Tredje luke i julekalender 2011 er ein slasher frå åttitalet. Sesongarbeidande julenissar blir drept på løpande band rundt om i Soho i London. Politiet står ansikt til ansikt med vanskelege utfordringar i jakta på drapsmannen.

Drapsmannen i Don’t Open Till Christmas har tydeleg ei drivkraft som får han til å drepe julenissar. Og drapa stikk seg fort fram som den raude tråden. Dessverre er det ingen eller få deler av filmen som er opplagte eller logiske. Scener som skal forklare og byggje opp rundt karakterane er fjerna eller aldri påkosta produksjonen. Store deler av Don’t Open Till Christmas blir ei uregelmessig hopping framover i tid.

Don’t Open Till Christmas er eit resultat av elendig manus og amatørar på bak teknikken. Musikken er det einaste unntaket. Sjølv om budsjett ikkje er synonymt med kvalitet, så ville Don’t Open Till Christmas sett seg tent med påkosta assistanse. Lyssettingen er eit av dei verste eksempla og kan forvekslast med ein person med lommelykt.

Filmen har underholdningsverdi i mangelen på kvalitetar. Emna han har til å overraske med totalt håplause scener som kjem tilfeldig på rekkje og rad. Men det er langt i frå godt nok. Filmen ligg an til å bli det verste bidraget i julekalenderen. Julestemning er fråverande medan kjedsomheit toppar passande ordval.

Første luke i julekalender 2011 er Hogfather, ei filmatisering for TV av boka til Terry Pratchett med same namn. Filmen blei laga for Sky One i England og sendt i to deler, 17. og 18. desember i 2006, og har ei historie som foregår i Discworld-universet, noko eg kjem tilbake til.

Handlinga i Hogfather skjer rundt Hogswatch, Discworld-feiringa som tilsvarar jul hjå oss. Hogfather er namnet på den glade, tjukke mannen og går i klede som er mistenkeleg like julenissen sine. Medan Discworld er ein fantasi-bokserie av Terry Pratchett der handlingane foregår på ein flat planet som heiter Discworld.

Det er dagen før dagen og the Hogfather forduftar. Ein leigemordar ved namn Teatime har akkurat fått i oppdrag å ta knekken på han, og byrjar ei desperat jakt på å finne Hogfather.

Døden, som her er ein eigen skikkelse med svart kappe og ljå, har som jobb å frigjere sjela til folk som dør. Når mordet på Hogfather let vente på seg, tek Døden tiden til nytte og kler på seg nissedrakta og vikarierer for Hogfather.

Den tredje sentrale karakteren ved sidan av Teatime og Døden er Susan. Blant dei tre er ho den stabile og menneskelege personen, og ho som får nyss om at konsekvensane av Hogfather si forsvinninga er evig mørketid og fortapt menneskeheit.

Det er fleire idear og parallellar til verda vår som gjer Hogfather interessant. Den viktigaste her er likskapen Hogswatch har til jul. Eg forventa ingen tradisjonell julefilm, men litt julestemning var eit krav. Det skal mykje til for at mangel på julestemning kan oversjåast i ein julekalender.

Hogfather manglar julestemning. Filmen er ikkje sentimental, og han får heller ikkje fram ei trist julestemning. I det heile er det kaldt og lite stemning. Billege effektar gir eit falsk preg på toppen. Det var ingen krok som hekta meg innleiingsvis. Grunnen som gjer filmen verdt å sjå, når utgreiinga av plottet endeleg var forklart, var det langt ut i filmen og for seint.

Tre timar som Hogfather er verkar som tre dagar. Den fiffige ideen bak den halvgjorte og ustrukturerte oppbygginga gjer at eg heng med trass alt, men første luke i julekalenderen blir dessverre ingen slager og ingen anbefaling.

Diamonds Are Forever markerte Sean Connery sitt første av to tilbakekomstar i rolla som James Bond, den andre var som ein middelaldrande Bond i filmen Never Say Never Again i 1983. Avbrekket som var George Lazenby i On Her Majesty’s Secret Service fekk opprinneleg kontrakt sju filmar, men blei overtala av agenten sin til å trekke seg ut av franchisen. Agenten meinte at serien aldri ville overleve 1970-talet, og det blei med ein opptreden for Lazenby som Bond.

Før Roger Moore tok over spelte altså Connery inn endå ein Bond-film. Diamonds Are Forever handlar om diamantsmugling og har ei handling som flyttar seg rundt heile verda før me hamnar i USA. Drivkrafta til filmen er målet, og målet er for oss å finne ut kven som er skurken og kva som gjer diamantane viktige. For å unngå avsløringar får dette halde. Filmen er ikkje spesielt komplisert og ein skjønnar raskt kva som lurer bak. At det er rotete og mange stopp undervegs trekk heilskapen ned, men det er nok av humor i det dårlege til at eg ikkje kjedar meg.

Ein anna ting som manglar er iveren og energien. Sean Connery går på autopilot og få av dei typisk kjappe Bond-bemerkningane hans sit spesielt godt. Det kan ha med å gjere at Connery sa han var lei av å spele Bond etter You Only Live Twice. Eller det kan vere at manus ikkje sat heilt stødig. Regissør Guy Hamilton har eg mine tvil om at skal lastast for resultatet, mannen stod bak ein av dei beste filmane, Goldfinger.

Det er sjeldan eg diskuterar karakterar her, men Diamonds Are Forever har eg vanskeleg med å plassere. 6/10 er litt for bra, mens 5/10 blir for midt på treet då den har ein del småting som fungerer godt innimellom. Eg let ikkje tvilen komme til gode og gir ein 5/10 denne gongen, i hovudsak grunna Sean Connery.

Red State er den nyaste filmen til Clerks-regissøren Kevin Smith, og første filmen hans som ikkje er ein komedie. Som det står på plakaten: «An unlikely film by that Kevin Smith».

Kevin Smith prøver på mykje med Red State, men for min del blir det ein kjedeleg film. Uansett kor grusom og sjokkerande den er, og kor mykje Smith slår ned på kristenfundamentalistane og terroristane som i filmen er ute etter å drepe homofile.

Dei som har litt kjennskap til Kevin Smith veit at han på sin måte er ein forkjempar for homofile skal få aksept. Komediane hans tek har mange uskuldige spøkar som baserer seg på tema, og det blir snakka ein del om det i An Evening with Kevin Smith-seansane, der det kjem fram at det har utspring i at bror hans er homofil. Red State er i så måte typisk nok Kevin Smith, men i ein heilt anna sjanger.

At filmen ikkje lukkast har å gjere med den stadige drepinga av potensielle hovudpersonar. Smith er modig nok til å gjere hendinga til hovudpersonen, og drep unna mange rollefigurar eg kunne tenke meg å følgje med. For meg fungerer ikkje dette, då eg foretrekk å ha engasjere meg i livet til interessante filmrollar. I staden blir Red State ei rekke lengre monologar og ein del skyting som eg bryr meg lite om. Det er aldri så dårleg at eg har vondt av det, men tanken om å slå av filmen streifa meg altfor mange gonger undervegs.

Det kan hende filmen er viktig nok på sin eigen måte. Men eigentleg synst eg den går for langt til å kunne bli teken seriøs, og den går ikkje langt nok eller tek ikkje godt nok vare på meg til at det blir bra nok som ein useriøs film. Eg har ingenting i mot ukonvensjonelle filmar, men Red State hamnar mellom fleire stolar.

Det tok tid før eg fann ut om eg likte The Lovely Bones eller ikkje. Peter Jackson, regissøren bak Lord of the Rings, King Kong og herlege splatterfilmar, står bak denne seriemordar-thrilleren/etter livet-fantasien.

Unge Saoirse Ronan set oss innleiingsvis kjapt inn i handlinga som forteljarstemma til filmen. Karakteren hennar, Susie Salmon, vil dø ein tidleg død som følgje av mord. Eit tidleg innblikk i planane til mordaren er med på å leggje dette opp til å bli ein dyster og spenningsrik film.

Samarbeidet mellom Saoirse Ronan og Peter Jackson var trekkplasteret mot filmen. Ronan leverte nyleg ein fantastisk prestasjon i agent-thrilleren Hanna, medan Jackson har eit solid nok resumé som det er.

Etter kvart som filmen får utløpe seg så byrjar den å miste grepet på kva slags film dette skal vere. Den mørke sida blir tona ned og forsvinn tidvis. Dataanimerte fantasilandskap tek over når vi bevegar oss i lag med Ronan over i tilvere etter døden. Ei hopping frå den håplause kvardagen til familien Salmon til lyse fantasiar og tilbake blir fast inventar og hindrar meg i å bestemme meg for om dette er ein glad film om mord, eller om det er ein trist film om paradiset.

Som i King Kong går Peter Jackson i The Lovely Bones løpsk med spektakulære dataanimasjonar. Problemet er at dei ikkje er med på å byggje opp under filmen i særleg grad.

Sjangerblandinga The Lovely Bones på over 2 timar blir ei stadig trøyttare affære til lengre ut i filmen den kjem. Med unnatak av eit innslag, ei tradisjonell kryssklypt innbrotsscene som er både nervepirrande og spennande, bit eg meg ikkje merke i noko som skil seg ut som over gjennomsnittleg.

Heller ikkje Mark Wahlberg, Rachel Weisz eller Stanley Tucci bidrar til å heve nivået. Unnataket er den fabelaktige Susan Sarandon som med sneipen i kjeften og konstant promille er blant dei få komiske avbrekka som passar inn.

Eg har hamra inn nok negative merknader om The Lovely Bones. Faktum er at den ligg nærare å vippe oppover enn nedover på karakterstigen. Kritikken i innlegget er først og fremst hinder for filmen i å nå potensialet sitt, som er å vere ein grei og delvis original thriller-sak. Og sett bort frå lengda er The Lovely Bones ein film som går an å leve med, men det blir ingen anbefaling.

Flott foto, fint tempo og god oppbygging gjer The Andromeda Strain til ei behageleg oppleving om ein spennande og interessant historie som involverer invasjon frå rommet.

Invasjonen er nesten usynleg, og kampen mot den og klokka flyttar seg etter kvart inn i eit underjordisk laboratorium. Krigarane våre er fire doktorar, ein styrke som har stått klar i tilfelle mikroskopisk invasjon. Med kløkt skal dei erverve kunnskap og finne eit botingsmiddel på organismen som truar jorda.

The Andromeda Strain brukar enkle verkemiddel på ein effektiv måte. Vi får peikepinnar på kva som kan hindre arbeidet mot ei løysing, og opplever at denne blir oppfylt i nokre tilfelle. Dette blir fortalt på ein fin måte gjennom seleksjonen av bildeutsnitt og ikkje alltid gjennom karakterane sitt møte med omgivnadane eller opplagte replikkar om at ditt og datt kan gå feil. Denne fluga-på-veggen måte å følgje historia på passar utmerka godt og stressar ikkje opp rolla til sjåaren, men passar godt til tempoet filmen køyrer på i.

Om det er ein ting som kan oppsummere The Andromeda Strain for meg så er det at den gir lønn for å følgje med. Den krev ikkje all verden, men den krev at ein let stemninga og tempoet sige inn over seg og ei interesse for tema.

I 1972 kom Conquest of the Planet of the Apes, den fjerde filmen i Planet of the Apes-serien. Conquest fortalte ei historie om hundar og kattar som døydde ut, og ideen om å bruke apekattar som erstatningar for kjæledyr, og om opprøret som var starten til apeplaneten.

I 2011 er vi tilbake til perioden frå Conquest. Rise of the Planet of the Apes er eit nytt forsøk på å starte opp igjen Planet of the Apes-serien, og eit langt heldigare forsøk enn Tim Burtons Planet of the Apes frå 2001.

Som det ligg i tittelen og introduseringa av Conquest er dette ein film som på nytt fortel historia om oppstanden til apeplaneten. Rise fortel ei anna historie enn Conquest, ei om medisinske forsøk på dyr og ei skrekkhistorie om korleis tilfeldig tukling med naturen kan få fatale konsekvensar.

Realistiske spesialeffektar er ei av dei mange styrkane til Rise. Den viktigaste etter mi meining er oppbygginga. Rise har nye ting som skjer heilt fram til rulleteksten, og unngår å bli «50/50 god/kjip bakgrunnshistorie/obligatorisk kamp»-film, i mangelen på betre omgrep. Du veit, ein av dei mange superheltefilmane siste åra.

Så Rise er ein meget fengslande film. Den har overraskande mørke sider og desse klarar også å skygge over det faktum at filmen er PG-13. Den har god karakterbygging som det lønnar seg å få med seg. Her er det òg nikk til den originale serien og forsmakar på kva som kan følgje.

For mitt vedkommande er Rise of the Planet of the Apes den første av blockbuster-filmane i sommar som leverer varene på tvers av heile forløpet til filmen. Eit par småting kjennes ikkje heilt rett, men set minimale spor Rise som ein heilskap.

Limitless er den type film det er vrient å skrive om. Det er lite som er dårleg nok til å gjere poeng ut av det. Det er òg få ting som er verdt å skryte av.

Det Limitless har er ein artig idé. Det finst eit narkotikum som gjer at brukaren får utnytte hundre prosent av hjernen sin, og vår protagonist i mangel på betre skildrande titlar får tak i dette.

Då protagonisten, Eddie Morra (Bradley Cooper), ikkje heilt har livet sitt på skinner i utgangspunktet går det fort oppover. Men det er for godt til å kunne vare.

Første timen er den beste. Eddie oppdagar den positive effekten, vi blir vitne til ei rags to riches-historie, og mindre hyggelege mennesker dukkar opp i livet hans. Men så blir det brått altfor klart at filmen ikkje har meir å spele på. Ei oppnøsting av trådane, ei løysing på problema og eit innblikk i framtida kjennes meir obligatorisk enn ønskeleg. Gnisten forsvann og den artige ideén var utspela.

Men eg får meg ikkje i frå å like Limitless. Den skal belønnast for potensiale og til dels for gjennomføring. Den består av fleire gode actionsekvensar og eit lite innblikk i ein menneskeleg natur som vi må følgje, men ikkje treng like til det fulle.

The Adjustment Bureau er regidebuten til George Nolfi, manusforfattar på The Bourne Ultimatum og The Sentinel. Det er ein vellykka adapsjon av ei Philip K. Dick-novelle, ein forfattaryndling i Hollywood som kanskje er mest kjent for å ha skrive romanen som Blade Runner og novella som Total Recall har sine utspring frå.

At dette er ein vellykka film er ikkje opplagt. Den bygg på eit romantisk møte og eit kontrollorgan som styrer skjebnen til menneska. På papiret er utfoldinga av denne kombinerte historia rett fram og ikkje fullt så spennande, men gjennomføringa med rett timing og nok dveling ved dei rette dilemma gjer at filmen får ein suggerande effekt.

David Norris (Matt Damon) er protagonisten. Han er nære ved å bli vald til senator, men øydelegg for seg sjølv. Like etter nederlaget møter han Elise Sellas (Emily Blunt) som han blir forelska i ved første møte. Desse to episodane blir til to parallelle trådar som filmen bygg på, og felles for dei er at the adjustment bureau, ei høgare makt som eg skal røpe lite om, må hindre at desse handlinga får feste og utvikle seg.

The Adjusment Bureau er ei fin blanding av sci-fi, thriller, romantikk og litt action. Den har ei langvarig og interessant oppbygging og vekslar fint mellom det som skin gjennom glanspapiret som ein mytologi frå Philip K. Dick og det som er meir konvensjonelle studiofilmgrep og emosjonelle krokar for publikum å hekte seg på.

Samtidig som filmen er sprek og tidvis vekker nysgjerrigheiten så er det mangel på dei største augoblikka som kunne ha definert filmen som viktigare enn rein underhalding.

Super 8 er eit action-kalas frå J.J. Abrams, forma etter Spielbergske grunnprinsipp. Ein underhaldande kinofilm med valdsame spesialeffektar, barn i hovudrollane og familie i oppløysing som deler av problematikken.

Super 8 er ein ellevill barnefilm (aldersgrense 11 år). Etter at eit tog med mystisk frakt sporar av i ein småby i Ohio, kjem militære og snur kvardagen for innbyggjarane opp/ned. Rare ting byrjar å skje, og midt oppi det heile møter vi Joe og vennene hans, som var tilstades då avsporinga skjedde.

Handlinga går føre seg i 1979. Mangelen på direkte informasjonsflyt legitimerer til ei viss grad forvirringa og bygg opp under det mystiske som skjer. Dette eg òg tilbake til ei tid då filmar som Close Encounters of the Third Kind og E.T.: The Extra-Terrestrial kom ut, Spielberg-filmar som Super 8 har fleire fellestrekk med.

Gjennom Joe og vennene ser vi filmen frå ståstaden til barn. At det som skjer er overveldande scener i utgangspunktet, blir berre forsterka av dette og til dels humoristiske vendingar. Replikkane som blir slengt fram og tilbake er gjort med presis timing og poenga er som regel tatt på kornet.

Fram til siste del av filmen er Super 8 intet mindre enn lett å bli oppslukt i. Det er når klimakset nærmar seg og avrundinga byrjar at den snille sida ved filmen viser seg å vere i overkant. Klisjeane blir for tydelege og legg seg oppå kvarande ein etter ein, og eg mistar heilt interessa for å følgje med, ettersom det blir så altfor opplagt kva veg det vil gå.