12 episodar.

Serien som starta med at Nathaniel Fisher Jr. kom tilbake frå Seattle til Los Angeles i forbindelse med faren sin død og etter kvart enda opp i families begravelsesbyrå der broren allereie jobba, fekk også ein skikkeleg slutt i sin femte sesong.

19. august 2005 blei den sekstitredje episoden av «Six Feet Under» vist for 3.9 millionar HBO-sjåarar, 1.4 millionar meir enn snittet tidlegare i den avsluttande sesongen. Det vil vere dårleg gjort av meg å fortelje kva som skjer mot slutten av «Six Feet Under», så eg skal unngå dette, la meg likevel fortelje at begynnelsen på slutten startar for fullt i fjerde siste episode, og at det er ein skikkeleg slutt me får. At skaparane hadde planlagt og faktisk gitt seg, i motsetning til kva som skjedde med «The Sopranos» som stadig blei fornya, med «Six Feet Under» etter sekstitre episodar var noko eg var bevisst på mens eg såg på serien og faktisk ein av grunnane til at eg tok meg tid til å følge serien i fjor rundt desse tider. Eg er ikkje skuffa over utfallet heller.

Eg fulgte aldri «Six Feet Under» fast på tv, for nokre år sidan såg eg litt av eit par episodar når NRK sendte serien etter 23-nyheitene på fredagskvelden, men plukka mest opp at det handla om eit begravelsesbyrå og homofili, noko som vart for sær ein kombinasjon den gongen. Dette siste året har eg fått sett det som eg no vil beskrive som eit av dei betre tv-drama eg har sett. Hekta var eg mest gjennom dei to første sesongane, seinare har eg tatt meg god tid før eg raste gjennom siste sesong no nyleg.

Fjerde sesong gjekk vidare med liva til dei involverte som vanleg og eg merka at serien på ein måte hadde gått seg til og roa ned litt, nok av problem og slikt oppstår, men det brygga seg sakte, men sikkert opp mot ein slutt og tanken på dette la ein liten dempar på resten. No er det med episodane under lupa eg ser på det slik, eg har eigentleg ingenting å utsette på serien. Spesielt etter den forlenga siste episoden tenker eg dette, denne var tung og trist som eg aldri har opplevd på tv før og er verdig for serien som heile vegen har vore god på tragediar. Med fare for å framstille meg sjølv som eit forstyrra individ blei eg liggande vaken lenge og tenke over spesielt den siste montasjen i serien.

Ingen tvil om at «Six Feet Under» er god altså. Alle sesongane er vel verdt å få med seg, sjølv om eg har hinta til synkande interesse, noko som eigentleg ikkje stemmer, når ein følger ein serie har ein for vane å enten hylle det som ligg friskast i minne eller vere nostalgikar utan like. I «Six Feet Under» skjer det så mykje over eit lengre tidsrom at det er vanskeleg å styre seg i å fundere på denne måten. Eg er mest redd eg igjen har rabla uinteressant nonsens om eit høgkvalitetsprodukt som er for omfattande for meg å skrive fornuftig om fordi eg etter kvart nye avsnitt tenker på ti nye ting eg burde nemne, men kuttar ut på grunn av lengda.

17 episodar.

«Men in Trees› er ein av titlane som har sluppe forbi radaren min som sveipande har søkt over nye tv-seriar dei siste par åra. Tittelen har gitt meg assosiasjonar til streite drama eller teite sitcoms, då eg nyleg fekk meg til å lese eit kort samandrag bestemte eg meg likevel for å prøvedykke.

Beskrivelsen som ei blanding av «Northern Exposure» og «Sex and the City» er passande, sjølv snappa eg opp desse parallellane utan å ha komme over akkurat denne beskrivelsen, som her betyr at me får ein porsjon avsideliggande småby i Alaska med sine hyggelege lokalfigurar og forholdsrelatert New York forfattarprat. Dette burde vere underbyggande nok for påstanden om likheitene andre har trukke.

Marin (Anne Heche) er ekspert på kjærleiksforhold og forfattar av hjelpande bøker på område. Då ho er innom Elmo i Alaska på foredragsturne for den siste boka si får ho vite på telefon at forlovaden hennar har vore utru. Dårlege transportforhold gjer at ho blir verande i Elmo eit par dagar ekstra, nok til å bli glad i plassen og bli verande der endå lengre mens ho stablar kjenslelivet sitt på beina igjen. Slik blir me på linje med Marin introdusert for Elmo gradvis gjennom eit av dei mest brukte verkemidla i tv-bransjen, nemleg å sende ein ny person til ein ny plass. Det fungerar.

Tittelen «Men in Trees› gir eit bilde på kjønnsfordelinga i Elmo, prega av mannlege tømmerarbeidarar som det er. Ikkje rart Marin som kvinne blir glad i plassen som ho også ser på som inspirasjon til å skrive ei ny og anna bok enn planlagt med kunnskapane ho tillegg seg ved å konversere med «ekte» menn. Elmo er som Cicely (i «Northern Exposure») ingen ekte plass, men ei romantisering av kva ein småby i Alaska kan vere, der alle kjenner kvarandre og byen er omgitt av vill og vakker natur, her er det rom for bygdeoriginalar og jordnære karakterar som motstykke til Marin, ei kvinne som kunne ha vore henta ut frå ein av altfor mange New York-seriar om sukessfyllte kvinner. I Elmo glir ho godt inn og gir serien moglegheiter å knytte seg til småhistoriar utanom Elmo i ny og ne, ho blir å legge merke til sjølv om ho ikkje er den mest originale tv-karakteren.

«Men in Trees» er ikkje det mest originale eg har sett, det er ein alright dramaserie med ein del hyggelege karakterar, intrigar nok til å gjere meg hekta, også har den slik lun, fin humor. På utførelsen er det fleire ting å sette fingeren på, eg saknar mest ein betre innsats på klypperommet, strukturen i heilheit er standard, men hoppinga mellom dei ulike karakterane i deler av enkelte episodar heng ikkje på greip reint tidsmessig og set seg som dårleg tenkt. Av skodespelet er det ingen eg mislikar, men heller ingen som utmerkar seg som verkeleg gode, det virkar å handle mykje om utsjåande, spesielt på gjesterollane.

Det negative tenker eg lite på når eg ser serien, «Men in Trees» er ei ganske grei sak å bli hekta på, det er ein koseleg serie, om sant skal seiast, forvent berre ikkje originalitet opp til øyrene.

22 episodar.

Av dei tre sesongane «Veronica Mars» har eg lenge forsøkt komme fram til ein favoritt, utan hell. Dei er alle knakande gode, om enn forskjellige nok til at eg ikkje klarar å velge bort to til fordel for ein.

Den gongen eg fulgte med på «Veronica Mars» regelmessig ein gong i veka låg det store forventingar til sesong 2 før premieren, mordmysteriet som var den sterkaste raude tråden i første sesong var blitt avslutta, spørsmålet var om det kunne komme eit nytt mysterie, like smart og godt fletta inn i episodane. Etter eit par uklare opningsepisodar openbarte ikonmysteriet seg i form av eit alvorleg busskrasj som fekk meg til å sitte igjen med klumpen i halsen. Allereie her viste serien å ha utvikla seg i meir dramatisk og vaksen retning. Når eg no sit og reflekterar over kva eg har sett er det naturleg for meg å tillegge litt ekstra i favør av ferske erindringar, drapet på Lilly Kane som var senteret for seriens første 22 episodar i lag med andre mindre og viktige trådar, var jo vel så alvorleg, om ikkje så omfattande i folketal. Det er ikkje her det største skiljet i sesongane ligg. Vidare utover i desse 22 nye episodane vitnar me fleire mørke handlingar enn tidlegare, eg tenker på blodskalde drap og egoisme utan like.

Strukturen er som før, Veronica får stadig nye saker å løyse frå medelevar og litt kjem sjølvsagt frå farens, Keith Mars, etterforskingsbyrå. Busskrasjet er det ultimate målet som mange andre mørke historiar som står på eigne bein også bidreg til å auke detaljkunnskap rundt. Sesong 2 innheld eit hav av informasjon som krev at ein held tunga rett i munnen undervegs, denne informasjonen fører Veronica og Keith sikksakk framover, det er ikkje lett når halve byen har mørke hemmelegheiter. Samtidig har du også mindre rollefigurar som har det med å dukke opp igjen i ein eller fleire episodar etter dei fekk sitt eige problem løyst av Veronica, dette gir spesielt skulemiljøet ei ekstra djubde og framstår ikkje berre som tomme kulisser der handlinga går føre seg.

Godorda om serien er mange, balansen mellom å vere ei utfordring, stadig overraske, pirre med å gi berre ein smak av enkelte problem som seinare kan dukke opp igjen som viktig i det store bilde, nytte klassiske highschoolproblem i smart innpakking, vere alvorleg og tankevekkande, spiss på sarkasme. Eg kunne fortsatt, men eg vil ikkje gjenta meg sjølv for mykje frå det eg skreiv om 1. sesong.

«Veronica Mars» har det med å bruke karakterane sine som det passar seg, noko som resulterar i at enkelte blir skyvd litt i bakgrunnen når det ikkje er utvikling rundt dei. Ei samanlikning mellom dei faste på rulleteksten og kor mykje skjermtid dei får bekreftar dette, igjen er det den samla sesongen som står igjen som vinnaren, då det blir tid til å føre dei interessante historiane framover og styre serien unna den repeterande kjærestejakta i den grad mange andre ungdomsseriar dreiar seg om dette, «Veronica Mars» har dette og, det er ikkje poenget mitt. «Lost» er prakteksempelet på at for lite av kvar enkelt rollefigur kan bli frustrerande, difor blir det viktig å påpeike at «Veronica Mars» har sitt eige ensemble av kjernekarakterar som er med i større grad både på skjerm- og kjenslenivå.

Som om det var tvil her og, «Veronica Mars» er ein serie eg fullt ut anbefalar. Den gir veldig mykje tilbake for tida den brukar på å utfolde seg, mitt gjensyn med også denne sesongen bygg under bilde av serien som ettertida har vore med å forme.

Som bonus heilt på tampen vil eg nemne at Kevin Smith og Joss Whedon gjer kvar sine gjesteopptredenar i løpet av sesongen. Charisma Carpenter og Alyson Hannigan (begge frå tidl. «Buffy») gjer tilbakevendande rollar. Ja, serien er generelt stappa med synlege, verbale eller idebaserte referansar til populærkultur Rob Thomas ser ut til å sette pris på. Dette er jo spesielt gøy når ein kan snappe opp noko sjølv, og gjer gjensyn kjekkare om ein har sett noko sidan sist som kan dukke opp her.

M*A*S*H: 4077th Mobile Army Surgical Hospital
Lokalitet: Uijeongbu, Sør-Korea
Tid: Koreakrigen (1950-53)

Captain Benjamin Franklin «Hawkeye» Pierce (Alan Alda)

Seriens midtpunkt, eksellent lege som lik resten av gruppa er i Sør-Korea mot sin vilje. Har ein tendens til å bruke sarkasme og gi slengkommentarar i ytterst alvorlege situasjonar. Dissing av overordna og legekollega Burns i operasjonsrommet er ved sidan av martinidrikking det som tek opp brorparten av tida hans. Veit likevel kor grensa går og kan vere seriøs når det trengs, noko som er med på å gi karakterdjubde.

Captain John Francis Xavier «Trapper» McIntyre (Wayne Rogers)

Hawkeye sin teltkamerat og sidekick i serien mellom 1. og 3. sesong er den like munnrappe Trapper, som også er like glad i å plage Burns og drikke martini. Trapper har kone og barn heime i statane, noko som ikkje hindrar han i å vere på vift med sjukepleiarane, men han leverar kanskje oftare si alvorlege side av seg i serien og framstår som mindre grensesprengande enn Hawkeye, sjølv om forskjellen sjeldan er den største.

Lt. Colonel Henry Braymore Blake (McLean Stevenson)

Eit anna karakter som også forsvinn etter 3. sesong er sjefen i 4077. Som dei to førre er han lege, glad i drikking, barskåpet hans i offisersteltet tek sin plass. Blake er eit slags midtpunkt mellom Burns og Hawkeye, han likar ikkje papirarbeid, militære eller ansvaret sitt, og prøver stadig unngå Burns omfattande militærdisiplinering som truar den overordna offisersrolla hans, samtidig som han i blant er nødt til å vise seg som sjefen han er. Samspelet med «Radar», dette kjem eg tilbake til straks, byr på nokon av dei mest fornøyelege episodane hans.

Corporal Walter Eugene «Radar» O’Reilly (Gary Burghoff)

Gary Burghoff spela også Radar i filmen serien bygger på. Han er ein liten person som trekk i trådane då han har meir kontroll over leiren enn hans overordna, Blake. Nesten kvar gong Blake er i ferd med å stille eit spørsmål er Radar samtidig i ferd med å svare på det. Han har også usannsynleg stor apetitt til å vere så liten, er veldig blyg ovanfor kvinner, er glad i dyr, naiv og enkel for Hawkeye å manipulere. Serien kunne umogleg ha vore den same utan Radar.

Major Franklin Delano Marion Burns (Larry Linville)

Burns er ein karakter som er meint å mislikast, Hawkeye og Trapper rakkar alltid ned på han, fordi Burns alltid blir sur. Han er som ein liten unge, pliktoppfyllande og litt pinglete. Han er også den verste legen i staben, mest på grunn av usikkerheita si som følger av nedrakkinga frå Hawkeye. Han er også ein av få som er stolt av å vere i militære og sender velvillig dagspengane sine tilbake i krigsfond. Burns er med andre ord ei viktig rolle for «M*A*S*H» han og, både på grunn av grinebitinga si og det skjulte kjærleiksforholdet til «Hot Lips»

Major Margaret J. «Hot Lips» Houlihan (Loretta Swit)

Hot Lips er sjukepleiar og står på Burns si side i dei fleste disputar mot Hawkeye. Ho kan gå langt når det gjeld å forlange militær rettferdigheit og byr sånn sett på større truslar enn Burns åleine, difor har ho mykje å sei når han og Hawkeye er midt i ein krangel, når ho gjerne avgjer disputen med å skifte til Hawkeyes side til slutt. Som ei av få kvinner i militære er ho ofte utsatt for grove peik, men skaparane av serien har vore så gode at ho i fleirtalstilfelle endar opp med fortent respekt. Ho har eit meir reflektert syn på saker, men blir i blant blinda litt av kjenslene sine og den patriotiske tankegongen sin.

Klinger og Father Mulcahy har dukka opp litt no og då hittil og blir etter kvart faste i «M*A*S*H»-crewet, i lag med Potter og Hunnicut som dukkar opp i fjerde sesong. Eg avstår å nemne desse meir her, men kjem nok tilbake til desse og dei ulike miljøa som «The Swamp» og «O.R.» seinare.

43 episodar.

I løpet av rundt 8 veker har eg gått til behandling hjå psykolog Dr. Paul Weston 43 gonger. Heilt sant er no ikkje det, då eg minst 8 av gongene har spionert på Weston i samtale med sin eigen psykolog, ein sjeldan gong, spesielt siste tida, har eg og forfulgt han andre stader.

Grunnane til at eg har gått til psykolog er mange, eg har prøvd å teke livet av meg, eg har hatt samlivsproblem, vore generelt ustabil og slitt med mitt eige sjølvbilde. Kan hende eg framstår som tøff, kalkulert og som ein vinnar, ingen vil nekte på at eg er den beste jagarflypiloten heller, litt rart då at eg er å finne i sofaen på kontoret til Weston, som eg gjennom eit år i terapi har blitt forelska i, etter å ha ubevisst med vilje krasja sykkelen min inn i ein køyrande bil.

«In Treatment» er, ikkje om meg, men om Paul Weston og pasientane hans. Weston sjølv blir spela av Gabriel Byrne, ein høgst kapabel skodespelar til å sitte i stolen sin og nikke til psykobabbel. Fire dagar i veka, måndag, tysdag, onsdag og torsdag, møter me eit utval av dei mest interessante pasientane hans. Desse går igjen gjennom heile serien: Laura, Alex, Sophie og Jack og Amy. Fredagen går Paul til sin eigen psykolog, kollega og venn Gina. Serien er bygd opp rundt kontoret og timane til pasientane i form av 25-30 minuttars episodar, med ein og anna avstikkar etter kvart. Styrken til einkvar serie i lengda ligg i karakterdjubde, «In Treatment» MÅ ha gode karakterar for å fungere, det har den også, så det fungerar, enkelt og greitt. Det fungerar faktisk veldig greitt, eg elska serien allereie etter å ha møtt pasientane berre ein gong kvar.

Tross at dette har pågått kvar kvardag i mange veker, akkurat slik såpeseriar gjer, kan ikkje «In Treatment» kallast såpe, dette er ein prime-time serie med gode kvalitetar i form av svært intense emosjonelle utleveringar, gode samtalar, alt gjort av utmerka skodespelarar i tillegg til Byrne sjølv. Dei drevne i å hugse skodespelarar gjennom tidene vil fort oppdage at det er Dianne West som er Pauls eigne psykolog. «In Treatment» gjorde meg nok mykje hekta på grunn av konseptet som byr på mengder med episodar i løpet av kort tid, eg elskar å stadig ha tilgong på noko eg likar, at det likevel har blitt avgrensa til ein episode om dagen har gjort meg lengtande etter meir heile vegen.

Om eg ikkje akkurat trekk fram faktum at «In Treatment» har ganske mykje dramatikk, serien føregår i ein periode der Paul sjølv befinn seg i ein spesiell livssituasjon, så vit at det her er fyllt på med nok av dramatikk. Eg spurte meg sjølv spørsmålet undervegs kor realtistisk serien er i forhold til ein vanleg psykolog sitt liv og sitt forhold til pasientane sine, men gjorde aldri tankerekka så drøy at det fekk meg til å stille spørsmål rundt kor vidt eg kan ha glede av å følge serien, heller ikkje det at møte mellom psykolog og pasient er svært intimt fekk meg til å løfte augnebryna særleg, eg sluker opp ting som skjer med andre like mykje som naboen. Menneske lever jo gjerne på å sette sitt liv opp mot andres.

God serie forresten, den kan anbefalast.

12 episodar.

Familien Fisher styrer stadig på med dei mest interessante problemstillingane då «Six Feet Under» også denne sesongen er fullpakka med god dramatikk. At dei alle møter veggen gong på gong med hendingar som er bretta ut over fleire episodar og difor får sjansen til å bli forskjellig satt saman, ergo framstå som reelle problem i forhold til kvarandre, tross at det jo skjer nesten urealistisk mykje negativt ovanfor denne vesle gruppa menneske, er blant det som gjer at eg set pris på serien. «Six Feet Under» står fram som ein tålmodig serie der alt har sitt eige tempo utan at det blir kjedeleg av den grunn, mange nok historiar gir rom for godt driv og ofte held det å sjå ein episode om gongen for å tilfredsstille underholdningslysta, og heller la ting synke. Elles er ikkje skaparane av «Six Feet Under» redd for å hoppe i tid, enten for å skape forvirring, bevisst gi oss kjensle av å ha gått glipp av noko eller der det er naturleg i livet til alle rollefigurane.

Hittil har serien innfridd. Som sjåar set eg større krav til seinare sesongar av seriar med utprega drama, ørlite av magien frå starten av er borte, det har med å gjere at serien ikkje lenger er ny for meg og er ikkje noko eg trekk ned for heller, eg veit at «Six Feet Under» har ei planlagt avslutning og det er med på å styre bilde mitt av serien. For når alt kjem til alt sit eg igjen med inntrykket av at det skjer ei stadig utvikling, dei involverte har hatt ei gradvis karakterendring over sesongane, ikkje merkbar i nuet, men nok til at ein sit igjen med kjensla av å ha opplevd ein meiningsfull serie når ein samanliknar situasjonen undervegs med serien i første sesong.

For å toppe det heile av på eit personleg nivå, «Six Feet Under» bidreg til sjølvrefleksjon på både godt og vondt, gir med sine smått (nødvendige) polariserte problem innsikt i reelle og sære livssituasjonar som mest sannsynleg, eller kanskje meir håpefullt, aldri vil skje oss, men som eg likevel finn interessante og/eller opplysande. Så får det vere opp til kvar enkelt å hente anna ut av serien, for vedkommande har den iallfall det som skal til for å bli god tv, endå etter fire sesongar.

6 episodar.

«Quarterlife» hadde eg opprinneleg tenkt til å skrive om i ei oppkommande pilotguideinnlegg, diverre viste denne flotte serien seg å bombe totalt på Nielsenratingen og gå ut som den verste nye serien i tidsrommet sitt på NBC på 20 år. Er det bullshitdektektoren min som er fullstendig øydelagt, er dette ein dårleg serie, eller er den faktisk god?

Heldigvis fekk eg sjansen til å utforske dette spørsmålet, totalt 6 episodar var allereie produsert og blei dumpa i eit maraton på ein av NBC sine mindre søsterkanalar, Bravo. Og eg må innrømme at eg etter endt serie fortsatt synst dette fungerte godt. Til den type dramaserie «Quarterlife» er har skaparane klart å gi ein meir realtistisk feel over det heile, sjølv om problema, småhistoriane og forholda ikkje utfordrar.

Serien er bygd opp rundt videobloggingsida Quarterlife, som faktisk eksisterar, men fungerar som ein dagbokserie med jenta Dylan som knutepunktet, og med dei ferdigutdanna vennene hennar som fokusgruppa. Karakterane fenga meg tidleg inn i første episode, sjølv om eit par av dei har blitt mindre interessante utover synst eg fortsatt dei var artige å følge med på gjennom dei 6 episodane.

Eg har ikkje heilt fått med meg korleis denne serien har gått hittil og vil fortsette, men det er noko korte greier på MySpace og masse ymse på Quarterlife, i tillegg til dei 6 episodane på 45 min som var meint for NBC.

9 episodar.

Grunna streik blei premieresesongen av «Terminator: The Sarah Connor Chronicles» ganske kort. Lengda var derimot ingen hinder for god underholdning, og det er gjerne når du vil ha meir du finn dei positive sidene ved ein serie.

Dei fleste er godt kjent med «Terminator»-filmane, enten etter å ha sett dei sjølv eller opplevd uttallige parodiar på Schwarzeneggers ikoniske rolle som cyborg. Sarah Connor er kvinna som i dei to første filmane spelar ei viktig rolle, i denne serien er ho igjen i skotet etter å ha blitt fråverande frå «Terminator 3: Rise of the Machines», ettersom Linda Hamilton er blitt altfor gammal for rollen har Lena Headey tatt over som Sarah, Headey har gjort mange filmar, rollen som dronninga i «300» er nok blant dei mest kjente. I lag med Thomas Dekker, som kom rett frå ei gjesterolle i «Hereos» og spelar John Connor her, er ho del av eit velfungerande team. Eg vil også trekke fram Summer Glau («Firefly», «Serenity») som den ultratøffe og litt komiske cyborgen Cameron (homage til James Cameron eller?).

Skodespelarane er godt på plass, handlinga er satt til etter «Terminator 2: Judgment Day» og vel altså å utelukke historia til den tredje filmen. Det flotte er at dette kan fungere, på grunn av moglegheitene for tidsreiser kan fortida og dermed framtida stadig endrast, historia til den tredje filmen er altså ikkje støypt i betong - uansett. Terminatormytologien har gode moglegheiter for å tøye grensene, er den i ferd med å køyre seg opp i eit hjørne er det ingenting i vegen for å sprenge hjørnet.

Eg er ingen hardbarka Terminatorfanatikar, men synst tidsaspektet er veldig spennande og såg fram til serien. Til å vere tv byr den i blant på ganske rå actionsekvensar, men held seg for det meste til det ein kan forvente frå (god) tv, fiffig kameraføring som overlet dei mest halsbrekkande stunta delvis til fantasien. Alle episodane er ikkje like gode, det er eit par midt i sesongen som er greie, igjen sit me att med iallfall 7 gode episodar, som byr på spenning, drama og alltid har nasen retta framover mot judgment day, personleg bryr eg meg ikkje om at denne delen av mytologien skal skje ved noko punkt, og målet til Sarah og John er alltid å hindre det, for så lenge serien byr på gode historiar undervegs er eigentleg serien «Terminator»-tittelen verdig.

No er det eigentleg berre opp til FOX å avgjere framtida til «Terminator: The Sarah Connor Chronicles», kampen mellom påkosta, krevande seriar (les: krevande i FOX-samanheng er alt som kan lesast som historiebyggande, men ikkje framgong i handling) og FOX er litt som kampen mot å forhindre judgdment day, det har skjedd i framtida, men la oss gjere det beste ut av det no. For alt eg veit og håpar tek eg feil, men eg er ikkje åleine om å vere skeptikar for kombinasjonen av tv-nettverk og serie med potensiale.

22 episodar.

Ny watcher; Wesley, ny slayer; Faith og ny, gammal borgarmeister; Richard. Tre viktige karakterar for den tredje sesongen av «Buffy», i tillegg til den faste gjengen som Oz (Seth Green) har fått æren av å bli medlem av.

I følge kjelder som Roz Kaveneys «Teen Dreams» er dette den siste av dei klassiske «Buffy»-sesongane, akkurat kva det inneber er eg vel nødt til å finne meir ut av etter kvart, men at det har noko å gjere med siste året på high school er ikkje vanskeleg å forstå. Visse forutsette endringar (for dei som oversikt over Joss Whedons rulleblad) er nære og det ligg ei større spenning opp mot sesongavslutninga.

Det som gjer at eg stadig set pris på denne serien kjem kanskje tydlegare fram enn tidlegare. Karakterane har blitt meir vaksne, med alder kjem alvor, endå er humor viktig som aldri før og denne blandinga er skumlare enn nokon gong, då det set nye krav til sjåaren. Whedon med manusforfattar har også gitt karakterane sjølvinnsikt nok til å vite kvar grensa går. Eigentleg så har ordet sjølvinnsikt ei mykje breiare meining i «Buffy» enn i dei fleste andre tenåringseriar (les: ikkje berre drama), dette er fantastisk gøy å legge merke og er også tydeleg nok innimellom slik at alle kan forstå; eg tenker på Oz’ dramatiske gestur ved ein av Willows bekjenningar, når han reiser seg frå sofaen og understrekar verbalt at dette er ein dramatisk gestur.

«Buffy» har tidlegare gjort seg god nytte av gjesterollar, i tredje sesong er dette vidareført og blandinga mellom dei vante småhistoriane som kan trekkast som parallellar med Buffys kvardagslege tenåringsproblem og dei større bryggande ondskapane er fin. Eg står fortsatt fast på at vampyrslakting ikkje er den ultimate sjangeren for meg, eg blir aldri oppslukt i dei mørke kreftene og synst dei mest alvorlege problema Buffy og vennene støyter på blir smått banale, med gledelege unntak sjølvsagt. Så det er veldig viktig å påpeike at serien har andre verdiar som kjem fram om den blir gitt litt tid heilt i starten.

Forresten, andre enn meg som la merke til Anthony Heads (Giles i «Buffy») cameo i «Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street»? Lyspunkt i ein elles monoton film!

6 episodar.

Fire kvinner; ei enke, ei forførerske, ei gift og ei einsam. «Mistresses» som utgongspunkt kan likne på ein kva som helst slags jenteserie, men er ikkje det, i staden for å bli grensesprengar på snakk om sex og sånn har denne BBC-produserte serien valgt å legge seg på den alvorlege sida. «Mistresses» er verken humor eller såpe, det er drama og svært alvorleg. Naturlegvis legg det ingen hinder for å gi serien lyse sider, for å merke nedturane skal ein ha opplevd oppturar, skaparane av «Mistresses» har innsett dette.

Problema som blir teke opp her er like innovative som kjøtkaker på eit norsk middagsbord, det er snakk om utruskap, løgner, kjærleik og umoglege forhold. Grunnen til at dette fungerar er at personane alltid framstår som reflekterte menneske, men at ingen er perfekte. Du veit når Siobhan gjer feil, du veit når Katie bør sei stopp, det veit dei sjølve, men sagt er lettare enn gjort, her er det rom for mykje spenning i dramaet, og mykje av grunnen til at «Mistresses» er i live frå start til slutt.

Eit pluss er det og at personane i blant tek gjennomtenkte beslutningar som ikkje berre verkar som ei enkel løysing for manusforfattarane, at dei fleste beslutningane generelt tilfører noko ekstra enn berre framdrift i handlinga. «Mistresses» har verkeleg truffe kniven på egget her. Akkompagnert med passande musikk som heller ikkje blir for melodramatisk, synst eg, og med eit stabilt kobber av britiske skodespelarar med erfaring, gir heller ikkje produksjonen på overflata inntrykk av å vere show-off.

Eg har vore raus med godorda, sannheita er at «Mistresses» treff der den skal treffe, for folk som er ute etter denne type drama naturlegvis.