IMDb: 8.0/10 from 24,138 users
Solyaris største akilleshel er lengda – ei prøve Ã¥ sjÃ¥ i eit. Men den har mest godt ved seg – flott filmkunst med magisk stemning.
Pizzabudet vaknar opp på innsida av boksen, med lighter og mobil og lite meir enn småmynt i lommene.
Med innsida av ei kiste som einaste kulisse tek regissør Rodrigo Cortés oss nokre fot under bakken i filmen Buried. Ryan Reynolds spelar Paul Conroy, den uheldig innesperra i denne underjordiske thrilleren, der motspelarane blir frykta, panikken, ein lighter og ein mobiltelefon med minkande batteri.
Å lage ein over 90 minuttar lang film på eit så avgrensa område, med ein skodespelar, er tøft gjort. Sjølv om eg har sett svært avgrensa område resultere i spennande filmar tidlegare, og i utgangspunktet såg fram til Buried, kan eg ikkje nekte for at eg samtidig var veldig spent på om det kunne fungere slik premissane var her.
Buried er ein spennande film og gjer mykje ut av lite. Den skal ha skryt for å halde det gåande med nye utfordringar så lenge som den gjer, men og for å våge og lykkast i å roe ned, forvirre med mørke og stillheit og kreve tålmod ikkje alle har. Det gode med filmen er at den tek tilbake spenninga med trykkande stemning og ikkje påtrengande, grafiske framstillingar.
Alt er ikkje berre fryd med Buried. Det er spørsmål eg gjerne ville hatt svaret på, kva logikken bak deler av handlinga er. Mangel på informasjon knytt til personen Paul Conroy var heller forfriskande. Å byrje på bar bakke og bli fortalt små bitar for så å pusle bitane saman sjølv, er ein viktig del av filmen.
Om nyversjonen av A Nightmare on Elm Street har fått pes, er det i grunn unødvendig. Eg har sett gjenoppstarten av den kjære franchisen som blei til på 1980-talet, og som har husa ein av dei grusomaste filmskikkelsane siste 30 åra.
Ute er Robert Englund, og rolla som Freddy Krueger har blitt overteken av Jackie Earle Haley. Dei øvrige rollane er fylt av stjerner frå tv-seriar og mindre filmar. Borte er dei drygaste klovnefaktene frå tidlegare, men eg synst heller ikkje filmen tek seg sjølv for seriøst.
Stemninga er rett i tida: Mørk og dyster, med mørkeraudt blod og mangel pÃ¥ lys. A Nightmare on Elm Street siktar mot Ã¥ vere ein skikkeleg skrekkfilm, og klarar Ã¥ styre unna horrokomedie-fella. Her kan lite eller ingenting skuldast dumme ungdommar, for Freddy er bÃ¥de smart og har ein klar fordel framfor dei — han drep medan dei søv.
Den som held filmen tilbake er først og fremst uengasjerande ungdommar, desse er bÃ¥de for like kvarandre og ein bryr seg aldri om at dei dør. Ein fordel eg hadde var at eg kjente igjen fleire frÃ¥ tv-seriar, og soleis fekk nokre knaggar Ã¥ feste ansikta pÃ¥. I tillegg er ein nyversjon av ein sÃ¥ god film som A Nightmare on Elm Street frÃ¥ 1984 heller unødvendig for dei opplyste. Men eg unnar nye unge Ã¥ fÃ¥ ta del i kva Freddy Krueger er, og nyversjonen er greitt til dette formÃ¥let — og til inntening.
Ei gruppe leigesoldatar blir hyra til å utføre eit oppdrag i den brasilianske jungelen, men blir dolka i ryggen av oppdragsgivaren etter utført oppdrag. (Les vidare under bildet).
For å skrive den korte setninga før bildet var eg nøydd til å lese meg opp igjen på filmen på IMDb. For The Losers er ikkje meir enn ein lunken actionfilm utan den store handlinga eller dei mest spektakulære sekvensane. Den er mest av alt keisam, og prøver for hardt å vere tøff.
Lettfordøyeleg actionfilm er ein fin ting, men det finst ei rekkje krav der alltid nokon må vere oppfylte for at filmen skal lukkast. The Losers er klar over dette, men viser for tydeleg at den siktar mot desse. På grunn av dette feilar mellom anna humoren, som var den biten som faktisk kunne ha redda filmen.
Luke nr. 14. Åtte kvinner og ein død mann, det er utgangspunktet for «8 femmes», ein adapsjon av eit skodespel som kryssar krim og musikal. Åtte kvinner, dei fleste i familie med kvarandre, blir tvinga til å forlenge samhaldet i nærvær av kvarandre då mannen i huset blir funne drepen. Vidare følgjer ei nesten to timar lang førestilling der kvinnene prøver å avsløre kven av dei som kan vere mordaren, for det er klart at ingen andre har hatt moglegheita.
Innesnøa og med kald stemning seg i mellom, «8 femmes» er ei framsyning av slu kvinner som manipulerer, hatar og elskar kvarandre, sjølv om det ofte er vanskeleg å definere den eigentlege naturen til karakterane. Studie av kvinnene som med dramatisk endring i humør like gjerne kunne hatt ti døde menn i etasjen over som ingen utan å oppføre seg annleis, blir både fascinerande og tidvis rimeleg keisamt. Mordet forsvinn i bakgrunnen og det er lite igjen som gjer dette til ei samanknytt filmoppleving. Dei musikalske innslaga er fine, om enn meir små pausar av lite kraftfulle songar enn noko anna.
Resultatet er ein altfor lang film om litt for lite, når mordhistoria må bli avslutta sit eg ikkje igjen med interesse for verken løysing eller utfallet til eventuelt skuldige og uskuldige som har fått pepar undervegs. Godt skodespel av kjente franske skodespelarinner er blant det positive, så å mislike «8 femmes» er ingen alternativ for min del heller.
Luke nr. 5. «The Babysitter», «Stop Me», «Silent Night, Evil Night» og «Stranger in the House» er alle titlar denne filmen har hatt i enten produksjons- eller distribusjonsfasen. Heldigvis er ikkje resultatet så vinglete. Seinare har den fått behalde namnet «Black Christmas», som var den opphavlege kinolanseringstittelen.
Kanadisk slasher sett til juletider i eit søsterskapshus: Ein ukjent person terroriserer jentene med obskøne og skrekkelege telefonoppringingar, og går etter kvart i gang med å ta dei av dage, ei etter ei. I filmen får me fylgje både jentene og mordaren, sistnemnte i gjennom replikkar åleine. Filmen har gjort ei greie ut av lite musikkbruk og utprega skuggebruk, så det blir trykkande og skremmande framfor bråk og bøtter av blød som mange nyare slasherfilmen ofte set si lit til – som i grunn går godt an òg!
Det er ein spennande film, trass i logiske brestar gir den eit inntrykk av å vere meir enn show utan story. Margot Kidder var den som gjorde best inntrykk på meg, og spelar vindunderleg bøllete og godt full. Resten av gjengen gjorde moderat inntrykk, sjølv om Olivia Hussey har null problem med å bære det meste av filmen vidare.
Skikkeleg julestemning kom eg kanskje ikkje i, men god film var det.
Det er vanskeleg å ikkje like Billy Wilder, med sine gode filmar som «Some Like It Hot», «The Apartment» og mange fleire. «Witness for the Procecution» er ingen unntak og går lett inn i varmen som ein av dei verkeleg gode, gamle rettssakfilmane, forsåvidt den andre berre dette året. Charles Laughton er eit namn eg for alvor har lagt på minne, ein mann som gjer den briljante advokaten Wilfrid Robarts. Komikken rundt helsa hans er berre ein av fleire ting som gir filmen ekstra dimensjonar og får den til å utmerke seg. Agatha Christie gir også enkelte forventingar til oppbygginga.
Eg har lese boka, så det å forholde seg til filmen skulle bli interessant. Men så gjekk det utan problem, noko som i og for seg var det eg håpa. Filmen kutta ut ein haug med detaljar som er essensielle i boka, men det kjem den til gode, for det blir ein film til det fulle framfor ein film for adapsjonen sin del. Forskjellane undervegs er nok til å gjere det friskt, og til at eg aldri blir sittande å tenke at boka var betre. Ein svensk thriller på sitt beste er resultatet, med rom for innleving og nakkereisande reaksjonar.
Buster Keaton er delvis kinomaskinist og delvis detektiv i denne 45 minuttar korte saken. «Sherlock Jr.» byr på nokre minneverdige slapsticksekvensar og viser ein Buster Keaton i toppform. Mannen har ingen bowlerhatt og bart, men er heilt der oppe i lag med Chaplin. At denne filmen er 85 år betyr ingen ting, humoren er tidlaus. Det einaste som ikkje strekker til er nokre få deler av filmen som dreg litt ut, og får 45 minuttar til å virke lenge, men sett «Sherlock Jr.» i heilheit betyr det lite. Denne er i lag med «The General» ein apetittvekkar inn til Keatonverda.
Førpremiere av «Moon» på Trondheim Filmklubb, som kanskje dukka opp i Noreg etter nyttår. Ein scifithriller satt til månen, med Sam Rockwell i hovudrolla som vedlikehaldsarbeidar av gruveoperasjonen som månebase er bygd opp for å drifte. «Moon» er like mykje ein thriller for alle som ein film som frir til fans av scifi. Den lykkast på alle område og det endar i ei ganske komplett kinooppleving, den er underhaldande, pirrar nysgjerrigheiten, set fart i dei små grå både under og etter filmen. Den er spennande og lykkast med ein liten dose humor. Duncan Jones lukkast godt med ein knallsterk debutfilm.