The Collective Online Store

«Seasons» er ein timeslang sportsfilm om sju av verdas beste terrengsyklistar, laga av The Collective, ei gruppe filmskaparar, fotografar og syklistar. Dette er tredje film ut frå gruppa som kom med «Roam» i 2006, og denne gongen skal det handle om korleis det er å leve som terrengsyklist på fulltid gjennom heile året.

Når det gjeld terrengsyklinga så handlar denne filmen om trening til ulike konkurransar som lengre, og ville, nedoverløyper, løyper med fokus på triks og gleden dei involverte finn i å drive med sykling generelt. The Collective byr ikkje overraskande på køyring og triks i ypperste klasse, filma av sjukt flinke kamerafolk og satt saman til ei heilt grei lengde.

«Seasons» er først og fremst ein film for dei som kan verdsette gode terrengsyklistar, men bør også gå godt i hus hjå dei som veit å sette pris på høg fart og ville triks, gjennomført av menneske som heile tida pressar grensene og via film byr på noko ekte. Ekte er jo alltid meir imponerande enn filmtriksing.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.4/10 (122 votes)

«Steep» angrip ekstremskisportens verd slik «First Descent» gjorde det med snowboard, viss du ikkje har sett «First Descent» så seier dette deg lite eller ingenting, men det betyr altså at «Steep» er ein nydeleg sportsfilm i behageleg tempo som tillegg vekt i sporten og miljøet rundt, nydeleg som i at det er proffe kameramenn og redigeringsarbeid og ikkje minst at filmen har fått musikk komponert for seg. Oppbygginga gjer også at det stadig blir meir dramatisk etter kvart som me følger sporten gjennom åra kronologisk med litt historie.

Her er det også nerve som pressar ein ekstra godt bak i stolen, eller i mitt tilfelle sofaen, naturen som blir framstilt er av den mektige og farlege typen, dette blir bekrefta av kommentator og ikkje minst utøverane som trossar farane, men ikkje i dømmande kraft. Faren blir som dei andre faktorane som skulle ha vore hinder eller grunnar for å leve draumen om å flyte ned bratte, snøbelagte fjellsider, eit forsøk på å beskrive det ubeskrivelege, filmen får likevel fram at det er ei drivkraft. «Steep» er utan tvil romantiserande, ein film som dette skal vere det synst eg, for den skal klare å appellere til fleire enn berre skifolket, den skal vere litt på kanten og gi ei levande kjensle.

Store ord om ein stor film, «Steep» har eit par små minus som at det kan bli for store ord i ny og ne, litt for store til å svelge, men få filmar gir meg ei sitrande kjensle som den held så lenge på som det skjer her. Eg trur denne kan nå både dei som likar filmar med natur, med eventyrlystne mennesker, så vel som dei som vil sjå den for skiståing sin del.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

(IMDb)

Denne gangen skal jeg skrive en anmeldelse om filmen «Never Back Down». Som ivrig tilhenger av MMA (mixed martial arts), så jeg frem til å se denne filmen som i utgangspunktet kan klassifiseres som en «MMA-film».

En ung kar ved navn Jake Tyler (Sean Faris) med en rebellsk fortid flytter til et nytt sted og begynner på en ny high-school. En dag blir han invitert på en fest av en jente ved navn Baja Miller (Amber Heard). På denne festen blir han utfordret til å slåss Ryan McCarthy (Cam Gigandet) som er en MMA-utøver. Tyler som har vært involvert i nevekamper tidligere, får grisejuling av han andre. Da han våkner opp dagen derpå, er han skamslått og vil bare gi opp. Her kommer vendepunktet i filmen. Han begynner å trene MMA på et gym. Treneren på gymen (Djimon Honsou - kjent fra «Blood Diamonds»), blir etterhvert en mentor for Jake. Vi kjenner alle «Karate Kid», Honsou blir en slags Mr. Miyagi for Jake og hjelper han igjennom tykt og tynt. Samtidig som han trener knallhardt, forelsker han seg i Baja og de to blir et par. Igjennom hun og sin trener får han den nødvendige ballasten til igjen å stå opp i mot McCarthy.

Tilslutt møter Jake sin demon i McCarthy igjennom en undergrunns MMA-turnering som utvikler seg til den reneste gatekampen i sluttscenen. Jeg skal ikke avsløre noen slutt, men kan si at det er en typisk Hollywood-klisjeaktig avslutning i denne filmen. Denne filmen er ikke noe mesterverk, så langt i fra. Men er man på jakt etter en film med greie kampsportscener og hotte babes er dette filmen for deg. Sånn ellers vil du ikke bli noe klokere av denne filmen.

Min rating: 5 av 10

Pingvinar har vore populært ei stund no. Eg har aldri kasta meg skikkeleg på bølga, men synst då pingvinane i Madagascar var ganske kule, spesielt når dei fekk sin eigen vesle julekortfilm. Men etter å ha høyrt så mykje skryt om to animasjonsfilmar blei eg nødt til å få sett dei.

I «Happy Feet» møter me ei pingvinstamme som har det med å synge, som den mest naturlege tingen i verda. Når Mumble blir født kan han absolutt ikkje det, i tillegg ser han ganske stygg ut i forhold til dei andre pingvinane. Men han kan danse. Dette blir sett skikkeleg ned på av dei fleste i stamma. Ved sidan av minkar fiskemengda i havet, og pingvinane står over for eit svoltproblem. Her rettar filmen ein peikefinger mot menneskeleg utnytting av naturressursar, eit ikkje fullt så vellykka forsøk iallfall. Filmen prøver å utgi seg for å vere meir enn den animerte musikalen den eigentleg er, men det blir så altfor enkelt. Eigentleg var «Happy Feet» ganske så kjedeleg, det skjer ikkje så mykje nytt. Songane er kjedelege og dansinga til Mumble er alt anna enn imponerande i forhold. I blant glimta filmen til med noko fine animerte scener og smålun humor, men det forblir iskaldt i resten.

Men gløym «Happy Feet», det er «Surf’s Up» du eigentleg vil sjå. For det er sanneleg ein gullkanta film i forhold til det meste anna innan dyreanimasjon. I halvdokumentarisk stil følger me den surfeglade pingvinen Cody frå hobbysurfing i Antarktis til proffsurfing på Hawaii. Lagt opp som ein typisk sportsdokumentar innan surfesjangeren, med intervju og surfing, samt litt historie rundt sporten, i tillegg til at filmen knyttar seg opp rundt eit meir vanleg filmdrama. Med denne oppskrifta blir fokuset for min del flytta vekk i frå utviklinga noko, som eigentleg ikkje er så spennande når den blir plukka frå kvarandre. Det er sansen for detaljane og humoren, menneskeleggjeringa av pingvinane og tempoet i filmen som gjer dette til ei storfornøyeleg opplevelse.

User Rating: 7.0/10 (16,130 votes)

På papiret virka «Blades of Glory» som ein jålete film, med kunstløp som den bindande faktoren. Will Ferrell og Jon Heder spelar hovudrollane som to av verdas beste enkeltutøvarar, og filmen handlar om at desse skal danse par.

Det geniale her er castingen. Eg kunne aldri sett for meg Ferrell drive med kunstløp, og heller ikkje Heder som anna enn geeken han pleier vere. Men det passar perfekt. Med nokre filmtriks og eit grundig skøytekurs blir dette overraskande bra.

Historien er ikkje filmen si sterke side, det er oppbygginga med vitsar, poeng og episodar som gjer denne fornøyeleg. Dei meste av morsomheitene ser ut til å treffe, og for ein gong skuld skal ikkje Will Ferrell prøve for hardt heile tida. Eg saknar fleire Hollywoodkomediar som leverar så bra heile vegen.

No hadde eg middels forventingar til «Blades of Glory», fordi den ser ut som ein standard glattpolert A4-komedie. Men den fungerte overraskande bra for dette. Det kan nemnast at eg òg har styrt unna trailers og klypp frå filmen, så eg hadde liten idé om kva eg gjekk til.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.1/10 (13,375 votes)

Meir Paul Newman og meir pengar på spel (eg såg «The Sting» i går) i biljarddramaet «The Hustler» frå 1961.

I shoot pool, Fats. And when I miss, you shoot.

«The Hustler» er ein lang film, men den køyrer stil over heile linja, og står heller aldri i ro. Roleg tek den det nok, men biljard, eller pool (eg er usikker på forskjellen når det kjem til norske nemningar) er ein presisjonssport. Eg hadde blitt skuffa om dette var sveisa saman på raskast mogleg vis.

Her er menn ekte mannfolk og alkoholen renn i strie straumar. Stemninga har eit tung sky hengande over seg som regissøren aldri prøver å gjere lettare for å glede dei som ev. skulle håpe på ein lykkeleg film. Det er stort sett dystert, men som Newman si rolle har filmen sjel og karakter. Som sportsfilm er det ikkje spenninga bak kampen som er viktig, det er personane og situasjonen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.2/10 (530 votes)

Andre del av fotballfilmserien «Goal» er ute i omløp. Etter å ha blitt positivt overraska av den første måtte eg sjå den.

Det tok ikkje lang tid før eg merka skuffelse breia innover meg. «Goal II» føles overfladisk og uekte. Dårleg skodespel merkast og er av og til på grensa til latterleg. Der filmen skal gjere seg bemerka, i form av spenning i kampens hete, mislykkast den.

Kva sit ein då igjen med? Ikkje mykje! Eg kjeda meg gjennom store delar av filmen, med unntak av eit par fine og sentimentale scener, som er filmen sine einaste lyspunkt. «Goal II» satte meg i tvil om kor god den første filmen eigentleg er. Men den hadde i det minste ei historie som utvikla seg, her står ting stort sett stille.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Som så mange før og etter seg starta Stanley Kubrick i det små, med kortfilmar. Den vidkjente regissøren som i ettertid laga publikumsfavorittar som «The Shining» og «Full Metal Jacket», laga i følge IMDb tre dokumentariske kortfilmar tidleg i karrieren sin, berre avbroten av eit lengre krigsdrama («Fear and Desire).

Den første var «Flying Padre». Padre er spansk (og italiensk) for fader, så dette her handlar altså om ein flygande prest. Flygande som i eit privat, motorisert fly, som den aktuelle Fred Stadmueller brukar til å nå folk i sitt store bispedømme. Ikkje spesielt interessant, men heldigvis berre 8 minuttar lang. Dessutan minner dette meg mistenkeleg mykje om ein episode av gode, gamle «Skippy the Bush Kangaroo». Mest på grunn av likheiten mellom helikopteret der og flyet her.

Same året kom óg «Day of the Fight», ein dokumentar om ein dag i ein boksar sitt liv. Me får ei omvising bak organiseringa av boksing på tidleg 1950-tal, og følger i store delar av filmen ein mellomklasseboksar ved namn Walter eit-eller-anna, og kva han gjer på dagtid før ein boksekamp. Eit tydleg kvalitetshopp i innhald frå den forrige dokumentaren, dette er faktisk interessant.

To år etter kom Kubrick med sin første film i fargar, den 28 minuttar lange «The Seafarers», ein lang reklamefilm (virkar slik iallfall) til ei fagforeining for sjømenn; SIU (Seafarers International Union). Her blir me proppa med informasjon om korleis jobbutdelinga til medlemmane føregår, kva dei driv med når dei er i land, og kor bra økonomisk støtte dei har. Interessant nok ei stund, men det blir alftor langt med 28 minuttar når eg ikkje har særleg interesse for dette fagfeltet i utgongspunktet.

Filmatisk er ikkje desse kortfilmane så dumme. Det kan tenkast at budsjetta ikkje har vore dei største, men kameraføring og klypping er tydeleg gjennomført. Tema til både den første og siste av desse tre var nok den største akilleshelen for min del.

User Rating: 7.9/10 (38,472 votes)

Etter å ha sett Muhammad Ali sloss mot den ukjente Chuck Wepner var Sylvester Stallone blitt så inspirert at han satte seg ned og skreiv manuset som gav liv til den Oscarvinnande boksefilmen, på tre knappe dagar.

Mitt forhold til «Rocky» har vore ganske sporadisk, det starta med «Rocky IV» for 1 1/2 år sidan, fortsatte med «Rocky Balboa» like etter nyttår, og no endeleg filmen som starta det heile. Den gatesmarte Rocky Balboa boksar i amatørligaen og blir, ved meir eller mindre ei tilfeldigheit, trukke av registeret til å sloss mot tungvektsmeistaren Apollo Creed (Carl Weathers).

Filmen er ikkje så mykje boksing som ein skulle tru, bortsett frå den obligatorisk avslutningskampen er det lite anna enn nokre treningssnuttar og godt drama. Rocky er ein sosial tapar og har ingen skikkeleg jobb. Vegen mot ev. suksess og aksept er hard, men mannen har pågangsmot som ein italiensk hingst og eit veldig stort hjarte. Desse eigenskapane til karakteren er det som får «Rocky» som film til å utmerke seg, og gjer dramaet i filmen så sterkt som det er.

Bilde av Rocky Balboa i grå joggedress som strekk armane i lufta har nok dei fleste sett. Denne scena i filmen gjorde at håret mitt reiste seg, og blei ståande. Å få denne kjensla når eg ser film er eg stadig på jakt etter. Etter dette klarar eg ikkje, og vil ikkje, finne noko som trekk ned filmen (var forresten ikkje på utkik etter slikt her uansett). Har du ikkje sett «Rocky».. sjå «Rocky»!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.6/10 (2,785 votes)

«Coach Carter», «Finding Forrester», «Gridiron Gang». Tre filmar med fengande titlar, som alle handlar om svart ungdom som blir gitt ein sjanse. I vårt tilfelle er det snakk om «Gridiron Gang», som føyer seg inn i denne korte (og sikkert ufullstendige) rekka av feel-good filmar.

Camp Kilpatrick, LA, USA. Senter for ungdom i trøbbel, ei blanding mellom eit fengsel og ein leir. Utgongspunktet for historia om ei gruppe unge menn som saman vil forme Kilpatrick Mustangs, eit amerikansk fotballag. Dawyne Johnson portretterar coach Porter som kjem på ideen om å starte eit slikt lag i forsøk på å gi nokre av dei innsatte ein grunn til forbetre liva sine.

Oppskrifta, basert på sannheit eller ikkje, er brukt i massevis før. Faktumet at «Gridiron Gang» er ein av dei med rot i verkelegheita gjer ikkje noko frå eller til, filmen må til sjuande og sist kunne stå på eigne bein. Her går det heldigvis bra, sett bort frå små detaljar her og der, og at filmen spelar for mykje på sympati for den unge gruppa, så gjorde den eit inntrykk.

Dwayne Johnson, i fleste tilfelle kjent som The Rock, viser seg frå ei uvant side når han inntrer rolla som forbilde og autoritet framfor rein muskelmann, i ei hovudrolle gjennom ein heil film. Han har meir å hente, spesielt ved å bruke karismaen sin, men dommen er positiv.

Eg kjem ikkje unna bodskapen til ein film av denne typen. Det lyser gjennom at om ein prøver hardt og verkeleg vil, så kan ein utrette noko. Inntrykket eg sit igjen med er difor eit godt eit, filmen klarte også å røre litt på det mest alvorlege, nydeleg!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10