enkel på ein god måte, denne blir meir simpel, med vekt på negative konnotasjonar.

Dette sagt, «Freddy’s Revenge» er ein overkommeleg film, eg kjedar meg strengt tatt aldri, den klarar å presse inne masse god guffe, sjølv om det aldri blir skummelt. Humoren er ikkje så spiss som i forrige, og saman med gode rollefigurarar er det dette eg saknar mest. Den manglar nokre forklaringar undervegs som bidreg til den ujamne flyten, på ei anna side går ein ikkje glipp av dei viktigaste informasjonsbitane.

På eit lågare nivå har filmen mykje for seg, vil du ikkje bli prega av mitt syn på karakterane FØR du ser filmen (du får garantert med deg dette undervegs), så anbefalar eg deg å hoppe over neste avsnitt.

Starta ein å sjå på Jesse som ein skaphomofil som slit veldig med seg sjølv og let den onde Freddy vere det som straffar han undervegs er dette faktisk mogleg å tillegge mykje meining. Filmen er veldig suspekt, i mangel på eit betre ord, frå tidleg stadie, dette er enkelt å legge merke til. Mange sekvensar undervegs er med på å støtte opp rundt dette, ei ganske drøy S&M scene med gymlæraren i dusjen f.eks.

Skal eg trekke ein konklusjon på dette, og det vil eg, så er det at «Freddy’s Revenge» var betre enn forventa. Eg ligg nok over fleirtalet, IMDb-stemmer tatt i betrakning, og gir denne plussida av ein femmar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 7.3/10 (27,492 votes)

Eit felles mareritt dukkar opp i nabolaget, den første som får smake kniven er ei tenåringsjente som nyleg har hatt sex før ekteskapet, ganske typisk, på ein morsom måte. At ho drøymer å bli drept er ingen hindring for at drapet faktisk skjer. Vennene som også har drøymt om den skumle mannen med det brente ansiktet og fire knivblad i hansken, den etterkvart legendariske Freddy Kreuger, blir sjølvsagt ikkje trudd når politiet blir satt på saken.

Eg har altså gitt meg i gong med «A Nightmare on Elm Street», då meinar eg heile filmserien, denne filmen frå 1984 har fått sju oppfølgarar om ein skal rekne med «Freddy vs. Jason» - og det ser eg ingen grunn til ikkje å gjere, nightmareonelmstreetfilms.com har gjort det. Forvent altså meir om dette dei neste dagane.

Wes Craven sin tenåringsgrøssar har ein del for seg, det er Johnny Depp sin debutfilm og han har ei ganske viktig birolle i filmen, den som får mest tid etter Heather Langenkamp som Nancy i hovudrollen ved sidan av Robert Englund, som spelar det skumle beistet av eit «menneske», Freddy, som på grunn av filmens blanding mellom draum og verkelegheit får fantasifullt spelerom til å utføre dei mest bestialske drapa.

«A Nightmare on Elm Street» har det meste på plass, karakterar som glir fint inn i handlinga, monstermenneske av ein drapsmann, fin balanse mellom verkelegheit og overnaturlege element, ei oppbygging som passar godt til sjangeren og nok blod. Den blir for min del aldri skummel, morsom på ein pervers måte er den derimot ofte, eg synst det var ganske underhaldande.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Fem fleire filmar av, og denne gongen med, Woody Allen.

Everything You Always Wanted to Know About Sex * But Were Afraid to Ask (1972)

Basert på ei bok av David Reuben har Woody Allen fått laga ein tullete kortfilmkompliasjon om seksuelle tema. Dei ulike delene varierar i stor grad frå morsomme til middels, av det som gjorde seg mest bemerka var nok legen som blei forelska i ein armensk fjellsau, Dr. Frankenstein-kopien sitt feilslåtte eksperiment som resulterar i ein gigantisk pupp på avvegar og ei vitskapleg framstilling av dei indre kroppslege mekanismane knytta opp mot seksuelt samkven, der Burt Reynolds er blant dei tilsette i hjernen. Som heilheit blir diverre kompilasjonen småkjedeleg i lengden, Allen fungerar best når han har ei god, samanhengande handling.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Love and Death (1975)

Ein av dei meir fornøyelege filmane. Diane Keaton hypnotiserar med venleiken si og ikkje minst skodespelet, humoren ser ut til å treffe midtgolvet med mange kjappe replikkar i varierande komediestil. Filosofisk fundering over eksistensielle spørsmål går i forrykande tempo som er vanskeleg å halde tritt med, men bidreg ikkje mindre til å gi filmen meining omkring ein stor tittel som «Love and Death». Dessutan byr filmen på stadig framdrift, sirleg fornærming av Russland, slag i sida til jødedommen og Gud, Woody Allen på slagmarka og andre godbitar. Kan ikkje sei meg anna enn fornøgd med denne filmen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Zelig (1983)

Tulledokumentaren om Leonard Zelig, kamelonmannen, som forandrar seg til typen folk han omgir seg med, er utført i god blanding. Filmavis, standard tv-dokumentar med intervju og arkivfoto, det er aldri tvil om at Allen har peiling, dette er stadig, over 20 år etter, friskt redigert. Faktisk så godt at eg gir den status som favoritt tulledokumentar. Allen portretterar Zelig som fot i hose, typisk nok ein nevrotisk person, me får lære å kjenne han på avstand og litt om gongen slik som anna dokumentarfilm ofte fortel om historiske personar, dette passar perfekt. Med 1t 12min held «Zelig» seg frisk heile vegen til endes.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Broadway Danny Rose (1984)

Ein av Woody Allen sine betre filmar, han sjølv spelar manager for smørsongaren Lou som er i ferd med å gjere eit suksessfullt comeback. Mia Farrow er elskerinna til Lou. Tilsaman utgjer dei trioen sentral i historia om manager Danny Rose og hans kanskje viktigaste klient. Fortalt over bordet på ein kafé i New York er stemninga satt frå første stund, Allen er best når byen er bakteppe. 80 minuttar i svart/kvitt gir tid til ein smått nedtona komedie med ei historie som ein kan knytte seg til, definitivt ei plassering på topp 10 Woody Allen lista mi. Fin.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Shadows And Fog (1992)

1992. Svart/kvitt. Tonnevis med kjente skodespelarar i større og mindre rollar. Skoddefylt by, seriemordar, horer og sirkusfolk. På papiret har «Shadows And Fog» mykje for seg, på film er det ikkje fullt så engasjerande som det er lov å håpe på, likevel om Woody Allen held seg i tøylane og humoren handlar lite om nevrotikaren. Eg saknar den kalde kjensla av skodde og mordmysterie fange meg, men likar bilde og alt som har med kamera å gjere, måten kjente ansikt i birollar aldri tek stel fokuset frå filmen i heilheit. Skumlare film og meir spissfindig dialog hadde ikkje vore å fornekte.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Sideways (2004, Alexander Payne)

Mitt tredje møte med «Sideways» skil seg litt frå dei førre ved at eg er hakket meir oppdatert på vinsjargong og med handlinga vagt i minne kunne konsentrere meg meir om detaljar. Dette er framleis ein fantastisk film og ein eg gjerne kan sjå igjen, karakterane er humane og Paul Giamatti er perfekt som deprimert vinelskar og forfattar, sidekicket gestalta av Thomas Haden Church er vel så viktig som motstykke til Giamatti som han er den livlege i filmen. Plasseringa av filmen i California tilfører ein varme til ein film som like gjerne kunne ha blitt tragisk om satt til kalde austkysten. Anbefalt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Brick (2005, Rian Johnson)

«Brick» er ein ungdoms neo-noir med eigne vriar for å sleppe unna forhåndsdømming og samanlikning med klassisk film-noir. Som lågbudsjetts indiefilm ($500.000) kan den stolt konkurrere med kva som helst av dyrare film innan utføring. Gjensynet mitt var berikande og gav innsikt eg tidlegare mista. «Brick» kan sjåast på ulike måtar, personleg likar eg den som seriøs ungdomsfilm med kul slang, den har meir å by på for spesielt interesserte, som f.eks. om du skulle like å sjå likskapar til film-noir. Inntrykket eg har skapt i ettertid av første vising år tilbakes var vanskeleg å nå opp til, min logiske sans tilseier at eg kanskje ikkje likte den så godt som eg hugsa, og at eg difor likte den like godt denne gongen, puh. Eg anbefalar denne gjerne til dei som er på jakt etter noko friskt, smart og litt annleis.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

28 Days Later… (2002, Danny Boyle)

Cillian Murphy vakna opp splitter naken i ei sjukehusseng, lite veit han at England er folketomt etter virus har gjort menn til zombiar, elles hadde han brukt meir tid på å tenke tryggleik enn å sprade rundt i bar rompe og drikke Pepsi. Men no skal ikkje dette dreie seg for mykje om Murphy, sjølv om han etter kvart har utvikla seg til å bli ein personleg favoritt på andre grunnlag enn naturisttendensar i «28 Days Later…» Filmen er stilig utført, folketomme gater i stor skala som faktisk ser ekte ut, takka vere DV matcha bilde innhaldet. Rå zombiar blir aldri forsøkt gjort til anna enn rein ondskap her, friskt. For andre gong er dette ein film eg set stor pris på, med nok blod, nok historie og eit jamnt handlingsforløp. Eit av dei betre i sin sjanger etter årtusenskifte vil eg påstå.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Serenity (2005, Joss Whedon)

Ikkje alle filmar kan halde stand ved eit gjensyn, gudebilde av «Serenity» rakna smått for meg vel to år etter første møte. Den gongen kom eg rett frå «Firefly», men med tida har den brune frakken falma og det bar altså gjensynet med «Serenity» preg av. Tolk meg ikkje feil, eg synst framleis det er ein storarta film, men la merke at mange ting gjekk meg hus forbi rett og slett fordi hukommelsesenteret tidlegare via til «Firefly» var noko redusert. Dette bunna ut i at enkelte deler til fordel for «Serenity» som film kunne ha blitt kutta ut eller gjort tydlegare for «vanlege folk». Men nok om det, for utan pirket er dette ein storveges actionprega scifi-western med sabla god humor, originalitet som det held, Nathan Fillion er og blir eit forbilde. Det blir berre ørlite for langdryge for utanforståande og senile brunfrakkar. Sjå «Firefly» først du, om du ønske ei fin stund!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10