User Rating: 7.6/10 (7,685 votes)

Basert på ei bok av H. G. Wells, vidt kjent for spesielt «The War of the Worlds», satte George Pal «The Time Machine» på film i 1960. George (filmens, ikkje George Pal eller Herbert George Wells), britisk herremann og oppfinnar, har invitert sine akademiske venner over for å vitne hans nye oppfinning, ei tidsmaskin. Miniatyrmodellen han viser fram blir sendt uvisst langt inn i framtida og ingen av vennene trur på han då forsvinninga vanskeleg kan vere eit bevis. Satt seg til å overbevise dei hoppar han i fullskalamodellen som står på arbeidsrommet og reiser sjølv fram i tid.

På vegen gjer han eit par stopp før han susar fram til år 802 701, der han 12. oktober stoppar. Kan framtida bringe eit mindre krigslystent og heller lysare samfunn enn det som prega hans 1899?

«The Time Machine» er meir morsom enn dramatisk, men framstår som velprodusert framfor den ufrivillige humoren fleire B-filmar ofte bidreg med i form av elendige kostymer. Musikken er i overkant kraftig,viss det skjer noko som skal vere dramatisk er det ingenting i vegen for at kamera brått går nær på ein karakter og musikken blir forsterka gode 10 gonger. George og vennene er stive og veldig britiske i si framtoning, når George når år 802 701 og møter folk der, blir han meir overraska over deira holdningar til bøker enn at dei faktisk snakkar engelsk, reaksjonen hans er ein fryd å følge med på.

Sjølv om «The Time Machine» har store forskjellar frå nytolkninga som kom i 2002 er det skurkar her òg, eg nemner lysande auger, sølvgrått hår og blå kroppar. The Morlocks heiter dei, og er den store trusselen for Eloi-folket, kan George som det siviliserte menneske han er vere redninga?

For ikkje å røpe meir av handlinga, som burde vere kjent for dei fleste som har satt seg for å sjå «The Time Machine», avsluttar eg her om det som var ein til tider festleg film, herleg kombinasjon av fargesterk metrocolor, plastikkfruktkulisser og minatyrmodellar. Her og der er det ting eg saknar og som som trekk ned, men eg vil ikkje sei for mykje om dette då eg heller vil gi folk sjansen til å sjå og vurdere denne sjølv.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.8/10 (6,105 votes)

Det er meir ved «The Nines» enn det som møter auge. Du har eit intrikat mønster av karakterar spelt av same skodespelarar, som i varierande grad har rot i verkelegheita, er skrive spesifikk for skodespelaren, noko fans av Ryan Reynolds vil skjønne når han dreg vitsar om Kanada, eller er rett fram oppdikta. Du har tre deler som skal tilføre meining til den grunnleggande ideen. Du har talet ni. Og du har mykje meir.

Ryan Reynolds spelar Gary / Gavin / Gabriel, tre ulike rollar med ulikt yrke, men likevel den same personen. Her er det nesten håplaust å forklare betre enn at filmen er delt inn i tre deler som heng saman på dei mest finurlege måtar. Andre viktige personar som kryssar over desse tre delene er Hope Davis som Sarah / Susan / Sierra, ei streng, forførande, litt dum eller faktisk snill karakter. Til slutt er det Melissa McCarthy som Margaret / Melissa / Mary. Melissa har vore lenge med i «Gilmore Girls», rollen hennar i filmen er på mange måtar ho med ekstra krydder, ho spelar til ei viss grad seg sjølv som er på veg til å få ei hovudrolle i ein eigen tv-serie.

Greia med nitalet er noko ein finn ut av etterkvart, kor vidt det lønnar seg å streve etter forståelse frå starten av får vere ei vurderingssak, eg fann det best å ta inn over meg det som skjedde og vente på resten med tålmodigheit. Filmen går litt seint framover i blant viss ein ser på det som ei reise mot eit mål, så det er ein fordel å kunne finne lyspunkt i absurde kommentarar, uforståelege hendelsar og karakterstudie. Reynolds gjer ei av sine betre alvorlege rolleprestasjonar, rollane hans kan umogleg ha vore lette å forstå og filmskapar John August har gjort ein god jobb med det rare manuset sitt, Hope Davis gjer likeså ein forventa god rolle. Mangelen på god kjemi mellom Reynolds og McCarthy er akilleshelen til desse tre historiane.

Tre deler, eit nital i felles og eit høgare meining som blir oppklart til den grad at du har noko handfast å fundere på i ettertid er «The Nines» kort oppsummert. Det kan vere ein fordel å vere interessert i tv-bransjens maskineri, vite at du går til ein dialogprega film eller rett og slett ha lese fleire anmeldelsar på filmen før du ser den. Eg sit no og tenker at eg sikkert ikkje har gjort det enklare å forstå med dette innlegget mitt, då eg er usikker sjølv på kva eg faktisk synst og har sett, men eg publiserar tankane mine likevel.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

(IMDb)

(Ness:) Min gode venn Sondre har opplevd «Cloverfield» på godt og vondt. Ekspertar påstår det hjelp å snakke om vonde opplevelsar, eg har difor pressa Sondre til å skrive om filmen. Baktanken er klart egoistisk, eg fekk ikkje tid til å bli med Sondre og («One Man Army») Mario på denne, og ein god anmeldelse er ein kinobillett spart.

Jeg husker med blandede følelser hvordan jeg som liten gutt måtte ta bilsyketabletter for ikke å spy bilen til pappa full av halvfordøyd spagetti når vi skulle ut på lang biltur. Heldigvis har jeg vokst av meg det å bli kvalm når jeg kjører bil - iallefall trodde jeg det. Nå kan det imidlertid vise seg at det er kinoturer jeg må medisinere meg litt bedre for å takle!

«Cloverfield» er som en fyllevideo med verdens største budsjett. Handlingen foregår i New York, og bærer et dokumentarisk preg noe à la det vi har møtt i filmer som «Blair Witch Project». En filmtape som har blitt funnet i området rundt Manhattan inneholder forstyrrende bilder av hvordan storbymetropolen har blitt invadert av et monster som får Godzilla til å fremstå som en av de syv små dvergene. Tapen - som starter med at en gjeng unge mennesker feirer sin venn og bror fordi han skal flytte til Japan og starte i en spennende ny jobb - utvikler seg etterhvert til et spektakulært monster-fyrverkeri av en kompaktkameraproduksjon hvor våre venner må flykte fra tidenes - kanskje - mest voldsomme filmmonster.

Siden hele filmen vises i 1. persons perspektiv og kameramannen selv er en del av den aktive handlingen, er det ikke til å unngå at det blir en hel del risting og bevegelse i bildet. Her kommer vi tilbake til min historie som tørrlagt spyholiker, og jeg kjente at jeg ble direkte kvalm under kinovisningen på grunn av måten ting er filmet på. Spy gjorde jeg heldigvis ikke, men det setter en beklagelig demper på filmopplevelsen dersom man opplever det samme som meg mens man ser på.

Sett bort i fra dette er «Cloverfield» både spennende og vellaget, med gode effekter som kanskje blir enda mer spektakulære fordi det hele blir fremstilt fra en amatørfotografs ustødige ståsted. Man føres mye nærmere handlingen og føler mer på fortvilelsen og redselen enn man har en tendens til å gjøre der produksjonen er lagt i 3. persons synsvinkel. Fraværet av musikkspor er også med på å gjøre det hele mer «ektefølt», selv om handlingen selvfølgelig er så hinsides usannsynlig at man aldri vil kunne falle for å tro at det hele er, eller kunne vært, virkelig.

«Cloverfield» kan absolutt anbefales. Det er en film med spektakulære effekter og dommedagstematikk som har blitt gjennomført på en ganske så annerledes og spennende måte, den skiller seg utvilsomt ut i mengden. Husk bare å ta en pen dose bilsyketabletter før du benker deg foran skjermen!

User Rating: 7.7/10 (11,472 votes)

Frank Darabont står bak to av dei beste, men og mest dramaorienterte Stephen King adapsjonane til lerretet. Med «The Mist» bevegar han seg inn på det overnaturlege, men skapar like fullt ein god film.

Det startar med ein storm, så kjem tåka, tjukk som julenissen og kvit som kokain, og legg seg som eit pledd over småbyen me har blitt etterlatt i. Eit tre i hagen til familien Drayton har knust eine vindauge i til huset deira, og herr Drayton, David, er i butikken med sonen for å kjøpe midlertidig reperasjonsutstyr når tåka sig inn. Ingen anar fare før ein blodig mann kjem springande ut av tåka og inn på butikken, det er «noko» som gøymer seg i den.

«The Mist» håndterar gruppa menneske i butikken i deira møte med det som ikkje skal kunne eksistere. Reaksjonane varierar frå fornektelse til aggresjon, nokre går rett i døden som følger av dårlege avgjersler, men korleis kan me utsette noko på folk som klart er i sjokk? Den ustabile og fundamentale krisne kjerringa Mrs. Carmody preikar i eit sett om Guds vilje og er det tydelegaste eksempelet på at denne filmen tek for seg så vel interne problem som eksterne, Marcia Gay Harden er ei dame eg mislikar sterkt - ho er så altfor flink til å spele usmakelege kvinnfolk, og gjer ein av dei verste (les: beste) rollane sine her, som ei meir truverdig og ikkje minst vaksen utgåve av Malachai frå «Children of the Corn». Konflikta mellom ho og andre er årsak til stor irritasjon, eller kanskje meir engasjement - du vil at noko skal skje, samtidig legg ikkje «The Mist» seg i klisjetogets skinnespor, sjølv om det i blant blir kryssa.

Mellom mange og dataanimerte monsterkalas held Darabont spenninga oppe ved å utnytte tåka for det den er god for. Uvisse pregar store delar av filmen, tung stillheit heng over mange av dei beste scenene. Stygge kryp kjem tidsnok inn i bilde, kva opphavet er blir det viktige spørsmålet som gjer det verdt å følge med på vidare. No dreg dette ut i litt over 2 timar, noko tålmodigheita får kjenne gjennom eit par altfor lange sekvensar, eg synst likevel det er ein god film, mange interessante og ulike sider ved historia kjem fram - det blir aldri ein rein monsterslasher eller «konflikt mellom folk i butikken»-film, balansen er god og gjer dette verdt ein titt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.6/10 (2,758 votes)

«Southland Tales», den etterlengta filmen til Richard Kelly, mannen bak ein av mine desiderte favorittfilmar «Donnie Darko», har latt vente på seg - lenge. Naturlegvis har det vore knytta store forventingar til dette prosjektet, sjølv om festivalvisning av ein tidleg versjon fekk hard medfart hjå kritikarar. Etter premieren under Cannesfestivalen i mai 2006 vart filmen likevel plukka opp av Sony, ein avtale om å korte ned lengda mot å få meir støtte til nødvendige spesialeffektar blei gjort og reduserte bl.a. musikalske innslag og sentrale karakterar i filmen.

Dwayne Johnson, Sarah Michelle Gellar, Seann William Scott og Justin Timberlake spelar i denne omfattande filmen som tok både tid og krefter for å skjønne nødvendig samanheng. I grunn er det jævla stilig alt som skjer, me befinn oss i eit framtidig Los Angeles, den moderne verden er på randen av samanbrot (økonomisk, politisk, osv.). Gjennom forteljingane til desse fire skodespelaranes karakterar, som handlar om utpressing, overvaking, tidsrift og ein profeti som spår at verden vil gå under ved eit stort smell og ikkje eit lite klynk, er alt knytta saman på ein merkverdig måte og å forsøke seg på eit fornuftig handlingsreferat vil enten drepe meg eller tålmodigheita di.

I staden kan eg heller sei litt om kva «Southland Tales» minnar meg om. Stemninga har litt David Lynch over seg med musikk av Moby, på ei anna side er det som ei Philip K. Dick historie, veldig sci-fi og samfunnsengasjert. Måten den prøver å gjere oss kjent med historia, spesielt innleiingsvis, minnar sterkt om eit dataspel ala Command & Conquer, før me hoppar inn i det som er det fjerde kapittelet av «Southland Tales», dei tre første kapittela finst i teikneserieform, også dei skrive av Richard Kelly og teikna av Brett Weldele. Eg har ingen erfaringar med desse, kanskje dei gjer filmsjåinga ein heil del lettare?

«Southland Tales» byr heilt klart på ei unik filmopplevelse, den er nok forut for si tid, i blant sper Kelly på med så mange detaljar og få ord i eit komplisert klyppemønster at eg blir reint forvirra, men til denslags trengs berre trening for å få forstå, trur eg, og inntil folks filmvanar eventuelt har utvikla seg dithen kan dette sjåast på som ein film som trengs fleire visningar for å fatte det store bilde. No høyres det ut som «Southland Tales» er noko veldig kompliserte greier, det er vel kanskje å smøre litt tjukt på, eg fekk jo med meg nok til å like dette!

Ja, eg likte dette, mykje takka vere den flotte samansetningen av skodespelarar, også på grunn av apokalypsen, framtidstolkinga og sci-fielementa. Det heile er litt for langt, men det går.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.7/10 (4,931 votes)

Valley Forge, anno ukjent framtid, romstasjon for bevaring av skogar og planter. Lite blir sagt om jordkloten anna enn at skogar er utdøydd og at menneska ikkje ser ut til å bry seg. I flåten Valley Forge er del av blir ei ordre om å løysne, for deretter å sprenge drivhusa oppstand for frustrasjon hjå ein i mannskapet, den naturglade av dei, eit syn ingen av dei andre ombord ser ut til å forstå - meir frustrasjon!

Det skjer det som må skje og etter ei stund er Bruce Dern, eller Freeman Lowell som han går under i filmen, åleine igjen med tre reperatørdronar som følgesvenner. Sidan må han takle uviss lang tid åleine drivande i verdsrommet grunna nokre småting som skjer i mellomtida.

Under tida me følger Lowell skjer det ikkje dei heilt store tinga, han må takle åleinetilværelsen og søker selskap i dronane som han omprogrammerar til bl.a. pokerspeling. Slik går filmen sin gong, i blant med songar sunge av Joan Baez som avbrekk (berre på lydsporet) frå stillheita og monologane til Lowell.

«Silent Runnning» hadde ikkje det største budsjettet å rutte med, sjølve romstasjonen er ein 8 meter lang modell og spesialeffektane er rimeleg enkle, men effektive, det trengs ikkje mykje når det føreligg kunnskap om korleis det skal brukast. Då mannen bak effektane er den same som stod for dei i «2001: A Space Odyssey» kan eg også trekke parallellar til denne filmen på andre måtar, «Silent Running» er ein «extra light» variant «2001» - der tempoet fordelt på lengda og taletid er betrakteleg heva - likevel er ting som menneske og maskin, stemningsbygging (stillheit) og det ukontrollerbare og ukjente i verdsrommet sentralt. No må dette for all del ikkje sjåast på som ein måte å forenkle «2001», men det er no eingong slik at «Silent Running» ligg nærmare den enn f.eks. «Star Wars»

Tross at «Silent Running» har sjarm i bøtter og spann kan eg ikkje med handa på hjarte anbefale den. Då den innleiingsvis opnar med å problematisere menneska si henslengte haldning til naturens undergong gleda eg meg regelrett for resten, men etter å ha tatt eit jafs i eplet er resten kasta i den gjenværande bøtta sjarm ikkje klarte å fylle, resultatet er eit veldig stort fokus på åleinetilværelsen til Lowell, som strengt tatt ikkje går særleg djupt og ikkje bidreg med den store underholdninga heller. Ikkje før slutten (av filmen) er nær skjer det noko meir som set fart på hjerneaktiviteten igjen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (1,704 votes)

«Threads» er ein liksomdokumentar om etterverknadane av atomkrig. Tematisk sett ligg den altså ikkje langt unna «The Day After» som eg såg forleden, men pga. formen blir inntrykka noko annleis.

Sheffield, midten av 1980-talet, gjennom eit par ordinære britiske familiar får me oppleve den globale spenninga stige då USA og Sovjetunionen kranglar over Iran, etter lange 50 minuttar veit me uansett at dette vil ende i at Storbritannia får smake atombombene til Sovjet. Sidan følger me nedturen, både den kortsiktige og langsiktige, stadig avbrote med fakta i tekstform og svart/kvitt stillbilde.

Det er ingen tvil, «Threads» skiltar med sterke bilde, eller kanskje groteske er meir beskrivande, det er skittent, fuktig, full av blod og gørr i alle krinkar og krokar. Men som med første timen går eg lei etter kvart, altfor lange dokumentarar er slitsomt for vedkommande, og med dokumentarform blir også «Threads» dette. Eg vil likevel ikkje ta i frå filmen kredibilitet, dei anslåtte etterverknadane er gjennomtenkte og dannar eit grusomt bilde lite anna enn atomkrig kan.

Eg held ein knapp på «The Day After» framfor denne, for når bilda blir for gjentakande og tida sneglar seg fram blir mangelen på karakterar å bry seg om merkbare.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.8/10 (3,621 votes)

«The Day After», viss tittel ikkje må forvekslast med den middelmådige «The Day After Tomorrow», er ei grafisk beskriving av «kva viss dette skjer» der «dette» er scenarioet mange var redde under den kalde krigen, atomangrep. Laga for tv-stasjonen ABC i 1983 gjekk filmen over til å få kinodistribusjon i blant anna Noreg i 1984, dette gav meg håp og forventingar til ein god film. På skodespelarsida har me dessutan John Lithgow, John Cullum («Northern Exposure») og Amy Madigan («Carnivale»), for å nemne få.

Tittelen spelar tydeleg på at det er etterverknadane som er viktige her, for å skape sterke emosjonelle augeblikk og gi truverdigheit til scenarioet utover i filmen er det viktig og rett gjort å bruke ei stund på å bygge opp til det uunngåelege missilnedslaget. I staden for å køyre på med all verdens lykkelege kjernefamiliar og lystig musikk i fem minutt går det faktisk ei god stund med noko som kjennes lik ein pilotepisode for ein dramaserie med oppbygging til noko større, før alvoret rammar for fullt. Med radio- og tv-sendingar der snakk om Russlands invasjon av Vest-Tyskland er sentralt og med filmplakat og handlingsbeskrivelsar rundt omkring kjem ingenting som ei overrasking. Likevel, når dei første soppane sprett opp er det med frysningar langs ryggen eg ser det skje.

«The Day After» er først og fremst ein spelefilm, i motsetning til «The War Game» frå 1965 som tek for seg eit liknande scenario i dokumentarisk stil er karakterane viktige her i lag med at det heile ser autentisk ut. Som sagt er dette ei grafisk beskriving, og det meste ser verkeleg lekkert ut, tatt øydeleggelingane i betrakning, sett på det med alvorl er situasjonen håplaus, skremmande og har ein sterk politisk bodskap (rulleteksten bekreftar bodskapen). Nedtona musikkbruk er med på å bidra til det grafiske fokuset og bygge opp rundt temaet i det som kan seiast å vere ein publikumsvennleg film. Til å vere tv-produsert overraska den meg positivt på alle måtar og kan trygt samanliknast med ein ordinær film, effektane er gode og elles er det svært lite ved «The Day After» trekk i negativ retning.

Ved sidan av motkommande tog er radioaktivitet ein av tinga som skremmer meg mest, forventingane mine til dette som «kva viss»-film kombinert med gode filmatiske karakterar generelt, blei innfridd, eg synst også den nyttar to timar fullt ut. Om pre-, då- og postapokalyptisk fiksjon med rot i verknadane av atomkrig høyres spennande ut er dette ei anbefaling.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Teknisk sett vart «Nausicaä» laga før Studio Ghibli blei oppretta, men la no det forbli gløymt for denne gong.

Nausicaä of the Valley of the Winds (1984)

Sjølv om ikkje alle Ghiblifilmane imponerar går eg til dei usette med forventingar. «Nausicaä» er ein av dei eg har hatt mest lyst til å sjå, til stor glede innfridde den, mektig. Animasjonen flyt ikkje som i dagens produksjonar, men er upåklageleg storarta og detaljert. Universet handlinga føregår i er eventyrleg og tok gripetak på meg frå første stund, samtidig ligg det alvor i botnen av eventyret. Verda er trua av massiv forureining og naturen har reagert, det store spørsmålet er korleis menneska skal oppføre seg i forhold til desse reaksjonane.

I hovudrolla finn me den unge prinsessa i Vindenes Dal, Nausicaä, ei tøff jente og meister til å navigere eit krysningsfartøy av seglfly og hangglider, mykje action kan forventast i både lufta og på bakken. Filmen handlar om krig mellom menneske og mellom menneske og kjempeinsekt som erobrar stadig meir land. Behandla frå ståstaden til den unge jenta tek verken alvoret skade av eit barnleg sinn, heller den meir leikne tonen av alvoret, men som dei beste Ghiblifilmane gjer det, godt balansert, spennande, imponerande.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Porco Rosso (1992)

Ei forheksing har gjort piloten Marco om til ein gris, i skjul frå fascistar og luftpiratar held han bolig under parasollen på ei bortgøymt øy, når han ikkje vankar i baren på Hotell Adriano på kveldstid. Filmen tek overraskanda lite tak i forheksinga og personen Porco Rosso (tidl. Marco), men dreiar meir innpå eit enkelt tidsrom der flyen hans blir smadra og han sidan skal duellere med ein amerikansk luftpirat. Handlinga er i all enkelheit spennande nok, med hav, øyer og luftig animasjon er det også godsaker for augene her. Saknar meir historie rundt personen Porco Rosso, elles greit.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Pom Poko (1994)

I Japan finst det eit vaskebjørnliknande dyr som heiter tanuki og som kan transformere seg og ikkje minst dei gigantiske testiklane sine, det ser ganske sjukt ut og begrepet barnefilm visnar litt bort. (Studio Ghibli har vel sjeldan vore påstått å lage barnefilmar, men ta «Totoro» eller «The Cat Returns»). «Pom Poko» handlar om (eg vel å bruke betegnelsen vaskebjørn her for enkeltheits skuld) vaskebjørnar som må kjempe mot dei stadige utbyggingane til Mr. Japan, skogane forsvinn og dei må bruke kreftene sine til å stoppe dette. Kampen er ganske håplaus frå første stund, kan dette gå bra? 2 timar seinare med gjespen i kjeften og hovudet mellom hendene var svaret klart for min del, sjølv om eg skulle ønske det tok timen mindre. Vel har Studio Ghibli laga flott animasjon her, med sjuke transformeringar og valdelege vaskebjørnar, men lengda og tempoet i lag med vaskebjørnane som karakterar fungerte rett og slett ikkje bra nok for underteikna.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Sideways (2004, Alexander Payne)

Mitt tredje møte med «Sideways» skil seg litt frå dei førre ved at eg er hakket meir oppdatert på vinsjargong og med handlinga vagt i minne kunne konsentrere meg meir om detaljar. Dette er fortsatt ein fantastisk film og ein eg gjerne kan sjå igjen, karakterane er humane og Paul Giamatti er perfekt som deprimert vinelskar og forfattar, sidekicket gestalta av Thomas Haden Church er vel så viktig som motstykke til Giamatti som han er den livlege i filmen. Plasseringa av filmen i California tilfører ein varme til ein film som like gjerne kunne ha blitt tragisk om satt til kalde austkysten. Anbefalt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Brick (2005, Rian Johnson)

«Brick» er ein ungdoms neo-noir med eigne vriar for å sleppe unna forhåndsdømming og samanlikning med klassisk film-noir. Som lågbudsjetts indiefilm ($500.000) kan den stolt konkurrere med kva som helst av dyrare film innan utføring. Gjensynet mitt var berikande og gav innsikt eg tidlegare mista. «Brick» kan sjåast på ulike måtar, personleg likar eg den som seriøs ungdomsfilm med kul slang, den har meir å by på for spesielt interesserte, som f.eks. om du skulle like å sjå likheiter til film-noir. Inntrykket eg har skapt i ettertid av første vising år tilbakes var vanskeleg å nå opp til, min logiske sans tilseier at eg kanskje ikkje likte den så godt som eg hugsa, og at eg difor likte den like godt denne gongen, puh. Eg anbefalar denne gjerne til dei som er på jakt etter noko friskt, smart og litt annleis.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

28 Days Later… (2002, Danny Boyle)

Cillian Murphy vakna opp splitter naken i ei sjukehusseng, lite veit han at England er folketomt etter virus har gjort menn til zombiar, elles hadde han brukt meir tid på å tenke tryggheit enn å sprade rundt i bar rompe og drikke Pepsi. Men no skal ikkje dette dreie seg for mykje om Murphy, sjølv om han etter kvart har utvikla seg til å bli ein personleg favoritt på andre grunnlag enn naturisttendensar i «28 Days Later…» Filmen er stilig utført, folketomme gater i stor skala som faktisk ser ekte ut, takka vere DV matcha bilde innhaldet. Rå zombiar blir aldri forsøkt gjort til anna enn rein ondskap her, friskt. For andre gong er dette ein film eg set stor pris på, med nok blod, nok historie og eit jamnt handlingsforløp. Eit av dei betre i sin sjanger etter årtusenskifte vil eg påstå.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Serenity (2005, Joss Whedon)

Ikkje alle filmar kan halde stand ved eit gjensyn, gudebilde av «Serenity» rakna smått for meg vel to år etter første møte. Den gongen kom eg rett frå «Firefly», men med tida har den brune frakken falma og det bar altså gjensynet med «Serenity» preg av. Tolk meg ikkje feil, eg synst fortsatt det er ein storarta film, men la merke at mange ting gjekk meg hus forbi rett og slett fordi hukommelsesenteret tidlegare via til «Firefly» var noko redusert. Dette bunna ut i at enkelte deler til fordel for «Serenity» som film kunne ha blitt kutta ut eller gjort tydlegare for «vanlege folk». Men nok om det, for utan pirket er dette ein storveges actionprega scifi-western med sabla god humor, originalitet som det held, Nathan Fillion er og blir eit forbilde. Det blir berre ørlite for langdryge for utanforståande og senile brunfrakkar. Sjå «Firefly» først du, om du ønske ei fin stund!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10