Som så mange før og etter seg starta Stanley Kubrick i det små, med kortfilmar. Den vidkjente regissøren som i ettertid laga publikumsfavorittar som «The Shining» og «Full Metal Jacket», laga i følge IMDb tre dokumentariske kortfilmar tidleg i karrieren sin, berre avbroten av eit lengre krigsdrama («Fear and Desire).

Den første var «Flying Padre». Padre er spansk (og italiensk) for fader, så dette her handlar altså om ein flygande prest. Flygande som i eit privat, motorisert fly, som den aktuelle Fred Stadmueller brukar til å nå folk i sitt store bispedømme. Ikkje spesielt interessant, men heldigvis berre 8 minuttar lang. Dessutan minner dette meg mistenkeleg mykje om ein episode av gode, gamle «Skippy the Bush Kangaroo». Mest på grunn av likskapen mellom helikopteret der og flyet her.

Same året kom óg «Day of the Fight», ein dokumentar om ein dag i ein boksar sitt liv. Me får ei omvising bak organiseringa av boksing på tidleg 1950-tal, og følger i store delar av filmen ein mellomklasseboksar ved namn Walter eit-eller-anna, og kva han gjer på dagtid før ein boksekamp. Eit tydleg kvalitetshopp i innhald frå den forrige dokumentaren, dette er faktisk interessant.

To år etter kom Kubrick med sin første film i fargar, den 28 minuttar lange «The Seafarers», ein lang reklamefilm (virkar slik iallfall) til ei fagforeining for sjømenn; SIU (Seafarers International Union). Her blir me proppa med informasjon om korleis jobbutdelinga til medlemmane føregår, kva dei driv med når dei er i land, og kor bra økonomisk støtte dei har. Interessant nok ei stund, men det blir alftor langt med 28 minuttar når eg ikkje har særleg interesse for dette fagfeltet i utgongspunktet.

Filmatisk er ikkje desse kortfilmane så dumme. Det kan tenkast at budsjetta ikkje har vore dei største, men kameraføring og klypping er tydeleg gjennomført. Tema til både den første og siste av desse tre var nok den største akilleshelen for min del.

IMDb: 7.9/10 (38,472 votes)

Etter å ha sett Muhammad Ali sloss mot den ukjente Chuck Wepner var Sylvester Stallone blitt så inspirert at han satte seg ned og skreiv manuset som gav liv til den Oscarvinnande boksefilmen, på tre knappe dagar.

Mitt forhold til «Rocky» har vore ganske sporadisk, det starta med «Rocky IV» for 1 1/2 år sidan, framleise med «Rocky Balboa» like etter nyttår, og no endeleg filmen som starta det heile. Den gatesmarte Rocky Balboa boksar i amatørligaen og blir, ved meir eller mindre ei tilfeldigheit, trukke av registeret til å sloss mot tungvektsmeistaren Apollo Creed (Carl Weathers).

Filmen er ikkje så mykje boksing som ein skulle tru, bortsett frå den obligatorisk avslutningskampen er det lite anna enn nokre treningssnuttar og godt drama. Rocky er ein sosial tapar og har ingen skikkeleg jobb. Vegen mot ev. suksess og aksept er hard, men mannen har pågangsmot som ein italiensk hingst og eit veldig stort hjarte. Desse eigenskapane til karakteren er det som får «Rocky» som film til å utmerke seg, og gjer dramaet i filmen så sterkt som det er.

Bilde av Rocky Balboa i grå joggedress som strekk armane i lufta har nok dei fleste sett. Denne scena i filmen gjorde at håret mitt reiste seg, og blei ståande. Å få denne kjensla når eg ser film er eg stadig på jakt etter. Etter dette klarar eg ikkje, og vil ikkje, finne noko som trekk ned filmen (var forresten ikkje på utkik etter slikt her uansett). Har du ikkje sett «Rocky».. sjå «Rocky»!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 6.6/10 (2,785 votes)

«Coach Carter», «Finding Forrester», «Gridiron Gang». Tre filmar med fengande titlar, som alle handlar om svart ungdom som blir gitt ein sjanse. I vårt tilfelle er det snakk om «Gridiron Gang», som føyer seg inn i denne korte (og sikkert ufullstendige) rekka av feel-good filmar.

Camp Kilpatrick, LA, USA. Senter for ungdom i trøbbel, ei blanding mellom eit fengsel og ein leir. Utgongspunktet for historia om ei gruppe unge menn som saman vil forme Kilpatrick Mustangs, eit amerikansk fotballag. Dawyne Johnson portretterar coach Porter som kjem på ideen om å starte eit slikt lag i forsøk på å gi nokre av dei innsatte ein grunn til forbetre liva sine.

Oppskrifta, basert på sanning eller ikkje, er brukt i massevis før. Faktumet at «Gridiron Gang» er ein av dei med rot i røynda gjer ikkje noko frå eller til, filmen må til sjuande og sist kunne stå på eigne bein. Her går det heldigvis bra, sett bort frå små detaljar her og der, og at filmen spelar for mykje på sympati for den unge gruppa, så gjorde den eit inntrykk.

Dwayne Johnson, i fleste tilfelle kjent som The Rock, viser seg frå ei uvant side når han inntrer rolla som forbilde og autoritet framfor rein muskelmann, i ei hovudrolle gjennom ein heil film. Han har meir å hente, spesielt ved å bruke karismaen sin, men dommen er positiv.

Eg kjem ikkje unna bodskapen til ein film av denne typen. Det lyser gjennom at om ein prøver hardt og verkeleg vil, så kan ein utrette noko. Inntrykket eg sit igjen med er difor eit godt eit, filmen klarte også å røre litt på det mest alvorlege, nydeleg!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 6.5/10 (15,921 votes)

Surfethriller med godeste Patrick Swayze og Keanu Reeves, førstemann som steintøff surfeguru og andremann som fersk FBI-agent.

Bankranarar er på ferde, og dei kallar seg Ekspresidentane, noko som sjølvsagt inneber at dei brukar masker som skal likne både Nixon og Reagan og køyrer eit vrak av ein Lincoln. FBI sender Utah (Reeves) undercover i surfemiljøet for å spore opp ranarane.

«Point Break» er ingenting nytt, og eg lurar på korleis dette blei motteke i 1991 og. Filmen byr på ingen eller svært få overraskelsar, både handling og dialog kan brettast ut og forutsjåast etter 5 minutt. MEN, eg synst det gjekk unna likevel. Ein får seg eit par latterkuler av kor macho alt skal vere, og det blir trukke på smilebånda når Reeves viser kvifor standup-komikarar synst det er morosamt å parodiere han. Surfing og fallskjermhoppinga er derimot meisterleg festa til film, og eit fint syn.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 7.7/10 (15,413 votes)

Sylvester Stallone om forrige Rockyfilm («V»): I wanted to finish the series on a high and emotional note and Rocky V didn’t do that.

Og langt om lenge kom altså eit nytt og betre avsluttande kapittel på filmserien om legenda Rocky “The Italian Stallion” Balboa. Mannen drar på åra, har starta ein koseleg liten restaurant og følger ser ut til å følge ei rimeleg fast rutine. Ikkje spesielt givande, noko han sjølv har merka etter kvart, og det synst litt i væremåten. Men blid og hyggeleg som han er, så går det ikkje ut over noko.

Så ein dag blussar gløden opp igjen, og han føler for å få ny bokselisens, kanskje bokse litt i ein lokal liga og på den måten gjere noko han verkeleg brenn for. Oppi dette kjem ei moglegheit om å få møte notidas “champ”.

Filmen tok meg litt på senga. Forventingane var låge. Det er jo grenser for kva ein kan få ut av ein seksar i rekka, og likevel gjere ære på Rocky-namnet. Men det er ein hyggeleg film, sett at ein finn seg til rette i den sentimentale tonen den bygger grunnmuren sin på. Forkunnskap skadar heller ikkje, men sjølv om eg utelukkande har sett «IV», så er det enkelt å forstå kva det heile baserar seg på.

Sylvester Stallone har ikkje skapt noko nytt med Rocky Balboa, men han har klart å få det beste ut av det heile. Som gamlingen han spelar er han perfekt; ekte på så mange måtar. Innimellom slår han til med eit par skikkeleg flaue vitsar, som slettes ikkje er meint å vere gode, men som så godt bygg under at han er pensjonert boksar og litt tullerusk blitt. Sprø er det derimot som fører han til ein av dei mest nervepirrande boksekampane eg har sett på film.

No har eg vel rørt ved ein liten brøkdel av dei tankane eg gjorde meg undervegs, men det held. For i ei så aldri lita oppsummering kan Rocky Balboa beskrivast slik: I eit sportsdrama der den blankpolerte road-to-glory historia er erstatta med eit grovt og sentimentalt søken på meining med tilværelsen glitrar Stallone til både bak og framfor kamera med jordnær dialog, ein gladtrist undertone og ei knankandes avslutning.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 5.8/10 (241 votes)

I følge Filmguiden ligg «Lange flate ballær» an til å komme ut av 2006 med seirande besøkstal på kinofronten. Filmen fekk mykje oppstyr i media på grunn av alle kjendisane som dukka opp, blant anna Jose Mourinho og Ari Behn, og dette hjalp vel utvilsomt på den vanlege nordmannen, som blir fora opp med sladder i VG og Dagbladet.

Filmen handlar om fotball, ein sport eg ikkje har brydd meg om på nokre år, men som eg ikkje har noko problem med å følge med på. Ein supportergjeng set kursen mot Tyskland når Noreg kjem seg vidare frå gruppespelet i VM, denne gjengen består av amatørskodespelarar som kan seiast å vere gjennomsnittlege nordmenn.

Amatørpreget er noko filmen tek med seg heile vegen, og lufta går litt ut av ballen i enkelte forsøk på å gjere noko brått. Men «Lange flate ballær» er god på å få fram det norske, og formidle ei historie om ein samla gjeng med fotballinteresserte bilmekanikarar. Den er faktisk morosam, om eg gav inntrykk om det motsatte, og er ein svært så folkeleg film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 6.5/10 (10,337 votes)

Nascar er omtrent så typisk amerikansk som det kan bli, raske bilar og store stadion. Eg ser ikkje anna i det enn at det er veldig repetivt å sjå bilar som durar rundt og rundt på same bane opptil 500 gonger på det meste. Men forstår at det nok er eit lite kick å stå heilt opptil bana når bilane nærast flyg forbi.

«Talladega Nights» blir like meiningslaus for meg som Nascar. Første halve filmen ser ut som ein einaste lang (og dårleg) reklamefilm, og skuffa veldig, med unntak av ei rullstolscene og første møte med Sacha Baron Cohens rolle. Den franske aksenta hans er tilnærma identisk med den kasakhstanske i Borat, forutan eit par franske ord, men fyren er ein av dei artigaste i denne settingen.

Det er ikkje meir med denne filmen å nemne. For det ser ut som, og er sikkert nok berre ein grunn til å tene pengar. At filmen aldri kom på kino i Noreg ser eg ikkje som noko tap. Den hadde vel ikkje vakt interesse med tanke på at sjølve sporten ikkje er særleg populær her, og den er heller ikkje morsom nok.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 7.7/10 (15,743 votes)

Eg er ingen stor fan av Pixar/Disney-filmar, men synst dei fleste er heilt greie. Difor har eg utsatt å sjå «Cars» ganske så lenge no, men tok meg endeleg i dag meg tid til å sjå den.

Å for å komme til saken, dette var ein god film. Lang, men det ser eg ikkje på som anna enn eit pluss. Sjelden har ein film som dette, som er retta ein del mot den yngre målgruppa, klart å fenge så bra her på hybelen.

Trass i bilane, her var det verkeleg sjel i bilde. Og så massivt med detaljar overalt, ingen tvil om at dette er planlagt ned til minste pixel. Ei kort gjennomgåing av lista over tidlegare sette animasjonsfilmar i år, så kan eg vel fastslå at denne kjem best ut. Det er lenge sidan eg har kost meg så mykje med alle delene av ein animasjonsfilm, og ikkje berre historie eller animasjon.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Matchstick Productions

Eg har ein ny film som tronar skisjangeren, og den heiter «Push». Det er ingenting å utsette på den, alt er godt gjennomført. Bilde er krystallklart, komposisjonane er utruleg vakre, delvis takka vere vakre landskap med haugevis av puddersnø. Musikken passar perfekt til personane og klippinga, som ikkje er for rask som det ofte er i profesjonelle sports/stuns-filmar.

Litt om sjølve filmen: «Push» rettar fokuset mot ei gruppe skifolk (ikkje norske) som pressar grensene for kor og korleis dei kan køyre. Det er innslag frå vill natur i alt frå Alaska til Noreg. Det er veldig lite snakking her, og filmen prøver ikkje å få oss til å bli spesielt godt kjent med folka som står på ski. Eit par ord er det likevel, og det gjer seg godt som avbrekk i lange køyresekvensar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 5.9/10 (138 votes)

Tåpelege muskelbuktar sloss i russisk fengsel drive av mafia og korrupte vakter. Amerikansk mørhuda boksar med få, men sterke ord blir satt på grunn av store pengar og overført til fengselet, der han blir tvinga til å kjempe mot russiske meistar. Menn i dyre dressar med sansen for sigarar og kaviar som alle snakkar engelsk bidreg til eit komplett erketypisk bilde av russisk hardhausa miljø.

Ein mann med namn Michael Jai White som ikkje kan anna enn å sloss er hovudrolleinnhavar i ein film med historie som ikkje gir anna enn eit par slosskampar å følge med på, om ein er interessert i sådan. Noko underteikna ikkje er.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10