20 episodar.

Då eg har skrive om dei to førre sesongane til GRΣΣK ved tidlegare anledningar, blir spørsmålet i dette innlegget kor vidt serien held seg. Men først ei kort oppsummering av tenåringssåpe til ABC Family. (Les vidare under bildet).

Serien dreiar seg omkring medlemmane i tre bror- og søsterskap på Cyprus-Rhodes University. Relasjonane desse i mellom kan nok best skildrast som ei dramasåpe, men serien har store mengder av komedie i seg. Avstanden til den klassiske collegekomedien på film er sånn sett så kort at fokuset på drama til tider blir utviska. Dette er positivt då serien, i likskap med andre ungdomsseriar (og dramasåper generelt) repeterer seg sjølv nok gonger.

Tredje sesong leverer som forventa nokolunde det same som dei førre. Det er festing, konfliktar mellom brorskapa og kjærleiksdrama i store mengder. Serien forsøk å løyse konfliktar og slå seg til ro med sentrale forhold, der spenninga har vore tydeleg i serien over lengre tid. Men endå er det lenge igjen før alle relasjonane er oppbrukt, og serien gir ikkje, trass i repeterande handlingsstrukur, inntrykk av å gå på tomgang endå.

Med unnatak av nokre episodar i byrjinga av sesongen, som på sitt beste var greie nok, er GRΣΣK ein stabilt god ungdomsserie. Erfaringa mi med ungdomsseriar er at mange av dei beste har brukt opp potensielle kjærleiksforhold allereie etter første og andre sesong, og dermed lid sterkt når dei skal hale ut fleire sesongar på suksessane sine. GRΣΣK har aldri nådd opp til eksempelvis nivået første sesong av The O.C. haldt, men viser langt større driv enn The O.C. gjorde etter tredje sesong.

10 episodar.

Party Down er ein komedie frå Starz, frå mellom anna skaparen av Veronica Mars, Rob Thomas. Framfor kamera mangler det heller ikkje på kjente, som Adam Scott, Ryan Hansen, Martin Starr og Lizzy Caplan.

Då eg skreiv om første sesong var eg ikkje over meg av begeistring. Serien som handlar om eit team i catheringsselskapet Party Down, hadde mange kjente gjester, men tok aldri av. Dei fleste i teamet som får jobbar rundt om i Los Angeles, består av skodespelarar som går frå audition til audition. Store deler av grunnlaget for humor i serien spelar på kontrasten mellom drøymande og håpefulle unge i servicebransjen i forhold til det rike miljøet dei serverer for.

At andre sesong er betre enn første, kan ha med at humoren i fleire tilfelle verkar mykje drygare enn tidlegare. Eit portrett av ein kald og kynisk bransje, sett på spissen, men samtidig mogleg å ta til seg, får sterkare fram eit samhald i teamet frå Party Down. Dette bidreg til å skape eit sterkare band mellom episodane, som ikkje står på nokon historieark gjennom sesongen i utgangspunktet.

Det viser seg at det blei med to sesongar av Party Down, ein serie som trass i mange profilerte ansikt ikkje har blitt via så altfor mykje merksemd. Dette er synd når andre sesong i større grad enn første, som for all del var underhaldande den òg, i tilstrekkande grad underholdt og hadde det vesle ekstra som gjorde at den skilte seg ut.

24 episodar.

Den amerikanske versjonen av The Office har for lengst gått frå å vere full av god humor og engasjerande relasjonar, til å bli ein monoton repetisjon av seg sjølv. Formatet er det derimot ingenting dårleg med, og når Modern Family tek til seg den observasjonelle, dokumentariske stilen, er det igjen ein flau humor som klarar å markere seg på skjermen.

Modern Family kan ved sidan av å ha henta inspirasjon frå The Office, seiast å ha eit par likskapar med Arrested Development. Desse ligg i strukturen til serien, som er bygd opp rundt ein stor og delt familie, med tre generasjonar, og dei vidt forskjellige persontypane denne består av. Kritikken av TV-serien som medium og spesielt dei billege situasjonskomediene er i motsetnad til i Arrested Development, fråverande. Modern Family har eit sett med tradisjonelle eigenskapar i rollefigurane sine, og gjenkjennelege relasjonar mellom desse, som gjer at serien har ei trygg plattform under alle dei sprø uttrykka. Når alt kjem til alt er det rollefigurar med sympatiske trekk som du knyter eit forhold til, og her skil ikkje serien seg ut frå andre familiekomedier.

Men med latterboksen borte og ein obervasjonell forteljarmåte, og likevel eit fargerikt persongalleri som i ein god situasjonskomedie, så er Modern Family ein vellykka familiekomedie som kan anbefalast for dei som skulle jakte på ein ny komedie.

6 episodar.

Psychoville er ein snodig, britisk, svart komedie, som lukkast i å vere skikkeleg svart, og komisk. Serien er eit samarbeid mellom Reece Shearsmith og Steve Pemberton, som begge spelar fleire roller i serien.

Dei totalt seks episodane, sendt på BBC, bygg opp rundt eit utval personar som lev litt her og der i England, utan å ha noko med kvarandre og gjere. Felles er at alle har ei skrue laus, og nokre av dei er verre enn andre.

Utover i serien følgjer me desse personane, med sine eigne historier, samtidig som dei alle får mystiske brev i posten. Med denne bakhistoria har serien ein tråd som knyttar personane likevel, og serien jobbar seg fram mot ei løysing etter kvart som den utfoldar seg.

Bygd opp som ein vanleg krimserie, er Psychoville likevel alt anna enn standard, med stadige komiske eller forbløffande groteske vendingar. Det som fascinerer mest er nok likevel personane, som trass i å framstå som mentalt ustabile og til ei viss grad direkte usympatiske, er sopass forskjellige frå kvarandre at dei alle blir interessante. Sett bort frå første episode, tenkte eg heller lite over at Shearsmith og Pemberton spela fleire rollar.

Ein serie kan vere både spesiell og stemningsfull, sprø og litt komisk, utan å bli tilfredsstillande fengande. Psychoville derimot, var om ikkje det beste eg har sett, ein artig variant av kriminell komedie som eg utan problem såg meg gjennom. Du anar kanskje at det ikkje flyt av flotte ord her, og sant nok, Psychoville hadde eit par for mange stunder der det gjekk litt langsamt. Men for den som vil ha noko utanom det vanlege, er den verdt å sjekke ut.

13 episodar.

Scrubs har blitt avslutta fleire år på rad, heilt sidan sjette sesong har den runda av, men stadig komme tilbake. Tre sesongar og byte av nettverk er ei lita bragd, men tapet av Zach Braff nokre episodar ut i ein amputert, niande sesong, ser ut til å vere meir enn serien kan tåle.

Humoren har blitt verande den same, men niande sesong har fjerna eit par kjente ansikt og erstatta plassane med fleire nye karakterar. Med undertittelen Med school har det skjedd ei forflytting av sjukehuset Sacred Heart, til å bli ein del av Winston University, og Scrubs har på mange måtar gått tilbake til oppskrifta til første sesong.

Samanlikna med det beste av Scrubs er dette ein svak sesong, men sanninga er at serien ikkje har vore på topp på ei stund, så overgangen er ikkje den største. Forrige sesong gav oss ei skikkeleg avslutting, og endå fleire episodar blir berre ein rein bonus. Utover sesongen veks dei nye karakterane, men av di Scrubs har ei historie på åtte sesongar, skuggar mangelen på tapte karakterar over potensiale dei nye har. For som nemnt før, humoren er den same, den har berre gått på tomgang ei stund.

ABC har ikkje bestemt seg for framtida til serien, men dalande sjåartal talar for seg. Når det gjeld Scrubs er det likevel aldri godt å vite.

13 episodar.

Eg brukte nokre kveldar på å sjå «Better Off Ted», og sidan spørsmålet om kor vidt ein TV-serie er verdt å bruke tida på, er større enn om ein film er, skal eg gi plass til nokre ord om denne serien.

Dette er ein komedie, som blir sendt i USA på nettverket ABC. Typen er enkeltkamera og ingen publikum. Lengda på 22 minuttar gjer det lett å setje seg ned med ein eller fleire episodar. Krava mine var difor ikkje skyhøge til levering.

Me følgjer ei gruppe tilsette i ei avdeling av det oppdikta selskapet Veridian, som driv med forsking og utvikling av nye produkt. Miljøet er litt som i «30 Rock», du har ei hovudrolle i ei sjefsstilling, som har orden over fleire andre tilsette, og må svare til ein noko spesiell sjef. Men i motsetnad til «30 Rock», så manglar «Better Off Ted» det smarte manuset, sjølv om dei i 12. episode («Jabberwocky») er nære. Ein episode eg kan anbefale òg utanfor samanheng med resten av sesongen.

Synet mitt omkring serien er at den manglar det som skal til for å sende den i toppen, men over ein gjennomsnittleg komedie er den. Det kan ikkje skyvast under ein stol at det er seriøst mykje drit som dukkar opp kvart år. Men for ikkje å dryge dette lengre, har du gått tom for dei beste seriane, så er «Better Off Ted» ein trygg stoppestad på vegen vidare, men sjå for all del «30 Rock» først om du ikkje allereie har sett.

20 episodar.

Ein gong, dette er så langt tilbake i tid at opphavet for påstanden har gått tapt for meg, høyrte eg følgjande om det indiske folket sin måte å dømme film på: Var slutten god, ville filmen vere verd å sjå. Det motsette, så styrte dei unna.

Dette stemmer ikkje. Fans av TV-seriar som «Firefly» og «Deadwood» veit at handlinga undervegs er det viktige, mangelen på slutt kan faktisk føre til ei auka begeistring for sjølve reisa. Eg har på gode å vite om folk som har sett opp igjen «Firefly» meir enn to gonger, og ser korleis lysten på ei avslutning kan få ein til å søkje gjennom serien på nytt.

Dette gjeld TV-serie, og trass i at innlegget her handlar om ein TV-serie, skal eg kort sei eit par ord om sluttar i filmsamanheng. Kor mange gonger har du ikkje sett og likt ein film, for så å bli skuffa over ein svak slutt? Enkelte filmar er for gode til å slutte, det enkle punktumet balanserer ikkje den omfattande handlinga. Eksempel på det motsette finst, det er ikkje poenget mitt, men heller at ein svak slutt ikkje nødvendigvis betyr at resten av innhaldet er dårleg.

«Odyssey 5» har ingen slutt, trass i at det ikkje er FOX som står bak. Serien blei vist på Showtime, som i mindre grad enn reklamebaserte kabelnettverk brukar øksa. Det at Showtime valde å kansellere etter at berre 14 av dei 20 produserte episodane var sende, slår meg som oppsiktsvekkjande. For som påstått på fleire nettsider, kan eg bekrefte at serien sovidt fekk komme i gong i løpet av desse 20.

Det handlar om fem personar som frå eit romskip er vitne til at jordkloten imploderer. Dei møter så eit vesen som sender dei fem år tilbake i tid for å forhindre dette i å skje.

I løpet av sesongen blir me introdusert for ei omfattande og delvis uoversiktleg historie, men på den gode måten som vekkjer interessa for vidare forklaring. Å stoppe jordkloten frå og implodere utan spor blir vrient, vegen er òg full av hinder i form av episodiske problem — litt i retning av sånn som det er på «Buffy».

Så er «Odyssey 5» bra? Det mest gjeldande svaret er ja, her er det mykje god historie og fleire gode enkeltepisodar. Den gjennomgåande greia med vesen skapt gjennom intelligent programvare, for ikkje å snakke om det verdsromomspennande komplottet som blir introdusert i pilotepisoden. Serien har likevel nokre keisame svakheiter, den mest dramatiske er nok at det tok nettopp 20 episodar for serien å opne for det mest interessante problemet. Persongalleriet kunne hatt betre kjemi, her er det stort sett berre tendensar på gong. Peter Weller («RoboCop») er derimot sjef og balanserer så hårfint mellom glimt i auge og tidvis dårleg skodespel at sender meisteren sjølv, Bruce Campbell, ein tanke.

Eg kan konkludere med følgjande, at er du glad i sci-fi, tidsreiser og det som har med kunstig intelligens og gjere, samt set pris på ein kort serie — rett nok med open slutt — så kan «Odyssey 5» vere tingen for deg. Den får ikkje høgaste karakter av meg, men var verdt å få med seg.

10 episodar.

«Jersey Shore» har teke USA med storm. Michael Cera har stått fram og vist si begeistring for serien, Saturday Night Live har parodiert den og dei største talkshowa har gjesta karakterane, og det som kjenneteiknar ein suksessreality har vist seg; showet har fått massiv kritikk.

Konseptet er verken nytt eller spesielt innvikla, åtte personar i 20-åra frå New York-område, har blitt samla i eit hus ved kysten av Jersey. Ein populær stad for feriering og festing. Felles med desse folka er at dei kallar seg sjølv for «guidos» og «guidettes», som i all hovudsak i denne serien betyr at dei er italienskætta, jålete og fokusert på utsjåande, opphengt i å feste og sjekke opp folk. Sånt blir det god serie av!

Årsaka til at «Jersey Shore» har teke av er dei sjukt overdrivne personlegheitene til karakterane. Dei er enten passe dumme, fikserte eller dramatiske, eller ein drøss med andre tåpelege ting, og gjerne alt på ein gong, alle sidene er drege godt utover det naturlege mettingspunkt.

Eksempelvis har du Mike «The Situation», som stadig referer til seg sjølv som «The Situation» i tredjeperson, samtidig som han skyt inn ordet situation i alle situasjonar der det er mogleg. «The Situation» er òg kallenamnet på magemusklane hans, som han viser så ofte han kan.

Så er det Pauly D med sin ikoniske hårsveis, som han visstnok skal bruke over 25 min. på å stelle i stand, og minst ei tube gele vil eg anslå. Han, som dei andre, er opphengt i TGL — tanning, gym, laundry.

Resten av folket er ikkje dårlegare! Det er ei altfor stor oppgåve å vise rettferdigheit ovanfor persongalleriet her, ettersom alle har så mange sider som må trekkast fram for å gi lys over kor overdrive dette er.

Det er ikkje garantert at du vil like «Jersey Shore», men for meg var dette så over toppen at eg blei fascinert allereie under introduksjonen av karakterane i første episode. Ved dramaet her er det ingenting nytt, dette er til for å bygge opp rundt fargeklattane av folka som J-Woww, Sammi og resten. Er originalitet noko du er på jakt etter styrer du unna. Kan du finne gull i søppel derimot, er det berre å setje seg ned.

Personleg har eg blitt hekta, ikkje berre av serien, men òg av alt oppstyret rundt den, den massive responsen på internett og i TV-kanalar. Denne serien ser ut til å ha like mange fans som set pris på kor tåpeleg det er som likar dette på grunn eit «seriøst» grunnlag, og det resulterer ein mangfaldig straum av tilbakemeldingar.

12 episodar.

«Royal Pains» verkar som eit bestillingsverk frå USA Network der kravet var «Burn Notice», men med ein lege. Ein over gjennomsnittleg smart og ressursrik mann blir fryst ut frå bransjen, og dreg dit strøjobbar hamnar i fanget hans. Serien, som i Noreg kunne fått namnet «Landsbylegen i the Hamptons», er lett å like; blanding av drama og komedie. The Hamptons byr på høg dollarføring. Legen Hank hjelper likevel fattige ved sidan av rikmannsklientellet. Han har eit team av motsetningar, broren og assistentdama. Ein mindre raud tråd gjennom episodane og du må ofte sjå neste straks. Ingen klassikar, men lett underhalding.

2 sesongar.

«Sports Night» er den første serien til Aaron Sorkin («The West Wing»). Tre store namn, Peter Krause, Josh Charles og Felicity Huffman står på plakaten i serien som i likheit med «Studio 60 on the Sunset Strip» handlar om eit TV-program. Ser ein forbi det sterke 1990-talspreget spesielt første sesong har er dette ein likandes sitcom, med lattersporet i stor grad fjerna. Andre sesong løfter serien fleire hakk, med fleire locations og historietrådar, og meir vellykka drama. Episodane er litt vel like, men eg synst likevel «Sports Night» var vittig og smart og nok til å bli hekta.