Filmdagbok

Halloween (1978)

// juni 27th, 2009 // 1 Comment » // Alle, Horror, Thriller

IMDb: 8.0/10 (54,990 votes)

Eg skal sjå alle «Halloween»-filmane, eit gjensyn med den første var på plass. Det som funkar med «Halloween» er at den ser på seg sjølv som eit seriøst skrekkfilmbidrag, og det smittar over på meg under visninga. Den spelar meir på frykten for det ukjente, som publikum tek det f.eks. lang tid før me får sjå Michael, enn på blod og drap – noko det er imponerande lite av. Sjølv om den er forutsigbar i oppbygginga og aldri vil bli nominert for Oscar i godt skodespel, er det ein habil halvannan time den resulterar i. Men kanskje litt langsom.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Jisatsu saakuru (2002)

// mai 20th, 2009 // No Comments » // Alle, Horror, Mystery, Thriller

IMDb: 6.7/10 (4,992 votes)

Japanske «Suicide Club» er ei sprø, blodig og humoristisk innføring i J-Horror. Den tek typiske trekk ved retninga og gjer både narr av dei og overdriv. Tokyo blir ramma av ei sjølvmordsbølge, der ei ukjent kraft driv folk til dette. Men «Suicide Club» klarar ikkje å bygge nok spenning på dette, og mislykkast som J-Horror. Filmen er vanvittig blodig og grotesk til tider, noko som blir det mest fascinerande. Løysinga på mysteriet er så far out at det blir morsomt nok å følge med når slutten nærmar seg, men vegen dit er uoversiktleg, lite engasjerande, og litt søvndyssande.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

The Matrix (1999)

// mai 7th, 2009 // No Comments » // Action, Adventure, Alle, Sci-Fi, Thriller

IMDb: 8.7/10 (321,978 votes)

Eg skriv semesteroppgåve om «The Matrix», med fokus på spektakulær estetikk, korleis det spektakulære i «The Matrix» er absolutt essensielt for å drive fram historien. Iallfall prøver eg. Filmen er ikkje den beste, skodespelet er i blant slett og det merkast. Men elles (eg ser bort i frå datert animasjon), er dette eit utmerka eksempel på Campbelliansk helteforteljing, få detaljar er tilfeldige, og det er mange detaljar. Måten det virtuelle og det ekte blir framstilt på er det beste med filmen, eg er mindre begeistra over actionsekvensane, men synst heller mytologien er det som er verdt å få med seg.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Quantum of Solace (2008)

// november 16th, 2008 // No Comments » // Action, Adventure, Alle, Thriller

IMDb: 7.2/10 (19,010 votes)

Eg har sett lite film i det siste, men har rukke å få med meg «Quantum of Solace» på kino. Elles har det stort sett gått i bøker.

Daniel Craig er tilbake som James Bond i det som denne gongen er ein Marc Forster-regissert film der mellom anna Paul Haggis har skrive manus. Eit røft preg, mykje vald og ein litt kald og kynisk Bond har i lag med det nokon kallar mangelen på vante James Bond-kjenneteikn fått enkelte til å reagere. Men her er det nok fleire som ikkje har sett godt nok etter.

Personen James Bond er langt nede etter tapet av Vesper i forrige film, han kan framstå som brutal og oppslukt i ei hemnjakt, men er bak maska stadig like kalkulert og det kjem etter kvart nok spor til ein leiken agent som er glade i det kvinnelege selskap. Craig held maska med stil i den tidlege delen av filmen, men den som følgjer godt med kan legge merke til ei endring i personen hans, om ikkje stor så iallfall nok til å kunne oppdagast.

Av fart og spenning byr «Quantum of Solace» på alt i frå sprø biljakt, til båtjakt til fotjakt og eksplosjonar. Her er det meste, det går hardt for seg, men det er ein variasjon å setje pris på. Dessutan har lengda blitt klart å halde nede på 1t 46min, ca 40 minuttar kortare enn forrige film. Nokre veit å setje pris på lengre filmar, eg er av oppfatting at fleire Bond-filmar er for lange og synst denne var perfekt med tanke på historia.

At skurken ikkje er ute etter å øydelegge jorda, men at han er ein utspekulert menneskeforbrytar gir meg ein større grunn til å mislike han, men også å like han som skurk.

Eigentleg var det ingenting eg beit meg merke i som dårleg med denne, sjølvsagt kunne eg gått inn for å samanlikne den med ein av dei første filmane med Connery og komme med at Bond er ein glattare og meir kvinnebedårande person der, men eg ser heller ikkje poenget i at alle filmane skal vere heilt like, og denne har meir enn nok til å vere ein Bond-film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Mens presidentvalnatta nærmar seg

// november 4th, 2008 // No Comments » // Action, Comedy, Crime, Drama, Horror, Samlepostar, Sci-Fi, Thriller

Som tittelen seie, eg ventar på at tv-sendingane skal starte for fullt. Politikk er ein ting eg sjelden følger, vanleg tv likeså, og å sitte og vente med tv-en på i bakgrunnen utan å ta for meg noko spesielt er vel omtrent eit eingongstilfelle. Strengt tatt skriv eg no, vidare på gårsdagens samlepost, men sjå bort frå at kommuniseringa her er ein særting.

Catwoman (2004, Pitof)

Haha! Me var altså berre tre stk. som møtte opp på eit vors, og medie/filmfolk som me er satte me like godt på ein film, «Catwoman» var meint som ein spøk, men me såg no heile, likevel om den var kattepiss tvers i gjennom. Einaste denne er perfekt som er å vere double-bill med «Batman & Robin».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

The Incredible Hulk (2008, Leterrier)

Apropos dårlege teikneserieadapsjonar. Eg rekna med fleire vil vere ueinig med meg her, men denne er då ikkje noko særleg meir enn eit par artige actionsekvensar, og det er ikkje nok. Norton er kjedeleg, Tyler er litt søt, ingenting meir. Resten er kjedeleg, tilogmed «Spider-Man 3» forbigår denne.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Rabid (1977, Cronenberg)

Eg har sikkert nemnt det før, men det skadar ikkje å gjere igjen, Cronenberg er ein av mine favorittregissørar. Heldig som eg er finst det framleis usette filmar i filmografien hans. «Rabid» er ein av hans tidlegare bragder, ein sak som blandar inn eit zombieliknande utbrot i mindre skala med Cronenbergsk mutasjonsidé. Stemninga er til å ta på. Karakteren er kanskje urettferdig høg i forhold til andre Cronenbergfilmar, men sett opp mot det andre eg såg gjennom oktober så er det velfortent.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Citizen Ruth (1996, Payne)

Også Alexander Payne har utvikla seg til å bli ein høgt ansett regissør i min vesle filmverden. «Citizen Ruth» lev opp til forventingane av ein Paynefilm og Laura Dern er ikkje mindre enn fantastisk i rollen som Ruth, ein narkoman gjengangar i det lokale fengselet som blir gravid og hamnar midt oppi kampen for og mot abort. At ho ikkje gir mindre enn faen i det som skjer rundt ho så lenge ho får ha det gøy, kan få pengar i hendene og ein god rus er det som passar så vanvittig godt oppi debatt av denne skalaen. Filmen er god på å ikkje dømme for eller mot og innfridde stort sett heile vegen, det blir litt i lengste laget, men er elles bra.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Eit par ord om fire filmar

// november 3rd, 2008 // 3 Comments » // Action, Adventure, Animation, Comedy, Crime, Drama, Family, Horror, Samlepostar, Thriller

Hadde eg hatt same stå-på-vilje som tidlegare i forbindelse med Filmdagbok hadde eg jo sjølvsagt skrive eit innlegg per film, men som så mange andre har eg trappa litt ned der, sjølv om eg framleis får tid til mykje film. Eg trur likevel eg har ein hyppig nok frekvens her. Litt av greia er at eg enkelte periodar kan sjå litt meir film og det er jo eit lite prosjekt i å komme opp med meiningar om alt ein ser, iallfall som er verdige å få ned på papiret. Eg har nok av tomme innlegg tidlegare, med filmlista mi føler eg at bidraga mine ligg cirka på same nivå, for å prøve å danne seg eit bilde av kva karakterane mine inneber er det jo berre å ta eit dykk i arkivet? Som oftast ligg eg på 6 og 7, kanskje eg rett og slett har blitt for doven, har sett for mykje film eller at eg har klart å styre unna mesteparten av det dårlege materiale eg tidlegare kunne ha komme over. Nok om det, dette innlegget var eigentleg reservert nokre ord om filmar som aldri vil nå opp i eigne innlegg.

Max Payne (2008, Moore)

Eg elska spela, tolmodigheita mi til å runde spel er under middels, men dette er ein av mine sterke spelopplevingar. Tempoet kan vere smått om du forventa rein actionfilm, men eg synst historia har blitt behandla godt etter å ha kome frå eit spel. Det visuelle uttrykket er herleg, Wahlberg klarar seg heilt greitt, kunne nok ha blitt betre, men det kunne vel i større grad ha blitt verre. Eg likte det eg såg.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Fritt vilt II (2008, Stenberg)

Første film fulgte kjente oppskrifter på ein stødig måte, sånn sett følger denne som oppfølgar slike oppskrifter innanfor sjangeren like eins, den er ingenting å skryte av, det verste var at den stort sett spelte på ein måte å skremme på, som ikkje virka. Men det ser bra ut, historien fortset der første filmen slutta, og det er akkurat nok til å bli ein midt på treet film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Tropic Thunder (2008, Stiller)

Trass i fleire lattervekkande sider, dette er ikkje ein film som utmerkar seg spesielt. Joda, det er flust av spark i sida til filmbransjen, spesielt det me kjenner som Hollywood, men gjennom skin det eit relativt tynt krigsfilmplot. Eg lot meg underholde, kjeda meg berre litt her og der, så eg vil ikkje sei for mykje negativt, kanskje denne blir betre ved eit gjensyn? Det blei berre middels.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Kurt blir grusom (2008, Sivertsen)

Kinodagen kom brått på meg, det blei berre med denne eine filmen, men for ein film. Til å vere enkel animasjon imponerte den i sitt visuelle uttrykk, den har sjarm, gjennomført stil, ei historie som virka å glede små barn (salen var full av smårollingar med foreldre) som oss vaksne, her ligg nok av vaksen humor som krev meir enn 10 år på nakken for å forstå. Ei anbefaling.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Goldfinger (1964)

// oktober 31st, 2008 // No Comments » // Action, Adventure, Alle, Thriller

IMDb: 7.9/10 (37,527 votes)

Ein ting eg har lagt merke til i dei fire første James Bond-filmane (den neste i rekka inkludert) er ein tendens til å ut av det blå føle trangen til å køyre ting i rask kino, noko som virka både billeg og unaturleg. Andre stader er det brukt kreativ klypping, ein variant eg er meir for, men det beste er jo sjølvsagt å få servert gode, lange tagningar – her er vel prislappen og teknologien ein viktig faktor.

Frå den noko upassande måten å opne mine ord om «Goldfinger» på, kritisk, hoppar eg rett på sak: Dette er ein god film. Plotet sit som støypt, litt enkelt er det, men det tek ikkje inn vatn over hovudet, planane til skurken blir gradvis avslørt, og før den tid er det nok av spionleiking og anstrengte møter mellom James Bond og forskjellige kriminelt involverte. Så kjem sjølvsagt alle kvinnemøta i tillegg, det er jo ikkje å legge skjul på at «Goldfinger» er gjennomført på den måten heller.

‹Q› får sin mest fullkomne framsyning hittil ved presentasjonen av det som kanskje er blant tidenes mest kjente Bond-bil, Aston Martin DB5, ein vakker liten sak fullpakka av teknologi og våpen. Alle desse bitane gjer at «Goldfinger» av mange blir kalla den definerande Bond-filmen, der dei fleste kjenneteikna for resten av serien er på plass i lag.

Dessutan får me servert ein flott opningsmelodi som fengar umiddelbart, eg kosar meg. Når det gjeld karakteren her er dette altså ein betre 7-ar enn «Dr. No», på ei anna side synst eg filmane er passe forskjellige til at det blir litt problematisk å vurdere dei på same skala. Dei er begge underholdande, begge på James Bond vis, men likevel på ulike måte. Slik blir det også med «Goldfinger» mot den neste i rekka, «Thunderball», som igjen bevegar seg litt til sides. Slik det skal vere.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Dr. No (1962)

// oktober 27th, 2008 // No Comments » // Action, Adventure, Alle, Thriller

IMDb: 7.3/10 (27,405 votes)

Når det kjem til dei eldre James Bond-filmane har eg så dårleg oversikt at eg ikkje eingong veit om eg har sett «Goldfinger», dette har eg tenkt å gjere noko med, og sidan ingenting av det eg har sett har vore dårleg, eller kanskje kjedeleg er eit betre ordval, så har eg bestemt meg for å starte frå starten først som sist og heller ta filmane etter utgivelesesår når eg har lyst.

Først ute er «Dr. No», med Sean Connery i besittelse av retten til å drepe. Å dømme denne på grunnlag av kor god den er på å introdusere oss for James Bond har eg ikkje via ein tanke på, eg veit kven Bond er, har ein idé om kva filmar som ventar meg og likar det godt nok til å ha starta frå starten.

Connery er ein fyr med glimt i auget og eg set pris på hans Bond-framtoning. Filmen er ikkje i overmåte oppstasa med høgteknologiske instrument, men den har ein spiss som gjer at det ikkje er blir ein etterforskingsthriller. Humor og spenning er to viktige stikkord og eg har ingenting å utsette på valet av eit fargerikt miljø. Deler av filmen er spelt inn på Jamaica.

For å halde det gåande med litt om kvar filmen etter kvart som dei blir sette blir det ikkje fleire ord om denne, eg la karakteren tale for seg, og desse par orda: Stort sett ein god film, eit par småting her og der, som litt lange sekvensar, men den skal ha for ikkje å haste avgårde og eg kan ikkje trekke fram noko som nemneverdig negativt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Smokin’ Aces (2006)

// oktober 14th, 2008 // 2 Comments » // Action, Alle, Crime, Drama, Thriller

IMDb: 6.6/10 (41,765 votes)

«Smokin’ Aces» er ein type actionfilm som vil bli enten eller, enten klarar du å innfinne deg med kvalitetane og manglane, eller så klarar du ikkje innfinne deg med manglane på kvalitetane. Uansett innfallsvinkel på problemet så er ikkje filmen perfekt, men enkelte vil klare å hente ut ein grei opplevelse. Personleg hamna eg i båsen over betrevitande som ikkje heilt klarar å svelge dette hårete monsteret.

Stilmessig er «Smokin’ Aces» gjennomført, karakterane går godt i lag og er alle tøffe og enkle, det heile luktar sterkt av film, men sjølv om målet ikkje er å få fram noko som helst realistisk preg har det blitt sikta mot eit delvis skittent preg; mørkt blod, støv og sveitte i ansikta. Ansikta me møter er ei rekke kjente som strekk seg frå Ray Liotta til Alicia Keys, via Ryan Reynolds m.fl. Personar eg generelt har lite i mot, men som aldri får sjanse til å vise seg for kva dei kan her.

Med dette startar ei lita opplisting av ting eg ikkje satte pris på. Den uoriginale historien er oppstykka mellom altfor mange personar, me får aldri sjansen til å knyte nærare kjennskap til nokon av dei, om dette er meininga så er det iallfall ein dårleg tanke. Balansen mellom å vere type parodisk over-kanten action og rett fram skitten og down to earth er skrudd, når du er i ferd med å komme inn i ein god flyt kjem det heilt på trynet løysingar og øydelegg, men dei kjem sopass sjeldan at dei ikkje går inn i oppskrifta.

Mitt neste poeng treng ei rask oppsummering av handlinga: Mange folk er på veg for å drepe ein mann. Det er jo i og for seg greit, kjedeleg, men greit. Så når alle, samtidig, er i ferd med å ta seg inn på hotellrommet mannen oppheld seg på, så må ting gå med lompefart og det blir nesten uuthaldeleg. Etter på ein måte å ha runda klimakset skal det hittil så jævla smarte filmen (nei, det er faen meg så enkel og rett fram!) forklarast og begrunnast til det ytterste for å få oss til å tru at det som har skjedd hittil har vore noko anna enn det me har vitna. Ein allereie kjip film blir difor 20 minuttar for lang.

Sett at filmen i utgongspunktet var ein ok film (5/10), så vil eg denne gongen bruke skalaen for det den er verdt og trekke i frå alt det eg mislikte utanom det som er ok (ca 2 poeng), eg endar opp med 3/10 og vel å gjere eit eksempel ut av «Smokin’ Aces» som er eit unødvendig supplement i ein likevel ikkje avdøydd post-Tarantino filmverden.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

From Russia with Love (1963)

// september 30th, 2008 // No Comments » // Action, Adventure, Alle, Romance, Thriller

IMDb: 7.5/10 (24,764 votes)

Sjølv om denne er god fall den ikkje så godt i smak som «Dr. No», til det er den litt for roleg, det er ikkje så mykje spenning, og det ser også ut til å mangle ein del på innhaldet for å fylle ut filmen på det eg vil kalle verdig måte. Eg skal ikkje gå meir innpå det spesifikke.

Det som gjorde meg litt interessert var at me møter Q for første gong her, eit steg i retning av James Bond eg kjenner. Eg satte meg ikkje godt nok inn i detaljane undervegs til å finne ut kva det var, men dette virkar på meg meir som den typiske Bond-filmen.

Opningssekvensen er relativt skuffande med orkestermusikk istaden for Bond-song, musikken er forsåvidt fin den, men det var ikkje før ved rulleteksten det dukka opp ein «From Russia With Love»-song.

For å sei det på ein god måte, dette er ein bra nok film det, Sean Connery, damer, spenning og reising. Skurkane er spesielt interessante og eg håpar og trur me får sjå meir til mannen som ikkje viser ansikt seinare. Eg føler på ein måte at denne filmen bygg meir opp rundt eit eller anna som kan ha med Bond-universet å gjere enn å stå seg fram som den aller beste filmen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Strange Days (1995)

// september 23rd, 2008 // 6 Comments » // Action, Alle, Crime, Drama, Mystery, Sci-Fi, Thriller

IMDb: 7.0/10 (21,334 votes)

Denne sci-fi thrilleren av ei perle med ein yngre Ralph Fiennes i hovudrolla kom som ei lita overrasking på meg, forutan å ha sett namnet på eit par lengre topplister har eg aldri bite meg merke i verken kva den handlar om, kven som er med eller noko anna om filmen.

Regissøren er godeste Kathryn Bigalow, dama som stod for regien på «Point Break», surfefilmen der hårsveisen til Patrick Swayze kjempar mot havbølger om å vere størst. No skal det ikkje handle om den her, men eg vil på sett og vis påpeike at samanhengen her er lovens lange arm i ulike kontekstar. Ralph Fiennes spelar ein eks-politimann, eit faktum som blir lite påpeika, men tydeleg er med på å forme han som person. For tiden driv han, Lenny Nero, med langing av «minnediskar». Heile historien bygg rundt desse diskane, ein (mest sannsynleg) fiksjonell FBI-finansiert teknologi med moglegheit for opptak av hjerneaktivitet ved å plassere ein kippa-liknande målar på hovudet. Desse opptaka kan igjen avspelast av andre som soleis får gjenoppleve handlingar som om dei var der sjølv, med sansing, syn – heile pakken.

Teknologien som er forbeholdt FBI har blitt attraktiv på svartebørsen, Lenny Nero (Fiennes) si salsvare er utfordrande opptak, porno, kriminalitet, o.l. Dei mange lugubre kontaktane til Lenny gjer at han etter kvart sansar at eks-dama er i fare, og ein disk han får i fanget innheld farleg informasjon som skaffar han folk på nakken.

James Cameron har hatt mange fingrar med i spelet, både som produsent og manusforfattar, dette har satt sine spor. Cameron veit stort sett kva han driv med og har sikkert vore med å styre produksjonen nærgåande, med mange gode trådar, idear og spenning som alt heng saman, blir sci-fi-debuten til Bigelow av det betre.

Filmens handling er satt til ei nær framtid, 1999, fire år fram i tid, dei vesentlege forskjellane i samfunnet ligg i eit kaosprega Los Angeles og for oss blir det «minnediskane» som skapar sci-fien. Dei mange forseggjorte ideane fanga meg frå starten av, stemninga som delvis kan samanliknast med «Blade Runner» er til å ta på, men ting eg ikkje heilt klarar å sette fingeren på gjorde sitt til at eg utover mista litt fokus. Nær slutten blir trådane samla, ikkje alle på vellykka vis, men nok til at eg blei med på notane igjen og gjorde sitt til at 2t 22min ikkje blei bortkasta på nokon måte.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Death Race (2008)

// september 17th, 2008 // No Comments » // Action, Adventure, Alle, Sci-Fi, Thriller

IMDb: 6.7/10 (5,349 votes)

Det frista eigentleg å nemne «Death Race» her av to grunnar, den første er det grunnlaget for framtidsvisjonen i filmen som har blitt svært aktuelt med dagens finanskrise. Den andre er at «Death Race» overraska positivt.

Nyinnspelinga av «Death Race 2000» frå 1975 har Jason Statham i hovudrolla som Jensen «nye Frankenstein» Ames, livet hans forandrar seg brutalt når han blir beskulda for å drepe kona, satt i fengsel og begynnar med racing.

Racing og fengsel, her er det noko som ikkje stemmer heilt tenker du kanskje. Her kjem det mest banale med filmen inn i bilde, forutan tidvis dårleg filmmusikk, det har seg sånn at den amerikanske økonomien kollapsa i 2012, som følger av dette har kriminalitet eksplodert. For å kunne huse alle fangane har fengselssystemet blitt privatisert, og for at dei private eigarane skal få dette til å lønne seg har det blitt starta «death races» – billøp der fangane har fått spesialbygde bilar med våpen og ingen reglar herskar på bana, alt er lov for å vinne, og løpa blir streama på internett.

Avstanden mellom tøff og banal kan ofte vere kort i denne type enkle, eksplosive spenningsfilmar. Denne er underholdande først og fremst fordi den er blodsseriøs – Statham passar pefekt til å halde maska utan å bli den komiske typen, fordi den er over toppen av brutal og dermed kan sjåast på som litt uhøgtidleg likevel og framleis tøff, og fordi den aldri sporar av. «Death Race» er ein enkel film med ei rett fram historie, som sagt er grunnlaget enkelt og har ein lyst kan ein stille mange spørsmål rundt det, men det ser eg ikkje poenget med.

Utan å ha søkt for mykje opp på det har eg forstått det som at denne først og fremst innheld mange ville stunt og heller mindre CGI, noko som er utruleg forfriskande i ei tid då denne type enkle filmar gjerne tyr til halvdårleg dataanimasjon. Iallfall ser det meste ganske ekte ut, fysikken stemmer stort sett og det er ikkje lagt opp til type teiknefilmfysikk som i «Shoot ‘Em Up» og «Wanted», andre stjernefyllte og simple spenningsfilmar eg vil plassere i same bås som «Death Race».

Innstillingane mine til «Death Race» på forhånd var ikkje utelukkande nøytrale, måten denne klarar å bli tøff på og heilheita trekke vekk fokuset frå alle småtinga som ikkje nødvendigvis heng på greip gjer at eg nesten kan anbefale denne vidare.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Ni liv (1957)

// august 31st, 2008 // No Comments » // Action, Adventure, Alle, Drama, Thriller, War

IMDb: 8.1/10 (478 votes)

29. mars 1943 kom Jan Baalsrud i lag med elleve andre om bord på fiskeskøyta «Bratholm» til Toftefjord i Troms. 1. juni same året kryssa han med hjelp grensa til Sverige, ingen av kameratane som starta reisa frå Shetland over 2 månader tidlegare var med.

Filmen «Ni liv» er basert på boka «We die alone» av David Howarth, denne er nok mest kjent som «Ni liv» i norskoversatt utgåve og er tross alt ei norsk historie, men då altså skildra av ein britisk historikar og forfattar, som interessant nok har skrive meir om Noreg i ettertid av den episke uthaldanheitshistoria som «Ni liv» er.

Skal eg beskrive dette som ein bestemt type film freistar det mest å sette den i eventyrsjangeren, av amerikanske adventure, me har ein protagonist med eit mål for ei handling som brått blir hindra og han må sette seg eit nytt mål, reisa mot dette målet er senteret for filmen og undervegs møter han på nok av hindringar av den skikkeleg seriøse varianten, til tider så tyngande at eit realistisk mål om å nå fram i live kjennes håplaust.

At eg let meg fascinere av norsk motstandsrøyrsle vil eg få fram, for nokre år sidan las eg boka og den stod framleis sterkt i minne før eg såg filmen no nyleg. Det var difor ei stor glede å sjå at «Ni liv» blir fortalt med like stor dramatikk gjennom levande bilder som ord i ei bok, historia er tydeleg og godt fortalt og filmen kan såleis opplevast på ein god måte uavhengig om du har lese boka eller ikkje. Sjølvsagt står det ikkje meg i mot å anbefale boka først som sist, den har det med å lime seg fast i hendene dine til du er ferdig med ho. Men her handlar det altså om filmen, som skal ha skryt for måte den har klart å framheve den viktige historien om Jan Baalsrud framfor alt, dei hindringane han møtte og det motet han og hjelparane undervegs viste.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Hodet over vannet (1993)

// august 24th, 2008 // 2 Comments » // Alle, Comedy, Thriller

IMDb: 6.7/10 (510 votes)

Norsk svart komedie av Nils Gaup høyres slettes ikkje dumt ut og er det heller ikkje før filmen har runda sine 2/3.

Me møter trioen Lene (Lene Elise Bergum), Einar (Svein Roger Karlsen) og Bjørn (Morten Abel) som feriar på ei øy langs norskekysten. Lene er den leddkledde og frisinna unge kvinna som har slått seg til ro med den litt eldre Einar og Bjørn bur i ei hytte ikkje langt unna deira eigne. Det heile er ein fin og småmorsom sommarfilm før eks-kjærasten til Lene, Gaute (Reidar Sørensen) dukkar opp mens Einar og Bjørn er på fisketur.

Det er når Gaute dør at forviklingane startar, utført med ei stødig hand tek Nils Gaup dette gradvis frå å vere lys svart humor til å involvere mørke sinn og spennande blodsdrama. Med Svein Roger Karlsen si fantastiske rolletolking av den raskt vekslande Einar, frå hyggeleg til psykotisk, er dette ein fryd å følge med på. Lene Elise Bergum gjer ingen dårleg figur sjølv, men er strengt tatt ingen utfordrande rollefigur. Filmens skuffelse er nok Morten Abel, som i grunn gjer eit godt ansikt, men trekk det ned når han opnar munnen.

Etter spenninga er bygd godt opp kjem me til eit punkt i filmen der eit overraskande vendepunkt skal hjelpe til å bere dette eit stykke lengre, her feilar filmen i mine auger og endar opp med å bli eit svakt forsøk i å vere smart. Lite eller ingenting tidlegare i filmen peikar til desse overraskingane verken undervegs eller når overraskingane blir presantert for oss. No kjem nok slutten som eit lite lystpunkt og rettar opp på dette igjen, men så langt uti er eigentleg løpet køyrt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

The Dark Knight (2008)

// august 21st, 2008 // 1 Comment » // Action, Alle, Crime, Thriller

IMDb: 9.2/10 (242,630 votes)

Mange vil gå så langt som å kalle «The Dark Knight» årets film, enkelte vil nok også sette den på lista blant dei beste filmane dei har sett, uansett korleis eg vrir og vender på det får eg verken det eine eller det andre til å stemme sjølv.

Christopher Nolan er tilbake i regissørstolen og Christan Bale er igjen Bruce Wayne/Batman i oppfølgaren til nysatsinga av Batman som starta med «Batman Begins» i 2005. Som sluttminuttet i den filmen hinta til er det igjen The Joker, ein av Batmans største fiendar som også var skurken i Tim Burtons «Batman» med Michael Keaton frå 1989, som er superskurken her, ikkje heilt åleine, i ei innfløkt, men likevel ikkje innvikla blanding finn me både Two-Face, mafiaen og mindre problem.

Hypen som mange gav meg håp om at kunne ha noko for seg, hadde over tid bygd opp relativt store forventingar. Sidan det tok si tid før eg fekk sett «The Dark Knight» etter den dukka opp på kino roa forventingane seg eit par hakk ned, om det går an å uttale seg på den måten, men det er ikkje til å legge skjul på at eg blei skuffa over filmen, som tross skuffelsen eg vil karakterisere som ein god film.

Det gode med «The Dark Knight» er måten den framstille Batman på, som vigilanten han er og komplikasjonane hans posisjon, då her i Gotham City, fører til på godt og vondt. Her er det rikdom på gode skurkar og motstand som unngår klovnepreget spesielt 1990-talssatsingane av Batman hadde overflod av. Behandlinga av så mange større og mindre historiar side ved side er utført med stødig hand og ingenting gav meg ved første vising inntrykk av å vere ufullstendig. Denne variasjonen hentar «The Dark Knight» ut frå å bli ei avgrensa handling i livet til ein superhelt. Dessverre er også dette mangfaldet noko som resulterar i at filmen får ei ubehageleg lengde som gir aldri, aldri tek slutt, så eg stiller meg ikkje utelukka positivt til alle skurkane heller. Dei aller minste og mest ubetydelege som ikkje utgjer hovudtrådane filmen følger kunne for min del gjerne blitt kutta.

På skodespelarsida er det ingenting å utsette, her passar alle som fot i hose. Christian Bale står som ein halvveges mystisk Bruce Wayne som avstår frå å blotte sin person fordi det rett og slett ikkje er nødvendig for filmen, Heath Ledger forsvinn nok litt bak sminken, men The Joker her er den beste framstillinga av karakterens psykopatiske side eg har sett, ei side som igjen passar bra inn i tonen til resten av filmen. Den minst heldige karakteren er nok Harvey Dent, som tidvis er ganske anonym. Før Dent blir Two-Face (noko alle burde vite) blir det brukt mykje tid på han utan at det eigentleg er spesielt interessant, Aaron Eckhart gjer det beste han kan ut av rolla virkar det som, men det er Two-Face som er den interessante varianten av Harvey Dent – og det var ein skuffelse å sjå type «Terminator-teknologi» bli nytta så opplagt, det fall ikkje i smak her, her som Eckhart tok eit par steg opp i å få ytre seg på skjermen forsvann litt av moroa bak ei upassande dataanimert maske.

Sett vekk frå mange små skuffelsar lot eg meg underhalde godt nok stort sett, i Batman-perspektiv deler denne plassen med «Batman Begins» i «live action»-samanheng (eg vel å utelate animasjonane som eg ser på som heilt andre filmopplevingar). På fleire måtar kan nok «The Dark Knight» vere betre enn «Batman Begins», men den store gleden i å oppleve ein mørkare superheltefilm (definisjonen av Batman som superhelt kan diskuterast ein anna gong) var ikkje så tilstades denne gongen og det var ein del forventingar knytt opp mot dette.

Etter grundig tenking hamnar eg på ein sterk sjuar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Jaws (1975)

// august 17th, 2008 // 2 Comments » // Adventure, Alle, Horror, Thriller

IMDb: 8.3/10 (103,588 votes)

Gjensynet med «Jaws» forrige helg vart like kjekt som eg håpte på, sjølv etter å ha sett han to gonger før er denne dønn stabil på gjensjåingsskalaen og stadig ein sterk film.

Filmen om ein stor kvithais invasjon av farvannet rundt den idylliske sommarferiestaden Amity Island er rekna for å vere den første store blockbusteren, i USA tente den inn budsjettet med heile 40 gonger og på verdsbasis med 67, etter Wikipedia å dømme. Andre stader er budsjettet opplyst å vere 12 millionar dollars istaden for 7 og inntektene andre, det som uansett er klart er at filmen som sprengte budsjettet og produksjonstiden med det dobbelte (friskt etter minnet frå boka «Easy Riders, Raging Bulls») tente sjukt med pengar.

Pengane satt til side, «Jaws» er ved sidan av å ha ei god historie tilknytta produksjonen ei godt fortalt historie på skjermen. Oppbygginga er i ein eigen klasse, men kan misforståast av den utålmodige og yngre generasjonen, som sagt i «Two and a Half Men» (fritt oversatt): «Kva er så fascinerande med ein film der haien ikkje dukkar opp før etter 40 minuttar?». For den som klarar å sjå forbi at det ikkje er action frå første sekund, at det er filmens styrke i å etablere Amity Island som den idylliske ferieplassen det skal vere for å gi større kontrast til grusomheitene monsteret av ein hai bringe, så er dette veldig mykje ein film som leverar det som trengs.

Det flotte med oppbygginga er at tida blir brukt til å tilfører filmen mykje til heilheita. Her er konfliktar i mengder, folk du ikkje likar som har rett og folk du likar som må ta beslutningar for det betre utan å faktisk vite om dei gjer det rette likevel. I tillegg til å vere kompleks er den også veldig enkel å forstå, den blir spennande på ein enkel måte og gjer seg fortent til å vere ein annerkjent blockbuster. Utan å dvele meir på filmen for denne gong sler eg fast at den ved sidan av å vere blant Spielbergs topp 3 (vanskeleg å favorisere nokre av dei vidt ulike filmane hans) er ein av mine favorittar på tvers av alle sjangrar og år.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

The Batman vs Dracula: The Animated Movie (2005)

// august 11th, 2008 // No Comments » // Action, Alle, Animation, Horror, Thriller

IMDb: 6.6/10 (768 votes)

Den sprø tittelen gav meg ingen forhåpningar om at dette skulle utmerke seg som ein spesielt god Batmanfilm, men der blei eg godt overraska, for «The Batman vs Dracula: The Animated Movie» er trass i at den skil seg mest ut i rekka av animerte fullengdes Batmanfilmar ein av dei tøffaste.

Måten denne skil seg ut på er å ikkje ha Kevin Conroy gi stemme til Batman, animasjonsstilen er enklare og meir moderne enn den klassiske firkanta stilen frå dei fleste andre filmane og den tek med ein superskurk frå utanom DC universet. Ingenting av dette er negativt for filmen, som er mørkare enn serien den er laga i kopling til («The Batman», 2004-2008). Peter Stormare gir stemma til Dracula og i tillegg dukkar både pingvinmannen og Jokeren opp akkurat sånn ein har lyst å sjå dei. Trusselen Batman står i mot er av den grad at ein ikkje ser ei enkel løysing ligge fram i tid som skal ordne alt opp på eit blunk, ein irriterar seg ikkje over at Batman lett kunne ha fiksa opp i problemet, for når problemet blir kjent for han er det allereie utvikla til eit seriøst eit.

Dracula har med seg kjente element og tilfører like mykje til filmen som Batman. Me slepp masete sidekicks som Robin og Batgirl eller Batwoman, så alt kviler på Batman sine skuldre. Me får innblikk i privatlivet til Bruce Wayne og Alfred gir inntrykk av å vere eit hjelpemiddel og ikkje berre ei usynleg og vittig skugge i bakgrunnen.

Kanskje det er litt Van Helsing-preg over historieforløpet, men Batman er aldri andre enn seg sjølv og det gjer filmen sjåverdig i Batman-samanheng. Ikkje alt er perfekt, det forventast heller ikkje av ein rett-på-video produksjon som spinner av ein enkel tv-serie.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Batman Beyond: Return of the Joker (2000)

// august 9th, 2008 // No Comments » // Action, Alle, Animation, Crime, Sci-Fi, Thriller

IMDb: 7.6/10 (2,993 votes)

«Batman Beyond» eller «Future Batman» er eit rart opplegg der Bruce Wayne er gjort til gammal mann og ein yngre person, Terry McGinnis, er gjort til Batman. Eg veit ikkje heilt om eg kan leve med denne tanken.

For meg vil alltid superheltar vere eit tidlaus greie, uansett kor mange år det går skal verken superheltane eller deira hemmelege identitetar eldast, miljøet knytt til dei kan tilpassast tida enten filmen eller teikneserien er laga i, men dette må behandlast med varsam hand. Me vil ikkje miste heilt grepet om miljøet helten blei skapt i.

I «Batman Beyond: Return of the Joker» og sikkert nok i den animerte tv-serien som filmen har spunne seg ut i frå, er det eit Gotham City 40 år fram i tid som møter augo våre, og det ser ikkje bra ut. For å sette tankane mine litt på plass, Gotham City er ein av dei viktigaste miljøa blant superheltar eg har litt tilknytning og kunnskap om, meir enn Metropolis har for Superman og New York har for Spider-Man. Det gjer meg vondt å sjå at i tillegg til at Bruce Wayne ikkje er Batman, at Gotham City er gjort til ei platt og futuristisk teiking i bakgrunnen av ein kamp som aldri kan bli den tenkte revansjen for Jokeren, nettopp på grunnlag av at andre folk står i rollane til våre kjente karakterar.

Så kvifor så raus i forhold til vurderinga? Tross skuffelsar som eigentleg grunnar ut i at eg stilte blank til konseptet «Batman Beyond» så er «Return of the Joker» ein eksplosiv liten animasjonsfilm som aldri står stille, som portretterar ein aldrande Bruce Wayne på ein måte eg kan tru på og som har den ekstra sprø vrien ved Jokeren som gjer han både underholdande og skremmande.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Batman & Robin (1997)

// august 8th, 2008 // 1 Comment » // Action, Adventure, Alle, Crime, Fantasy, Thriller

IMDb: 3.5/10 (62,070 votes)

«Batman & Robin» er blant dei mindre gode superheltefilmane, dette var eg fullstendig klar over før eg gav meg i gong med den, difor styrte eg også bevisst unna spor om kor dårleg den var, som poengskalaen på IMDb og andre anmeldelsar. At eg ville sjå den er eit ledd i Batman filmperiode eg er inni.

Det einaste vesentlege spørsmålet å stille seg til Joel Schumacher sin andre Batmanfilm, denne gongen med George Clooney som mannen bak maska, er kor dårleg den eigentleg er. For alle som har sett litt av den veit at det ikkje er meining å stille seg spørsmålet kvifor den er dårleg, det tek ein for gitt.

Så dårleg er den: Blant Arnold Schwarzenegger topp 3 verste. Uma Thurman gjer århundrets verste superskurk. George Clooney er kjedeleg som ei stilna dansk vindmølle. Kombinasjonen kostymer, kulisser og kamera utgjer eit resultat Ed Wood ville ha vore skeptisk til. All form for dialog er som førsteutkastet til «Catwoman».

Oppbygginga av filmen med innfletting av ulike karakterar og måten ting utfoldar seg på gir ikkje meining, det einaste som kan seiast å vere tøft i «Batman & Robin» er oversiktsbilda av Gotham City. Den einaste som gjer ei god rolle er Elle Macpherson fordi ho stort sett held munnen lukka og ser pen ut.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

SubZero (1998)

// august 7th, 2008 // No Comments » // Action, Alle, Animation, Crime, Drama, Sci-Fi, Thriller

IMDb: 7.1/10 (1,294 votes)

I «SubZero» får Batman eit gjensyn med Mr. Freeze frå «Batman: The Animated Series» og må hanske opp med ei kidnapping av Lt. James Gordons dotter, Barbara Gordon.

No har eg verken sett det eine eller andre av nokon Batman-seriar på tv og soleis ikkje «Batman: The Animated Series» heller, men «SubZero» er ein sjølvstendig animasjonsfilm som kan sjåast åleine viss ikkje å sjå den i samanheng med enten serien eller «Batman: Mask of the Phantasm» skulle vere ønskeleg.

Animasjonen er tydeleg på eit stadie der 3D-teknikkar er teke i bruk og er i enkelte få scener tydeleg eit stykke i frå perfeksjonisme, men stort sett er dette like upåklageleg som det ein ser i DC/WB sine nyaste satsingar.

Sjølve handlinga startar som ein tradisjonell detektivhistorie, me blir introdusert for andre personar (enn Batman) og etter kvart ei kriminell handling. Musikk og stil gir assosiasjonar til 1950-talet og kler historien veldig flott. Når Batman og Robin gjer ei sein entre er det med kraft, og utover i filmen blir dette meir og meir ein spenningsfyllt og eksplosiv film enn detektivisering, ei passande utvikling sett frå min ståstad.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10