Åppsmmering film meg synst god
Mykje film eg ikkje har skrive om her i det siste, rett og slett fordi eg er doven og heller vil fokusere energien min på filmar som vekke skrivelysten min, greitt nok, sant? Det betyr ikkje at eg har styrt unna filmmediumet i det siste, tvert i mot, skulefri og fri før sommarjobben trår i gong har gjort at eg siste vekene har fått ein ny giv for filmsjåing.
There Will Be Blood (2007, Anderson)
Belønna med Oscar, stabil på IMDb top 250 (innan topp 100) sidan lanseringa, det var ingen måte eg kunne styre unna denne på. Når eg i tillegg kom over ei bildesamanlikning med «Giant», ein anna film om olje eg nyleg kom over (også denne Oscarvinnar), så gjekk eg hardt inn for å sjå den. Eg blei heller ikkje skuffa, sjølv om likheitene med «Giant» er av overfladisk natur, «There Will Be Blood» er ein sterk film med lite dialog, mykje musikk og flotte bilde. I blant litt for mykje musikk, men fortsatt stemningsfull. Den taklar tidshopping bra og fortel historien på ein interessant måte.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
In the Heat of the Night (1967, Jewison)
Denne stillte eg heilt blank til, kanskje difor den overraska så positivt som den gjorde. Her er ei perfekt blanding av raseproblematikk, politi- og krimfilm og sterke rollefigurar. Samspelet (eller motspelet!) mellom Sidney Poitier som Det. Virgil Tibbs og Rod Steiger som Police Chief Bill Gillespie er i øverste klasse, her er samtidig ei utvikling med at spenninga desse to i mellom aldri dør ut. Solbrillene til Gillespie og den stadige tygginga av tyggis tilfører filmen noko udefinerbart, men tøft. At opphaldet til Tibbs alltid ligg på kanten til å opphøyre gjer at heller ikkje omstendigheitene føles kunstig forlenga. Måten kriminalforskinga blir utført på i små porsjonar som den blir gjer at eg heile tiden ønsker å følge med vidare. Alt klaffar med denne.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Frankenstein (1931, Whale)
At eg ikkje har sett denne før no vitnar om at eg stygt slaurete, ein så stor rolle som «Frankenstein» har spelt for både science fiction og skrekk gjer den til obligatorisk i filmkanon, om eg skal få smøre tjukt på. Det held nok sikkert å lese boka også, men med denne klassikaren valgte eg filmen. Historien er så kjent at dei fleste må ha komme forbi den i ei eller anna tolkning, eg har f.eks. lese ei i Donald Pocket. Her har du professor Frankenstein som skapar liv frå dødt legeme, og der denne skapningen, kjent som Frankensteins monster, går i mot skaparen sin. Tematikken er sentral i uendelege mange filmar i ettertid, bl.a. «The Matrix», «Terminator» o.l. «Frankenstein» er rimlege rett fram, men svært effektfull og ein utruleg fin film på mange måtar. Den får i stor grad fram tragedien i det heile og blir aldri tom monsterskrekk.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Futurama: The Beast with a Billion Backs (2008, Avanzino)
Siste tilskot i «Futurama»-rekka, andre av totalt fire planlagte filmar. Ikkje like god som forrige, men fortsatt fullt ut i «Futurama»-ånd. Stappa med humor i detaljform og på høgare plan. God underholdning, men også halvhjerta i mange deler.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Be Kind Rewind (2008, Gondry)
Slapp i starten, så lenge at det går ut over heilheitsinntrykket. Forbi kneika er denne derimot sjarmerande og varm, humorfyllt og Gondry tvers i gjennom. Jack Black er i sitt ess mens Mos Def verken er det eine eller andre. Eg sit igjen med ein god følelse, men som sagt skuffa over det seige starten.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Definitely, Maybe (2008, Brooks)
I grunn ein ganske fin romantisk komedie der rammehistoria er det som trekk ned, iallfall første halvdel av filmen, etter kvart går også denne delen seg til. Ryan Reynolds gjer ein hovudsakleg bra nok rolle, men for meg blir det Isla Fisher som stikk av med pokalen, ho tilfører eit mål for filmen som gjer at eg klarar å engasjere med nok i handlinga.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Første del, «An Evening with Kevin Smith», kom i 2002 og er samansatt av materiale samla frå 5-6 ulike college som Smith besøkte, der han i høgtidleg tone svarar publikum på seriøse, mindre seriøse og useriøse spørsmål. Dei som kjenner filmane til Kevin Smith veit at det blir mykje banning og vulgært snakk i mannens nærver, og i løpet av denne videoen blir det så absolutt bekrefta. Dette betyr ikkje at det berre er kødd med opplegget, han har ein haug med gode, morsomme og interessante historiar og opplysningar å komme med, desse tenar på at han ikkje legg lokk på noko som helst i forteljingane sine. Av nemneverdige bitar som går an å gjenfortelje ideen rundt er då han i detalj fortel korleis han møtte kona si og hadde sex med ho første gong, korleis penisen hans under «gnikkinga» før dei tok av seg kleda skrapa opp på innsida av glidelåsen, men han likevel gjekk for samleie, sjølv om det etterkvart føltes som å putte pikken i batterisyre. Ein anna historie er når han brukar 10-15 minuttar på å fortelje om møtet sitt med artisten Prince som ein av dei sjukaste personane han har møtt.
Andre del, «An Evening with Kevin Smith 2: Evening Harder», er stort sett same opplegget, berre ikkje samansatt av mange ulike framtredenar. Her har du del 1 frå Toronto og del 2 frå London. Han gjentek ikkje seg sjølv og held det nesten like bra gåande som i den førre videoen. Alt i alt er ikkje det så mykje interessant her som i den førre, utan at eg kjem til punktet der eg kjedar meg heller. Det er fortsatt gøy, og det held seg sikkert bra gjennom den tredje slike samlinga som kjem snart, «Kevin Smith: Sold Out». Noko som var med på å gi denne boksen ein anna dimensjon er at kona til Kevin Smith, ei dame ved namn Jennifer Schwalbach Smith som har vore med i mindre rollar i både «Clerks II» og «Jay and Silent Bob Strike Back», er tilstades blant publikum under Toronto-besøket, og mora til Kevin Smith er tilstades i London - som blir ganske drøyt når han bannar og steiker og snakkar om intime detaljar frå privatlivet sitt i så stor grad som han i blant gjer. Tolk meg ikkje feil, det er ikkje tull desse videoane, dei er berre ein uhøgtidleg tone i forhold til det f.eks. Woody Allen ville ha holdt.
Lat oss ta rollebestninga først, den seier mykje: Her har me Julia Roberts og Hugh Grant, sjangeren er romantisk komedie og me befinn oss endå på 90-talet. Allereie her vil mange stoppe opp, rygge litt tilbake, før dei snur seg og spring vekk - eg var lenge blant desse, men for nokre dagar sidan fekk eg likevel lyst til å sjå filmen. Før mislikte eg både Roberts og Grant, over dei siste par åra har eg derimot sett begge gjort gode nok rollar, og såg ingen grunn til å styre unna «Notting Hill».
Sidan eg likte «You’ve Got Mail» var det ingen veg utanom denne, som også er med Tom Hanks og Meg Ryan, samt regissert av Nora Ephron. Denne filmen er krydra av referansar til eldre filmar, først og fremst «An Affair to Remember» og omfattar geografisk avstand først og fremst. Hovudrollane har knapp interaksjon, så oppbygginga er ei kryssklypping av austkyst mot vestkyst, Baltimore mot Seattle. Hanks har ikkje fullt så mykje karakter som i sine beste filmar, men Ryan gjer seg utruleg godt på skjermen her. Det er mest vekt på drama og romantikk, så nokon skikkeleg gladfilm er det ikkje, utan at eg ser grunn til å trekke på det. At den er ganske så dialogprega, med god dialog, er styrken i denne så vel som den var i «You’ve Got Mail», så eg fann den ganske likandes.
For å begrunne innleiinga mi om kvifor dette ikkje er noko «guilty pleasure» treng eg ikkje går lengre enn til å nemne Jack Nicholson, ein film med denne karen er bra nok grunn til at kven som helst kan sjå den utan å føle seg «skuldig». Vidare er dette ein film om karakteren til Nicholson, ein gammal, einsam misantrop av ein forfattar med mange rare hygieniske, overtruiske og psykiske problem. Ev. romantikk kjem ikkje før i 2. eller 3. rekke, då dette er komedie om ein periode i livet til Melvin, misantropen, er ting forandrar seg for han. Dette skjer gradvis samtidig som «As Good as It Gets» heile vegen klarar å behalde det som gjer Melvin til ein interessant karakter. Det er vanskeleg å finne ei meir spesifikk beskrivelse av denne filmen, den er spiss, tilbyr mengder av god latter, utruleg bra dialog, godt skodespel, fint driv. Det er så og sei ein ultimat godfilm som også bringe fram ei lita tåre her og der, må eg innrømme. Ei varm anbefaling. Nicholson i toppklasse!
John Cusack har dametrøbbel i denne musikksentrerte filmen som også innheld Jack Black og Iben Hjejle. Første først, John Cusack har eg sansen for, bortsett frå nokre mindre gode filmar innimellom kan han verkeleg leve seg godt inn i rollane som krev eit ekstra dose menneske til seg. I «High Fidelity» må han spele platebutikkeigaren som stadig møter veggen i forholda til andre kvinner. Mange av kjenslene blir uttrykkte i form av topp 5-lister tilknytta musikk og at det heile dreiar seg rundt musikk i så stor grad som det gjer er med på å gi filmen det nødvendige ekstra rundt karakterane som skal til for å skape god stemning.
Tom Hanks og Meg Ryan i fine «Du har fått epost» aka «You’ve Got Mail». Sjekka denne ut på bakgrunn av at det er ein adapsjon av «The Shop Around the Corner», som den andre fine filmen med James Stewart også er. 
Norsk miniserie frå 1978, sci-fi, NRK-produsert, av Jon Bing og Tor Åge Bringsværd, med Bjørn Floberg og Henny Moan, blant anna. Dette er ein både-og serie, den er både god og dårleg. God fordi det er eit potensiale i det meste, dårleg fordi det er halvt utført. Skodespelet er stivt som i norsk fjernsynsteater, dialogen er i overkant enkel og speglar tydeleg eit syn Bing og Brinsværd må ha hatt på publikum som dumme, dumme utan moglegheiter til å sjølv trekke parallellar og sjå løysingar. Men eg kjem ikkje frå at dette er eit ørliten bit spennande i blant, morsomt, har mange gode idear og like gjerne kunne ha vore ein film som ein miniserie. I blant inntilsittande romtrikot og bonderobotar er det eit snev av god historie.
Historien fungerar dårleg her, slossinga på si side er festlege saker og gjer det til god underholdning. Samanlikna med Pinkaews Ong-Bak og Tom Yum Goong er det derimot labert, sjølv om historiane der heller ikkje var all verden.
Med Ingmar Bergman og Federico Fellini som forbilde (Woody Allen hadde ved eit punkt i produksjonen tankar om å kalle filmen «4», fordi den ikkje var halvt så god som «8 1/2») har Allen satt seg til å fortelje historia om ein oppdikta filmskapar, Sandy Bates. Bates har hatt stor suksess innan komediesjangeren, no vil ha lage seriøs film. Fanbasen hans er dedikerte og følger med uansett. Under ein liten filmfestival med berre Bates’ filmar følger me personen i notid, fortid, på film og under festivaltiden. Persongalleriet er fyllt med fargerike personar, tross at filmen er svart/kvitt, og dei fleste statistane er bisarre menneskeskapningar, karikaturar kan ein sei, mykje hjulpe fram av kamerabruken. «Stardust Memories» er noko for seg sjølv, fell ikkje heilt i smak her, men er nok likevel ein av Allens meir gjennomtenkte filmar og blant mannens eigne favorittar. Som tilleggsopplysning kan det vere greitt å nemne at dette ikkje er meint som eit autobiografisk verk.
«September» kan minne litt om Allens tidlegare og seriøse film, «Interiors», i måten den har gjort depresjon til eit sentralt tema og rollen miljøet har for å forsterke kjensla av å ikkje vere heilt heime - ikkje direkte kaldt, men litt kjølig. På ei anna side er «September» ein lystigare film med meir fokus på forviklingar i situasjonane som oppstår når menneske møter kvarandre og ikkje har kontroll over kven dei forelskar seg i, dette gir rom for både tristheit og komedie i det lukka miljøet av eit hus handlinga føregår i. Her var Allens intensjonar å lage eit «teaterstykke på film», med fleire lange tagningar og minimalt av effektar. Mia Farrow passar ganske godt inn i rollen som kvinne i ein tung livsfase, ho er ein plass i mellom å vere håplaus, trist og irriterande irrasjonell, ei slitsom kvinne å ha med å gjere, plakaten hintar til ein bipolar mentaltilstand. Dei andre rollane i filmen er med på å nøytralisere ho og balansere persongalleriet til å gjere dette til ein roleg filmopplevelse framfor eit stressande forviklingsdrama.
Ein ganske grei film som travar i veg med Allen i velkjent rolle, ein god dose humor og ei varm historie. Allen spelar mannen med skurr i ekteskapet som tek ei prostituert som venn i ein tyngre periode i livet, den prosituerte er ved sidan av å vere mora til hans adopterte son ikkje særleg skarp, men eit godt motstykke til sportsjournalisten Allenspelar. Filmen er passe overfladisk satt opp mot Allens meir sinnsdjupe filmar, han leverar lite av seg her forutan skodespelet sitt. Mangelen på substans gjer at ein sit igjen med lite etterpå, men det unngår å bli ein dårleg film på grunn av humoren og varmen. Mest synd er det at slutten kjem altfor forhasta og blir altfor snill sett i perspektiv av livskrisa sportsjournalisten eigentleg befinn seg i. Det er kanskje å forvente ein så enkel slutt når filmen elles ikkje er spesielt djup.
Ein film med Winona Ryder går automatisk godt i hus hjå meg, iallfall hittil, dessutan gjer Kenneth Branagh seg veldig godt som Woody Allen-karakteren som i filmen er Lee Simon. Han er like forvirrande, usikker og nevrotisk som Allen sjølv ville ha vore, samtidig som han er eit nytt ansikt i Allen-samanheng. Nydeleg filma i svart/kvitt og med eit lass, nei hav, av kjente ansikt i gode bi-rollar blir dette akkurat nok kunstfilm som det blir ein hyllest til kjendisar. Sett som ei rekke enkeltsekvensar er denne filmen interessant, måten den grip tak i to personars liv i kjendisverden etter ei skilsmisse i form av mange separate deler gir eit litt oppstykka preg, utan at det blir vanskeleg å henge med på nokon måte. Når det kjem til heilheita saknar eg altså noko meir, forutan å handle om livet til celebre personar på ein god måte og glede med bl.a. eit par stjerner frå «The Sopranos» skulle eg ønske det var eit eller anna ekstra som tok filmen opp på eit høgare nivå.
Monster er frå Venus, menn frå USA. Eit romskip hamnar i havet utanfor Sicilia, tross størrelsen skapar det ingen farefulle bølger for dei nærliggande fiskebåtane. Dei ombord i den eine klarar på mirakuløst vis å hente ut eit par overlevande gjennom eit meteorittfororsaka hol som har openbart seg på havnivå. Romskipet viser seg (sjølvsagt) å vere ein amerikansk oppfinnelse og har akkurat karra seg tilbake frå ein hemmeleg ekspedisjon frå Venus. Med seg har dei levande venusliv til å forske på. Forskingsobjektet vekst drastisk og rømmer, eit monster er laus! Morsom film, kult monster i stop motion, litt enkel, men på ein god måte. Artig at dei involverte har eit svar på alt og alltid i seinaste laget. Filmen byr aldri på utfordringar og blir litt einsformig i lengden, det er nok grunnen til at dette aldri fall skikkeleg godt i smak her.
Der «20 Million Miles to Earth» strir med utanomjordisk monster på nasjonal skala har lokalbefolkningen i Perfection problem med underjordiske monster i «Tremors». Kevin Bacon og Fred Ward spelar kameratparet som er ein dag for seint ute med endeleg å forlate ørkenbygda, dei kjem ikkje langt. Brått dukkar det opp ein bråte med mystiske vibrasjonar og etter kvart, som plakaten viser, noko meir. «Tremors» spelar lenge på det ukjente og blir såleis meir spennande enn om det gjennom 90 minuttar skulle ha vore monsterblotting og gørr. Med mykje enkel humor, eksplosjonar og skyting, og ikkje minst litt overdreven stemningsfyllande filmmusikk er det ingen tvil om at dette er ein kommersielt retta film. Nokon har tydeleg sett vinsten i å fortsette og det har sidan komme tre nye filmar (på video) og ein tv-serie (1 sesong) basert på «Tremors». Eg gir meg etter denne, synst ikkje det var det heilt store og kan umogleg sjå for meg at ein oppfølgar utan Kevin Bacon. Likevel går det i hamn med nokre av ideane, kombinasjonen Bacon/Ward er passe morsom og eg klatrar opp på ein 6ar.
Er du blant dei som ser på «Friday the 13th» som enkelt grøss der teite ungdommar blir slakta ned utan mål og meining? Les vidare.
James Stewart, kjent for mange som Jimmy Stewart, filmikon gjennom Hollywoods gullalder og ein av mine favorittskodespelarar i eldre filmar. Oscarnominert fem gonger, vann som mannleg hovudrolle for «It’s A Wonderful Life» og mottok æreprisen i 1985, dette seier litt om klassen han stillte i. Har du ikkje sett ein film med James Stewart så har du gått glipp av noko, mannen har sterk karisma og viser seg som ekte i rolle etter rolle. Eg har berre sett ein brøkdel av det han har vore med i og kan umogleg vite om alt står til gull, men dei tre godbitane eg her har sett gir grunnlag for skryt.
«Rope» er kanskje mest kjent for sitt inntrykk av å vere ei einaste lang tagning, den observante vil legge merke til overgongane, men kan ikkje nekte for at det er imponerande filming og speling. Akkurat som å sjå teater på film, men for min del imponerar det ekstra då både det tekniske som kameraføring og lys må vere klart og skodespelarane må stå klar for nærbilde, og måten kamera er planlagt til å fange opp det viktigaste. Alfred Hitchcock har hatt med dyktige folk å gjere, Jimmy kjem seint inn i bilde etter me gjennom dei andre tilstadeverande har fått danna oss eit godt inntrykk av personen rollefiguren hans er, eit inntrykk han lev godt opp til. Sånn elles er dette ein snakkefilm av typen eg set pris på, men den mangla litt spiss. I små periodar er det lite engasjerande, og ingenting overgår sjølve ideen. I forhold til forventingane var det ein liten skuffelse, men filmen er fortsatt god.
James Stewart, John Wayne og Lee Marvin, for eit stjerneteam. Stewart spelar nyutdanna advokat som kjem frå siviliserte aust til Shinbone i vest, han møter trøbbel i form av Lee Marvins Liberty Valance allereie før han når byen. I Shinbone er alle, utanom ein, redde for Valance, som herjar både by og omegn med den notoriske banden sin. John Wayne som Tom Doniphon er Mannen Med Mot og viser stor dyktigheit med revolvaren i handa. Advokat Stoddard har tross møte med Valance fortsatt den nesten naive trua på det amerikanske rettsvesen i behold, og eg trur på han etter å ha sett Jimmy stå for denne karakteren i den fantastiske «Mr. Smith Goes To Washington». «The Man Who Shot Liberty Valance» handlar forutan det opplagte om to sterke, men vidt forskjellige menn, deira møte, deira kamp for ei frøkens hand og deira kamp for rettferdigheit. Ingenting spesifikk å utsette på denne, magekjensla landa på ein 8ar. God film.
«The Philadelphia Story» er ein lystig film om journalisme, bryllaup, kjærleik og personleg økonomi, blant anna. Det handlar om menneske som ikkje nødvendigvis står for handlingane dei er nødt til å utføre, og det er frå første stund klart at bryllaupet eg hinta til vil vere noko utanom det vanlege. Cary Grant, Katharine Hepburn og vår eigne Jimmy er dei tre viktigaste i denne romantiske komedien som veit å blir meir enn overfladisk vissvass. Handlinga er passe innvikla til at eg unngår ei oppsummering her for å spare lengda, men det involverar altså journalisten (Stewart), dama som skal gifte seg (Hepburn) og eks-mannen hennar (Grant), møte mellom desse med fleire opnar gradvis for sjølvinnsikt for personar som trudde dei hadde funne sin plass i livet, dette er komisk forviklande og ikje minst subtil, mykje takka vere gode skodespelarprestasjonar. Etter å ha sett skodespelarane i andre filmar tidlegare forventa eg for mykje denne gongen, eg sat med følelsen av at det kunne ha vore endå betre, så toppkarakteren uteblir. Likevel…
Denne er vel strengt tatt verken ny eller spesielt ukjent, Oscar har den fått òg - for beste song komponert for film. «Once» leverar ei fin historie om gatemusikanten som møter blomsterselgaren og utviklar eit tett vennskap på grunnlag av musikalske interesser og ei felles forståelsesplattform av såre følelsar. Songane, som ein av mange sterke sider ved filmen, formidlar denne sårheita og gir meg tidvis (gode) frysningar oppover ryggen. Lågbudsjett som dette er ($160.000), har ikkje verdens beste kameraustyr blitt brukt, den aldr meir enn greie bildekvalitet blandar godt med amatørisk kameraføring som har blitt utnytta i redigeringsrommet, det passar så godt til handlinga at .. at .. at, ja. Unødvendig å sei, eg likte «Once», som har eit skodespelarpar med kjemi og at den går under huda på ein god måte. Morsom kan den vere i blant, men avstår frå brølarlatteren.
Vit at det er snakk om regissøren bak «The Banquet» som også står bak denne. Han har gripe tak i ei stykke kinesisk borgarkrigshistorie frå 1948 og gir oss ei sterk, grafisk krigsforteljing i filmens første del, som går over i eit rolegare krigsveterandrama i andre del. Faren her var at heftige krigsbilder kunne komme i overtal i starten, med eit par små pausar mellom kampar som forklarar godt kva som står på går det derimot bra. Den andre faren var at andre del av filmen kunne bli for roleg etter massiv budsjettpengebrenning på det råaste eg har sett av krig på film, men også her klarar «Assembly» å styre handlinga med stø hand og ta oss med på ei tidsreise som aldri gir forhåpningar til at filmens slutt er nær, fordi det er så bra. Om eg hadde sett denne i heimen på DVD kan det godt hende eg hadde meint noko anna, men på kino er dette storvegs og det perfekte motstykket til «Once» for variasjon i festivalprogrammet, for som eg hinta til innleiingsvis med «The Banquet» er dette verkeleg velprodusert, denne gongen utan å miste taket på karakterane sine som midtpunkt.
Josie er ansvarleg for drifta av ein lite besøkt bensinstasjon på den irske landsbygda. Innerst inne veit Josie at det er minimalt å styre med, men han får meir utbytte av å late som han alltid styrer med noko viktig. Han har tydeleg tilbrakt mange år åleine og virka både rar og småkomisk på andre for væremåten sin. «Garage» speglar Josie og er ein både rar og småkomisk film, men også trist inn til beinet. Den byr sjeldan på gapskratting og er heldigvis ikkje deprimerande. Sjølv om den i blant byr på gullkanta filmaugeblikk er det litt for langsomt og det er liksom ikkje noko viktig som blir fortalt her.
Me bevegar oss ørlite lengre sør til England og møter Angie som jobbar innan jobbformidling. Når ho nok ein gong får sparken er begeret fullt og ho vel å satse på eige firma i staden for å gå fortsette som gjennomtrekk i uendeleg mange nye bedrifter. Angie er ein person med mange sider og dette er med på å gjere filmen interessant, ho har vilje og målsetningar, men kan i blant tøye grensene litt for langt og er mindre flink å prioritere familie. «It’s a Free World…» er tilnærma fri for moralsk dømming og let det vere opp til publikum å danne seg meiningar om både Angie og hennar fordeling av aust-europeisk arbeidskraft i London. Det er nok vanskeleg å lage ein slutt som ikkje tek standpunkt og filmen sluttar ganske opent, nesten litt frekt, men i ettertid ei forståeleg avgjersle.
Hadde nokon bedt meg samanlikne taiwanske Lin sin stil med ein anna regissør hadde eg sagt Ki-duk Kim. «The Most Distant Course» er ein poetisk film om lyd og kjærleik. Xiaotang sender lydopptak til adressa han trur ekskjærasten fortsatt bur ved, der har imidlertidig Acai flytta inn, og ho opnar etter kvart konvoluttane og forelskar seg i lydopptaka. Den tydelegaste forskjellen eg finn mellom Lin og Kim, ved å sjå på «The Most Distant Course» vs. dei to-tre av Kims eg har sett, er at denne filmen innheld humor som verkemiddel. Likevel er det ein vakker og trist film, vakker i både bilde, lyd og menneske, trist i kjærleiken. Som tittelen hintar til handlar dette om avskilte livsforløp, men likevel så tett knytta at det nærast gjer vondt å følge desse personane som lengtar etter noko meir og som me veit kunne ha passa i lag.
(2 hittil)