Silent Running (1972)
// februar 27th, 2008 // No Comments » // Adventure, Alle, Drama, Sci-Fi
Valley Forge, anno ukjent framtid, romstasjon for bevaring av skogar og planter. Lite blir sagt om jordkloten anna enn at skogar er utdøydd og at menneska ikkje ser ut til å bry seg. I flåten Valley Forge er del av blir ei ordre om å løysne, for deretter å sprenge drivhusa oppstand for frustrasjon hjå ein i mannskapet, den naturglade av dei, eit syn ingen av dei andre ombord ser ut til å forstå – meir frustrasjon!
Det skjer det som må skje og etter ei stund er Bruce Dern, eller Freeman Lowell som han går under i filmen, åleine igjen med tre reperatørdronar som følgesvenner. Sidan må han takle uviss lang tid åleine drivande i verdsrommet grunna nokre småting som skjer i mellomtida.
Under tida me følger Lowell skjer det ikkje dei heilt store tinga, han må takle åleinetilværelsen og søker selskap i dronane som han omprogrammerar til bl.a. pokerspeling. Slik går filmen sin gong, i blant med songar sunge av Joan Baez som avbrekk (berre på lydsporet) frå stillheita og monologane til Lowell.
«Silent Runnning» hadde ikkje det største budsjettet å rutte med, sjølve romstasjonen er ein 8 meter lang modell og spesialeffektane er rimeleg enkle, men effektive, det trengs ikkje mykje når det føreligg kunnskap om korleis det skal brukast. Då mannen bak effektane er den same som stod for dei i «2001: A Space Odyssey» kan eg også trekke parallellar til denne filmen på andre måtar, «Silent Running» er ein «extra light» variant «2001» – der tempoet fordelt på lengda og taletid er betrakteleg heva – likevel er ting som menneske og maskin, stemningsbygging (stillheit) og det ukontrollerbare og ukjente i verdsrommet sentralt. No må dette for all del ikkje sjåast på som ein måte å forenkle «2001», men det er no eingong slik at «Silent Running» ligg nærmare den enn f.eks. «Star Wars»
Tross at «Silent Running» har sjarm i bøtter og spann kan eg ikkje med handa på hjarte anbefale den. Då den innleiingsvis opnar med å problematisere menneska si henslengte haldning til naturens undergong gleda eg meg regelrett for resten, men etter å ha tatt eit jafs i eplet er resten kasta i den gjenværande bøtta sjarm ikkje klarte å fylle, resultatet er eit veldig stort fokus på åleinetilværelsen til Lowell, som strengt tatt ikkje går særleg djupt og ikkje bidreg med den store underholdninga heller. Ikkje før slutten (av filmen) er nær skjer det noko meir som set fart på hjerneaktiviteten igjen.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
«Threads» er ein liksomdokumentar om etterverknadane av atomkrig. Tematisk sett ligg den altså ikkje langt unna «The Day After» som eg såg forleden, men pga. formen blir inntrykka noko annleis.
«The Day After», viss tittel ikkje må forvekslast med den middelmådige «The Day After Tomorrow», er ei grafisk beskriving av «kva viss dette skjer» der «dette» er scenarioet mange var redde under den kalde krigen, atomangrep. Laga for tv-stasjonen ABC i 1983 gjekk filmen over til å få kinodistribusjon i blant anna Noreg i 1984, dette gav meg håp og forventingar til ein god film. På skodespelarsida har me dessutan John Lithgow, John Cullum («Northern Exposure») og Amy Madigan («Carnivale»), for å nemne få.
«The Day After» er først og fremst ein spelefilm, i motsetning til «The War Game» frå 1965 som tek for seg eit liknande scenario i dokumentarisk stil er karakterane viktige her i lag med at det heile ser autentisk ut. Som sagt er dette ei grafisk beskriving, og det meste ser verkeleg lekkert ut, tatt øydeleggelingane i betrakning, sett på det med alvorl er situasjonen håplaus, skremmande og har ein sterk politisk bodskap (rulleteksten stadfestar bodskapen). Nedtona musikkbruk er med på å bidra til det grafiske fokuset og bygge opp rundt temaet i det som kan seiast å vere ein publikumsvennleg film. Til å vere tv-produsert overraska den meg positivt på alle måtar og kan trygt samanliknast med ein ordinær film, effektane er gode og elles er det svært lite ved «The Day After» trekk i negativ retning.
Sjølv om ikkje alle Ghiblifilmane imponerar går eg til dei usette med forventingar. «Nausicaä» er ein av dei eg har hatt mest lyst til å sjå, til stor glede innfridde den, mektig. Animasjonen flyt ikkje som i dagens produksjonar, men er upåklageleg storarta og detaljert. Universet handlinga føregår i er eventyrleg og tok gripetak på meg frå første stund, samtidig ligg det alvor i botnen av eventyret. Verda er trua av massiv forureining og naturen har reagert, det store spørsmålet er korleis menneska skal oppføre seg i forhold til desse reaksjonane.
Ei forheksing har gjort piloten Marco om til ein gris, i skjul frå fascistar og luftpiratar held han bolig under parasollen på ei bortgøymt øy, når han ikkje vankar i baren på Hotell Adriano på kveldstid. Filmen tek overraskanda lite tak i forheksinga og personen Porco Rosso (tidl. Marco), men dreiar meir innpå eit enkelt tidsrom der flyen hans blir smadra og han sidan skal duellere med ein amerikansk luftpirat. Handlinga er i all enkelheit spennande nok, med hav, øyer og luftig animasjon er det også godsaker for augo her. Saknar meir historie rundt personen Porco Rosso, elles greit.
I Japan finst det eit vaskebjørnliknande dyr som heiter tanuki og som kan transformere seg og ikkje minst dei gigantiske testiklane sine, det ser ganske sjukt ut og begrepet barnefilm visnar litt bort. (Studio Ghibli har vel sjeldan vore påstått å lage barnefilmar, men ta «Totoro» eller «The Cat Returns»). «Pom Poko» handlar om (eg vel å bruke betegnelsen vaskebjørn her for enkeltheits skuld) vaskebjørnar som må kjempe mot dei stadige utbyggingane til Mr. Japan, skogane forsvinn og dei må bruke kreftene sine til å stoppe dette. Kampen er ganske håplaus frå første stund, kan dette gå bra? 2 timar seinare med gjespen i kjeften og hovudet mellom hendene var svaret klart for min del, sjølv om eg skulle ønske det tok timen mindre. Vel har Studio Ghibli laga flott animasjon her, med sjuke transformeringar og valdelege vaskebjørnar, men lengda og tempoet i lag med vaskebjørnane som karakterar fungerte rett og slett ikkje bra nok for underteikna.
Mitt tredje møte med «Sideways» skil seg litt frå dei førre ved at eg er hakket meir oppdatert på vinsjargong og med handlinga vagt i minne kunne konsentrere meg meir om detaljar. Dette er framleis ein fantastisk film og ein eg gjerne kan sjå igjen, karakterane er humane og Paul Giamatti er perfekt som deprimert vinelskar og forfattar, sidekicket gestalta av Thomas Haden Church er vel så viktig som motstykke til Giamatti som han er den livlege i filmen. Plasseringa av filmen i California tilfører ein varme til ein film som like gjerne kunne ha blitt tragisk om satt til kalde austkysten. Anbefalt.
«Brick» er ein ungdoms neo-noir med eigne vriar for å sleppe unna forhåndsdømming og samanlikning med klassisk film-noir. Som lågbudsjetts indiefilm ($500.000) kan den stolt konkurrere med kva som helst av dyrare film innan utføring. Gjensynet mitt var berikande og gav innsikt eg tidlegare mista. «Brick» kan sjåast på ulike måtar, personleg likar eg den som seriøs ungdomsfilm med kul slang, den har meir å by på for spesielt interesserte, som f.eks. om du skulle like å sjå likskapar til film-noir. Inntrykket eg har skapt i ettertid av første vising år tilbakes var vanskeleg å nå opp til, min logiske sans tilseier at eg kanskje ikkje likte den så godt som eg hugsa, og at eg difor likte den like godt denne gongen, puh. Eg anbefalar denne gjerne til dei som er på jakt etter noko friskt, smart og litt annleis.
Cillian Murphy vakna opp splitter naken i ei sjukehusseng, lite veit han at England er folketomt etter virus har gjort menn til zombiar, elles hadde han brukt meir tid på å tenke tryggleik enn å sprade rundt i bar rompe og drikke Pepsi. Men no skal ikkje dette dreie seg for mykje om Murphy, sjølv om han etter kvart har utvikla seg til å bli ein personleg favoritt på andre grunnlag enn naturisttendensar i «28 Days Later…» Filmen er stilig utført, folketomme gater i stor skala som faktisk ser ekte ut, takka vere DV matcha bilde innhaldet. Rå zombiar blir aldri forsøkt gjort til anna enn rein ondskap her, friskt. For andre gong er dette ein film eg set stor pris på, med nok blod, nok historie og eit jamnt handlingsforløp. Eit av dei betre i sin sjanger etter årtusenskifte vil eg påstå.
Ikkje alle filmar kan halde stand ved eit gjensyn, gudebilde av «Serenity» rakna smått for meg vel to år etter første møte. Den gongen kom eg rett frå «Firefly», men med tida har den brune frakken falma og det bar altså gjensynet med «Serenity» preg av. Tolk meg ikkje feil, eg synst framleis det er ein storarta film, men la merke at mange ting gjekk meg hus forbi rett og slett fordi hukommelsesenteret tidlegare via til «Firefly» var noko redusert. Dette bunna ut i at enkelte deler til fordel for «Serenity» som film kunne ha blitt kutta ut eller gjort tydlegare for «vanlege folk». Men nok om det, for utan pirket er dette ein storveges actionprega scifi-western med sabla god humor, originalitet som det held, Nathan Fillion er og blir eit forbilde. Det blir berre ørlite for langdryge for utanforståande og senile brunfrakkar. Sjå «Firefly» først du, om du ønske ei fin stund!
«The Sugarland Express» markerar debuten til Spielberg på storskjermen, hans tidlegare «Duel» blei laga for tv, mens denne er i breiformat og med eit betydeleg større budsjett ($3.000.000 mot $375.000). Goldie Hawn, ung og pen so ho var i 1974, stikk av med hovudrolla, sjølv om både Michael Sacks og William Atherton har like mykje skjermtid. Hawn spelar Lou Jean i det som er ei historie basert på sanne hendingar, saman med mannen som nyleg har rømt frå fengselet kidnappar dei ein politimann og forlangar skyss til Sugarland. I Sugarland er ungen deira i fosterheim, mot deira vilje, og Lou Jean vil ha den tilbake.
Eg kunne ha slakta denne filmen, berre for moroskuld, men det vil ikkje vere rettferdig ovafor dei som vurderar å sjå den eller meg sjølv viss eg skulle finne på å lese dette for rettleiing om eit par år.
Det har teke 8 månader før eg har samla meg nok etter «Twin Peaks» sesong 2 til å sjå «Fire Walk with Me», der forhistoria til serien, kva som skjedde med Laura Palmer før drapet, blir hovudfokuset. Den «Twin Peaks» eg tidlegare blei glad i glei over i eit mystisk sammensurium som gjorde meg demotivert til straks å gripe tak i «Fire Walk with Me». For mykje David Lynch i feil format var grunnen, i filmform har eg derimot sansen for mystikken og det overnaturlege til Lynch så det held.
basert på boka «I Am Legend» av Richard Matheson, viss begge foreldre er norske. Denslags informasjon ser ut til å vere obligatorisk å nemne i «God kveld, Norge», og eg vil ikkje vere dårlegare her.
Skjønt heilt åleine er han ikkje, for gatelangs herjar «The family». Ein organisasjon av basselusksmitta (virus for folk som ikkje forstår småbarnspråket), lysvare folk. Elles framstille filmen dei som godt like vanlege menneske. Dei trur på ei verd utan (vanlege) menneske, våpen og maskiner, ergo har dei oppegåande hjernefunksjon. Den verdsomspennande smitten blir sett på som Guds vrede.
Min desiderte favoritt blant desse adapsjonane. Settingen denne gongen er New York, fullstendig tømt for menneske. Will Smith er rette mannen til å bere ein film av denne typen, alderen gir truverdigheit til både forskaren og soldaten Robert Neville.
For meg er det å sette seg ned med ein Woody Allen film synonymt med å putte den første snusprisen under leppa på over ei veke, kan eg gjette. Vanskeleg å beskrive i detalj, men unekteleg ei god opplevelse. Så sant det ikkje er snakk om ein av dei få svakare Woody Allen filmane, då blir det meir som nikotinsjokk i dårleg dagsform.
Ja, eg har sett den nye «Futurama»filmen. Nei, eg skal ikkje røpe historien eller kritisere. Ja, «The Simpsons Movie» blir som hermetikk i forhold til ferskvare med den forsegla glasskuppelen sin. Ja, eg skal gi meg med å svare på spørsmål eg aldri har stilt her.
nok ikkje meir enn 10 år den gongen, så eg berre bitar frå opplevelsen. I åra som fulgte fekk den plass som magisk i hukommelsen min, før den omsider blei heilt gløymt. Eg hugsar framleis at den fascinerte meg med skulpturane Edward klyppte i alle fasongar, at den gjekk innpå meg med si tragiske historie, kanskje difor har eg i ettertid skapt min eigen slutt på filmen som eg blei overraska over ikkje å gjennoppleve.
ekspert skal, får Tim Burton ei gammal dame til å fortelje historia om Edward (Depp). Den gong han kom ned frå einetilværelsen i det nedslitte huset på toppen av bakken, over ein travel, pastellfarga forstad, til ein hyggeleg familie. Styrken til filmen er at den streifar innom Edward som ein senasjon (med saksehender), fortalt som lystig komedie og tragisk drama, alltid med mystikk og rik på gode karakterar, alltid gripande. Inntrykket mitt er at alt passar saman, enkelte ting kunne ha tatt seg dårleg ut i andre filmar, men kjem i godt selskap i «Edward Scissorhands», som trår opp på toppen av trona som min favoritt Tim Burton film.
soldatar utan mykje hjerneaktivitet for seg. Dette var vel rundt 7 år sidan.
Før: Ein desemberdag for tre år sidan var dette ein passe god animert film, ikkje alfa omega. Eg kjente igjen musikktypen (litt «James Bond»?) og forskjellige element frå superheltehistoriar, ei viss old school feeling og glimrande animasjon. Parodieringa på superheltfilm var noko eg meinte i ettertid var svært viktig i filmen, og det morsomaste. I lyset av «Shrek 2» synst eg derimot den låg eit hakk under på det humoristiske. Ca. dette var å lese i Filmdagbokinnlegget frå den gong.
Alle referansane til superhelt- og agentfilmar er til å sette pris på. Handlingsforløpet er forutsigbart så det held, men filmen er flott utført og køyrer løpet godt. Disney/Pixar har laga ein film for (store deler av) familien, så nokre moralske preikenar må ein tåle ved sidan av lykkeleg slutt og samla familie. Dette er på si side det som trekk filmen ned eit hakk for min del sjølv om eg forventa det. Viktig å nemne er at spenninga ikkje går på bekostning av dette, The Incredibles har noko flotte høgdepunkt som aktiverar smilebandet, litt mør er den i botnen med dei godt skjulte drapa sine og fiendtleg destruktivitet.
Eit dystopi er ei forestilling eller ei beskriving av ein uønska samfunnsmodell, altså det motsatte av eit utopi. På film (og ikkje minst i bøker) gir bruken av dystopiske samfunn store moglegheiter til å kritisere noko som skjer, har skjedd eller kan skje ved å vise til moglege effektar av slike hendingar. Bruken av strenge, statlege kontrollorgan er ofte tilstades i dystopiske framstillingar, boka og seinare filmen «1984» er ein naturleg referanse, der alle innbyggarane blir overvåka av eit kameraauge ved namn «Big Brother». Opprør mot kontrollhavaren og/eller det å vakne frå eit mønster er gjerne metodar brukt i slike filmar, men det er ingen fasit på korleis dei vel å bli forestilt. Eg har ikkje sett «1984» i forbindelse med denne samleposten, men plukka fram nokon titlar eg har hatt lyst å sjå frå 
«Logan’s Run» gjer seg bruk av ein statleg soldat i hovudrolla, ein av dei beste. For oss som har sett «Equilibrium», «Fahrenheit 451» eller andre filmar med dette utgongspunktet skal det lite hjerneknaking til for å skjønne at han før eller seinare vil stille spørsmål ved jobben sin. I «Logan’s Run» har me hamna i det 23. århundre, alle gjenlevande mennesker bur i store domar. For å behalde balansen der er den øvre aldersgrensa på å leve 30 år, implementerte krystallar i hendene blir brukt for å kontrollere dette. Når folk rundar 30 får dei lov til å gå inn i «karusellen», ei stor begivenheit for publikum der gamlingane blir plassert i ein sirkel, sakte løfta mot taket av ei spennande kraft og forduftar, prosessen blir kalla «fornying». Ikkje alle vil bli fornya og mange prøver å rømme. Logan, den femte i rekka, er «Sandman» og har i jobb å avlive rømlingar, før han får i oppdrag å infiltere ei organisert gruppe for å få stopp på dette innanifrå. Det kule med denne filmen er at det er brukt skikkeleg mykje arbeid i å få ting til å sjå futuristisk ut; kostymer, bygningar, køyretøy, osv. Ettersom filmen er laga på 1970-talet inneber det stor bruk av modellar og gjennomskuelege kulissar når ting når større skala, eg må innrømme eg er fan av slikt, sjølv om det ikkje ser spesielt ekte ut. Filmen er derimot skuffande langsom og banal, Michael York reddar deler av det med god skodespelarprestasjon, men eg var glad når den var over.
«Banlieue 13» er ein fransk film som på engelsk går under «District 13». Til forskjell frå «Logan’s Run» har skaparane her valt eit scenario som ligg nærare i tid og realisme. Forstadane til Paris er igjen i sentrum for all sin kriminalitet (eg såg nyleg «La Haine»), her har myndigheitene valt å mure inne dei verste, og distrikt nr 13 (D13) er ein av dei. Eg ser mange likskapar med «Escape from New York» i miljø og tidsramme. Plottet er som følger; den største narkobaronen i D13 har fått handa på ei bombe som vil utrydde alt innan 8km radius om den ikkje blir stoppa i tide, ein innfødt tøffing som veit forskjellen på rett og feil må samarbeide med Paris’ beste politimann for å finne bomba. Stilen til «Banlieue 13» er ganske glatt, baronen har ein hær med muskelmenn i feite bilar som beskyttar han, slossinga er kul, men svært rein stilmessig. Det hindrar ikkje «Banlieue 13» i å vere tøff, her er det så mange rå stunts (mest parkour, for dei som er kjent med den) at det berre er å glise av, når ein veit at filmen har unngått dataanimasjon. Litt ekstra glede ligg i at hovudrolleinnhavaren David Belle (Leito i filmen) var han som fann opp parkour. Luc Besson har vore med å sette sitt preg på filmen gjennom manuset i positiv ånd. «B13» er ikkje ein spesielt djup film, men ei aldri så lita energibombe.
Eit gjensyn med «The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy» har lenge vore planlagt, og no blitt gjennomført. Den gjorde aldri underverka sist gong, men blei sånn akkurat passe likt, det same må seiast om gjensynet. Bortsett frå eit par ting.
Opprinneleg skulle eg styre unna «Transformers», eg har aldri hatt noko forhold til salgsvara og synst konseptet virka døvt, men mykje skryt av spesialeffektane gjorde meg nysgjerrig.
… på DVD og Blu-Ray med si samling over kortfilmar frå 1984 og fram til 2006, 13 bitar av varierande kvalitet utgir ein kort time med animert underholdning. Under namnet «Pixar Short Films Collection – Volume 1», for dei som skulle ønske å gå til anskaffing av samleboksen, skulle ein tru dei hadde ein oppfølgar på gong. Så lenge det ikkje vil ta 20 år å fikse den synst eg det høyres ut som ein god idé. Samlinga er eit fint eksempel på utviklinga til dataanimasjon for film sidan den spede barndommen på starten av 1980-talet. Ser ein kortfilmane kronologisk, noko ein bør gjere, fortel den samtidig Pixar si eiga historie om ein legg litt engasjement i å vurdere det tekniske og innholdet i kortfilmane. I tillegg følger det med noko bonusmateriale som kanskje er av interesse.
«The Adventures of André and Wally B.» (1984) er veldig enkel, det handlar om ein figur som spring i frå ei bie, litt sjamerande, men veldig tomt uttrykk. Animasjonen minnar om den som fulgte med dataspel på 1990-talet.
«For the Birds» (2000) går endå meir i retning av dei nyare og på alle måtar meir komplette kortfilmane. Småfuglar på ein telefonwire får besøk av ein større, dum fugl. Nydelege figurar og utruleg morosam.
«Dark Star» er langfilmdebuten til John Carpenter, ein romskipskomedie med mannskapet ombord i bombaren Dark Star, viss oppgåve er å øydelegge ustabile planetar.
Først ei åtvaring til deg om du er ein bokelskar, denne filmen innheld sterke bilde, kombinasjonar av flammar og papir, grotesk oppførsel mot vakre innbindingar.
I blant balanserar filmen på kanten til det banale, humoren som kan dukke opp i enkelte sekvensar er nok ikkje planlagt, men er med på å løyse opp tonen, om enn på langt nær så mykje at det forandrar meininga bak filmen. Eit litt stivt uttrykk, som det er her, er ganske passande når det kjem til dystopiske filmar, svakheita må ligge i at du aldri legg skikkeleg merke til følelsane dei “frelste” karakterane skal vise. Eg veit ikkje om eg skal legge skulda på skodespelarane eller regissøren for det. Miljøet er gjennomført stilmessig, med element frå den engelske landsbygda, urban betongby og interiør i pastellfargar. Kanskje ikkje så spennande den gongen det blei laga, men det har tålt tida veldig godt og gir eit sæpreg per i dag.
Ein mann kan redde Los Angeles frå å bli blåst i fillebitar, han heiter Chris Johnson og kan sjå inn i framtida, for så å kunne ta nye val ut i frå det han ser, val som vil føre til endra framtid. «Once you know the future, it will never be the same». FBI er på jakt etter han, så er terroristar med ei bombe som vil unngå FBI. Topp det heile med namn som Nicolas Cage, Jessica Biel og Julianna Moore, og du har «Next».
Ein av grunnane til at eg stadig kjem tilbake til John Carpenter er emna filmane hans har til å vere meir enn berre god eller dårleg. Dei er gjerne profetiar eller kritikkar som er lette å legge merke til. Framført i drakta av lett likelege historiar.
Darren Aronofsky er eit populært namn innan film frå det siste tiåret, takka vere «Requiem for a Dream». Færre har sett «Pi», utan å ha lidd noko tap. Seks år er gått sidan «Requiem for a Dream», så forventingane til «The Fountain» var store blant mange. Personleg var eg, kanskje pga. «Pi», skeptisk til filmskaparen sitt mest dagsaktuelle verk.
Etter slike godord kjem det nok ikkje som ei overrasking at eg likte «The Fountain». Utfordrande og stort rom for ulik tolking, men likevel fattbar i filmen si litt rare eller krevande innleiing. Både historia bak filmen, som opprinneleg vart påbyrja med Brad Pitt, Cate Blanchett og eit 75 millionar dollars budsjett i 2002, avlyst og byrja på igjen i 2004 med eit budsjett på under halvparten, og ein nitidig produksjon som det kjem fram av i filmen, er med på å gi djubde til ein samanfatta film.
«The Fountain» er ikkje heilt perfekt. Vakker historie, vakkert bilde og vakker musikk, den store gnista i personane manglar. Jackman og Weisz viser seg som fantastiske skodespelarar, som dei mange nærbilda er bevis på. Det er måten filmen er bygd opp på, med fokus på så mykje vakkert, som gjer at personane i blant hamnar i bakgrunnen. Litt som med «Curse of the Golden Flower», men berre ein brøkdel så mykje som i den.
