24 episodar.

Som dei fleste har eg sett «Friends» på TV2 i løpet av åra, aldri fast, men likevel nok til å kjenne både ulike karakterar og storylines. No har eg altså starta så smått på serien i kronologisk rekkefølge, og tankane etter å ha sett første sesong er følgande.

«Friends» er morsomt. Det er stort sett noko å smile over heile vegen, og det var det eg var på jakt etter. Utan å gjere dette om til eit innlegg av den typen så kan eg vel også konstantere at eg har sett betre komediar. «Friends» har ikkje, så tidleg i fasen iallfall, det som skal til for å hekte meg og kaste meg over neste episode, her må mi eiga lyst for komedie stå åleine. For min del var det akkurat ein slik serie eg var på jakt etter, noko som ikkje trakk meg så djupt inn i tv-land som andre seriar har gjort den siste tida, eg var altså berre på jakt etter noko morsomt.

Lite trengs å bli sagt om «Friends» med tanke på handling, karakterar, oppbygging. Det er klart at serien har vore med på å danne trendar i ungdomsmiljøet eg var ein del av, for her er det lett å kjenne igjen uttrykk og måtar å uttrykke seg på, likevel om det no er amerikansk.

Planen min, for å skulle høyre litt seriøs ut, er å fortsette på serien. Eg likte altså første sesong godt nok til å få lyst til det. Likevel om eg ikkje er så nøyen på det akkurat no så reknar eg med serien blir endå betre bearbeida på dramadelen utover, då eg veit nokre av vegane historien vil gå etter kvart.

I morgon er det forresten akkurat 4 år sidan avslutningen på 10. sesong!

22 episodar.

«Studio 60 on the Sunset Strip» var ein av to nye seriar hausten 2006 som dreia seg om miljøet bak kulissene på eit tv-show. Den andre var «30 Rock» som eg nyleg såg første sesong av.

I denne serien som er av det lengre formatet, 40 minuttars episodar og dramaorientert, følger me gjengen bak «Saturday Night Live»-etterlikninga «Studio 60 on the Sunset Strip». Matthew Perry, Amanda Peet og Bradley Whitford spelar hovudrollane og gjer sitt til at eg ikkje kan utsette noko på rollebestninga, heller ingen av dei andre er nemneverdig i negativ forstand. Mannen bak serien er godeste Aaron Sorkin, han som i si tid kom med «The West Wing». Det får vere nok av namedropping.

«Studio 60» framstår som ein smart serie med nok av dialog, mykje av den krev at ein må følge med og serien slepp å bli overfladisk showbiz viss vass, dette gjer på si side at det er lett å bli reve med inn i den omfattande blandinga av personlege intrigar, nettverkspolitikk og produksjonen til showet det heile handlar om. I tillegg til å underhalde er «Studio 60» med på å opplyse til ein viss grad omkring produksjonsmetodane til eit show av typen live sketsjprogram. Dette er storveges for ein tv-serie buff som meg.

Persongalleriet er godt, atmosfæren er til å bli forelska i, det meste er på plass. Heilt til serien er komme forbi halvveges og begynnar blande inn flashback og bruke «To be continued…» gjennom fire episodar på rad. Tru meg, eg likte «Studio 60», men har ingen problem med å forstå at serien ikkje blei fornya etter eit langdryge avslutningsmaraton og tydlegvis mangel på nye idear for å halde nivået like høgt som dei første 13 episodane holdt, det var tross alt desse som gjorde at serien blei forlenga til ein heil 22-episodars sesong.

For ikkje å virke for negativ vil eg avslutte med å sei at dette eigentleg gjekk ganske bra unna store deler av vegen, Matthew Perry er glimrande, oppbygginga rundt eit tv-show fungerar utmerka, og siste episode har ei avslutning som gjer denne eine sesongen til eit fullstendig produkt.

21 episodar.

30 Rockefeller Plaza i New York, også kjent som The Rockefeller Center, er bygningen der NBC Studios ligg. «30 Rock» er ein komedie om liksom-tv-showet «TGS with Tracy Jordan» med Tina Fey og Alec Baldwin i hovudrollane. Tina Fey spelar Liz Lemon som er produsent for tv-showet, Alec Baldwin er sjefen hennar igjen og Tracy Morgan spelar Tracy Jordan.

Komedien som er av typen on-location, det vil i dette tilfelle også bety fri frå slitsomme latterboksar, har fleire med bakgrunn i humoristiske talkshow og bl.a. «Saturday Night Live» med seg (framfor kamera) og handlar også om eit sketsjprogram. Sjølv om eg verken er fan av sketsjprogram, dei fleste av innslaga i f.eks. «MadTV» er røbbisj, eller liksom-sketsjane på «TGS» er spesielt gode, så er faktisk serien «30 Rock» relativt habil. Fey er ei energisk dame og Baldwin tilfører serien mykje positivt med nærveret sitt.

Litt tid tok det før eg kom inn i varmen med både karakterane og opplegget rundt, men serien har akkurat nok med driv gjennom episodane til at ein får ei tilknytning til personane etter kvart, noko som igjen gjer at den legg seg på eit bra humoristisk nivå. Her er det nok variasjon i mellom dei episodiske hendingane til at eg ikkje går lei, så når det attpåtil er korte episodar på (vanlege) 23 minuttar så går dette unna.

12 episodar.

Andre sesong av serien der Bill Paxton spelar mormonar med tre koner utviklar seg til eit parti sjakk med kraftige mottrekk mellom familien familien Henrickson (som Bill er del av) og familien Grant i det avskilte Juniper Creek samfunnet.

Det gir seg altså aldri, feiden som i første sesong stadig brydde Bill Henrickson med mange problem har blitt hakket kvassare og seriens handling med karakterar ligg stadig på kanten til å falle over på ein eller anna måte. Det er ikkje pusterom å få og ein får slengt på seg så mange løgner at det vanskeleg skal gjerast å lese det alvorlege spelet som det utviklar seg til. Brått sit ein der og lurar på når dei ulike karakterane kom til plassen i livet dei befinn seg i, då dei gradvis har blitt forma av seriens handlingar så elegant at det vanskeleg blir oppdaga.

«Big Love» har mykje for seg, det er ein god dramaserie der ein må ha tunga rett i munnen for ikkje å falle over ende, her flyg det så mange velartikulerte, men på jordet argument fram og tilbake der religion, Guds ord, kall og alt slikt nonsens blir flittig brukt til forsvaring av egoistiske handlingar. Som hinta til innleiingsvis, og nemnt i eit tidlegare innlegg i forbindelse med første sesong, handlar dette om polygami. Det serien er god til er å gi eit reflekert syn på gitte og sannsynlege scenario om polygami utan å eksplisitt tale til fordel for verken det eine eller andre. Slik blir det til at eg eigentleg ikkje reagerar så mykje på at serien handlar om polygami etter kvart og ser på det som ein god dramaserie.

14 episodar.

Så var det igjen på tide med eit gjensyn av denne altfor korte serien, som utruleg nok fekk ein film som oppfølgar og usannsynleg, men forhåpentleg får endå meir i framtida å vise til. Eg lever i håpet.

«Firefly» er «Buffy»-skaparen Joss Whedon sitt sci-fi/western-barn med stort potensiale der berre små bitar får sjansen til å bli utforska. Capt. Malcolm Reynolds (Nathan Fillion) med mannskap, eit fargerikt og fornøyeleg persongalleri med einaste til felles at dei er vanskeleg å sette i bås, valfartar frå planet til planet i romskipet Serenity - eit 03-K64-Firefly type romskip for å spesifisere. Dei ulike planetane har likheiter med små byar i ville vesten historiar og likheitene sluttar heller ikkje her. «Firefly» gir sci-fi ei brun jakke og framstiller eit folk med fantastiske teknologiske utvinningar som usivilisert og tøft å ferdast i blant, her ligg det sjølvsagt rom for mykje fart og spenning, men også humor og utradisjonelle vendingar.

I løpet av sine fjorten episodar klarar denne serien å skape utgongspunktet for ein eigen mytologi eller univers av planetar, folk og historiar. Til grunne for forholdet Malcolm Reynolds har til den mest siviliserte, men akk så mørke delen av universsamfunnet - Alliansen - ligg ein verdensromsleg borgarkrig mellom nettopp Alliansen og Dei Sjølvstendige som me berre får vite smakebitar frå. Nok igjen eit snev av western, med røter i fakta framfor fiksjon, eg tenker sjølvsagt på borgarkrigen i Nord-Amerika.

Romskipet Serenity får i byrjinga av serien to nye passasjerar viss historie måtte fortsette i filmen «Serenity» for å utspele seg vidare mot ei avslutting. At Simon og River, som passasjerane heiter, er rota til ein del trøbbel er ikkje å legge skjul på, men den største gleden av å følge serien ligg i at kvar enkelt episode enten leverar solid spenning, spenning og nye historiske spor, spenning og Simon/River-historie… ja, du ser mønsteret - det er alltid spennande uansett kva som måtte skje.

Det er lett å skryte av ein serie, gjerne fordi du helst ser ferdig dei seriane du likar og kuttar ut dei du ikkje likar og dermed har lite å sei om dei. Igjen blir fokuset dei ferdige og då med skryt for ikkje å dumme deg sjølv ut ved å innrømme at du har brukt tid på noko du eigentleg ikkje likar - kven vil finne på slikt? Skrytet til «Firefly» er velfortent, i lag med «Battlestar Galactica» er det min sci-fi favoritt, med ein knapp på «Firefly». Alt blir ikkje forklart så godt som eg skulle ønske, på grunn av den begrensa sesongen, men her ligg også litt av mystikken som gjer at dette blir sittande som ei så positiv oppleving med lysta på meir. Eg vil også nemne på tampen at eg har sett «Firefly» cirka to gonger før, noko eg nemner for å kunne uttrykke at eg ikkje berre synst dette er ein fin serie i rushet etter å ha fullført serien, men at denne overraskar ved å vere like solid ved eit gjensyn som den gav inntrykk av å vere forrige gongen ein såg den.

12 episodar.

Serien som starta med at Nathaniel Fisher Jr. kom tilbake frå Seattle til Los Angeles i forbindelse med faren sin død og etter kvart enda opp i families begravelsesbyrå der broren allereie jobba, fekk også ein skikkeleg slutt i sin femte sesong.

19. august 2005 blei den sekstitredje episoden av «Six Feet Under» vist for 3.9 millionar HBO-sjåarar, 1.4 millionar meir enn snittet tidlegare i den avsluttande sesongen. Det vil vere dårleg gjort av meg å fortelje kva som skjer mot slutten av «Six Feet Under», så eg skal unngå dette, la meg likevel fortelje at begynnelsen på slutten startar for fullt i fjerde siste episode, og at det er ein skikkeleg slutt me får. At skaparane hadde planlagt og faktisk gitt seg, i motsetning til kva som skjedde med «The Sopranos» som stadig blei fornya, med «Six Feet Under» etter sekstitre episodar var noko eg var bevisst på mens eg såg på serien og faktisk ein av grunnane til at eg tok meg tid til å følge serien i fjor rundt desse tider. Eg er ikkje skuffa over utfallet heller.

Eg fulgte aldri «Six Feet Under» fast på tv, for nokre år sidan såg eg litt av eit par episodar når NRK sendte serien etter 23-nyheitene på fredagskvelden, men plukka mest opp at det handla om eit begravelsesbyrå og homofili, noko som vart for sær ein kombinasjon den gongen. Dette siste året har eg fått sett det som eg no vil beskrive som eit av dei betre tv-drama eg har sett. Hekta var eg mest gjennom dei to første sesongane, seinare har eg tatt meg god tid før eg raste gjennom siste sesong no nyleg.

Fjerde sesong gjekk vidare med liva til dei involverte som vanleg og eg merka at serien på ein måte hadde gått seg til og roa ned litt, nok av problem og slikt oppstår, men det brygga seg sakte, men sikkert opp mot ein slutt og tanken på dette la ein liten dempar på resten. No er det med episodane under lupa eg ser på det slik, eg har eigentleg ingenting å utsette på serien. Spesielt etter den forlenga siste episoden tenker eg dette, denne var tung og trist som eg aldri har opplevd på tv før og er verdig for serien som heile vegen har vore god på tragediar. Med fare for å framstille meg sjølv som eit forstyrra individ blei eg liggande vaken lenge og tenke over spesielt den siste montasjen i serien.

Ingen tvil om at «Six Feet Under» er god altså. Alle sesongane er vel verdt å få med seg, sjølv om eg har hinta til synkande interesse, noko som eigentleg ikkje stemmer, når ein følger ein serie har ein for vane å enten hylle det som ligg friskast i minne eller vere nostalgikar utan like. I «Six Feet Under» skjer det så mykje over eit lengre tidsrom at det er vanskeleg å styre seg i å fundere på denne måten. Eg er mest redd eg igjen har rabla uinteressant nonsens om eit høgkvalitetsprodukt som er for omfattande for meg å skrive fornuftig om fordi eg etter kvart nye avsnitt tenker på ti nye ting eg burde nemne, men kuttar ut på grunn av lengda.

17 episodar.

«Men in Trees› er ein av titlane som har sluppe forbi radaren min som sveipande har søkt over nye tv-seriar dei siste par åra. Tittelen har gitt meg assosiasjonar til streite drama eller teite sitcoms, då eg nyleg fekk meg til å lese eit kort samandrag bestemte eg meg likevel for å prøvedykke.

Beskrivelsen som ei blanding av «Northern Exposure» og «Sex and the City» er passande, sjølv snappa eg opp desse parallellane utan å ha komme over akkurat denne beskrivelsen, som her betyr at me får ein porsjon avsideliggande småby i Alaska med sine hyggelege lokalfigurar og forholdsrelatert New York forfattarprat. Dette burde vere underbyggande nok for påstanden om likheitene andre har trukke.

Marin (Anne Heche) er ekspert på kjærleiksforhold og forfattar av hjelpande bøker på område. Då ho er innom Elmo i Alaska på foredragsturne for den siste boka si får ho vite på telefon at forlovaden hennar har vore utru. Dårlege transportforhold gjer at ho blir verande i Elmo eit par dagar ekstra, nok til å bli glad i plassen og bli verande der endå lengre mens ho stablar kjenslelivet sitt på beina igjen. Slik blir me på linje med Marin introdusert for Elmo gradvis gjennom eit av dei mest brukte verkemidla i tv-bransjen, nemleg å sende ein ny person til ein ny plass. Det fungerar.

Tittelen «Men in Trees› gir eit bilde på kjønnsfordelinga i Elmo, prega av mannlege tømmerarbeidarar som det er. Ikkje rart Marin som kvinne blir glad i plassen som ho også ser på som inspirasjon til å skrive ei ny og anna bok enn planlagt med kunnskapane ho tillegg seg ved å konversere med «ekte» menn. Elmo er som Cicely (i «Northern Exposure») ingen ekte plass, men ei romantisering av kva ein småby i Alaska kan vere, der alle kjenner kvarandre og byen er omgitt av vill og vakker natur, her er det rom for bygdeoriginalar og jordnære karakterar som motstykke til Marin, ei kvinne som kunne ha vore henta ut frå ein av altfor mange New York-seriar om sukessfyllte kvinner. I Elmo glir ho godt inn og gir serien moglegheiter å knytte seg til småhistoriar utanom Elmo i ny og ne, ho blir å legge merke til sjølv om ho ikkje er den mest originale tv-karakteren.

«Men in Trees» er ikkje det mest originale eg har sett, det er ein alright dramaserie med ein del hyggelege karakterar, intrigar nok til å gjere meg hekta, også har den slik lun, fin humor. På utførelsen er det fleire ting å sette fingeren på, eg saknar mest ein betre innsats på klypperommet, strukturen i heilheit er standard, men hoppinga mellom dei ulike karakterane i deler av enkelte episodar heng ikkje på greip reint tidsmessig og set seg som dårleg tenkt. Av skodespelet er det ingen eg mislikar, men heller ingen som utmerkar seg som verkeleg gode, det virkar å handle mykje om utsjåande, spesielt på gjesterollane.

Det negative tenker eg lite på når eg ser serien, «Men in Trees» er ei ganske grei sak å bli hekta på, det er ein koseleg serie, om sant skal seiast, forvent berre ikkje originalitet opp til øyrene.

22 episodar.

Av dei tre sesongane «Veronica Mars» har eg lenge forsøkt komme fram til ein favoritt, utan hell. Dei er alle knakande gode, om enn forskjellige nok til at eg ikkje klarar å velge bort to til fordel for ein.

Den gongen eg fulgte med på «Veronica Mars» regelmessig ein gong i veka låg det store forventingar til sesong 2 før premieren, mordmysteriet som var den sterkaste raude tråden i første sesong var blitt avslutta, spørsmålet var om det kunne komme eit nytt mysterie, like smart og godt fletta inn i episodane. Etter eit par uklare opningsepisodar openbarte ikonmysteriet seg i form av eit alvorleg busskrasj som fekk meg til å sitte igjen med klumpen i halsen. Allereie her viste serien å ha utvikla seg i meir dramatisk og vaksen retning. Når eg no sit og reflekterar over kva eg har sett er det naturleg for meg å tillegge litt ekstra i favør av ferske erindringar, drapet på Lilly Kane som var senteret for seriens første 22 episodar i lag med andre mindre og viktige trådar, var jo vel så alvorleg, om ikkje så omfattande i folketal. Det er ikkje her det største skiljet i sesongane ligg. Vidare utover i desse 22 nye episodane vitnar me fleire mørke handlingar enn tidlegare, eg tenker på blodskalde drap og egoisme utan like.

Strukturen er som før, Veronica får stadig nye saker å løyse frå medelevar og litt kjem sjølvsagt frå farens, Keith Mars, etterforskingsbyrå. Busskrasjet er det ultimate målet som mange andre mørke historiar som står på eigne bein også bidreg til å auke detaljkunnskap rundt. Sesong 2 innheld eit hav av informasjon som krev at ein held tunga rett i munnen undervegs, denne informasjonen fører Veronica og Keith sikksakk framover, det er ikkje lett når halve byen har mørke hemmelegheiter. Samtidig har du også mindre rollefigurar som har det med å dukke opp igjen i ein eller fleire episodar etter dei fekk sitt eige problem løyst av Veronica, dette gir spesielt skulemiljøet ei ekstra djubde og framstår ikkje berre som tomme kulisser der handlinga går føre seg.

Godorda om serien er mange, balansen mellom å vere ei utfordring, stadig overraske, pirre med å gi berre ein smak av enkelte problem som seinare kan dukke opp igjen som viktig i det store bilde, nytte klassiske highschoolproblem i smart innpakking, vere alvorleg og tankevekkande, spiss på sarkasme. Eg kunne fortsatt, men eg vil ikkje gjenta meg sjølv for mykje frå det eg skreiv om 1. sesong.

«Veronica Mars» har det med å bruke karakterane sine som det passar seg, noko som resulterar i at enkelte blir skyvd litt i bakgrunnen når det ikkje er utvikling rundt dei. Ei samanlikning mellom dei faste på rulleteksten og kor mykje skjermtid dei får bekreftar dette, igjen er det den samla sesongen som står igjen som vinnaren, då det blir tid til å føre dei interessante historiane framover og styre serien unna den repeterande kjærestejakta i den grad mange andre ungdomsseriar dreiar seg om dette, «Veronica Mars» har dette og, det er ikkje poenget mitt. «Lost» er prakteksempelet på at for lite av kvar enkelt rollefigur kan bli frustrerande, difor blir det viktig å påpeike at «Veronica Mars» har sitt eige ensemble av kjernekarakterar som er med i større grad både på skjerm- og kjenslenivå.

Som om det var tvil her og, «Veronica Mars» er ein serie eg fullt ut anbefalar. Den gir veldig mykje tilbake for tida den brukar på å utfolde seg, mitt gjensyn med også denne sesongen bygg under bilde av serien som ettertida har vore med å forme.

Som bonus heilt på tampen vil eg nemne at Kevin Smith og Joss Whedon gjer kvar sine gjesteopptredenar i løpet av sesongen. Charisma Carpenter og Alyson Hannigan (begge frå tidl. «Buffy») gjer tilbakevendande rollar. Ja, serien er generelt stappa med synlege, verbale eller idebaserte referansar til populærkultur Rob Thomas ser ut til å sette pris på. Dette er jo spesielt gøy når ein kan snappe opp noko sjølv, og gjer gjensyn kjekkare om ein har sett noko sidan sist som kan dukke opp her.

M*A*S*H: 4077th Mobile Army Surgical Hospital
Lokalitet: Uijeongbu, Sør-Korea
Tid: Koreakrigen (1950-53)

Captain Benjamin Franklin «Hawkeye» Pierce (Alan Alda)

Seriens midtpunkt, eksellent lege som lik resten av gruppa er i Sør-Korea mot sin vilje. Har ein tendens til å bruke sarkasme og gi slengkommentarar i ytterst alvorlege situasjonar. Dissing av overordna og legekollega Burns i operasjonsrommet er ved sidan av martinidrikking det som tek opp brorparten av tida hans. Veit likevel kor grensa går og kan vere seriøs når det trengs, noko som er med på å gi karakterdjubde.

Captain John Francis Xavier «Trapper» McIntyre (Wayne Rogers)

Hawkeye sin teltkamerat og sidekick i serien mellom 1. og 3. sesong er den like munnrappe Trapper, som også er like glad i å plage Burns og drikke martini. Trapper har kone og barn heime i statane, noko som ikkje hindrar han i å vere på vift med sjukepleiarane, men han leverar kanskje oftare si alvorlege side av seg i serien og framstår som mindre grensesprengande enn Hawkeye, sjølv om forskjellen sjeldan er den største.

Lt. Colonel Henry Braymore Blake (McLean Stevenson)

Eit anna karakter som også forsvinn etter 3. sesong er sjefen i 4077. Som dei to førre er han lege, glad i drikking, barskåpet hans i offisersteltet tek sin plass. Blake er eit slags midtpunkt mellom Burns og Hawkeye, han likar ikkje papirarbeid, militære eller ansvaret sitt, og prøver stadig unngå Burns omfattande militærdisiplinering som truar den overordna offisersrolla hans, samtidig som han i blant er nødt til å vise seg som sjefen han er. Samspelet med «Radar», dette kjem eg tilbake til straks, byr på nokon av dei mest fornøyelege episodane hans.

Corporal Walter Eugene «Radar» O’Reilly (Gary Burghoff)

Gary Burghoff spela også Radar i filmen serien bygger på. Han er ein liten person som trekk i trådane då han har meir kontroll over leiren enn hans overordna, Blake. Nesten kvar gong Blake er i ferd med å stille eit spørsmål er Radar samtidig i ferd med å svare på det. Han har også usannsynleg stor apetitt til å vere så liten, er veldig blyg ovanfor kvinner, er glad i dyr, naiv og enkel for Hawkeye å manipulere. Serien kunne umogleg ha vore den same utan Radar.

Major Franklin Delano Marion Burns (Larry Linville)

Burns er ein karakter som er meint å mislikast, Hawkeye og Trapper rakkar alltid ned på han, fordi Burns alltid blir sur. Han er som ein liten unge, pliktoppfyllande og litt pinglete. Han er også den verste legen i staben, mest på grunn av usikkerheita si som følger av nedrakkinga frå Hawkeye. Han er også ein av få som er stolt av å vere i militære og sender velvillig dagspengane sine tilbake i krigsfond. Burns er med andre ord ei viktig rolle for «M*A*S*H» han og, både på grunn av grinebitinga si og det skjulte kjærleiksforholdet til «Hot Lips»

Major Margaret J. «Hot Lips» Houlihan (Loretta Swit)

Hot Lips er sjukepleiar og står på Burns si side i dei fleste disputar mot Hawkeye. Ho kan gå langt når det gjeld å forlange militær rettferdigheit og byr sånn sett på større truslar enn Burns åleine, difor har ho mykje å sei når han og Hawkeye er midt i ein krangel, når ho gjerne avgjer disputen med å skifte til Hawkeyes side til slutt. Som ei av få kvinner i militære er ho ofte utsatt for grove peik, men skaparane av serien har vore så gode at ho i fleirtalstilfelle endar opp med fortent respekt. Ho har eit meir reflektert syn på saker, men blir i blant blinda litt av kjenslene sine og den patriotiske tankegongen sin.

Klinger og Father Mulcahy har dukka opp litt no og då hittil og blir etter kvart faste i «M*A*S*H»-crewet, i lag med Potter og Hunnicut som dukkar opp i fjerde sesong. Eg avstår å nemne desse meir her, men kjem nok tilbake til desse og dei ulike miljøa som «The Swamp» og «O.R.» seinare.

43 episodar.

I løpet av rundt 8 veker har eg gått til behandling hjå psykolog Dr. Paul Weston 43 gonger. Heilt sant er no ikkje det, då eg minst 8 av gongene har spionert på Weston i samtale med sin eigen psykolog, ein sjeldan gong, spesielt siste tida, har eg og forfulgt han andre stader.

Grunnane til at eg har gått til psykolog er mange, eg har prøvd å teke livet av meg, eg har hatt samlivsproblem, vore generelt ustabil og slitt med mitt eige sjølvbilde. Kan hende eg framstår som tøff, kalkulert og som ein vinnar, ingen vil nekte på at eg er den beste jagarflypiloten heller, litt rart då at eg er å finne i sofaen på kontoret til Weston, som eg gjennom eit år i terapi har blitt forelska i, etter å ha ubevisst med vilje krasja sykkelen min inn i ein køyrande bil.

«In Treatment» er, ikkje om meg, men om Paul Weston og pasientane hans. Weston sjølv blir spela av Gabriel Byrne, ein høgst kapabel skodespelar til å sitte i stolen sin og nikke til psykobabbel. Fire dagar i veka, måndag, tysdag, onsdag og torsdag, møter me eit utval av dei mest interessante pasientane hans. Desse går igjen gjennom heile serien: Laura, Alex, Sophie og Jack og Amy. Fredagen går Paul til sin eigen psykolog, kollega og venn Gina. Serien er bygd opp rundt kontoret og timane til pasientane i form av 25-30 minuttars episodar, med ein og anna avstikkar etter kvart. Styrken til einkvar serie i lengda ligg i karakterdjubde, «In Treatment» MÅ ha gode karakterar for å fungere, det har den også, så det fungerar, enkelt og greitt. Det fungerar faktisk veldig greitt, eg elska serien allereie etter å ha møtt pasientane berre ein gong kvar.

Tross at dette har pågått kvar kvardag i mange veker, akkurat slik såpeseriar gjer, kan ikkje «In Treatment» kallast såpe, dette er ein prime-time serie med gode kvalitetar i form av svært intense emosjonelle utleveringar, gode samtalar, alt gjort av utmerka skodespelarar i tillegg til Byrne sjølv. Dei drevne i å hugse skodespelarar gjennom tidene vil fort oppdage at det er Dianne West som er Pauls eigne psykolog. «In Treatment» gjorde meg nok mykje hekta på grunn av konseptet som byr på mengder med episodar i løpet av kort tid, eg elskar å stadig ha tilgong på noko eg likar, at det likevel har blitt avgrensa til ein episode om dagen har gjort meg lengtande etter meir heile vegen.

Om eg ikkje akkurat trekk fram faktum at «In Treatment» har ganske mykje dramatikk, serien føregår i ein periode der Paul sjølv befinn seg i ein spesiell livssituasjon, så vit at det her er fyllt på med nok av dramatikk. Eg spurte meg sjølv spørsmålet undervegs kor realtistisk serien er i forhold til ein vanleg psykolog sitt liv og sitt forhold til pasientane sine, men gjorde aldri tankerekka så drøy at det fekk meg til å stille spørsmål rundt kor vidt eg kan ha glede av å følge serien, heller ikkje det at møte mellom psykolog og pasient er svært intimt fekk meg til å løfte augnebryna særleg, eg sluker opp ting som skjer med andre like mykje som naboen. Menneske lever jo gjerne på å sette sitt liv opp mot andres.

God serie forresten, den kan anbefalast.