IMDb: 6.2/10 (38,931 votes)

Eg stilte med blanke ark til I Am Number Four. I ettertid har eg lese ein stad at I Am Number Four blir samanlikna med Twilight. Ved nærare ettertanke kan eg godt forstå at enkelte kan gjere det, men eg ser ikkje heilt poenget og synst dette var finfin ungdoms-sci-fi.

John (Alex Pettyfer) er eit romvesen, men ser ut som ein vanleg lydhuda amerikansk ungdom. Henri (Timothy Olyphant) er frå same planet som John, krigar av yrke, og har som oppgåve å beskytte John. Som vanleg så skjer det ting som eg ikkje gidd fortelje, og John og Henri hamnar på ein ny stad, der John overtalar Henri til å få lov og gå på high school.

Grunnen til forflyttinga er at onde romvesen frå ein annan planet igjen er på jakt etter John, som er nummer fire i ei rekke av romvesen med spesielle krefter.

Alt dette til side, John møter ei søt jente, får problem på high school, ditt og datt. I Am Number Four blir for meg som ein pilotepisode til ein eller anna high school tv-serie, som The O.C. eller liknande. Med eit utskudd i hovudrolla. Og det er nettopp dette som får meg til å fatte interesse for denne filmen. Den fungerer nok langt mindre som ein sci-fi-film, men som eit portrett av ein ungdom i nytt skulemiljø og romanse med jenta han eigentleg aldri skulle ha hatt sjanse på, så er dette kurant.

I Am Number Four er mest ein film for ungdommen eller sånne som meg, mindre for sci-fi-buffen. Så er det òg D.J. Caruso som har regien, den kan ein ha i tankane. Sjølv synst eg han behandla deler av den same ungdomstematikken på ein god måte i Disturbia.

IMDb: 7.4/10 (16,417 votes)

Etter filmar som Two for the Money, Sahara, How to Lose a Guy in 10 Days og Ghosts of Girlfriends Past har eg ikkje det beste forholdet til Matthew McConaughey. Men litt trua etter We Are Marshall og ein god porsjon nysgjerrigheit som følgjer av godorda The Lincoln Lawyer har hausta, gjorde at eg valgte det rette og såg filmen.

I The Lincoln Lawyer møter vi advokat Mick Haller (McConaughey), ein munnrapp, smart og kreativ advokat med stort hjarte. Han får tildelt ei sak, som knyter seg til ei anna sak, møter folk som er involvert på kvar sin måte, og så er det nokre problem som må løysast. Ingen vits å gå i detaljar her.

For å gå rett på sak, det flotte med The Lincoln Lawyer, forutan ei rolle som er skreddarsydd McConaughey, er korleis vi som publikum får servert ei passe smart historie som filmskaparen veit akkurat korleis dei skal utfolde over tid. Her er det ingenting som er påtatt innvikla, får oss til å vere den dumme sjåaren eller blir lagt opp som altfor opplagt. I tillegg har filmen ein gjennomarbeida stil. Miljø og visuelle grep passar godt i lag. Og ikkje minst er dialogane i denne taledrivne filmen stort sett velformulerte og interessante.

Med tanke på historien ser eg ikkje på dette som ein utan vidare fantastisk eller nyskapande film, men den er godt gjennomført.

IMDb: 7.7/10 (40,584 votes)

Source Code minnar meg litt om ein episode av Lois & Clark: The New Adventures of Superman. Mr. Mxyzptlk, ein skurk frå den femte dimensjonen, kjem til Metropolis og lagar ei tidssløyfe som får julaftan til å gå igjen og igjen.

Ein av grunnane til at Source Code fungerte for meg var at eg visste lite om den på førehand. Eit par ord her og der gav meg eit inntrykk av at folk likte den, historien visste eg mindre om, men ein par ting snappa eg opp. Dette er grunnen til at eg innleiingsvis nemner Lois & Clark og tidssløyfer. Source Code handlar ikkje om ei tidssløyfe i den forstand, men prinsippet med å oppleve den same hendinga gang på gang er sentral i filmen. Og dette er i grunn alt eg vil røpe om handlinga.

Source Code er elles ein sci-fi-film som bryr seg fint lite om å tilnærme seg vår realisme. Den utfordrar oss til ei viss grad på ulike stadium av bevisstheiten til hovudpersonen, men prøver aldri å gå så langt som og oppnå forvirringa som nokon opplevde i Inception (ein heller ukomplisert film spør du meg).

Grunnar til å sjå Source Code er at det er ein actionfilm med litt meir historie enn det enklaste der ute. Den kokar ned til ein mindre komplisert affære, men er likevel tilfredsstillande nok. Lengda er nær sagt perfekt og den har eit driv nesten heilt til ende.

IMDb: 6.6/10 (5,678 votes)

Hadde eg blogga like hyppig i dag som eg gjorde for nokre Ã¥r sidan, hadde det kome fram at Chevy Chase-filmar er ein gjengangar for tida. Ã…rsaka er Community, college-komedien til NBC om ei gruppe ulikt kulturelt betinga studentar i alle aldrar som har hamna i same lesegruppe pÃ¥ eit offentleg college. Chevy Chase spelar pensjonisten og den minst likte i gruppa — den interne skurken.

I Foul Play møter vi ein ung Chase, fersk i frå Saturday Night Live er dette debuten hans i spelefilmen. Heltinna Gloria Mundy i filmen er Goldie Hawn og sjangeren er krimkomedie. Chase spelar politietterforskaren Tony Carlson som blir innblanda i livet til Gloria, etter at ho ufrivillig har blitt blanda inn i ei mindre kjekk sak, litt drap og konspirasjonar og sånt.

Humoren er noko nedtona. Foul Play er morosam utan å prøve for hardt. Chase er med å bidra til at dette føles gjennomført, med sine nochelante og tilbakeholdne veremåte og lune komedie. Det same er Goldie Hawn, som i tillegg til sitt søte ytre, hjelpeslause situasjon og uoppmerksame seg er ei kvikk, morosam og fullkomen kvinne.

Plottet er ikkje spesielt spennande, og er i lag med lengda på 20 minuttar for mykje, den svake sida til filmen. Men det er over gjennomsnittleg godt gjennomført og underhaldningsverdien er der den skal vere, tilstades.

Foul Play er ein film eg først og fremst vil hugse på grunn av kjemien og rollane til Goldie Hawn og Chevy Chase. Alt det andre vil og er allreie i ferd med å forsvinne.

IMDb: 5.7/10 (2,549 votes)

Då eg den siste tida har sett litt meir film igjen, har science fiction vore eit val eg har støtta meg mykje til. Total Sci-Fi Online si The 100 Greatest Sci-Fi Movies-liste har stått sentralt i val av filmar innanfor den store sjangeren. Futureworld ligg ikkje på denne lista, men er oppfølgjaren til Westworld som gjer det.

I Futureworld har robotopprøret i Westworld blitt eit avslutta kapittel, og nye 1.5 milliardar dollar har blitt investert i opprettinga av ein endÃ¥ større tema – i fare for Ã¥ underdrive i val av omgrep. Problemet til Future World er at den dÃ¥rlege publisiteten frÃ¥ historikken med robotopprøret fører til eit lÃ¥gare besøkstal enn ønska, noko ikkje ein gong prisen pÃ¥ 1200 amerikanske dollar kan kompensere for. Journalistane Chuck Browning (Peter Fonda) og Tracy Ballard (Blythe Danner) blir invitert for Ã¥ skrive positive ord som kan endre trenda.

For å hoppe rett på det kjekke med Futureworld. Ei stadig gjentaking av at ingenting kan gå feil legg store forventingane til kor feil ting kjem til å gå. Det er ikkje grenser for kor mange gonger det blir sagt, til dei grader at det blir reint parodisk, men desto meir underhaldande. Filmen har ei betre historie enn eg hadde forventa, og er ikkje på langt nær så føreseieleg som ein tur tilbake til ein temapark med robotar legg grunnlag for å vere, Westworld teke i betrakning. Innpakkinga er derimot ikkje fullt så fiffig, men går stort sett i retning ufrivillig morosam. I blant viser filmen seg å imponere med svære kulisser og spreke effektar, mens den i neste sekund snublar i dårleg skodespel og enkle løysingar.

Futureworld hamnar midt i mellom fleire stolar. Den er flott, morosam og har ei grei historie, men har dårleg skodespel, gjer ting enkelt og slik med å køyre løpet fullt ut.

IMDb: 7.0/10 (11,803 votes)

Lenge før Twilight, True Blood og andre hippe vampyrgreier, på eit tidspunkt då Angela Sommer-Bodenburg framleis gav ut bøker om Den vesle vampyren og Peter Cushing levde, lykkast Kathryn Bigelow med den vanskelege andrefilmen.

Near Dark er ein film som er ein film. Den er verken for lite til å bli god, heller ikkje meir enn god underholdning på halvannan time. Men den held seg innanfor rammene sine og prøver aldri å bli meir enn ein film. Bill Paxton (Twister, Big Love) stikk av med gullmedaljen etter sin beste prestasjon hittil, rett nok som eg har vore vitne til, og kaprar ein plass på lista over dei kulaste fyrane frå 1980-talsfilm som vampyren Severen.

Det er ikkje Paxton, med Adrian Pasdar som har hovudrolla, ein fyr fleire kan ha sett som Nathan Petrelli i TV-serien Heroes. Her er Pasdar omtrent like uheldig som i møte med Sylar i Heroes, då rollefiguren hans, Caleb, blir biten av ei søt vampyrjente. Oppfølginga med å bli kidnappa av ei sprø gruppe med vampyrar ho held i lag med, og tvinga til leve nattelivet med dreping og faenskap, er ikkje dårlegare.

For vampyrane i Near Dark er det ikkje berre innstinktet som driv dei, men ei rein og skjer drapslyst som ferskingen Caleb har problem med å tilpasse seg. I så måte er det ein gjeng psykopatar me følgjer, der ritualet i drepinga er like mykje vekta med god fantasi og poetisk brutalitet som å skaffe nødvendig føde.

Mangel på original historie og eit ikkje fullt så fantastisk skodespel betyr lite når alt kjem til alt. Near Dark er verkeleg skiten og blodig, og dette står i god stil med den mørke humoren. Eg vil i til slutt få anbefalt filmen til vampyrinteresserte.

IMDb: 7.6/10 (8,733 votes)

Pizzabudet vaknar opp på innsida av boksen, med lighter og mobil og lite meir enn småmynt i lommene.

Med innsida av ei kiste som einaste kulisse tek regissør Rodrigo Cortés oss nokre fot under bakken i filmen Buried. Ryan Reynolds spelar Paul Conroy, den uheldig innesperra i denne underjordiske thrilleren, der motspelarane blir frykta, panikken, ein lighter og ein mobiltelefon med minkande batteri.

Å lage ein over 90 minuttar lang film på eit så avgrensa område, med ein skodespelar, er tøft gjort. Sjølv om eg har sett svært avgrensa område resultere i spennande filmar tidlegare, og i utgangspunktet såg fram til Buried, kan eg ikkje nekte for at eg samtidig var veldig spent på om det kunne fungere slik premissane var her.

Buried er ein spennande film og gjer mykje ut av lite. Den skal ha skryt for å halde det gåande med nye utfordringar så lenge som den gjer, men og for å våge og lykkast i å roe ned, forvirre med mørke og stillheit og kreve tålmod ikkje alle har. Det gode med filmen er at den tek tilbake spenninga med trykkande stemning og ikkje påtrengande, grafiske framstillingar.

Alt er ikkje berre fryd med Buried. Det er spørsmål eg gjerne ville hatt svaret på, kva logikken bak deler av handlinga er. Mangel på informasjon knytt til personen Paul Conroy var heller forfriskande. Å byrje på bar bakke og bli fortalt små bitar for så å pusle bitane saman sjølv, er ein viktig del av filmen.

IMDb: 8.3/10 from 50,735 users

Drive er ein solid film med god musikk, høg spenningsfaktor og høg stilfaktor.

IMDb: 6.2/10 (16,248 votes)

I Splice får me sjå kva som vil skje den dagen me byrjar med seriøs genspleising, av dyr og menneske til ein skapning.

Eit par forskarar blandar i lag gener frå ulike dyr og eit menneske, og endar opp med eit lite monster. Dårleg humor og altfor få grusomheiter gjer at filmen på langt nær handlar så mykje om monster som saka om kraftmastene i Hardanger. Eit tap.

Sjølv om filmen aldri gir inntrykk av å skulle levere topp kvalitet, så har den ei byrjing som gav nokre forventingar til seinare. Den første delen av filmen er sånn sett den greiaste delen, det er når ein oppdagar at det aldri vil ta av at Splice skuffar. Sånn går gangen til filmen, utan verken særleg dramatikk eller spenning. Kvar gong ein trur det skal ta av så gjer det ikkje det. Med unntak av ei einaste scene, den beste scena i heile filmen og ei sexscene å skrive heim til mor om.

Forutan sexscena er det lite som er verdt å røpe. Under middels kan stå som eit samlande omgrep for filmen i heilskap, som verken har avstikkarar eller overraskingar.

IMDb: 5.2/10 (16,001 votes)

Om nyversjonen av A Nightmare on Elm Street har fått pes, er det i grunn unødvendig. Eg har sett gjenoppstarten av den kjære franchisen som blei til på 1980-talet, og som har husa ein av dei grusomaste filmskikkelsane siste 30 åra.

Ute er Robert Englund, og rolla som Freddy Krueger har blitt overteken av Jackie Earle Haley. Dei øvrige rollane er fylt av stjerner frå tv-seriar og mindre filmar. Borte er dei drygaste klovnefaktene frå tidlegare, men eg synst heller ikkje filmen tek seg sjølv for seriøst.

Stemninga er rett i tida: Mørk og dyster, med mørkeraudt blod og mangel pÃ¥ lys. A Nightmare on Elm Street siktar mot Ã¥ vere ein skikkeleg skrekkfilm, og klarar Ã¥ styre unna horrokomedie-fella. Her kan lite eller ingenting skuldast dumme ungdommar, for Freddy er bÃ¥de smart og har ein klar fordel framfor dei — han drep medan dei søv.

Den som held filmen tilbake er først og fremst uengasjerande ungdommar, desse er bÃ¥de for like kvarandre og ein bryr seg aldri om at dei dør. Ein fordel eg hadde var at eg kjente igjen fleire frÃ¥ tv-seriar, og soleis fekk nokre knaggar Ã¥ feste ansikta pÃ¥. I tillegg er ein nyversjon av ein sÃ¥ god film som A Nightmare on Elm Street frÃ¥ 1984 heller unødvendig for dei opplyste. Men eg unnar nye unge Ã¥ fÃ¥ ta del i kva Freddy Krueger er, og nyversjonen er greitt til dette formÃ¥let — og til inntening.