IMDb: 5.9/10 (1,679 votes)

Duplass-brørne er snart aktuell med komedien Cyrus, med Jonah Hill, John C. Reilly og Marisa Tomei. Og sjølv om dei insisterer på å ikkje selje seg til storfilmane (Total Film), er skilnaden stor til B-lista i Baghead. (Les vidare under bildet).

Så mens eg ventar på Cyrus, gjekk eg inn for å sjå meg opp på dei tidlegare filmane til Jay og Mark Duplass. Baghead som er den andre av dei to langfilmane dei har laga før 2010, handlar om ein vennegjeng som skal på hyttetur for å skrive filmmanus i lag. Filmen går mellom å vere komedie, skrekk, drama og romantikk ofte nok til at ein aldri heilt slår seg til ro med det eine eller det andre. Dette kan forvirre nokon, men for dei som vel å setje pris på det, er filmen udefinerbar og open nok heile vegen til at ein kan bli overraska av tilsynelatande enkle vriar.

Handhelde kamera og minimalt med stemningsbyggande musikk gir assosiasjonar til lågkostnads amatørfilm. No verken kosta eller tente Baghead inn store summar (ved si avgrensa kinolansering), men filmen får like fullt fram ei interessant og underhaldane handling. Skodespelet er ikkje i verdsklasse, men det manglar verken på kjemi eller kjensler, og det går godt i lag med filmen som heilskap.

Eg visste ikkje kva eg skulle forvente av Baghead, men får meir enn eg hadde rekna med. Det er ikkje ein film i verdsklasse, men likevel ein solid sak med amatørpreg og god sjangerblanding.

IMDb: 6.7/10 (14,170 votes)

Eg var først meint å introdusere Steve Carell, påpeike at han utover nokre få gode filmar, har vore med i mykje dårleg. Dette skulle gå over til å gjelde Date Night, og til samanliknast med innsatsen Carell og Tina Fey gjer i filmen. Men etter å ha gått gjennom filmografien til Carell, innsåg eg at han har spela i nok gode og middels gode til at det var urettferdig å vinkle karrieren hans som beståande av halvparten gode og halvparten eller fleire dårlege filmar. (Les vidare under bildet).

Poenget mitt med dette var som følgjer, å påpeike at Date Night ikkje gjorde spesielt godt inntrykk. Med unnatak av eit par småhysteriske scener og flotte realiseringar om giftarmålet Carell og Fey portretterer i filmen, var dette ein film der vegen til pauseknappen var kort. Difor gjer det meg heller ingenting, når eg no skriv om filmen, å oppsummere deler av handlinga i detalj for å få fram dette.

For å tilføre nye inntrykk i eit ekteskap som er grodd fast i ein slitsam kvardag, tek Carell med Fey på restaurant i Manhattan. Der utgjer dei seg for å vere eit anna par for å ta ein reservasjon på ein travel restaurant. Ved bordet, sjølv om det betyr ulykke, skålar dei med tomme vinglas. Dette får følgjer. Dei blir jaga gjennom byen av kriminelle og rotar seg borti mafia og bestukne politimenn.

For å få plass til alt som skal skje undervegs, er det halde tilbake på intellektuelle dialogar, noko som helst slags form for dveling ved seriøse poeng og eventuelt andre ting som kunne ha tilført djupn til komedien. Eg forventa ikkje dette i utgangspunktet, men det betyr ikkje at filmen er god utan.

IMDb: 5.6/10 (1,440 votes)

Ian vil ha skilsmisse kona, Louise, og har tenkt å sei det i eit brev. Men Louise som kjem heim tidlegare enn det som var meininga, og får lese brevet mens Ian framleis er der, godkjenner ikkje dette.

Serious Moonlight er ein film som baserer seg mest på dialog, og har relativt få sceneskifte eller anna handling. Ian (Timothy Hutton) er for det meste teipa fast i ein eller anna møbel, medan Louise (Meg Ryan) spring rundt, og prøver å ikkje framstå som for galen i den gale rolla.

Eg har ingenting i mot ein film drive av dialog, og denne har òg eit godt utgangspunkt i eit seriøst tema, og ei handling som botnar ut i gode intensjonar. Men det komiske er på langt nær så godt gjennomført som det tematiske, og desse to delane krasjar. Serious Moonlight endar opp med å bli ein tåpeleg komedie, der den seriøse stemma såvidt, i blant, klarar å bryte seg fram, men ikkje nok. Det er i grunn veldig synd, for dette er ein film med potensiale.

Adrienne Shelly har skrive manus, men fekk aldri regissert filmen sjølv, grunna sitt eige dødsfall. Hadde ho fått gjort det, kan det hende komedien hadde blitt løyst annleis, og filmen hadde blitt betre, meir i tråd med det gode resultatet ho oppnådde med Waitress.

IMDb: 6.8/10 (12,038 votes)

I serien “kjente skodespelarar i ungdomsfilm frå 1980-talet” har me no komen til Val Kilmer, og den andre spelefilmen hans, Real Genius.

Chris Knight (Kilmer) er eit dovent geni og ei bråkebøtte, forma av den gradvise opplysinga om at livet er meir enn berre arbeid. Då ein lovande, ung elev dukkar opp på universitetet der han forskar på ein ny type laser, ser han seg sjølv i eleven, som yngre og uvitande for det meste utover det reint faglege.

Real Genius handlar om å ha det artig: feste og slå seg laus, men ikkje miste fokus på utdanning. Den skal vise at alle kan ha det gøy, til og med den stereotypiske nerden. Så har filmen fletta inn ein handling som dreiar seg om militære, pengar og bruken av laserteknologien dei smarte studentane hjelper til med å utvikle.

Martha Coolidge, som debuterte som regissør ved sidan av Nicolas Cage i hovudrolla til Valley Girl, har lykkast betre med denne enn debutfilmen sin. Real Genius har mange gode vitsar og Kilmer viser seg frå ei god side. Handlinga som skal bygge opp spenninga etter kvart i filmen, er den delen der dette fell litt gjennom. Og sjølv om ikkje forventingane her var så høge, så trekk det ned at filmen utover i siste del, støttar seg så mykje til ei altfor føreseieleg utvikling.

God komedie, mindre god spenningsfilm. Ein film som byrjar bra, men ikkje klarar å køyre løpet ut.

IMDb: 6.0/10 (4,784 votes)

Ein gong for lenge, lenge sidan, var Nicolas Cage ung. Året var 1983, då han debuterte i ei hovudrolle som Randy i ungdomskomedien Valley Girl. I 1982 hadde han fått skjermtid i Fast Times at Ridgemont High, og året før der igjen var han såvidt innom TV i Best of Times. Men med Valley Girl var han på plakaten for fullt.

Filmen omhandlar ein romanse mellom ei valley girl (Foreman) og ein fyr frå byen (Cage). Omgrepet valley girl oppstod kring ein stereotype middelklassejenter frå San Fernando Valley i California, og er ei type jente som mellom anna er oppteken av det materielle og er sjølvsentrert. Omgrepet har spreidd seg, men filmen tek plass i San Fernando Valley, dit Cage kjem i møte med Foreman på ein fest han og kameraten krasjar.

Romansen i vekst er den mellom to motsetnader, og i mellom dei står det meste av venner, uheldig trøbbel og eks-kjærastar. Det er altså duka for nok av intrigar, men dei to hovudrollane er diverre ikkje spennande nok personar til å gjere dette gripande. Til ei viss grad er stereotypane som Cage og Foreman portretterer ein artig observasjon i seg sjølv, men der filmen skal fange er det ei rift i garnet, og det blir like uinteressant som metaforane mine.

IMDb: 6.0/10 (1,873 votes)

Michael har fått eit brev frå ei beundrarinne. Han håpar og trur det er Debbie, jenta han likar, og får den felles venninna Toni til å overlevere eit eige komponert brev. Så hamnar brev på avvege, og alt blir berre kluss.

Filmen si handling kan verke litt enkel, mykje på grunn av at me som publikum raskt skjønnar kven som har sendt det første brevet, og at forviklingane undervegs ballar på seg etter eit kjent mønster. Det som reddar «Secret Admirer» frå å bli ei tidtrøyte er ein slask i hovudrolla, til tider idiot og stein dum.

Michael (C. Thomas Howell) likar Debbie, trass i at ho ikkje er spesielt likande, sett bort frå eit pent ytre. Han er fullstendig fortapt i denne overflatiske forelskinga si, og overser alt anna. Så er det Toni (Lori Loughlin), som skriv om breva til Michael, dette snur utviklinga i ei retning som liva til desse ungdommane ikkje er meint å ta, ut i frå deira plassar i eit fiksjonunivers av denne typen. Men det er når breva som blir sendt rundt hamnar i fanget hjå foreldra til Debbie og Michael, og kjensler oppstår på tvers av ekteskapa, at filmen blir krydra med komisk augeblikk. Desse hindrar den i å gå seg tom i løpet av ein halvtime.

Kompleks, men ikkje fullt så kompleks likevel, kan filmen seiast å vere. Den leverer meir enn forventa, og det er nok til at den gir eit godt inntrykk. Dessutan er det morosam, og Lori Loughlin, er heller ikkje å fornekte. Undervurder aldri den søte jenta i amerikansk ungdomsfilm frå åttitalet. At Kelly Preston spelar akkurat same type jente, i same type rolle, som i «Mischief», ungdomsfilmen frå same årstal, er ein liten bonus for den sjangerinteresserte.

IMDb: 5.9/10 (4,103 votes)

Terry er blant dei penaste og mest populære jentene på skulen. Når ho vil hevde seg i ein konkurranse mellom journalistar i lokale skuleavisar, er inntrykket hennar at utsjåande blir eit hinder for at ho skal bli teken seriøst. Det er på tide å kle seg om!

Ein hårklypp og herreklede er alt som skal til for å forvandle vakre Terry (Joyce Hyser). Byte av skule og nye venner følgjer etter kvart, og det blir fort klart at dette er ein film som er ute etter å vise for ungdomen, at ting ikkje alltid er slik som ein trur dei er, når ein er ungdom. Passe gøy er det uansett, Terry hamnar i ein del kniper som krev glupe eller frekke utvegar, og denslags blir det komedie av.

Som med mykje ungdomskomedie går ikkje dette så djupt, og utfoldinga av handlinga ligg aldri langt unna det forventa. Det blir heller aldri eit minus, for filmen legg ikkje spesielt vekt på overraske. Det enkle plottet kring kjønnsskifte i utkledingsforstand er åleine godt nok til å bere ein film av denne sort.

Enkel moro og ein komedie som har noko den vil seie, som trekk litt opp, sjølv om eg ikkje ser på bodskapen som noko nytt for min del. Artige karakterar og ein del episodar som gjer inntrykk undervegs, reint komisk sett.

IMDb: 6.3/10 (12,038 votes)

Francis Ford Coppola er mest kjent for å ha laga filmar som The Godfather, The Conversation og Apocalypse Now! Men ved sidan av dei gode har han òg laga fleire ikkje fullt så gode, og ca. i det leie er det me finn «Peggy Sue Got Married».

Det er gjenforeining, 20 år etter high school, og Peggy (Kathleen Turner) har nyleg forlate mannen sin, Charlie (Nicolas Cage). Eit anfall under samlinga sender Peggy inn i ein slags koma, og ho får ein sjanse til å leve opp igjen ungdomstida.

Filmen viser kva Peggy, med fleire år som vaksen, ville ha gjort annleis om ho fekk sjansen. Den er òg rettferdig mot påverknader som miljø og eigen kropp har på Peggy, som i utgangspunktet trur ho veit betre, på grunn av den eigentlege alderen.

Sett til både 1960- og 1980-talet blir denne filmen ei blanding mellom retro ungdomskomedie og vakse drama. Ved å la Peggy behalde minnet sitt, og utnytte idear til oppfinningar som etter 1960 har gjort folk rike, kjem filmen såvidt innpå problemstillinga kring alle dei faktorane som spelar inn for at endring skal skje. Men det blir stort sett leiking med tanken, for det meste av fokuset til «Peggy Sue Got Married» ligg på det å vere open og våge å trå utanfor dei trygge råmene sine, for kanskje å finne livet betre utanfor.

Filmen lukkast i å preike om toleranse, og er til ei viss grad interessant når det kjem til Peggy, som har kunnskap om hendingar fram mot 1980-talet. Utanom dette er det ikkje all verden å hente, litt komedie og eit kurant drama. Ikkje blant dei skarpaste til Coppola, men framleis over middels.

IMDb: 5.4/10 (2,412 votes)

Corey Feldman og Corey Haim, eit legendarisk par når det kjem til tenåringsfilm på 1980-talet, sjølv om dei berre spela i tre filmar i lag før 1990.

I «Dream a Little Dream» har Feldman fått hovudrolla, medan Haim blir skyvd til sides som birolle og venn. Filmen føyer seg inn i rollebytesjangeren, og handlar om ein gammal mann som tek kroppen til Feldman.

Filmar om rollebyte er stort sett føreseielege, så innpakninga og komedien blir i større grad enn dei vanlege tilpassingsproblema personen møter, avgjerande for om filmen lukkast. «Dream a Little Dream» har eit opplegg rundt fantasi og draumar som blir for mykje av det gode, og som øydelegg flyten i filmen. Det lovar heller ikkje godt når dei ti første minuttane kjennest ut til å vere tilfeldig redigering som møter kryssklypping. Dei brukar så lang tid på å bygge opp mot at noko skal skje, at det går over frå spenning til avriving av hår av håpløyse.

Sagt med andre ord ligg dette eit stykkje unna fullkommen, god film. Men Corey Feldman i hovudrolla leverer, om ikkje Oscarrolle, så iallfall alt eg forventar av ungdomsskodespel i tenåringskomedie. Han er både eit klisjéprega 1980-tals ikon, tilfeldig kul og har ei side ved personen sin som skil han ut, eit snev av alvor i eit slaskete uttrykk, som gjer at dette blir meir enn ein tom tosk.

IMDb: 6.3/10 (1,765 votes)

I havet av tenåringsfilmar frå 1980-talet er det fleire som har henta inspirasjon frå barndomen til ungdomskulturen. James Dean, rock ‘n roll og swing, 1950-talet er lett å idyllisere på film, med ein samla ungdomsskare, der livet dreiar seg om drive-in-kinoar, diners og dating fredags kveld.

«Mischief» føyer seg inn i rekkja, og har mellom anna fleire likskapstrekk med «Rebel Without a Cause», som den stadig refererer til. Ved sidan av å handle om ein ny ungdom i byen, bilkøyring og motorsyklar, er dette ein film om 17 år gamle Jonathan, som gjennom eit nytt vennskap blir pressa til å utfordre det pysete, kvardagslege seg. Som mykje anna tenåringsfilm frå 1980-talet handlar det om å debutere, og ein klossete veg dit. Har du ei pyse og ein ny, tøff ungdom i byen, så har du òg den lokale bølla som slepp unna med mobbinga si.

Dei aller største stjernene er fråverande i «Mischief», men filmen lykkast godt utan. Som periodefilm er den passe idyllisk, utan at det går utover handlinga. Handlinga er ikkje den mest originale, men den engasjerer meir enn den gjennomsnittlege tenåringskomedien, og har ingen tydelege svakheiter heller. Heilskapleg sett ting i lag her og resultatet er tilfredsstillande, og ikkje negativt prega av tiåret den blei laga i.

Til informasjon: No set eg stor pris på både film som tydeleg skin gjennom som “typisk 1980-tals” og meir tidlaus film frå perioden, så det er ikkje noko eg nødvendigvis trekkjer ned på, verken det eine eller det andre.