IMDb: 5.9/10 (25,711 votes)

I denne enkle ungdomsfilmen med potensiale møter me cheerleadingteamet til den oppdikta skulen Rancho Carne High School, eit kort stykke utanfor Los Angeles. Fotballaget til R.C.H. er dårlege nok, men cheerleadingteamet har vunne «nationals» fire år på rad og er populære i lokalmiljøet.

I den sentrale rollen som Torrance, den nye kapteinen til teamet det følgjande skuleåret, har me ei søt, men litt stiv Kirsten Dunst. Ho viser ei bra side som privatpersonen Torrance, men manglar ei viss ledigheit som synast å følgje framstilingar av spretne cheerleaders i amerikansk populærkultur, og det er ein del av det eg forventar.

På overflata er «Bring it on» ein enkel gladfilm, det er høgt tempo, musikk med trøkk i (om ikkje alltid min favorittsjanger), og relativt pene folk. At filmen ikkje serverar ein «rags to riches»-historie, gir den inntrykk av å ha meir å spele på enn eit lag sitt mål om å vinne.

Det som er synd er at Peyton Reed, regissøren her, aldri vågar å ta sjansar. I løpet av 100 minuttar streifar me innom fleire gode tema og problem som det kunne ha blitt via meir tid til refleksjon av, som kunne bidratt til å gi «Bring it on» den djubda eg synst den fortenar, utan at det hadde gått på bekostning av cheerleadingplottet. Behandlinga av Torrance sitt forhold til det nye søskenparet på skulen og dei homofile sin plass på teamet er skyvd i bakgrunnen.

Grunnen til at eg saknar dette er at me i det heile får ein smakebit av det, måten det berre blir streifa innom gjer at eg ser på filmen si handtering av problem som generelt litt for enkel å gripe fatt om. Det er positivt at det ligg under overflata at det er meir ved desse folka og denne skulen, men trekk ned at det ikkje er forsøkt hardare å bli behandla.

Det sagt, filmen har fleire gode sider enn negative, den blir for eksempel aldri kjedeleg og fyller godt sekken for underholdning. Humor er på plass, koreografien og generelt all cheerleading er eksellent utført. Karakterutvikling viser fram jentene med ei modenheit nok til at det verkar naturleg, i lyset av at formatet er Hollywoodungdomskomedie.

Oppsummert: Potensiale, fråver av dødpunkt, desse to tinga er med på å trekke middels god ungdomsfilm opp frå å vere ein av mange ubetydelege gjennomsnittsfilmar.

IMDb: 7.1/10 (10,588 votes)

«We Are Marshall» er basert på ei sann historie, denne historia veit eg strengt tatt ikkje meir om enn det som måtte ha blitt brukt i filmen, for alt eg veit kan mykje av det eg trur var sant vere fiksjon. Men det er då likevel ei greie med at dette er basert på ei sann historie.

Historia som blir fortalt er om det amerikanske fotballaget til Marshall University, året er 1970 og på veg heim frå ein bortekamp (roadgame som det så fint heiter) styrtar flyet med både spelarar, trenarar, funksjonerar og så mange fleire. Måten dette krasjet blir skildra på ved å ikkje vise noko eksplisitt når det skjer, ved å spele på eit stille kaos og reaksjonane til folk rundt om i Marshall er både vakker og svært trist og satte meg i ein god stemning, tross tragedien, som holdt meg fast filmen ut.

Å danne eit nytt lag frå botn av er nær den ultimate utfordringa. Motgang gjer seg ofte bra på sportsfilm, så lenge det ikkje er gitt frå første minutt at det ventar ein gullmedalje eller meisterskaptittel i andre enden, det kan drepe. I «We Are Marshall» ligg det i korta at tittelen ikkje er oppnåeleg, det gir ein litt større opning for korleis punktumet vil bli satt. Akkurat som i «Rudy» der du skjønnar at den vesle spelaren aldri har det som skal til for å gå pro.

Bak roret står McG, produsent på mang ein sak eg ikkje nødvendigvis hoppar i taket over, men som har det med å vere passe gjennomført. Her er han altså regissør. Framfor kamera har me bl.a. Matthew McConaughey og Matthew Fox. Førstnemnte er ein fyr eg aldri har tålt trynet på, det vil sei fram til eg såg «We Are Marshall», her er han om ikkje heilt fri for sitt sleske seg så iallfall mogleg å takle. Fox sin rolle føles veldig trygg, ingenting å trekke opp eller ned på der.

Heilheita er god, det er litt rust i enkelte kantar og ting som kunne ha vore løyst på ein betre måte, nokre scener som ikkje har større meining i lengden, men det er ein film der eg blir interessert i å følge med på kva som vil skje vidare, det er ein litt trist tone over det heile og samtidig ein varme.

IMDb: 7.3/10 (13,989 votes)

Daniel E. «Rudy» Ruettiger var den tredje av 14 i ein søskenflokk. Heilt i frå barndommen av var draumen hans å spele for Notre Dame Fighting Irish, eit annarkjent amerikansk fotballag i collegeligaen. Heile vegen var det ingen som trudde han kunne klare det, etter kvart som han vaks opp til å bli knappe 170cm høg og rundt 75kg (godt under gjennomsnittet blant am. fotballspelarar) var det desto færre som trudde på han.

«Rudy» er av typen hjartevarmande og inspirerande film, om ein liten fyr (Sean Astin) som er fullt ut besatt pÃ¥ Ã¥ følge draumen sin og spele for Notre Dame. Skildringa av motgongen tek opp ein stor del av filmen og er den beste delen, nÃ¥r ting endrar seg, for det gjer dei — dette er ingen film som tek uventa retningar, blir det smurt sÃ¥ altfor tjukt pÃ¥ med musikk som skal røre at eg fÃ¥r frysningar oppover ryggen pÃ¥ ein dÃ¥rleg mÃ¥te. Ein av dei verste tinga med filmen er ein sekvens der spelarane til Notre Dame stÃ¥r opp for Rudy mot trenaren sin, og i denne filmatiseringa av ei sann historie er denne fullstendig unødvendige vrien faktisk reint oppspinn, det var langt i frÃ¥ slik ting skjedde pÃ¥ det tidspunktet.

Men altså, «Rudy» har mykje godt for seg, ei inspirerande historie utan tvil. Der det ikkje blir for mykje klarar den og å vere eit delvis rørande og varm drama. Sean Astin går inn i karakteren sin og passar godt som den smådumme, vesle fyren med stort hjarte. Litt som hobbiten han er i «Lord of the Rings».

IMDb: 7.2/10 (18,673 votes)

Peter Berg og Josh Pate gjekk hen og filmatiserte ei bok av Buzz Bissinger frÃ¥ 1990 om fotballaget til Permian High School frÃ¥ Odessa, Texas, ei sann historie om eit lag som trassar motgong og gir alt for Ã¥ nÃ¥ state championship — finalen mellom dei to beste laga i playoff. Eg gjekk mest sannsynleg i feil retning nÃ¥r eg starta med serien for sÃ¥ Ã¥ gÃ¥ over til filmen, for det som er ein god film kjem likevel i skuggen av det forsterka dramaet og betre tida serien har pÃ¥ karakterbygging. Styrken til filmen er at den ligg nærmare den sanne historia, enkeltpersonane blir skyvd ligg bak til fordel for Ã¥ bygge opp laget som ein eigen karakter. Laget er ikkje berre ein gjeng med fotballglade ungdommar, men blir skildra som eit heilt apparat, inkludert det vesle samfunnet av svært fotbalinteresserte vaksne. Ungdommane blir pressa frÃ¥ alle kantar, forventingane er urealistiske, at dei skal takle skule ved sidan av sÃ¥ seriøs fotball er absurd. Ved sidan av er dette ei historie om eit lag som trossar motgong, mÃ¥ten forløpet er oppbygd pÃ¥ kjennes meir realistisk ut enn type «Disney: tapargjeng vinn finale»-film. Permian Panthers er heller ingen taparlag i utgongspunktet.

The Collective Online Store

«Seasons» er ein timeslang sportsfilm om sju av verdas beste terrengsyklistar, laga av The Collective, ei gruppe filmskaparar, fotografar og syklistar. Dette er tredje film ut frå gruppa som kom med «Roam» i 2006, og denne gongen skal det handle om korleis det er å leve som terrengsyklist på fulltid gjennom heile året.

Når det gjeld terrengsyklinga så handlar denne filmen om trening til ulike konkurransar som lengre, og ville, nedoverløyper, løyper med fokus på triks og gleden dei involverte finn i å drive med sykling generelt. The Collective byr ikkje overraskande på køyring og triks i ypperste klasse, filma av sjukt flinke kamerafolk og satt saman til ei heilt grei lengde.

«Seasons» er først og fremst ein film for dei som kan verdsette gode terrengsyklistar, men bør også gå godt i hus hjå dei som veit å sette pris på høg fart og ville triks, gjennomført av menneske som heile tida pressar grensene og via film byr på noko ekte. Ekte er jo alltid meir imponerande enn filmtriksing.

IMDb: 6.4/10 (122 votes)

«Steep» angrip ekstremskisportens verd slik «First Descent» gjorde det med snowboard, viss du ikkje har sett «First Descent» så seier dette deg lite eller ingenting, men det betyr altså at «Steep» er ein nydeleg sportsfilm i behageleg tempo som tillegg vekt i sporten og miljøet rundt, nydeleg som i at det er proffe kameramenn og redigeringsarbeid og ikkje minst at filmen har fått musikk komponert for seg. Oppbygginga gjer også at det stadig blir meir dramatisk etter kvart som me følger sporten gjennom åra kronologisk med litt historie.

Her er det også nerve som pressar ein ekstra godt bak i stolen, eller i mitt tilfelle sofaen, naturen som blir framstilt er av den mektige og farlege typen, dette blir stadfesta av kommentator og ikkje minst utøverane som trossar farane, men ikkje i dømmande kraft. Faren blir som dei andre faktorane som skulle ha vore hinder eller grunnar for å leve draumen om å flyte ned bratte, snøbelagte fjellsider, eit forsøk på å beskrive det ubeskrivelege, filmen får likevel fram at det er ei drivkraft. «Steep» er utan tvil romantiserande, ein film som dette skal vere det synst eg, for den skal klare å appellere til fleire enn berre skifolket, den skal vere litt på kanten og gi ei levande kjensle.

Store ord om ein stor film, «Steep» har eit par små minus som at det kan bli for store ord i ny og ne, litt for store til å svelge, men få filmar gir meg ei sitrande kjensle som den held så lenge på som det skjer her. Eg trur denne kan nå både dei som likar filmar med natur, med eventyrlystne mennesker, så vel som dei som vil sjå den for skiståing sin del.

(IMDb)

Denne gangen skal jeg skrive en anmeldelse om filmen «Never Back Down». Som ivrig tilhenger av MMA (mixed martial arts), så jeg frem til å se denne filmen som i utgangspunktet kan klassifiseres som en «MMA-film».

En ung kar ved navn Jake Tyler (Sean Faris) med en rebellsk fortid flytter til et nytt sted og begynner pÃ¥ en ny high-school. En dag blir han invitert pÃ¥ en fest av en jente ved navn Baja Miller (Amber Heard). PÃ¥ denne festen blir han utfordret til Ã¥ slÃ¥ss Ryan McCarthy (Cam Gigandet) som er en MMA-utøver. Tyler som har vært involvert i nevekamper tidligere, fÃ¥r grisejuling av han andre. Da han vÃ¥kner opp dagen derpÃ¥, er han skamslÃ¥tt og vil bare gi opp. Her kommer vendepunktet i filmen. Han begynner Ã¥ trene MMA pÃ¥ et gym. Treneren pÃ¥ gymen (Djimon Honsou — kjent fra «Blood Diamonds»), blir etterhvert en mentor for Jake. Vi kjenner alle «Karate Kid», Honsou blir en slags Mr. Miyagi for Jake og hjelper han igjennom tykt og tynt. Samtidig som han trener knallhardt, forelsker han seg i Baja og de to blir et par. Igjennom hun og sin trener fÃ¥r han den nødvendige ballasten til igjen Ã¥ stÃ¥ opp i mot McCarthy.

Tilslutt møter Jake sin demon i McCarthy igjennom en undergrunns MMA-turnering som utvikler seg til den reneste gatekampen i sluttscenen. Jeg skal ikke avsløre noen slutt, men kan si at det er en typisk Hollywood-klisjeaktig avslutning i denne filmen. Denne filmen er ikke noe mesterverk, så langt i fra. Men er man på jakt etter en film med greie kampsportscener og hotte babes er dette filmen for deg. Sånn ellers vil du ikke bli noe klokere av denne filmen.

Min rating: 5 av 10

IMDb: 7.1/10 (17,576 votes)

Gløym «Happy Feet», det er «Surf’s Up» du eigentleg vil sjÃ¥. For det er sanneleg ein gullkanta film i forhold til det meste anna innan dyreanimasjon. I halvdokumentarisk stil følger me den surfeglade pingvinen Cody frÃ¥ hobbysurfing i Antarktis til proffsurfing pÃ¥ Hawaii. Lagt opp som ein typisk sportsdokumentar innan surfesjangeren, med intervju og surfing, samt litt historie rundt sporten, i tillegg til at filmen knyttar seg opp rundt eit meir vanleg filmdrama. Med denne oppskrifta blir fokuset for min del flytta vekk i frÃ¥ utviklinga noko, som eigentleg ikkje er sÃ¥ spennande nÃ¥r den blir plukka frÃ¥ kvarandre. Det er sansen for detaljane og humoren, menneskeleggjeringa av pingvinane og tempoet i filmen som gjer dette til ei storfornøyeleg opplevelse.

IMDb: 7.0/10 (16,130 votes)

På papiret virka «Blades of Glory» som ein jålete film, med kunstløp som den bindande faktoren. Will Ferrell og Jon Heder spelar hovudrollane som to av verdas beste enkeltutøvarar, og filmen handlar om at desse skal danse par.

Det geniale her er castingen. Eg kunne aldri sett for meg Ferrell drive med kunstløp, og heller ikkje Heder som anna enn geeken han pleier vere. Men det passar perfekt. Med nokre filmtriks og eit grundig skøytekurs blir dette overraskande bra.

Historien er ikkje filmen si sterke side, det er oppbygginga med vitsar, poeng og episodar som gjer denne fornøyeleg. Dei fleste spøkane ser ut til å treffe, og for ein gong skuld skal ikkje Will Ferrell prøve for hardt heile tida. Eg saknar fleire Hollywoodkomediar som leverar så bra heile vegen.

No hadde eg middels forventingar til «Blades of Glory», fordi den ser ut som ein standard glattpolert A4-komedie. Men den fungerte overraskande bra for dette. Det kan nemnast at eg òg har styrt unna trailers og klypp frå filmen, så eg hadde liten idé om kva eg gjekk til.

IMDb: 8.1/10 (13,375 votes)

Meir Paul Newman og meir pengar på spel (eg såg «The Sting» i går) i biljarddramaet «The Hustler» frå 1961.

«The Hustler» er ein lang film, men den køyrer stil over heile linja, og står heller aldri i ro. Roleg tek den det nok, men biljard, eller pool (eg er usikker på forskjellen når det kjem til norske nemningar) er ein presisjonssport. Eg hadde blitt skuffa om dette var sveisa saman på raskast mogleg vis.

Her er menn ekte mannfolk og alkoholen renn i strie straumar. Stemninga har eit tung sky hengande over seg som regissøren aldri prøver å gjere lettare for å glede dei som ev. skulle håpe på ein lykkeleg film. Det er stort sett dystert, men som Newman si rolle har filmen sjel og karakter. Som sportsfilm er det ikkje spenninga bak kampen som er viktig, det er personane og situasjonen.