Tjuetredje luke i julekalender 2011 er ein enkeltepisode frå TV-serien Lois & Clark: The New Adventures of Superman. 11. episode frå 4. sesong med tittelen Twas the Night Before Mxymas er ein lettversjon av Groundhog Day.
Ein skurk frå den femte dimensjonen kjem til Metropolis og vil ta over verda. Han får julaftan til å gjenta seg, og Supermann er den einaste som veit det. For kvar gong dagen startar på nytt mistar folk håp og glede meir og meir.
Som fan av Lois & Clark har eg sett episoden før, men det er nok nærare femtan år sidan. Likevel er dette den enkeltepisoden ut av alle seriar eg har sett som eg hugsar best. Til og med måten dei blei kvitt skurken på hugsa eg.
Twas the Night Before Mxymas passar godt inn i kalenderen sidan handlinga skjer på julaftan. Då det sentrale tema er håp blir det dobbel pott. Som brorparten av denne TV-serien fungerer episoden åleine. Men det er ein klar fordel om du kjenner karakterane frå før.
Eg kan vanskeleg rangere episoden på ein karakterskala. For meg er dette nostalgi, og det har sin eigen verdi. I julekalenderen i år har eg i størst grad oppsøkt usette filmar. Nostalgi og tradisjonar har difor fått liten plass. For mange er gjensyn med kjente filmar ein viktig del av tida rundt jul og nyttår. Sjølv om julekalenderen min ikkje speglar eit slikt bilde, er gjensyna noko eg sjølv set stor pris på. Men for meg har det størst verdi når det skjer på julaftan eller seinare, og helst på TV.
Refleksjonane fekk du i nest siste luke. I morgon er det julaftan, då kjem den siste julefilmen på Filmdagbok på ei stund.
Greia med «Terminator» er at på grunn av moglegheitene for tidreise kan både notida, fortida og framtida forandrast heile tida, dette har gir rom for «Chronicles» til å ta plass der «Judgment Day» slutta. Serien omhandlar Sarah og John, sistnemnte som ungdom, si stadige flukt frå FBI og farlege robotar. Noko som betyr at serien foregår i relativt høgt tempo og med ein del fiffig action. Favorittkarakteren min blei umiddelbart Cameron (Summer Glau), kombinasjonen tøff og søt har sjeldan glidd så lekkert saman. Ein av dei mest etterlengta sesongpremierane innan seriebransjen innfrir, og eg er ikkje blodsfan av filmane heller! Uansett kva det kan høyres ut som så forvent ikkje nivået til filmane.
Fire suksessfulle kvinner med forskjellig sivilstatus, New York, menn. «Cashmere Mafia» er som «Sex and the City», berre lengre episodar og overfladisk, men i bunn og grunn same tematikken. Under overflata er serien frykteleg tynn frå første stund av, enkelt og lett å følge med på, men lite rom for ettertanke. Serien har ikkje noko ekstraordniært å by på, «Sex and the City» står seg ut som både viktigare og djupare, «Desperate Housewives» som serien også har likskapar med står seg ut som drøyare i andre retninga. «Cashmere Mafia» er det kvinnelege motstykke til «Big Shots» (begge ABC, sistnemnte ny i haust), og like unødvendig.
«Weeds» gone wild? 50-årige Walter har to dårlege jobbar, når han får diagnosert lungekreft og to år igjen å leve bestemmer han seg for å nytte kjemikunnskapane sine til å lage crystal meth. Samtidig opplev han ei form for midtlivskrise, utan at distinksjonane mellom problema hans kan skiljast klart. Ut i frå dei to første episodane er det vanskeleg å sjå kva dette vil bli for ein serie, den er klar for å tøye grensene, med tanke på handlingsforløp går den berre vidare og gir inntrykk av å vere original nok til å ta sine eigne val, eg blei nysgjerrig nok.
Psykologserien «In Treatment» kan med fem episodar i veka seiast å vere ei storsatsing frå HBO si side. Kvar dag har sin eigen pasient og serien kviler på kor vidt du finn denne personen interessant, Gabriel Byrne som psykologen er der for å føre pasientane framover og for ikkje å gjere dette til halvtimeslange monologar. Tross mykje snakking blir det ikkje monotont, iallfall ikkje første veka. Strengt tatt burde eg fulgt med i to veker for i heile tatt kunne danne eit ørlite bilde av korleis dette vil fungere, når den tida var gått kunne eg jo også ha kutta ut pasientane som ikkje var interessante nok. Men eg synst dette var interessant, det utgir seg aldri for å vere anna enn samtale mellom pasient og psykolog, på ein smart gjennomført måte. Episoden der Byrne sjølv spelar pasient er klart den beste, dette blir fast på planen framover for meg.
Eg kan ikkje skrive om «Moving Wallpaper» forutan Ã¥ nemne «Echo Beach», visa versa, men deler likevel dette inn i to avsnitt. «Moving Wallpaper» handlar om produksjonsselskapet bak sÃ¥peserien Polnarren, som like før lansering fÃ¥r nytt namn: «Echo Beach». Ben Miller spelar produsenten som kjem og kuppar showet med mange freshe idear til korleis sÃ¥pa hans skal gjere seg bemerka. «Moving Wallpaper» er ingen sitcom, men veldig mykje ein komedie. Her er det fullt av referansar til «Echo Beach», og for Ã¥ fÃ¥ mest ut av serien bør ein følge med pÃ¥ begge. Det som skjer her vil merkast i …
… «Echo Beach». Ein sÃ¥peserie pÃ¥ rundt 22 minuttar, som kan minne sterkt om f.eks. «Home and Away». Poenget er nok Ã¥ sjÃ¥ den i forbindelse med «Moving Wallpaper», og i programmet til ITV1 blir «Echo Beach» sendt like etter pÃ¥ fredagskvelden. Dette kan nok sjÃ¥ast Ã¥leine ogsÃ¥, men dÃ¥ forsvinn humoren og serien blir eit trist skue. Typiske ting som klesval og ansiktshÃ¥r blir styrt av produsent Jonathan Pope (Ben Miller) i «Moving Wallpaper», sÃ¥ manglar du den innsikta blir alt berre typisk klisje her. Kombinasjonen «Moving Wallpaper/Echo Beach» er eit artig konsept, sistnemnte er likevel berre sÃ¥pe.
Her har eg berre sett første serie, dÃ¥ dette er ei samling eventyr fordelt over fire uavhengige episodar. Inntrykket eg fekk gjennom den moderne versjonen av «Rapunzel» i tennisdrakt var blanda, kanskje fordi eg foretrekk eventyr i tradisjonell forstand. Heila greia med Ã¥ spele pÃ¥ aust-europeiske stereotypar virkar berre rart her, iallfall til eit godt stykke ut i episoden, dÃ¥ tek dette seg opp og eg synst faktisk bÃ¥de historie og karakterar gjer ein kurant jobb. Greia med denne type serie er at neste episode kan bringe noko heilt anna. Og kva med dobbeltmeininga i tittelen («Fairy»)? Eg stÃ¥r over …
Familien Carter har eit fulltoleranseforhold til kriminalitet, heilt til farsan blir satt i fengsel og mor går inn for å føre familien langs ærlegheitas vegar, då blir det andre bollar. Fristelsane til å ta den lette utvegen uteblir ikkje og episodane som oppstår når poltiet stadig mistenker medlemmar av familien Carter for lovbrot dei ikkje har begått er både mange og morosamme. «Honest» fungerar flott som lett underholdning, den er ein dysfunksjonell familie med hjarte på rette staden (ikkje til å forvekslast med ein anna britisk serie) me får følge, ein ting som er sikkert, det alltid vil skje noko.
BBC One har satsa på eit format som har blitt vanleg skue, då spesielt i USA, dei siste åra, fire vaksne venninner styrer «Mistresses» innpå utruskap, dating og anna kjærleiks- og sexrelaterte hendelsar. Ikkje min favorittsjanger, men eg valte å gi serien ein sjanse og blei i den samanhengen positivt overraska, «Mistresses» lykkast verkeleg å gå i djubda på karakterane sine. Her er det ein seriøs tone vs. den gjerne lettare og plotfokuserte amerikanske vrien (f.eks. «Cashmere Mafia» som eg kjem tilbake til i eit seinare innlegg). Undervegs her blir eg sittande svolten etter stadig å få vite meir.
Den britiske kongen dør og eldste sonen, ungdommeleg inn til beinet, må ta over. Buckingham Palace er fyllt til randen med hemmelegheiter som må haldast på eine sida mens sladderet går mellom dei tilsette på andre, intrigane er mange og det blir ikkje betre av at søstra til vår nye konge er ute etter dronningtittelen. «The Palace» er ein fiktiv serie om ein fiktiv britisk kongefamilie, slottet fungerar utmerka som bakteppe for forviklingar, men det tok knappe to episodar før eg var lei. Sett bort frå eit sterkt tv-intervju i første episode var det heller ingenting ekstraordinært å hente.
Med sine 22 minuttar glir «Sophie» inn i komediesjangeren. Ei pen, ung kvinne blir spådd sitt livs verste år innleiingsvis og grunnlaget er lagt. Ho blir snart dumpa av typen til fordel for bestevenninna og ikkje mange dagar seinare føder ho det som skulle ha vore babyen hans, men som med mørk hudfarge må vere ein anna sin. «Sophie» byr ikkje på dei store latterkulene, men avstår heldigvis frå å køyre på med dårlege vitsar. Det er som om dei prøver å vere litt seriøse med serien, utan heilt få det til å stemme då. Vanskeleg å sette fingeren på noko spesielt, dette er berre altfor midt på treet for min smak.
«jPod» er av det litt lengre slaget, omtrent 42 minuttar lange episodar, men likevel kan det reknast som ein komedie. Det handlar om Ethan og kollegaene innan spelutvikling, delvis også familien til Ethan, som består av ei marijuanadyrkande mor, skodespelande far (strengt tatt statist) og ein bror med sansen for eldre kvinner. Humoren har ofte basis i det kriminelle rundt mora sitt miljø eller den seksuelt lada atmosfæren over arbeidsplassen. God som tidsfordriv, men manglar det vesle ekstra for verkeleg å ta av. Er likevel positivt innstilt til at også denne, som «Sophie», prøver å gjere meir ut av seg enn å stampe innan ein fastslått sjanger.
Grensevaktene i Kanada har ein del å stri med, blant anna er presset frå USA ganske stort, då dei oppfører seg som ein bøllete storebror i mange av dei seriøse sakene politiavdelinga til grensevaktene får på nakken. «The Border» starta fint nok den, men i andre episode lyste det klart gjennom at dette er ein av desse oppskriftseriane, der alle episodane starta og slutta på 0, og som passa perfekt i detektimen på NRK1. Ingen spesielt interessante karakterar er nok det største minuset, men den politiske vrien som spesielt første episode støtta seg på var faktisk ikkje så dum. Uansett, like greitt å styre unna denne.
Ein kanadisk serie om ishockey er ikkje den største bomba. Her virka serieskaparane å ha plassert utelukkande modellar i rollane og gjort handlinga like overfladisk som utsjåande. Det luktar parfyrmert såpe, men som såpe glir det lett på huda. Faktisk er det ganske morosamt å sjå kor langt serien blir dratt innan stereotypar og oppbrukte plots, i seriøse forsøk på å skape god tv. Det vil vere å lyge om eg påstår eg ikkje blei litt bitt når andre episode køyrte på for fullt. Mot slutten av andre episode skein likevel den dårlege kvaliteten altfor godt igjennom, ein gong for alle.
«Dirty Sexy Money» har nokre kjekke namn på rollelista. Peter Krause («Six Feet Under»). Donald Sutherland. Samaire Armstrong («The O.C.»). Førstnemnte spelar advokat for ein fiktiv, rik New York familie, der medlemmane er tydeleg inspirert av aktuelle kjendisar. Pluss: Ein del skjer, serien ser ut til å ha nok å gripe tak i. Gode skodespelarar over heile linja. Den raude tråden blir tydeleg etablert i første episode. Minus: Vil nok ta tid å komme innpå karakterane. Parodieringa kan i blant vere i overkant. Dom: Vanskeleg å sei kva dette vil utvikle seg til, er villig til å gi serien ein sjanse i framtida.
«Bionic Woman» er serien for folk som likar tøffe damer. Då Jaime Sommers (Michelle Ryan) hamnar i ei bilulykke og blir ganske så oppskrapa, erstattar forlovaden hennar fleire vitale kroppsdeler med heavy elektronikk. Pluss: Tøffe damer og heidundrandes action. Viser tydeleg i kva spor den legg seg. Har humor. Minus: Dama som spelar Jaime overbeviste ikkje i første episode. Dom: «Bionic Woman» er faktisk veldig gøy, på ein enkel måte. Må nesten sjå meir av denne.
«Life» minner meg om «House». Hovudpersonen, Charlie Crews (Damian Lewis), uskuldig dømt politimann, slepp ut av fengselet etter 12 år, og han har valt å ta stilling som politietterforskar. Veldig zen, veldig smart og utsjåandemessig lik Dr. House, men manglar sarkasmen. Pluss: Ein dose personleg drama som akkurat utviklar seg nok. Interesse saker. Kule eller pene skodespelarar (Sarah Shahi er partnaren). Minus: Sakene har litt enkel løysing. Dom: Som politiserie fungerte dette godt. Det kan bli interessant å sjå meir på DVD så den personelege biten blir endra betre samanhengande.
«Moonlight» handlar om ein vampyr som er snill og som berre drikk blod frå døde folk. Han jobbar som privat etterforskar og det er det. Pluss: Første episode var småspennande. Fin modernisering av vampyrar. Sophia Myles er pen. Minus: Andre episode blei kjedeleg. Ingen av karakterane er spesielt kule, utanom vampyren spelt av Jason Dohring, men han får for lite skjermtid. Dom: «Moonlight» blei etter kvart altfor anonymt. Torer eg å spå ei kort levetid?
«Big Shots» kan enkelt beskrivast som «Desperate Housewives» med menn i hovudrollane. Litt mindre såpeparodiering, men like mykje innvikla drama. Fire menn i gode jobbar er venner via same golfklubb og stiller opp for kvarandre når nødvendig, samt snakkar om alt. Pluss: Ledig tone og små spøkar heile vegen som gjer det til enkel fordøyeleg underhalding. Minus: Kjedeleg lite nytt. Ingen tøffe skodespelarar som merkar seg ut. Dom: Ingenting å sette tennene vidare djupare i.
«Aliens in America» er ingen sci-fi serie. Aliens står for to gutar som ikkje passar heilt inn i eit highschoolmiljø. Familien til Justin hentar inn ein utvekslingsstudent i håp om at Justin skal få ein ny og ikkje minst kul venn, studenten viser seg å vere pakistansk og langt i frå det dei håpa om. Pluss: Komedie utan latterboksar. Morosamt. Kule folk. Flaue situasjonar. Bra samanheng. Minus: Eit snev for mykje av verdiar. Dom: Den beste nye komedie hittil i år, fekk lyst til å sjå meir.
«Cavemen» er basert på ein kjent serie med reklamar for Geico Insurance (USA), og er ein serie av den komiske varianten. Rart grunnlag for ein serie som har blitt sett på med skeptiske auge heilt sidan den blei lansert. Plottet er tilpassinga av eit ørlite meir primitivt folkeslag i kvardagstilværelsen. Pluss: Folka ser ganske så rare ut. Minus: Serien er kjedeleg. Tom. Tynn. Dom: Ingenting å bry seg vidare om.
«Carpoolers» er ein komedie som handlar om fire naboar som køyrer i lag til jobb. Litt av handlinga går føre i bilen, mesteparten heime og på jobb. Pluss: Ein av dei fire har ein son som liknar ein del på «Napoelon Dynamite». Minus: Nok ein komedie som eigentleg er ganske kjedeleg. Den har ingenting spesielt å fortelje, manglar interessante karakterar. Dom: «Carpoolers» er hakket betre enn «Cavemen», men er utruleg platt. Eit lite hol i intetmannsland.
«Pushing Daisies» fortel historia om Ned, i besetning av eit talent som gjer at han kan gjenopplive døde ved å ta på dei, og ta livet igjen ved andre berøring. Viss ikkje den andre berøringa skjer, vil ein person i nærleiken dø i staden. Pluss: Rart og veldig søtt miljø som legg meir vekt på særeigenheit enn å sjå ekte ut. Morosame karakterar. Rik på inntrykk. Minus: Unødvendig (?) bruk av dataanimasjon. Til dels overkarikaterte karakterar (størst problem i første episode). Dom: Hadde ingen forhåpningar til denne etter første episode, men andre gav meg trua på at dette er ein serie som er komen for å bli ei stund.
«Gossip Girl» er det nye «The O.C.», der varme vestkysten er bytta ut med New York. Mannen bak serien er Josh Schwartz som i tillegg er aktuell med «Chuck» i haust. TenÃ¥ringsdrama blanda med humor er oppskrifta. Pluss: Serena er sukkersøt. Penn Badgley har fÃ¥tt ny sjanse etter svake «The Mountain». Serien treff der «The O.C.» traff. Kristen Bell som voice-over. Minus: Med «The O.C.» i tankane, kor lenge vil det fungere? Første episode var veldig altfor «fjortis» (blei betre i 2.). Dom: Blir kanskje fast pÃ¥ programmet, kjem mykje an pÃ¥ resten av tilbodet i haust.
Med «Back to You» er Kelsey Grammer igjen framfor mikrofonen, denne gongen har han kamera der óg. Dette er ein sitcom om livet som eks-populær ankermann, tilbake til det lokale nyheitsprogrammet. Pluss: Vitsane flyg fram og tilbake, i blant dukkar det opp ein bra. Minus: Vitsane flyg fram og tilbake, som oftast dukkar det opp dårlege. «Back to You» er ingenting nytt. Dom: Går an å sjå, men i ettertid føler ein seg utnytta, serien gir lite. Personleg vil eg styre unna.
«K-Ville» er ein politiserie satt til post-Katrina New Orleans, 2 år etter. Kriminalitet er det nok av, så ein politiduo leia av Anthony Anderson får gjerne nokre innvikla saker på nakken. Pluss: Fargerikt miljø og eit godt utgongspunkt for ein politiserie. Minus: Lite engasjerande. Kjente, men kjedelege rollefigurar. Veldig standardisert opplegg. Dom: Overkommeleg serie, men eg vel å ikkje vie meir merksemd til den.
«The Big Bang Theory» er nok ein sitcom ny som har funne vegen til skjermen i haust. Den handlar om to nerdar og fysikarar som får ei ny og veldig pen (les: hot) nabo. Pluss: Over halvparten av vitsane er greie eller gode. Nabodama er pen. Serien etablerte eit miljø tidleg. Minus: Minimalt med handling. Veldig kunstig miljø. Tynne karakterar. Dom: «The Big Bang Theory» er ingen prioriteringssak, det finst betre komediar (og sitcoms), men er innimellom ganske artig.
I «Journeyman» møter me Dan i skikkelse av Kevin McKidd («Rome»), som brått ein dag opplever å bli ukontrollert sendt fram og tilbake i tid. I fortida er han meint å hjelpe personar med problem som strekk seg over fleire år. Pluss: Sci-fi-elementet med tidsreise er eit spennande område. Minus: Dramaet er middels og handlinga er ikkje spesielt spennande. Skodespelarane er ok, men karakterane tek etter handlinga. Dom: «Journeyman» har ikkje det som skal til for å fatte interessa utover to episodar.
«Chuck» er som nemnt over den andre aktuelle serien til Josh Schwartz i haust. Her handlar det om ei nerd med butikkjobb, spionar og statlege hemmelegheiter implementert i hjernebarken til nerda, som forøvrig heiter Chuck. Pluss: Serien har humor, er spennande og med kule folk. Sarah er (som Serene i «Gossip Girl») sukkersøt. Minus: Eg har inntrykket av å ha sett same før på tv. Spionserie med humor går på bekostning av truverdigheita og gir meg eit inntrykk av å vere billeg. Manglar litt retning. Dom: «Chuck» går greitt ned, med gir ikkje så mykje tilbake forutan humor i nu-et. Kanskje fin å komme tilbake til i ettertid (les: til sommaren?).
«Cane» tek for seg sukkerindustrien i den sørlege delen av USA, med ein kubanskætta familie som senter for serien, og ein amerikanskætta familie som fiende. Trass i sukkeret, dette er ein mørk affære med mange skjulte sanningar. Pluss: Familiedrama og business i blanding som det skal vere. Mørkt, spennande og med akkurat passe trådar. Minus: Førsteepisoden var ikkje blant dei mest lovande. Dom: Ingen ny «The Sopranos», men «Cane» har nokre av kvalitetane derifrå. Godt over middels interessenivå for denne.
«Heroes Unmasked» blir ein outsider i dette innlegget, ettersom det ikkje er ein tv-serie lik dei andre her. Den var dessutan ny i vår. Her får me intervju og informasjon frå folka framfor og bak kamera på «Heroes»-settet, servert i 10-15 minuttars episodar. Pluss: I blant dukkar det opp noko ein ikkje har tenkt på før. Minus: Intervjua er glattpolerte og folk seier alt som er forventa for å promotere ein serie. Dom: Eit par episodar går an, i lange løp blir slikt bortkasta tid for andre enn usunt engasjerte fans.
«Reaper» blandar sløve, dumme ungdommar med djevelsk alvor på lett, humoristisk vis. Foreldrene til Sam inngitt ein avtale med djevelen og 21 år etter er tida inn for eit oppgjer, Sam må jobbe som bounty hunter og fange sjeler rømt frå helvete. Pluss: Konkret og hurtig serie. Humor basert på idiotiske handlingar utan å få publikum til å føle seg dum. Morosam vri på djevelskheit og mørke krefter. Minus: Ikkje det mest drastiske minuset etter som «Reaper» fungerar bra, men episodane har nokså likt handlingsforløp. Dom: «Reaper» er ein av dei seriane eg kunne ha sett om det ikkje var fordi eg har nok på programmet.
Noko så sjeldan som ein VH1 serie. «I Hate My 30s» er ein sitcom om å vere over 30 år gammal, satt til eit kontormiljø. Skodespelet her er skuffande, som i mange andre likeverdige sitcommar. For «I Hate My 30s» er ikkje noko anna enn eit dårleg gjennomført forsøk. Responsen til vitsane blir lange «haaahaaa» framfor ektefølte «haha». Serien kan glimte til ein sjeldan gong, men aldri nok til å gjere det så morosamt at mangelen på djubde og gode karakterar kan oversjåast.
«Mad Men» handlar ikkje om gale menn, men om reklamefolk i Madison og prøver seg på eit historisk perspektiv ved å la handlinga føregå på 1950-talet, med kvinnesyn, skepsisen til truverdigheita bak forskinga på kreftfaren i sigarettar, osv. For mitt vedkommande fatta ikkje serien interesse, då den blir for kjedeleg. Det kan godt vere at den legg for mykje i å vere 1950-tals, og at historiane forsvinn i alt dette. Alle mannskarakterane her er nærast identiske, og kvinnene forblir objekta dei er i forhold til mennene også utanfor slike situasjonar. I konkurransen om å utmerke seg blant tv-seriar blir det for tamt.
ESPN er mest kjent for sport, men glimtar i blant til med ein tv-serie. Naturlegvis om sport, og gjerne med kjente namn på rollelista. Som «Tilt» med Michael Madsen for nokre få år tilbakes. «The Bronx is Burning», som er deira nye storsatsing, har både Oliver Platt og John Turturro på lista, begge framifrå skodespelarar. Serien handlar om New York Yankees (baseball) og perioden då Steinbrenner var eigar og Martin trenar (slutten på 1970-talet, for oss utanforståande). Som bihistorie har dei teke med saka om ein seriemordar som gjekk laus på den tida (.44 mordaren). «The Bronx is Burning» er lagt opp som ei blanding mellom ein dramaserie, arkivfoto, avisoverskrifter, gjenskaping av hendelsar. Litt tungt å komme seg inn i første episode, eg var i tvil om eg orka å sjå den andre. Men i den satte handlinga seg verkeleg godt. For ikkje å gi inntrykk av anna, så er det ein dramaserie dette her, på ein innovativ måte altså. Du treng heller ikkje vere nemneverdig interessert i baseball for å like dette. Dessutan gjer Oliver Platt ei storslagen rolletolking, som vanleg, nesten verdt serien åleine.
Sørstatspolitikvinna Grace i «Saving Grace lev det som på ekte kristenamerikansk blir rekna for eit syndig liv, med alkohol og sex i mengder. Gud sender så engelen Earl, ein eksentrisk type som stadig spyttar tobakk, for å redde Grace frå å gå under. Grace blir ikkje så begeistra over besøka til Earl, som kjem når som helst. For det første har ho ingen seriøse problem i kvardagen (i følge seg sjølv), for det andre er ikkje Earl engletypen i folk flest sitt bilde og er vanskeleg å tru. Ved sidan av dette er «Saving Grace ein skuffande tom politietterforskingsserie, der lite føles viktig i skyggen av hallelujapratet. Og hallelujaprat er sjeldan viktig.
«Flash Gordon er ei av seinsommarsatsingane til SciFi Channel og er basert på teikneserie med same namn. No har eg ikkje lese den, utan at det hindra meg i å sjekke ut kva dette er. Flash blir spela av den same mannen som var Whitney Forman i «Smallville over ein lengre periode, nemleg Eric Johnson. Det er tidlegare laga mange filmar og tv-seriar om Flash, så område er godt utforska. SciFi Channel sin versjon fungerar i og for seg godt nok. Den lid av svake spesialeffektar grunna eit (eg gjettar) middels tv-budsjett, men tek seg godt inn på bl.a. skodespelarane. Kjemien mellom dei to viktigaste, Flash og eks-dama Dale (Gina Holden
«Californication» er ei nysatsing med tidlegare «X-Files» stjerne, David Duchovny, i hovudrolla som ein one-hit-wonder forfattar. Han har nyleg fått fornya populariteten sin ettersom boka han slo så godt gjennom med har blitt adaptert til filmen, i form av ein romantisk komedie han ikkje står særleg støtt for. Dette til side ber han allereie preg av å i lengre tid ha hatt skrivesperre, samt ei innbilsk trang til å få tilbake eks-dama som óg er mora til barnet hans. Han har i følge seg sjølv, kanskje ikkje det beste livet, men han er iallfall ikkje ulykkeleg. Tida går med til å score yngre kvinner, så serien er krydra med nakenheit og forsåvidt mykje anna som er kontroversielt i forhold til standard amerikansk tv. Rett nok kjem «Californication» unna med det sidan serien går på Showtime. Den kjem óg unna som ein god serie generelt, og som eit litt artig motstykke til «Entourage. Har trua på denne, for det tok ikkje lang tid ut i første episode før det satt som støypt.
«Greek» er eit ungdomsdrama om college, fraternities og sororities (for å bruke dei engelske termane). Om søskenparet Cartwright som består av den etablerte søstera Casey og collegfersking Rusty. Serien prøver å framstå som djupare enn den vante rølpefilmen om hasjis og pulings, dramaet er likevel for simpelt når det ikkje er anna ved serien som fungerar som trekkplaster. Bortsett frå Spencer Grammer som Casey då, men eg har ingen intensjonar om å gjere dette til ein hyllest for unge, pene, amerikanske skodespelarinner. «Greek» passar for dei som er oppslukt i collegekulturen, men blir for tynt for oss andre.
«Meadowlands» er opprinneleg ein britisk serie som går under namnet «Cape Wrath», men blir sendt samtidig på Showtime i USA under dette namnet, som også er namnet på staden der handlinga føregår. I dette forstadsdramaet har skaparane valt å gå ekstra langt ved å gjere alle innbyggarane om til trua personar i ulike vitnemålssaker, noko som gjer staden til eit mekka for hemmelegheiter og mystikk. Sjølv om serien har alt som skal til for å skape ei interessant kulisse, manglar det som gjer karakterane interessante. Dei framstår som småkjedelege, eg blei aldri nysgjerrig på kva bakgrunn dei hadde. Nokre seriar treng meir enn to episodar på å legge grunnlaget, eg trur heller ikkje «Meadowlands» er ein av dei.
«Burn Notice». Michael Westen (Jeffrey Donovan) framstår som ei krysning mellom «MacGyver» og eit «Miami Vice» politi. Når han brått blir avkutta frå CIA, årsak ukjent, (derav burn noticed), må han midlertidig ty til private oppdrag mens han etteforskar grunnen til utestengelsen. «Burn Notice» kombinerar spenning og humor på uhøgtidleg vis, utan å bli banalt. Tonen blir funne allereie i første episode. Det går fram at her vil me få nye eksterne oppdrag etter kvart som Westen søker etter eigne svar. Serien fenga frå første minutt. Held den seg så god som dei to første episodane, vil eg gi den vidare sjanse. Dessutan er Bruce Campbell med!