7 sesongar. 145 episodar.

Buffy the Vampire Slayer er serien om tenåringsjenta Buffy. I lag med vennene sine, i hovudsak Xander og Willow, slest ho mot mørke krefter. I og rundt småbyen Sunnydale kryr det av vampyrar, demonar og monster. Årsaka er at Sunnydale ligg over eit svakt punkt nær helvete. For onde makter som ønskjer at verda skal gå under er byen eit attraktivt mål, og Buffy er eit trofé mange av dei ønskjer i tillegg.

Foto: Gjengen frå femte sesong av Buffy, inkludert serieskaparen Joss Whedon.

Det tok meg fem år å fullføre Buffy, men eg verset serien høgt trass i tidsbruken. Det er fleire grunnar til at eg likar han. Ein av dei er humoren. Mykje av han baserer seg på serien si emne til å reflekterer over seg sjølv. Gjer handlinga i ein episode ein enkel vri eller nærmar seg tåpeleg, då er serien på plass og påpeikar dette før du rekk å irritere deg over kor enkelt det var. Ein kommentar frå ein av karakterane ligg aldri langt unna. Det har med timing å gjere, emna til å overraske blir aldri undervurdert, og serien tenar godt på det.

Som Seinfeld og fleire gode komedier har gjort leverer Buffy etter kvart doble poeng. Eksempelvis kjem Xander med ei artig bemerkning. Bemerkninga blir artigare fordi den i tillegg refererer til noko artig som har skjedd tidlegare.

Godt drama følgjer humoren tett. Alvoret er alltid nære. Karakterane har sitt å stri med. Vekslinga mellom og blandinga av drama og humor forsterkar kvarandre. I botnen ligg spenninga i dei fysiske kampane. Kampane er sjeldan tilfeldige. Framdrifta i serien spelar ofte på kampane som metaforar for dramaet. På overflata er episodane repetive, ein ny episode betyr eit nytt monster. I samanheng byr episodane på meir. Vi merkar korleis livet til karakterane pregar stemninga undervegs. Ein serie må ha eit interessant univers for å halde det gåande over lang tid, og Buffy forstår og lykkast i å gjennomføre dette.

Universet med Sunnydale og Buffy i sentrum er rikt på forskjellige monster. Serien unngår likevel å bli eit maratonløp av einastearta slosskampar. Karakterane utviklar seg. Slik held dei seg interessante over tid. Merksemda til slosskampane går aukar og minskar, og sorten monster som får merksemda endrar seg. Det som i første sesong var vanskelege vampyrar er reine søndagsskulen i sjuande sesong.

Ein tv-serie har ei historie han skal fortelje. For at det skal vere bra må det vere grundig. At Buffy handlar om det same gjennom sju sesongar er respekt for dei som blei tidleg fans. Det er òg ei avgrensing for serien. Sesongane handlar stadig om å hindre dommedag. Dei same samtalane blir ført gang på gang. Og som eg var inne på, det er mange slosskampar. Dette er grunnar til at eg har brukt så mange år på Buffy. To sesongar om gangen holdt. Fordi eg ikkje ville gå lei doserte eg serien, og det fungerte bra.

Det er ei stor utfordring å oppsummere sju sesongar i eit kort innlegg. Det er lenge sidan eg såg dei første sesongane, og det er lett å bli nostalgisk. Men eg har prøvd å unngå det her. Det er òg lett å ta for hardt i for å få fram eit poeng. Det har eg ikkje klart å unngå. Når det gjeld ein serie som repeterer seg sjølv blir det ofte til at eg set fingeren på det. Med Buffy var det dei mange slosskampane, men det var ein av tinga som gjer serien gøy.

Om det var tvil så er dette ei anbefaling av serien. Buffy har eit godt manus, serien er bygd opp så det er både interessant og gøy i det korte og lange løp. Grunnane som var enkle å setje ord på har eg vore innpå. Alle småtinga og detaljane undervegs er det verre med, men dei er der.

8 episodar.

Misfits er ein britisk ungdomsserie frå E4, underholdningskanalen til Channel 4. Serien handlar om ei gruppe småkriminelle ungdommar som gjer samfunnsteneste. Det spesielle er at ungdommane har overnaturlege krefter. Ei lyn treff gjengen i første episode, og biverknadane er indiviuelle krefter.

Tredje sesong har gjort eit par endringar. Robert Sheehan (Nathan) har blitt erstatta med Joseph Gilgun (Rudy). Ei tidlegare gjesterolle av Matthew McNulty (Seth) har komme tilbake i ei større rolle. Rudy er sesongens beste sjakktrekk og viktig nytt blod. Personlegheita hans skil seg ikkje så mykje frå Nathans, men han er mindre masete.

Utover i sesongen merkar eg at serien går på autopilot. Humoren er på plass, men det gode drama manglar. Dei beste episodane på tvers av alle sesongane er dei som går i djupna på karakterane. Tredje sesong fortel ikkje så mykje nytt.

Skins gjorde tiltak som hindra serien å ende opp som dette. I Skins blei alle bytt ut etter to sesongar, og dette blei gjenteke to sesongar etter det att. Det blei nyleg avslørt at Misfits blir forlenge utan Antonia Thomas (Alisha) og Iwan Rheon (Simon). Misfits kan halde seg viss nye og interessante karakterer blir introdusert, men oppskrifta blir den same.

1 sesong.

It’s Always Sunny in Philadelphia, Grey’s Anatomy og That ’70s Show har minst tre ting til felles: Suksess, medverkande personar i That ’80s Show og at dei er betre seriar enn That ’80s Show.

Skaparane bak That ’70s Show prøvde i 2002 med That ’80s Show Ã¥ gjenta suksessen dei hadde med 1970-talsserien, men utan hell. Det blei med 13 episodar mellom januar og mai, sendt i omstokka rekkefølgje og ulike tidsrom… pÃ¥ FOX.

Glenn Howerton (It’s Alway Sunny in Philadelphia) og Chyler Leigh (Grey’s Anatomy) er blant hovudrollane i serien som gjentok oppskrifta til That ’70s Show med eit liknande namn og oppbygging. Serien er verken ei fortsetting eller ein spin-off til That ’70s Show. Den er heller ikkje spesielt god. I blant er den litt morosam, men verken mykje eller lenge om gangen.

Forsøket pÃ¥ ein sprø humor blir eit strev og serien osar av eit kunstig samhald og dÃ¥rlege vitsar med altfor opplagt timing. Lyspunktet er Chyler Leigh som best kan samanliknast med Hyde frÃ¥ That ’70s Show. Ho har eit tøft ytre som punkar og byr tidvis litt pÃ¥ eit mjukare og meir personleg indre, og er den karakteren ein overfladisk sitcom som That ’80s Show treng for Ã¥ overleve. Diverre er det berre ei av ho.

That ’80s Show er verken Ã¥ finne pÃ¥ DVD eller verdt Ã¥ anbefale. Det er ein kuriositet som er lite snakka om, og det er hovudsakleg der interessen ligg.

8 sesongar.

I desse dagar då Entourage er over, synst eg det er på sitt rette å ytre eit par ord om serien. Det er fire år sidan eg byrja å følgje med, og fire år sidan eg sist ytra noko om serien på Filmdagbok.

Kort forklart, for den som ikkje har sett Entourage handlar serien om livet rundt Hollywood-skodespelaren Vincent Chase og dei tre vennene hans, som kjerna i serien. Serien sin vri for å gjere dette til eit interessant følgje er å setje desse fiktive karakterane inn i eit semi-realistisk Hollywood-univers. Gjestelista til serien er lang av skodespelarar som portretterer seg sjølv, om ikkje nødvendigvis sitt ekte seg sjølv.

Entourage i heilskap er ein knakande god serie som har takla åtte sesongar godt. Sesongane har ikkje vore dei lengste, men har til gjengjeld vore innhaldsrike. Ved slutten av åttande sesong kunne eg godt tenke meg fleire episodar, og det er ikkje alltid favorittseriane mine eingong som får meg til å tenkje i den retninga.

Det får heller vere at nivået ikkje alltid er på topp. Serien set ein høg standard for seg sjølv, som den ikkje lukkast med å følgje opp heile vegen. For meg gjekk dette på forventingane til karakterane og deira jakt etter å oppfylle si rolle til det perfekte i fiksjonsuniverset, og nedturen her.

Pirk til sides, Entourage er ein serie som trass i lengda på åtte sesongar er relativt kort og lett å anbefale i forhold til innhald mot tidsbruk.

5 sesong, 76 episodar.

NBC-dramaet har komme til vegs ende og fem år skal oppsummerast. Serien om high school og amerikansk fotball har vunne Emmy og fostra eit par yngre skodespelarar inn i filmverda.

Friday Night Lights har servert ei god blanding av drama og sport, vaksne og ungdom og var lett å bli hekta på. Første sesong handlar om første sesong til trenaren Eric Taylor (Kyle Chandler) med laget West Dillon Panthers, og den strabasiøse vegen mot state championship. Ein veg som er full av skadar, drama, Texas, religion og rasisme. Så kom andre sesong med litt mindre fokus på fotball, litt meir tenåringsdrama og tilfeller av karakterar som var i ferd med å gå på tomgang. Framleis hadde serien ein raud tråd som baud på spenning, der utfallet av første sesong spela ei sentral rolle. Tredje sesong var mindre nødvendig, eit år prega av interne konfliktar som eg hugsar best som ei sesonglang oppbygging til omstarten som fjerde sesong blei.

Då fjerde sesong rulla i gang var Eric Taylor allereie blitt trenar for eit nytt lag, East Dillon Lions, på andre sida av byen. Å ta serien i ei ny retning var eit klokt val då dei sentrale karakterane frå tidlegare sesongar var klare for college. Nokre blei igjen og andre kom innom i gjentakande gjesterollar, men tredje sesong introduserte i stor grad ny ungdom med nye problem. Eit større fokus på fotball igjen gjorde serien på nytt interessant, men for ein fan av kva serien var i første sesong blir det vanskeleg å unngå samanlikninga. Det friske pustet gjekk fort over, og sjølv om den ikkje blir dårleg blir den ei skygge av fortida. Femte sesong vart ein hakket meir krevjande sesong å komme gjennom enn dei førre då autopiloten blinka kraftig, igjen, framleis ikkje dårleg, men nesten heilt nødvendig og sjå i maratonmodus for å få framdrift og utbytte.

I korte trekk ser vi at serien ikkje er den som gir størst utbytte over tid. Byrjinga er vel verdt å få med seg, det er eg ikkje i tvil om, men etter andre sesong handlar ikkje serien om å utforske nye problemstillingar lengre. Den held framleis fram med å levere gjennomsnittleg god tv-drama, men blir for tynn for den som er på jakt etter å verkeleg vere hekta.

1 sesong, 13 episodar.

Mellom 2003 og 2006 sendte FOX ein av sine betre seriar, nemleg Arrested Development. Med seg på laget den gongen hadde skaparen Mitchell Hurwitz blant anna med seg Will Arnett (Blades of Glory). Sidan den gong har dei samarbeidd fleire gonger, og Running Wilde er nyaste tillegg i rekka.

Steven Wilde (Will Arnett) er ein rik ung herre som aldri har jobba ein dag i heile sitt liv. Han er arrogant og bortskjemt og lever for å ha det gøy. Ein dag dukkar barndomsvenninna Emmy Kadubic (Keri Russell) opp på døra, på jakt etter ein stad å bu. Ho er den strake motsetninga av Steven, og kjem rett frå Sør-Amerika, der ho har drive med hjelpearbeid i fleire år.

Utgangspunktet for komedien er motsetningane. Steven Wilde er sjølvsentrert til dei grader og dette fører til ein del artige episodar, samtidig som han aldri meiner noko vondt med handlingane sine. Emmy Kadubic er på mange måtar symbolet på moraliseringa serien står for, og som den mislykkast på grunn av. Men det er ikkje FOX som skal få skulda for kanselleringa denne gongen. Running Wilde kjem ikkje nære nok innpå karakterane sine, og sjølv om den egoistiske Wilde er artig nok, så gjer ikkje apparatet rundt han ein god nok jobb til å halde interessa oppe i lengden.

Det kan verke tilfeldig kva seriar som lurer seg forbi øksa, men med Running Wilde er eg einig nok i at 13 episodar var nok.

1 sesong, 7 episodar.

Breaking In er meir eit avbrekk frå andre seriar enn ein fullkomen serie i seg sjølv. Sju episodar betyr ikkje at det er ein miniserie, men at denne midseason-komedien fekk for dårlege sjåartal til å halde fram.

Christian Slater (Heathers) spelar sjefen i eit selskap som spesialiserer seg i ulike sikkerheitsoppdrag. Eit mannskap på fire, etter kvart fem når Michael Rosenbaum (Smallville) blir med, tek små oppdrag som dreiar seg om utprøving av sikkerheit og liknande.

Med unnatak av dei to som er nemnt over og Megan Fox-klona Odette Annable (October Road.) er det ein anonym gjeng som er med. Episodane er småartige, men i det lange løp kunne det blitt ein tung serie. Breaking In går allereie til det ekstreme frå første minutt, og kjem ut av det som ein serie som prøver for hardt. I sju episodar går det greitt, kanskje ein lang sesong kunne ha fungert, men det var aldri meint å bli meir.

Ein grunn til at eg skriv om Breaking In er at eg likar sånne avbrekk innimellom, kortlevde seriar med over middels underholdningsverdi, som på ingen måte forpliktar i forhold til tidsbruk. Og som ein sånn serie er Breaking In god nok. Men Firefly-nivå, langt i frå.

4 sesongar, 74 episodar.

GRΣΣK har eg blogga om tidlegare, etter sesong 1, sesong 2 og sesong 3.

Ein noko amputert sesong 4 viser at skaparane har hatt problem med å få den nødvendige framdrifta og dei spennande historiane, etter at college-eventyret er slutt for minst halvparten av dei sentrale karakterane i serien.

Det har aldri vore tvil om at ambisjonsnivået til GRΣΣK har vore lågt. Ungdom, drama, festing og uskuldig moro har vore poenga serien har dreia seg rundt, og horisonten har aldri vore lengre vekke enn eit par episodar. Dette har vore litt av sjarmen ved GRΣΣK, og har blant anna blitt teke ekstra ut gjennom karakteren Cappie som lever for den ansvarslause fridomet i brorskapet Kappa Tau.

Men enkelt kan ha sine avgrensingar, og formatet til GRΣΣK var ikkje laga for å leve evig, til det spelte intrigane mellom dei sentrale karakterane for stor rolle. Når desse hadde spelt ut si rolle var det lite nytt å hente. Over åra blei dei vaksne nok til å bli usårbare mot nye problem, og sesong 4 var ikkje mykje meir enn eit bevis på dette, og bonusmateriale.

Stort meir om GRΣΣK er det ikkje å sei, som ikkje har blitt sagt i tidlegare innlegg. Som dei fleste seriar, spesielt ungdomsseriar, var dei første par sesongane best og fekk sagt det meste.

10 sesongar, 216 episodar.

Då eg for første gong benka meg ned framfor PC-skjermen, i ein alder av 16 år, for å sjå Smallville, var eg frelst. Å kunne følgje Clark Kent og vennene hans som 16-åringar i heimbyen var spennande utforsking av ei ny side ved (eit alternativt) Supermann-universet, og var drama som traff fort og hardt.

Eg tenkte nok aldri at serien ville halde på i 10 år, og har vore tvilsam til den store rolleutskiftinga undervegs, og byte av miljø som har skjedd. Likevel har eg halde fram med Smallville fram til i dag, for å sjå korleis Supermann oppstår i dette universet har alltid overgått det negative.

Frå livet som 16-årige Clark Kent, som stadig oppdagar nye krefter og må kjempe mot kryptonittskapte monster på high school, har serien gått ein lang veg. Etter kvart blei det naturleg å hoppe over på college, og seinare flytta Clark Kent til Metropolis, der me frå før er mest van til å sjå han. Smallville har gjort sine eigne vriar i forhold til Supermann-mytologien, men oppfyllinga av mytologien har alltid vore høgdepunkta ved serien, det andre går som kunstnarisk fridom.

Eg har vakse opp med Smallville. Det er den einaste serien som har gått fast sidan eg byrja å sjå på TV-seriar, maraton-style, slik eg gjer i dag. Sånn sett er det vanskeleg å stille seg kritisk til serien. Eg har akseptert nedturar, mindre lure utskiftingar og bortgangen til viktige karakterar. 10. og siste sesong representerte ikkje ein serie eg ville ha byrja på i dag. Eg tenkjer tilbake til den gongen Smallville handla opp å vere ungdom og finne ut kven ein sjølv var, og då eg drøymte om å ha superkrefter sjølv. Den gongen då eg var hekta og sat 10 timar om dagen for å sluke nye sesongar. Denne trangen har gradvis forsvunne, men Smallville har aldri vore noko pliktløp.

Det er både rart og kjekt at Smallville er slutt etter så mange år. Med ei avslutning som har fått tid til å byggast opp, og som serien fortenar. Det er vemodig, men samstundes er eg litt letta. Smallville burde hadde lagt inn årene for nokre år sidan, før dei største utskiftingane. Dei siste sesongane har trass i grei kvalitet, men dei raude trådane har helst handla om å redde verda frå monster og romvesen. Mostanden og alliansen har nok (dette har eg mindre kunnskap om) blitt henta ut frå Supermann-mytologien. Det har vore høg dramatikk og mykje alvor. Det som har redda serien frå ein ond, repeterande sirkel er at den stadig har blitt vaksnare og konsekvensane for handlingar stadig har fått større omfang.

Ein gong i tida var Smallville det beste eg hadde sett. Om eg kunne sagt det same i dag, viss eg for første gong hadde sett serien no, veit eg ikkje. Men eg har ei kjensle av at den framleis ville gjort inntrykk. Gjennom sitt lange livsløp har Smallville fått gjort som serien vil, eg har sjeldan blitt skuffa, men heller blitt positivt overraska. Det handlar nok om forventingar òg.

Med det seier eg takk og farvel til skremmande mange timar med Smallville.

4 sesongar, 88 episodar.

Den humoristiske og delvis biografiske serien om Chris Rock, med komikaren sjølv som forteljarstemme, gjekk i fire år på amerikanske The CW. Det handlar om ungdomsåra til Chris og livet til familien hans, om mobbinga han blir utsett for og dei mange håplause situasjonane han hamnar i.

Serien er ikkje noko forsøk på realisme, men nyttar seg i stor grad av fantasirike innslag som både illustrasjonar for poenga til forteljaren, og som del av handlingane.

Everybody Hates Chris er grei tidtrøyte for den som har sett ein del TV og har problem med å alltid finne nye og spennande seriar. For meg har den aldri vore prioritert, men ein serie eg har sett litt i ny og ne, før eg siste tida har gjort eit lite krafttak i å bli heilt ferdig med den.

Det som er greia til Everybody Hates Chris og gjer den morosam nok til å halde ut med, er karakterane rundt Chris. Den gjerrige faren, den opportunistiske broren og alle i nabolaget. Chris er heller ein keisam karakter som ikkje viser mot før heilt mot slutten av serien, godt ut i fjerde sesong. Og det er sjølvsagt altfor seint.

Ingen anbefaling her, men heller ei opplysing om at det finst betre.