Seksmisja (1984)
torsdag, november 19th, 2009
Polen, 1984. Det er lov å stille seg litt skeptisk, nordmenn flest verka å ha ei innebygd tvil til landet, som berre blir forsterka dess lengre tilbake i tid ein dreg. «Seksmisja» er ein polsk science-fictionkomedie som i løpet av åra skal ha bygd seg opp ein dedisert kultfilmbase, noko som det kan vere vanskeleg å fatte før ein ser filmen. For utanforståande er det som regel den internasjonale tittelen «Sexmission» som møter ein, fylgt opp av det enkle handlingsreferatet: to menn i ei feministisk, fri for menn, framtid.
Den herlege kinoplakatane var det som fanga merksemda mi, i lag med ein tittel som ikkje kan gjere anna enn å vekke nysgjerrigheita kring kor vidt dette er ein seriøs film eller erotica som har snike seg til kinoen. Etter ein kort tur innom ymse nettsider går heller tankane mot ein dystopisk komedie.
To menn, Max og Albert, meld seg frivillig til å bli frosne ned i eit Professor Wiktor Kuppelweiser-eksperiment. Planen er å bli tint opp tre år seinare, men sånn går det altså ikkje. Max og Albert vaknar opp til ei verd utan menn, ein sivilisasjon under bakken med kvinner og atter kvinner som einaste menneske.
Andre ingrediensar i «Seksmisja» er billege spesialeffektar og sprø, elektronisk filmmusikk. Ideane er mange og fantasien er rik, og kulissene imponerande nok å sjå på. Gjennom alt dette lyser det ein humor som fungerer tilfredsstillande både frivillig og ufrivillig, samt ei historie du vil følgje utviklinga til. To essensielle sider for å gjere ei tilsynelatande simpelt setting berekraftig.
Det beste med filmen er at du heller ikkje treng å gå hardt inn for å like den, frå første minutt anar du at dette går den rette vegen. Du treng verken alkohol eller feststemning i taket for å le av den. No skal eg heller ikkje skryte for mykje av ein film som på mange måtar er litt enkel. Overbevisande skodespel og teknisk overlegeheit er ikkje-eksisterande. Men under komedien ligg det ei politisk stemme frå filmskaparen Juliusz Machulski, ein mann som blei svært så populær i Polen på 1980-talet med politisk satire og komedie.
«Seksmisja» har sin definitive sjarm og må seiast å vere ei positiv overrasking frå ein periode og geografi eg har lite kjennskap til. Det skadar ikkje å like science-fiction og ha låge forventingar til realisme for å sjå «Seksmisja», reint bortsett frå det er filmen verken spesielt einsretta mot nerden eller mot menn, trass i flommen av kvinner over skjermen.
«The Plan» er for folk som har sett serien «Battlestar Galactica», og kan tenke seg svar på eit par spørsmål som aldri blei svara på undervegs. Det vil ikkje sei at den svarar på alt, og spesielt det som kan sjåast på som overnaturleg ved serien er utelaten. «The Plan» handlar om Cylons først og fremst, og fortel om deira side i krigen. Modellen «One» står i fokus, vinklinga mot Cylons er om ikkje akkurat fartsfylt, så grei nok på informasjon. Som supplement er dette greit, som film er det mangefullt og litt unødvendig. På ein god dag, godt nok.
Litt spenstig CGI har aldri skada, men det er klart at resultatet blir skuffande når dette er det einaste «G.I. Joe» har å by på ved sidan av opptreden til Sienna Miller. Det er som om ramma for ein heilt kurant actionfilm er på plass, men den er fylt med dei verste klisjeane frå 1990-talet og aldri tek dei små originale vendingane som gjer at ein kan tru ein ser noko nytt. I ein duell står «Transformers» fram som ein klassikar. Så er ikkje formålet med «G.I. Joe» å bli eit meisterverk, men det er heller ikkje artig underhalding.
«Green Lantern: First Flight» er ferskaste under DC si rett på video animasjonssatsing, og femte i rekka. For dei grøne er altså Green Lantern ein mann som får ansvaret for ein ring som gir han superkrefter, og gjer han til vaktar i denne delen av universet. Filmen er ein fin introduksjon til superhelten og ei god blanding humor og action. Ein superskurk er på plass, og det er ei glede å sjå at animasjonsfilmen faktisk tek litt av etter kvart, og som dei andre DCUOAM-filmane både er supertøff i tradisjonell forstand og gjer noko meir vaksent ut av seg.
Som andre filmar i satsinga DC Universe Original Animated Movies er «Wonder Woman» ein knallkjekk animasjonsfilm med gjenkjennelege stemmer. Nathan Fillion og Keri Russell gjentek romansen som i «Waitress», og det er berre starten på namnelista. «Wonder Woman» er byrjinga på sagaen, og ein animasjon som innheld ei god blanding av mytologi, overnaturlege krefter og det moderne Amerika. På 74 minuttar er dette perfekt lengde for ein mest actionfylt film, som burde passe like godt for antatte vaksne (som meg) og yngre folk. Filmen var iallfall til stor glede og innfridde oppbygde forventingar etter å ha sett tidlegare DCUOAM-filmar.
Eg stilte blank til «District 9», og enda opp med å bli positivt overraska. Ei velfungerande liksomdokumentarisk vinkling, heftig action, ukjente og difor «vanlege» menneske i rollane i eit stortslått scifi-eventyr med ei godt skapt historie i løpet av kort tid. «District 9» handlar om undertrykking og misforståingar, som gir grunnlag for å blande inn kamp mellom menneske og romvesen, sjølv om det føles feil. Helten vår er heller ingen moralsk voktar, noko som gjer han langt meir interessant, ettersom vala hans ikkje er gjort på human logikk. Samtidig er «District 9» enkel og lettfatteleg, og kanskje haustens kinovinnar.
Førpremiere av «Moon» på Trondheim Filmklubb, som kanskje dukka opp i Noreg etter nyttår. Ein scifithriller satt til månen, med Sam Rockwell i hovudrolla som vedlikehaldsarbeidar av gruveoperasjonen som månebase er bygd opp for å drifte. «Moon» er like mykje ein thriller for alle som ein film som frir til fans av scifi. Den lykkast på alle område og det endar i ei ganske komplett kinooppleving, den er underhaldande, pirrar nysgjerrigheiten, set fart i dei små grå både under og etter filmen. Den er spennande og lykkast med ein liten dose humor. Duncan Jones lukkast godt med ein knallsterk debutfilm.
Namnet og eit glimt av «Halloween» på TV-skjermen er einaste klare koplinga til franchisen eg kunne finne. Elles er dette verken Michael Myers eller Sam Loomis, det er heller ikkje bra. Jo vent, bildekvaliteten var god, musikken var småtøff, reint elles luktar dette rett-på-video. Det som gjer den muleg å sjå ferdig er det morosame i det dårlege, og dei periodane av filmen eg datt fullstendig ut og ikkje fekk med meg noko. All handling er forutsigbar som fy, men det ligg litt underhalding i den tekniske vinklinga i historia. Samanhengen til tittelen gjekk meg dessutan hus forbi, finst den?
Eg skriv semesteroppgåve om «The Matrix», med fokus på spektakulær estetikk, korleis det spektakulære i «The Matrix» er absolutt essensielt for å drive fram historien. Iallfall prøver eg. Filmen er ikkje den beste, skodespelet er i blant slett og det merkast. Men elles (eg ser bort i frå datert animasjon), er dette eit utmerka eksempel på Campbelliansk helteforteljing, få detaljar er tilfeldige, og det er mange detaljar. Måten det virtuelle og det ekte blir framstilt på er det beste med filmen, eg er mindre begeistra over actionsekvensane, men synst heller mytologien er det som er verdt å få med seg.