User Rating: 5.0/10 (5 votes)

Rasmus er fyrvoktar og held til åleine eit stykke utanfor sivilisasjonen. Ein dag driv det ein båt inn i bukta og i den ligg det ei pen, ung kvinne.

«Rasmus, for et latterlig navn!»

Kvinna ombord i båten er Nina. Nina har røymt frå ein kvileheim og er ettersøkt av både ektemann og politi. Ramus let mot sin vilje overtalast til å la Nina vere over natta, og før han får sukk for seg let han overtalast igjen. Kjenslene bryggast opp før han får kontroll over dei.

«Jeg har så lett for å bli glad i noen, men du må ikke bli for glad i meg.»

Utan å ha sett nok Ingmar Bergman til å verken bekrefte eller avkrefte det fekk eg høyre at denne innehar likheiter til bergmansk film. På overflata er øya på høgsommaren ein svært idyllisk stad som heilt fortreffarleg er fanga på film av ein dyktig fotograf, under overflata ulmar det av mørkare og meir innvikla personlegheiter som gjer dette meir enn til ein lett sommarflørt.

Skodespelarmessig har eg ingenting nemneverdig å utsette på denne, dialogen er stort sett av det stivare, formelle slaget, men det er ein tidssak (norsk film, 1950-talet) som er ganske lett å komme over og som eg fort finn ut at passar utmerka til skodespelet karakterane driv for kvarandre, då spesielt Nina ovanfor Rasmus. Eg lærer meg altså å sette pris på dette etter kvart.

At «Høysommer» ved eit par plassar kan kjennast litt for lang er det einaste eg blir brydd av, elles er den ein fin film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.9/10 (1,715 votes)

«Buddy» er ein norsk godfilm, den er morosam, har varme og skodespelarar som stort sett gjer ein god jobb.

I ei leiligheit på Tøyensenteret har Kristoffer (Nicolai Cleve Broch) og Geir (Aksel Hennie) flytta inn hjå Stig Inge (Anders Baasmo Christiansen), Kristoffer og Geir jobbar med å henge opp boards for Norboards og er elles bestevenner. Ved sidan av jobben fører Kristoffer videodagbok og det er ei kopling mellom mista opptakstapar og TV2 som vil styre filmen.

Minst like viktig som skildringa av Kristoffer og Geirs vennskap utover TV2-forløpet er Stig Inge si rolle som den nye romkameraten og vennen, Geirs fortid og Kristoffers turbulente kjærleiksliv som vaiar i mellom Elisabeth (Janne Formoe) og Henriette (Pia Tjelta).

I det heile byr ikkje «Buddy» på store overraskingar, karakterane får tildelt sin plass og sin historie tidleg og det som skjer utover er forventa. Uansett handlar ikkje dette om originalitet, i sjiktet romantisk komedie som den høyrer til er den ein solid produksjon, innslag av klisjear er fleire, men ikkje spesielt øydeleggande. I dei mest dramatiske scenene viser diverre enkelte skodespelarar sine dårlege sider. Men forutan det er blandinga av alvor og humor god og heilheitleg likte eg «Buddy» ganske godt, betre enn håpa på kan eg også nemne.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.5/10 (7,377 votes)

«DC animated universe» er ein term som står for ulike animerte tv-seriar som deler kontinuitet innan DC-universet, samt enkelte spin-off filmar. I løpet av 10 år kom det fire slike filmar frå Warner Bros., alle om flaggermusmannen, ein femte film om Justice League blei lagt på is og sidan 2003 har det ikkje skjedd noko på denne fronten, lite sannsynleg er at det vil skje noko i tiden framover også, då DC og Warner Bros. i fjor starta «DC Universe Original Animated Movies»-satsinga som står på eigne føter utanfor animerte tv-seriar.

«Batman: Mask of the Phantasm» er første film ut i rekka, handlingsforløpet er satt til 1950 eller 1960-talet etter bilar, kle og bygningar å dømme. Teiknestilen passar godt med sine litt klosseaktige ansikt og harde kantar. Av skurkar finn me både The Joker og The Phantasm, men i motsetning til Spider-Man er jo aldri Batman så enkelt som å jakte ned og sloss mot ein superskurk (ikkje stygt meint, Spider-Man-filmane er fine dei). Handlinga involverar også mafia, pengeutpressing, ein del flashback til korleis flaggermusmannen blei til - som står seg både forskjellig frå og ufullstendig i forhold til «Batman Begins» (igjen, forskjell er berre bra det).

Filmen byr ikkje på nokon wow-opplevingar, men har eit godt driv og ei god stemning. Mark Hamill gir stemma til The Joker, og sjå at denne karakteren fungerar så godt i denne historien som i Tim Burtons «Batman» frå 1989 bekreftar ovanfor meg at mykje av grunnen bak suksessen i denne karakteren er at den simpelt hen er ei genial oppdikting, og eg gledar meg endå meir til å kunne sjå Heath Ledger gjere den i «The Dark Knight».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.5/10 (2,915 votes)

Bollywood er eit relativt uutforska område for meg, antall sette filmar frå India kan teljast på ei hand, noko eg finn finurleg då eg har likt alle godt nok. «Om Shanti Om» er hittil den mest typiske eg har sett, ut i frå bilde eg har danna meg av den typiske Bollywoodfilmen, ein standard dei andre filmane eg har sett i ulik grad har styrt unna. Om dette gjer «Om Shanti Om» til ein erketypisk Bollywoodfilm er likevel tvilsomt, sett behandlinga av filmproduksjonen i historien og den ofte veldig klare merksemda på tekniske grep. Å kalle det metafilm vil bli for sterkt, men det finst i blant snev av likheiter.

«Om Shanti Om» fortel historia om personen Om før og etter reinkarnasjon. Me startar 30 år tilbake i tid og møter han som Om Prakash Makhija, eit lite namn på rollelistene og utelukkande i enkle rollar. Etter reinkarnasjonen, ei tid satt til dags dato, møter me Om igjen som superstjerna Om Kapoor som har alt den tidlege Om drøymte om.

Elles involverar dette filminnspeling, mord, songnummer, masse humor, verdens største filmstjerne Shah Rukh Khan (SRK), mange andre indiske stjerner, fiksjonelle grep og meir enn nok til å fylle 2t 42min. Å fortelje filmens forløp ser eg på som ganske unødvendig, det er like greitt å ikkje vite for mykje på førehand. Personleg likte eg dette veldig godt, det var alt eg forventa og meir til. Masse god humor og faktisk spenning då eg aldri heilt visste kva retning ting ville ta, det skal nemnast at eg stilte ganske blank på kunnskapar om både folka i filmen og filmens handling på førehand.

Det er duka for ei god filmoppleving om du faktisk ønsker det.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.7/10 (2,502 votes)

«Smart People» hadde potensiale i frå første stund eg såg klypp frå filmen, ei ung og smart Ellen Page, ein halvfeit og miserabel Dennis Quaid, eit stykke gammal Saab og Thomas Haden Church - den siste kombinasjonen sist sett i den eminente «Sideways», men det skal ikkje handle om vin denne gongen.

Lawrence Wetherhold (Quaid) er den misantropiske enkemannen av ein professor som underviser i engelsk litteratur og vektlegg intellekt framfor kjensler i folka han ferdast i blant. Elendig på namn og ansiktsgjenkjenning er han mindre populær blant studentane. To barn i slutten av tenåra og eit bilde på skrivebordet vitnar derimot om ei betre tid. Eit sjukehusbesøk og møte med den kvinnelege legen Janet Hartigan (Sarah Jessica Parker) kan bli vegen tilbake til lykke, men den vil i sofall bli vanskeleg.

Ved sidan av har den ambisiøse og skuleflinke dottera (Page) vanskeleg med å slå seg laus og blir nærmast eit prosjekt for Wetherholds adopterte bror (Church) å opne verda for, Church er i sitt ess som den fattige adoptivbroren viss det å leve livet er viktigare enn å sikre seg jobb og bustad, perfekt når Wetherhold treng sjåfør til Saaben etter sjukehusbesøket. Church blir likevel aldri ein parodi på den verste slauren og viser fleire sider ved ein karakter som passar utmerka blant mange kompliserte karakterar i det som er ein fortreffeleg film.

Den største faren her var at «Smart People» skulle trakke opp igjen for mange gamle spor, meir enn ein film har dratt opp den middelaldrande misantropen som kjem til eit punkt i livet der han enten blir nødt til å ta eit oppgjer med seg sjølv enten for å komme seg vidare eller ufrivillig når han hanmnar midt oppi ein situasjon. Slik blei det altså ikkje, for meg blei dette både ei ny og god filmoppleving, det er her gjort ei blanding av (på eit plan) ein dysfunksjonell familie og gretten gubbe. Solide prestasjonar over heile linja av folk eg likar å sjå på skjermen var også med på å trekke opp. Elementa kan virke kjente, men blandinga er ypparleg.

«Smart People» blir ei lita anbefaling frå mi side til den som likar blandinga av drama og komedie, med vekt på drama og innslag av romantikk, men aldri sukkersøtt eller bygd opp som om alt før slutten var verdt null.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.4/10 (66,532 votes)

«Mr. & Mrs. Smith» såg eg tilbake i januar, 2006, den gongen gav eg 6 av 10 og var generelt fornøgd med underholdninga, men må ha meint at den mangla det ekstra som skulle til for løfte den opp i den gode klassen. Av positiv omtale skreiv eg følgande:

Ein av dei betre spenningskomediane eg har sett. Full gass tvers igjennom. Og med eit glimt i auge frå både Angelina Jolie og Brad Pitt.

Når eg no føretok eit gjensyn, og det som mi første Blu-Ray oppleving, merka eg at dette var blitt ein betre film enn det inntrykket som var lagra i hukommelsen, og at dei positive orda eg har sitert står sterkare. At dette var ei oppleving i høg oppløysing lot ikkje til å imponere meg spesielt, eg la meg på tanken at det er slik det bør vere på eit stor televisjonsapparat; klart og tydeleg bilde.

Doug Liman har gjort litt av kvart, han regisserte den første Jason Bourne-filmen, streifa innom tv-regissering med bl.a. «The O.C.» og eit feila pilotprosjekt av eit forsøk på å føre «Mr. & Mrs. Smith» til amerikanske tv-skjermar i 2007. Han gav oss nyleg «Jumper», ein diskutabel film ser det ut til å vere. Med «Mr. & Mrs. Smith» har han spelt dei rette korta og gir oss ei god blanding av spenning og humor. Brad Pitt og Angelina Jolie spelar ekteparet der begge er leigemordarar og held dette skjult for kvarandre. Me møter dei i ekteskapsrådgiving og får herifrå fortalt historia om møtet som førte til giftemål og no har utvikla seg til å bli eit kaldt forhold. Litt etter litt blir liva deira bretta ut for oss og etter eit dobbeltbooka oppdrag der både John og Jane Smith er tilstades begynnar dramatikken.

«Mr. & Mrs. Smith» kunne fort blitt ei gjennomsnittleg affære hadde det ikkje vore for den stødige behandlinga av manusskriptet og eit glimrande samspel mellom Pitt og Jolie. For å ta Liman først, det han har gjort er å legge eit lok på det heile, halde det dempa utan å fjerne verken framgong eller humoren. Det finst tallause stader der ei one-liner kunne ha blitt plassert og enten tatt fokuset frå den nettopp velfortalte vittigheita eller ruinert den, i staden let Liman (ev. medarbeidarar) det vere eit pusterom der du så tydeleg forventar noko, men endar opp med å gi det som nettopp skjedde ein ekstra tanke. Mange små, bevisste val gjer at dette ikkje endar opp på motorvegen.

Kontrasten mellom samlivet i forstaden og jobbane er mykje av poenget og kunne, viss eg skal pirke, vore endå skarpare. At det er prega av ein del forbrukarvarer er nok vanskeleg å komme unna, men den verste glorifiseringa av forstaden er til all glede utelatt då Pitt og Jolie så godt klarar å framstå som dyktige i «forkledninga» som vanlege folk og samtidig så falske då me har fått sjansen til å bli fort, men godt kjende med dei tidleg i filmen som heilt meir og/eller anna enn typisk, rik middelklasse.

Det er mykje bra å hente her, men ein optimal film er det nok ikkje. Etter kvart mista eg konsentrasjonen, den blir for lang i enkelte parti, sjølv om oppbygginga virkar rett i mine auger. Me har ein del folk som ikkje klarar å gjere birollane til dei små sidestykka som «Mr. & Mrs. Smith» kunne ha vore tent med i denne lengda. Eg har ingen svar på løysinga, men forslag som å gi dei meir tid ved sidan av Pitt og Jolie eller køyrt dei endå lengre i bakgrunnen streifa meg, mellomtingen Vince Vaughn har hamna i er nesten litt forvirrande, for han virkar ikkje viktig på nokon måte, men har likevel nok skjermtid. Adam Brody som målet i oppdraget som blir dobbeltbooka gjer ein storvegs rolle som me ser altfor lite av. Vel, poenget er, ingen toppfilm, men fortsatt god altså.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.1/10 (5,064 votes)

«The Red Shoes» hadde ingen skodespelarar eg var kjent med, er laga av to menn (Powell og Pressburger) som eg har sett ein knapp film av tidlegare, og skulle handle om eit relativt uutforska tema, ballett.

Den første av dei ni filmane i DVD-boksen «The Powell & Pressburger Collection» (det finst fleire variantar) eg såg var «A Matter of Life and Death», ein på mange måtar fin film som eg likevel ikkje klarte å engasjere meg i det store for. «The Red Shoes» blir såleis den første i samlinga som gir meg eit verkeleg ønske om å utforske samarbeidet mellom Powell og Pressburger vidare.

Her handlar det altså om ballett. Moira Shearer spelar ballerinaen og Marius Goring komponisten som ca. samtidig blir teke inn i varmen hjå den store ballettimpressarioen Lermontov (spela av Anton Walbrook). Dei møter stor suksess og som publikum får me oppleve store mengder av dansinga og musikken som skal vere årsakene til denne. «The Red Shoes» er såleis ein svært rik film på inntrykk, der ideen omkring suksessen ikkje blir tatt for gitt, snarare delt. For å ikkje gjere dette for sært har hovudstykket me ser mest i frå blitt basert på eit eventyr av Hans Chr. Andersen, eit folkeleg val.

Det eg gledar meg mest over ved denne er fantastisk skodespel, Anton Walbrook viser mange sider ved den strenge Boris Lermontov og Moira Shearer har føter av fjær og ansikt som ein sukkerklump. At filmen sitt visuelle fargesterke uttrykk er til å bite i kan eg heller ikkje nekte for, dette går sant saman med, skal eg sei oversminka, skodespelaransikt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.0/10 (4,141 votes)

Med Audrey Hepburn og Fred Astaire, regissert av Stanley Donen og gjort i fargerike omgivelsar fanga på Technicolor-film. «Funny Face», ein romantisk komedie musikal frå 1957 om møte mellom intellekt og den glamorøse modellverda.

Hepburn spelar ei smart, men sky jenta som jobbar i ein bokhandel. Under eit påtrengande photoshoot i bokhandelen for motemagasinet Quality Magazine blir fotografen (Astaire) obs på (Hepburns karakter) Jo Stockton. Redaktøren i magasinet synst Jo har eit rart ansikt, men let seg overtale til å gjere Jo til bladets nye ikon.

Til å vere musikal føles det som om synging er sparsommeleg brukt, det har å gjere med at dei heller er godt plassert og glir naturleg inn i den fortalte historien enn å bryte opp og stoppe flyten for synginga sin del - slikt var noko som skremte meg bort frå musikalar ei stund. Når Fred Astaire står på rollelista er det på plass med eit dansenummer, men det blir Hepburn som stikk av med det villaste dansenummeret, ein bohemskstila solodans i ein nattklubb, eit nummer som sidan har blitt stått som vanleg å nemne i retrospekt av karrieren hennar, forståeleg nok!

Synginga og dansinga fungerar altså i «Funny Face», det gjer også den fortalte historien i modellverda og reisa til Paris, at enkelte løysingar er litt enkle er lett å oversjå når det er så flott laga og artig som sådan.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.7/10 (21,795 votes)

Som min andre Apatowproduserte film på kort tid, den første var den skuffande «Drillbit Taylor», låg det stor spenning knytt til om denne kunne innfri forventingane. Generelt god omtale klarte aldri å riste av meg tanken om at dette kunne gå begge vegar, både Kristen Bell og Mila Kunis har trådd i salaten på storskjermen tidlegare og skulle ha større birollar her.

«Forgetting Sarah Marshall» er først og fremst Jason Segel sin film, han har skrive manus og debuterar også i ein hovudrolle. Dei som kjenner han frå før, frå bl.a. «How I Met Your Mother», «Freaks and Geeks» og ein mindre rolle i «Knocked Up», vil med ein gong kjenne igjen den itt forsiktige og følsomme typen som kan ta steget og gå ganske langt utanfor skalet sitt når situasjonane er dei rette. Han er ingen tradisjonell softie, men ein mann det går an å respektere. I «Forgetting Sarah Marshall» gjentek han denne rolla. Filmen styrer historien innpå følgande; Peter Bretters (Segal) kjente skodespelarkjærasten slår opp og Peter reiser difor til Hawaii for å komme seg igjen etter brotet. På Hawaii er sjølvsagt ekskjærasten med hennar nye flamme.

I grove trekk er «Forgetting Sarah Marshall» gammalt nytt (kvinne slår opp med mann, mann reiser bort, mann og kvinne er dømt til å møtes på reisemålet), det er når ein går nærmare inn på filmen den skil seg ut. For i staden for å måke gjennom scene etter scene som om målet var å bli ferdig fortast mogleg tek ein her for seg karakterane, behandlar dei med stødig hand og let etterkvart dei drive handlinga framover. Eg brydde meg ikkje om kva som kom til å skje minuttar fram i tid og aldri stod slutten som ein spørsmål før slutten stod for døra, her var det nok å kose seg meg der og då det skjedde. Dete var ein morsom, frisk og frekk film der rollane sit som støypt.

Noko lite, utan at eg klarar å sette fingeren på det, manglar for å gjere dette til den ultimate filmopplevelsen. Det er likevel ingen hinder for å gjere dette til ein av sommarens beste komediar for min del.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.7/10 (11,447 votes)

Audrey Hepburn, Humphrey Bogart og William Holden i ein film av Billy Wilder, eg såg verkeleg fram til «Sabrina» og blei heller ikkje skuffa.

Sabrina er namnet på hovudrollen, spelt av Hepburn, ho er dottera til den rike familien Larrabees sjåfør og bur i ei leiligheit med faren over garasjen. Familien Larrabee har to vaksne søner, David (Holden) og Linus (Bogart) og Sabrina er forelska i David. Både på grunn av aldersforskjell og rang har David aldri lagt merke til Sabrina. Den rimeleg ulykkelege forelskelsen resulterar i at ho reiser til Paris på kokkeskule for eit år.

Når Sabrina kjem attende til statane har ho blitt vaksen og vakker, eller det vil sei vakrare enn før, ho blir lagt merke til og blir etter kvart kjent med både David og Linus, eit kjennskap krydra med komedie og romantikk. Før filmen kjem så langt var Humphrey lite inne i bilde, men her tek han på mange måtar over for skjermtiden Holden hadde, noko eg personleg satte pris på, då Bogart er ein av dei skodespelarane frå denne perioden eg set høgast.

Komedien fungerar utmerka, romantikken likeså, det meste med filmen er ganske fornøyeleg i grunn. Dialogane er interessante, bilde og lyd er i ein klasse for seg sjølv, skodespelet glimrar, dette er verdt å få med seg.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10