13 episodar.

HBOs «The Wire» har vore heitt snakk sidan 2002 no, utan at eg har brydd meg om å sjå nærmare på serien, grunnen er at «The Wire» aldri har blitt fronta slik at eg har bitt meg merke i den, fram til Bjørnar via Harry’s Corner (eller var det Movie Poop Shoot?) traff dei rette notane i haust.

«The Wire», første sesong iallfall, handlar om ei spesialeining innan Baltimorepolitiet som har blitt oppretta for å ferske langarar og drapsmenn relatert til narkobransjen. For politisjefane og politikarane handlar det om å kunne legge fram beslag for god publisitet, men for spesialeininga utviklar saka seg til noko større. Presset frå oven legg dempar på kva som kan bli gjort, og her er det så mykje som skulle ha blitt gjort. Fleire er redde for å trå feil for å øydelegge sin framtidige karriere, dette går utover politieininga.

Det er vanskeleg å trekke fram ein enkelt ting som gjer «The Wire» bra, for dette er ein serie der alt er fletta saman, der alt er godt gjennomført og samanflettinga og gjennomføringa er gjort som i mange andre kjente HBO-seriar, med tanke på heilheita framfor enkeltepisoden. Har du gått glipp av ein episode ligg du dårleg an! Handlingsforløpet er ikkje prega av ei stadig oppnøysting av trådane, men ein veit at det er ein plan bak alt og godtek at serien gjerne brukar tid på å komme seg vidare, for det er gjort så bra!

Kamerabruken, ja stort sett heile den tekniske gjennomføringa, er enkel og gjer ikkje anna enn å overlate publikum si merksemd til handlinga, «The Wire» er nedtona og realistisk tvers igjennom. Kort sagt: God serie som føyer seg inn i rekka av seriar eg gjerne vil fullføre etter kvart.

8 episodar.

Smått utvida, litt mindre sakleg, eit hakk meir alkohol, Oz og James er tilbake på reisefot, denne gongen i California på jakt etter god og rimeleg vin.

Første sesong av denne BBC-produserte serien tok seg for å lære James May sette pris på vin, undervise innan grunnleggande kunnskapar knytta til vinlaging og vinsmaking (les: drikking). I California blir «Big Wine Adventure» i større grad ei rundreise med fokus på smaking og ulike produksjonsmetodar. James har tydeleg fått auka kunnskapar, men innehar nok det som skal til for å finne rimeleg vin til folk flest. Som for å trekke ned igjen vinreisa til jorda har det blitt gjort meir plass for reise-tv-delen av programmet, samt det faktum at store mengder vin, logisk nok, fører til at folk flest (Oz og James inkludert) blir godt fulle.

Samanlikna med første sesong har den andre hakket meir fokus på underholdningsbiten, men ikkje for mykje, eg vil først og fremst karakterisere dette som eit lærerikt og inspirerande innblikk i mangfoldet av amerikansk vestkysts vinlaging, der intensjonen til folka bak dei aktuelle vinane får fortent dekning. På vegen møter Oz og James folk som 2-buck-Chuck, mannen bak billeg industrialisert vin, økologiske vinlagarar, blandingsmerkelagarar og motorsykkelgjengen bak merke Anarchy.

5 episodar.

Vinekspert for BBC og forfattar Oz Clarke og programleiar for «Top Gear» James May slår seg saman og reiser på rundtur gjennom Frankrike i ein 1989 Jaguar XJ-S convertible med eit mål om å lære James å sette pris på vin. Resultatet er eit interessant og lærerikt program som smeltar saman opplevelsen av reiseprogram i roadtripformat med fristelsane av god mat og moroa ved inntaket av moderate mengder vin.

Gjennom ein månad fordelt over fire halvtimesprogram og eit timeslangt utfordrar Oz Clarke James May på grunnleggande område innan vinkjenning, det vere alt frå druer til laging og smaking. Det kjente grepet med å sette ulike personar i lag for å skape underholdning er brukt her, Clarke er vinelskar og meir sofistikert enn bilelskaren May. Konfrontasjonane er aldri seriøse eller destruktive for vennskapet som dannar seg i løpet av serien, men bidreg heller til å oppretthalde ein ledig tone til dette lune, koselege programmet. May er kanskje i mot det mest hardbarka vinpratet, poenget med eventyret er likevel alltid fokusert på ulike typar vin og kulturen rundt.

Programformatet er ikkje blant dei mest utfordrande, «Oz and James’s Big Wine Adventure» er likevel interessant og eit fint kultivert tillegg i kvardagen, med akkurat nok episodar synst eg dette var heller kjekt og utelukkar ikkje eit nærmare blikk på sesong 2 som blei filma inn i California.

10 episodar.

I beste «Sky Captain and the World of Tomorrow»-stil gjer eg litt ekstra ut av oppsummeringa omkring haustens «Top Gear», trykk på bilde for større versjon. Serien beviser stadig seg å vere det beste programmet innan talk show/dokumentar/underholdning/sport, og dei nyaste episodane er ingen unntak. Også i år har «Top Gear» vunne pris for å vere beste aktualitetsprogram utan manus, sjølv om dei som følger med veit at dette ikkje stemmer, då dei har annonsert opp til fleire gonger at dei har papir å halde seg til.

Afrikatur, tilbakekomst av amfibiebilane, Bugatti vs. Eurofighter, bubilrace, test av eldre Leylandbilar, nye Fiat 500 vs. tullingar på sykkel, båt vs. offentleg transport vs. bil vs. sykkel gjennom London, David Tennant som gjest. Dette er berre smådeler av sesong 10, der ingen av episodane skil seg ut som dårlege, men heller ingen ser ut til å vere for like i tråd med tradisjonell «Top Gear»-oppbygging.

Meir «Top Gear» blir det til våren/sommaren, i mellomtiden blir det vanskeleg, om ikkje umogleg, å fylle holet i timeplanen med noko som er i nærheit av å vere så bra innan same sjanger.

22 episodar.

«Veronica Mars» blir beskrive som ein dose Buffy og Bogart med eit hint av Nancy Drew, ingen dum måte å sei det på, om kanskje litt for forankrande. Rob Thomas har laga ein serie som rett nok har ei sterk kvinneleg hovudrolle, i stor grad er inspirert av film-noir og handlar om detektivar framandgjort av samfunnet rundt seg, men han har gjort så mykje meir.

Kristen Bell var på veg opp og fram i filmverda då ho i 2004 hanka inn hovudrolla i serien som jenta med same namn, respektive Veronica Mars, og passar perfekt inn då ho enkelt glir rett inn blant enten den rike og overfladiske ungdommen som representerar høgklassen i Neptune, eller snur på mynten og bli tøff som pokker og sylskarpt sarkastisk. Ho ser ved første augekast søt og uskuldig ut, bak fasaden finst det derimot ei smart jente du neppe vil gjere sur, men la oss ikkje stoppe der, Veronica Mars er ingen bøllete person soleis, bak den tøffe sida igjen er det mykje ei vanleg jente som skjuler seg.

Ingen god dramaserie kan overleve på ein karakter åleine, Veronica Mars har ein far som er detektiv og mange tidlegare venner frå den rike delen av Neptune, som av zipkoden 090909 går under “the 09ers”. Tidlegare venner er ungar av folk som har utstøytt faren hennar enn han trakka skeivt som sheriff i eit mordmysterie året før serien utspring. Mordet blei aldri løyst, iallfall har Veronica og delvis faren sterke tvil til utfallet og pågripelsen som blei gjort, men trådane er mange og lause. Veronica meinar offeret, som var hennar beste venninne, fortenar sanninga.

Mordmysterie går som ein raud tråd gjennom heile første sesong, der enkeltepisodar varierar mellom mindre saker og “den store etterforskinga”. Serien har også eit anna hovudmysterie, samt fleire mindre saker som går over fleire episodar. Framgangsmåten er optimal for formatet, den gode balansen mellom nye ansikt med problem og hovudmysteria gjer at spora ikkje blir trakka opp igjen eller “den store etterforskinga” ikkje blir langdryg. Eg reknar med at fleire av enkeltsakene Veronica tek på seg har likskapstrekk når ein studerar det nærmare, men måten etterforskingane her går fram; finne spor, bygge saker og sidan avsløre, er stadig full av uventa twistar kontra sjølvsagte aha-moment - ein aldri veit kva som ligg på lur!

Eg har sett den komplette «Veronica Mars» serien før, tre sesongar lang, difor har eg hatt god tid til å la enkelte inntrykk synke før eg starta på igjen. Største overraskelsen ligg i kor mykje eg hugsar, tross dei tre åra som har gått sidan eg sist såg desse episodane. «Veronica Mars» var ein av dei stabile seriane, som veke etter veke holdt godt nivå, beholdt spenninga og gav meirsmak. Slik var det å sjå igjen første sesong - som ein serie med god fordeling av hard kriminalitet og highschool over heile linja, og som berre blir betre utover andre og tredje sesong.

Om eg skal konkludere med noko er det at «Veronica Mars» er verdt å sjå og/eller verdt å sjå igjen. Anbefalt!

12 episodar.

Mange seriar som haustar mykje merksemd for ein sterk førstesesong får problem med å halde det gåande når dei dukkar opp igjen på tv-skjermen, naturleg skepsisk var det difor eg gav meg i gong med sesong 2 med ein gong serien kom tilbake - sjølv om betalingskabel gjerne står betre forberedt enn reklamekabelkanalar - eg har det lettare med å engasjere meg i episodemaraton enn på vekeleg basis. Alle usikre tankar blei fort feia bort, når eg no ser tilbake på den fullførte sesongen er det som ein dei største gledane denne hausten, for ikkje berre var lite bra nytt å hente elles, dei siste seks vekene har vore prega av ein destruktiv WGA-streik.

I sesong 2 må Dexter i større grad leve under press og fare for avsløring, me får sjå nye sider ved han og alle episodane utan unntak fekk meg til å sitte anspent og følge med, før dei så altfor fort blei ferdige og eg måtte vente ei veke på neste. For å trekke fram ei anna side ved mine tv-vanar i denne samanhengen, eg hatar dårleg utvikling i spenningsbyggande seriar, er utålmodig når det gjeld pausar og forventar generelt mykje av enkeltepisodar når eg følger med på ei vekeleg basis. «Dexter» er den einaste serien som har innfridd alle forventingane mine og meir til denne hausten. Få seriar er derimot perfekte og «Dexter» har nokre små minus sjølv, men vågalt som dette er - sjansane skaparane tek ved å trå ut av sitt trygge bo frå første sesong - det gir ein god tripp for ein tv-junkie som meg.

Det er snart på tide å oppdatere topp 10 lista over tv-seriar du må sjå før du dauer, «Dexter» har rodd i land to sterke sesongar og er utan tvil kvalifisert nok til å danke ut eit eller anna på den lista.

6 episodar.

Reali-t. Accountabili-t. Positive mentali-t. Mr. T er tilbake for å lære fleire tullingar grunnleggande reglar med denne TV Land serien. Over seks episodar skal håplause tilfelle få lært om alt frå motivasjon til kommunikasjon, med Mr. T som ein Dr. Phil i felten. Afroamerikanarane med mohawk ramsar opp gullkorn på rekke og rad, både av gammalt og nytt, og er tross alderen i god form framfor kamera. Utan Mr. T er «I Pity The Fool» uekte reality med lite truverdige problem som enten trår over i det humoristike eller det oppgitte, heldigvis er ikkje serien den lengste og gir seg før det blir trøyttande.

«I Pity The Fool» er først og fremst ein serie for fans av Mr. T, men fungerar og som ein tankevekkar på enkelte område - godt skjult i middelmådig gjennomførte situasjonar. Tida for realityparodiar er nok for lengst forbi, «I Pity The Fool» er verken utfordrande å sjå på eller spesielt mettande underholdning og fekk følger av dårleg interesse, tross Mr. T altså. Det slutta etter første sesong, som kort kan oppsummerast som heilt grei tidtrøyte, men lite minneverdig.

3 episodar.

Ein gong i blant diskar Sci-Fi Channel opp med ein heimelaga miniserie. Tidlegare har dei vore innom Bermudatriangelet i «The Triangle», eit motellrom i «The Lost Room», bortføringar i Taken og trolldom i «Legend Of Earthsea», m.fl. «Tin Man» grip tak i verdenen frå «The Wizard of Oz» på ein original måte og gjer om både karakterar og historie i den grad at det ikkje kan kvalifiserast som ei nyinnspeling, men heller som ei omtolking.

DG (Zooey Deschanel) er ikkje den vanlege jenta som ho trur ho er, då ho blir sendt frå vår verden til O.Z. (Outer Zone) under ein storm får ho etter kvart vite at det finst større planar for ho. I O.Z. har ei ond heks lenge herja og tida er snart inne for å fullføre planen om å mørklegge O.Z. for evig og alltid. Her kjem DG inn i bilde, som saman med ein tin man (tidl. politi), ei synsk løve og ein kongeleg rådgivar utan hjerne må rømme, løyse mysterie og finne ein måte å stoppe heksa på.

«Tin Man» har alle ideane på plass, heile greia med å komme tilbake til O.Z./Oz mangfoldige tiår eller hundreår etter Dorothy var der i den kjente filmen «The Wizard of Oz» - som amerikanarane har eit forhold til på lik måte med nordmenn og «Flåklypa» - er både spennande og godt grunnlag for å trekke inn referansar her og der. Det som manglar er gjennomføringa, som i «Legend Of Earthsea» føles mykje halvgjort då serien prøver å gjere alt så stort og mektig ved å ty til dataanimasjonar som ikkje held stand mot det beste per i dag, i staden for å bomme her kunne dei ha tona ned og halde skjult deler av «fyrverkeriet» mens dei heller fokuserte meir på å gjere oss kjente med karakterane, for dette er filmen si største svakheit. Interaksjonen dei i blant ligg fleire hakk under det eg forventa av ein tv-serie/miniserie, trass i kjente namn på skodespelarlista og fleire gode enkeltaugeblikk der desse briljerar på eiga hand.

Hadde Sci-Fi Channel sikta litt lågare trur eg «Tin Man» kunne ha fungert ganske godt, men klarar ein å sjå forbi alle halvhjerta gjennomføringane undervegs er det ingen tvil om at dette er eit flott eventyr, spesielt for dei yngre (men ikkje dei aller yngste).

11 episodar.

Strengt tatt veit eg ikkje om sesong 2 er avrunda, for «Heroes» opererar med volumnemning i staden, akkurat som mange teikneseriar gjer. No er uansett volum 2 over, og for ein flott slutt - sett i forbindelse med ein veldig dårleg sesong der berre dei fire siste episodane kan seiast å stå seg godt ut. Når volum 3 set i gong er det nok ikkje mogleg å sei, manusforfattarstreiken i Writers Guild of America pågår endå og med ein serie på høgda med «Heroes» i produksjonsforløp vil det ta minst fem veker etter streiken er over før nye episodar startar å spele inn, deretter kjem etterarbeidet og så vidare, eg trur nesten me må vente til neste haust.

Men tilbake til volum 2, skuffande mykje rot og lite utvikling gjorde at «Heroes» vart ei traurig farse og eg var nær ved å gi opp, slik eg gav opp «Lost» i si tid. Problemet var at serien mista given når det ikkje var skikkeleg dramatikk å legge tankane i, ingen stor eksplosjon var i vente som i volum 1 - sjølv om eksplosjonen me alle venta på var på langt nær det som gjorde volum 1 verdt å sjå åleine. Det blir difor vanskeleg å få ned på papiret akkurat kva historien bak dette volumet var i starten, men når det etterkvart dukka opp snakk om eit virus og handlinga dreia seg meir innpå dette var det meir spenning å bite i. Og sidan det er «Heroes» me snakkar om har dei ulike karakterane nokre småhistoriar å styre med i blant, Hiro kasta vekk nok tid i fortidas Japan mens Peter rusla rundt på ein pub i Skottland eller Irland i kanskje 5-6 episodar. Dette var ei tålmodigheitsprøve.

Etter volumavslutninga som den 4. eller 5. gode episoden på rad har eg derimot fått trua igjen.

12 episodar.

Vulgær serie om ein suksessrik forfattar som har køyrt dødt løp ei stund og driv dank på austkysten med sigaretten i eine handa og whiskeyen i andre. Den kjente stereotypen, vår alkoholiserte forfattar, er utgongspunktet for Hank Moody, men sjølv om han på si side er tragisk er han festleg å følge med på og ein fin variasjon av forfattartypen, ein sterk karakter som gir «Californication» eit godt grunnlag. Dette åleine er ikkje nok for å skape ein ultimat serie, heldigvis har «Californication» andre godbitar på lur, ein skalla agent er ein av dei tinga som veks seg til etter kvart, ein smart tone i avslappa utførelse skapar ei unik stemning.

Så mykje som eg likar det David Duchovny gjer ut av seg her, den flotte og skarpe kritikken som dukkar opp i form av små handlingar eller skriveri, tv-produsentane bak serien som ikkje er redd for å vise litt naken hud på ekstra vulgært vis, så blir det aldri tent noko gnist i meg når eg ser dette. «Californication» er morsomt å følge med på, enkelt å bli hekta på, men for meg blir det liggande litt grunt. Dottera til Hank Moody er ein av faktorane som vinglar mellom “kult innslag” til “litt vel mykje”, eg skal ikkje påstå at det ikkje finst smarte unge jenter som ho, men måten ho reflekterar og kommenterar dei mange observasjonane sine fell aldri i smak.

Forutan dette har eg lite spesifikk å gripe fatt i, eg veit berre at tross alt som fall litt skeivt på plass her så er eg interessert i å ta opp igjen tråden ein gong i framtida. Ingen gullpenn på «Californication», men vel verdt å bite seg merke i blant dramakomediar i halvtimesformatet, og eit fint tillegg i Showtimekatalogen.