Sesongavslutning veke 21
Veke 21 har knapt starta og eg er ferdig med denne vekas sesongavlustningar, faktisk er eg ferdig med alle seriane eg har fulgt på med sånn cirka fast gjennom hausten 2007/våren 2008.
Dette innlegget inkluderar ikkje seriar som «Lost», «Prison Break», «Desperate Housewives» eller «Ugly Betty». Berre for å statuere at eg har fulgt med på desse tidlegare og gitt dei opp. I dette innlegget følger den andre ferske serien eg startar med dette tv-serie-året, «Gossip Girl» og komedien eg etter kvart begynnar å sjå mest fram til neste episode av, «How I Met Your Mother». Kanskje dei to seriane som har gitt meg mest glede i å følge med på tv i løpet av denne tida.
Gossip Girl sesong 1
Visse forventingar var knytta til «Gossip Girl», eg har nytta sjansen til å skrive om serien tidlegare her på Filmdagbok og dei som har lese dette har kanskje fått med seg at eg nemner den som ein av to nye seriar av Josh Schwartz, mannen bak «The O.C.», den andre er «Chuck». «Gossip Girl» er basert på ein bokserie om intrigar blant den øvre klassen i New York, det vere ungdommane i denne klassen. Serien er ei såkalla tenåringssåpe og tek på mange måtar drama likt det i «The O.C.» og bygger rundt dette i ein ny setting. Her er det mindre komedie og meir alvor, men det hindrar ikkje serien i frå å vere morsom, lett og ledig heller, eg vil ikkje overdrive forskjellen. Schwartz har forhåpentlegvis lært av feila han gjorde utover med «The O.C.», dette var ein av utgongspunkta eg hadde for å sette i gong med «Gossip Girl», eg forventa godt tenåringsdrama og det har serien levert i massevis av, karakterane er fantastisk enkle å definere i tillegg til at dei har nok av komplekse sider som gjer dei interessante utover innleiinga, samtidig spelar miljøet ei så stor rolle at eg forventa dette ikkje vil dø ut i starten av andre sesong, slikt «The O.C.» gjorde.
How I Met Your Mother sesong 3
(Frå no av, HIMYM). Når eg starta å følge med på denne serien var det mykje fordi eg hadde lite anna å gjere ei veke, at det var ein komedie som lett kunne fylle eit par kjedelege dagar utan å vere anna enn moro. Det var mot slutten av første sesong, i ettertid har eg prøvd å sjå den med jamne mellomrom, rundt 3-4 episodar i slengen, men etterkvart har det blitt til å følge med på den fast. For «HIMYM» er utruleg morsomt! «Friends» blir det nærmaste eg kan samanlikne den med, for serien har stasjonert seg i New York, handlar om ei gruppe venner og deira kjærleiksliv m.m., er ein sitcom og har truffe spikaren når det gjeld å sette rette skodespelarar i dei rette rollane. Jason Segel, kjent frå «Freaks and Geeks», eit par mindre rollar i Apatow-produksjonar og hovudrollen i den aktuelle «Forgetting Sarah Marshall», kan nemnast. Alyson Hannigan («Buffy», «American Pie») kan nemnast i ei litt meir vaksen rolle enn ho vanlegvis har spelt, som reflektert menneske, men samtidig morsom. Og ikkje minst Neil Patrick Harris, min favoritt i denne serien som playeren i dress, mannen med ei hard overflate, men samtidig eit par mjukare sider som han kjempar hardt for å skjule. Anbefalt!
Nok ein amputert serie frå NBC, eg nemnte «Scrubs» i eit tidlegare innlegg. «The Office» med Steve Carrell er ein god komedie satt til kontoret til papirdistributøren Dunder Mifflin, lagt opp som ein dokumentar/realitysserie, men med manus. Det eg la mest merke til i den fjerde sesongen er at fleire av karakterane har forandra seg sidan begynnelsen av serien, dette har nok ikkje skjedd brått, men på grunn av fleire seriøse plotlines og grovare vitsing som rammar personane i større grad enn tidlegare kjem desse endringane meir til overflata. Fortsatt er «The Office» ein fin komedie å følge med på, eg har lite spesifikk forutan streiken å utsette på forløpet til fjerde sesong.
Kor mange gonger har eg ikkje tenkt at enden er nær, at den ultimate konfrontasjonen mellom Lex og Clark står for døra. Lenge handla «Smallville» om kampen for eit vennskap mellom desse to, og det ein venta på var den dagen det skulle rakne. I seinare tider har det handla meir om dei mørkare hemmelegheitane som stadig skyv det for lengst døde vennskapet mellom Lex og Clark lengre frå kvarandre. Litt etter litt har også serien ofra faste rollefigurar som følge av dreie livet til Clark Kent vidare til eit nytt nivå, samt desse skodespelarane sitt ønske om å forlate serien. Grunnen til at eg per i dag igjen tenker at enden er nær har å gjere med nettopp dette. Fleire nøkkelpersonar både framfor og bak kamera har den siste tida signalisert avskjeden i meir eller mindre grad, den mest dramatiske ved første blikk kan virke å vere Michael Rosenbaum sitt nei til forlenga kontrakt, kva kan serien bli utan Lex Luthor? Kristin Kreuk har gjennom dei siste to sesongane tydeleg trappa ned, Lana Lang var eit highschool crush for Clark, og har mista mykje av energien. Den siste drastiske avskjeden er den til skaparane av serien, Alfred Gough og Miles Millar, når dei viser lysta til å trekke seg ut handlar brått serien om noko anna enn å formidle ei historie, det handlar om pengar for nettverket. For «Smallville» kjem tilbake med minst 1 sesong til, eg er skeptisk, kunne eigentleg tenke meg at serien var avslutta, for på ei anna side har eg det vanskeleg med å gi meg før det er Slutt.
Komedie om utvekslingsstudenten Raja frå Pakistan som hamnar i den hyggelege, men rare familien Tolchuk i USA. Det handlar om Raja og den like gamle Justin Tolchuck som ved sidan av å slite seg gjennom highschool ved å vere i den mindre populære gruppa støyter på problem knytta til at Raja er muslim. Kor vidt det var i konkurranse mot «King of the Hill» «Aliens in America» til slutt møtte øksa (serien er avslutta etter 18 episodar), eller folk generelt mislikte serien forblir meg eit mysterium, eg synst sjølv «Aliens in America» har vore morsom og kjekk å følge. Den tek opp ungdomsproblem på ein lett måte og har ei god gruppe morsomme karakterar å bygge det med.
«Scrubs» sin sjuande sesong blei skuffande kort, eg og sikkert mange andre såg fram til ein solid runde med sjukehuskomedien då dei i motsetning til sesongen før faktisk starta opp så tidleg som i oktober. Så kom streiken, tv-nettverket som var usikker nok frå før vingla endå meir og det var stor skepsis til om dei ferdiglaga episoden ville komme til å bli sendt. Heldigvis blei dei det, men elleve episodar er ikkje stort! No går rykta på høgt nivå at ABC har kjøpt opp serien og vil sende den frå hausten av, så det lovar bra for Braff og gjengen.
Greia med «Terminator» er at på grunn av moglegheitene for tidreise kan både notida, fortida og framtida forandrast heile tida, dette har gir rom for «Chronicles» til å ta plass der «Judgment Day» slutta. Serien omhandlar Sarah og John, sistnemnte som ungdom, si stadige flukt frå FBI og farlege robotar. Noko som betyr at serien foregår i relativt høgt tempo og med ein del fiffig action. Favorittkarakteren min blei umiddelbart Cameron (Summer Glau), kombinasjonen tøff og søt har sjeldan glidd så lekkert saman. Ein av dei mest etterlengta sesongpremierane innan seriebransjen innfrir, og eg er ikkje blodsfan av filmane heller! Uansett kva det kan høyres ut som så forvent ikkje nivået til filmane.
Fire suksessfulle kvinner med forskjellig sivilstatus, New York, menn. «Cashmere Mafia» er som «Sex and the City», berre lengre episodar og overfladisk, men i bunn og grunn same tematikken. Under overflata er serien frykteleg tynn frå første stund av, enkelt og lett å følge med på, men lite rom for ettertanke. Serien har ikkje noko ekstraordniært å by på, «Sex and the City» står seg ut som både viktigare og djupare, «Desperate Housewives» som serien også har likheiter med står seg ut som drøyare i andre retninga. «Cashmere Mafia» er det kvinnelege motstykke til «Big Shots» (begge ABC, sistnemnte ny i haust), og like unødvendig.
«Weeds» gone wild? 50-årige Walter har to dårlege jobbar, når han får diagnosert lungekreft og to år igjen å leve bestemmer han seg for å nytte kjemikunnskapane sine til å lage crystal meth. Samtidig opplev han ei form for midtlivskrise, utan at distinksjonane mellom problema hans kan skiljast klart. Ut i frå dei to første episodane er det vanskeleg å sjå kva dette vil bli for ein serie, den er klar for å tøye grensene, med tanke på handlingsforløp går den berre vidare og gir inntrykk av å vere original nok til å ta sine eigne val, eg blei nysgjerrig nok.
Psykologserien «In Treatment» kan med fem episodar i veka seiast å vere ei storsatsing frå HBO si side. Kvar dag har sin eigen pasient og serien kviler på kor vidt du finn denne personen interessant, Gabriel Byrne som psykologen er der for å føre pasientane framover og for ikkje å gjere dette til halvtimeslange monologar. Tross mykje snakking blir det ikkje monotont, iallfall ikkje første veka. Strengt tatt burde eg fulgt med i to veker for i heile tatt kunne danne eit ørlite bilde av korleis dette vil fungere, når den tida var gått kunne eg jo også ha kutta ut pasientane som ikkje var interessante nok. Men eg synst dette var interessant, det utgir seg aldri for å vere anna enn samtale mellom pasient og psykolog, på ein smart gjennomført måte. Episoden der Byrne sjølv spelar pasient er klart den beste, dette blir fast på planen framover for meg.
Eg kan ikkje skrive om «Moving Wallpaper» forutan å nemne «Echo Beach», visa versa, men deler likevel dette inn i to avsnitt. «Moving Wallpaper» handlar om produksjonsselskapet bak såpeserien Polnarren, som like før lansering får nytt namn: «Echo Beach». Ben Miller spelar produsenten som kjem og kuppar showet med mange freshe idear til korleis såpa hans skal gjere seg bemerka. «Moving Wallpaper» er ingen sitcom, men veldig mykje ein komedie. Her er det fullt av referansar til «Echo Beach», og for å få mest ut av serien bør ein følge med på begge. Det som skjer her vil merkast i …
… «Echo Beach». Ein såpeserie på rundt 22 minuttar, som kan minne sterkt om f.eks. «Home and Away». Poenget er nok å sjå den i forbindelse med «Moving Wallpaper», og i programmet til ITV1 blir «Echo Beach» sendt like etter på fredagskvelden. Dette kan nok sjåast åleine også, men då forsvinn humoren og serien blir eit trist skue. Typiske ting som klesval og ansiktshår blir styrt av produsent Jonathan Pope (Ben Miller) i «Moving Wallpaper», så manglar du den innsikta blir alt berre typisk klisje her. Kombinasjonen «Moving Wallpaper/Echo Beach» er eit artig konsept, sistnemnte er likevel berre såpe.
Her har eg berre sett første serie, då dette er ei samling eventyr fordelt over fire uavhengige episodar. Inntrykket eg fekk gjennom den moderne versjonen av «Rapunzel» i tennisdrakt var blanda, kanskje fordi eg foretrekk eventyr i tradisjonell forstand. Heila greia med å spele på aust-europeiske stereotypar virkar berre rart her, iallfall til eit godt stykke ut i episoden, då tek dette seg opp og eg synst faktisk både historie og karakterar gjer ein kurant jobb. Greia med denne type serie er at neste episode kan bringe noko heilt anna. Og kva med dobbeltmeininga i tittelen («Fairy»)? Eg står over …
Familien Carter har eit fulltoleranseforhold til kriminalitet, heilt til farsan blir satt i fengsel og mor går inn for å føre familien langs ærlegheitas vegar, då blir det andre bollar. Fristelsane til å ta den lette utvegen uteblir ikkje og episodane som oppstår når poltiet stadig mistenker medlemmar av familien Carter for lovbrot dei ikkje har begått er både mange og morosamme. «Honest» fungerar flott som lett underholdning, den er ein dysfunksjonell familie med hjarte på rette staden (ikkje til å forvekslast med ein anna britisk serie) me får følge, ein ting som er sikkert, det alltid vil skje noko.
BBC One har satsa på eit format som har blitt vanleg skue, då spesielt i USA, dei siste åra, fire vaksne venninner styrer «Mistresses» innpå utruskap, dating og anna kjærleiks- og sexrelaterte hendelsar. Ikkje min favorittsjanger, men eg valte å gi serien ein sjanse og blei i den samanhengen positivt overraska, «Mistresses» lykkast verkeleg å gå i djubda på karakterane sine. Her er det ein seriøs tone vs. den gjerne lettare og plotfokuserte amerikanske vrien (f.eks. «Cashmere Mafia» som eg kjem tilbake til i eit seinare innlegg). Undervegs her blir eg sittande svolten etter stadig å få vite meir.
Den britiske kongen dør og eldste sonen, ungdommeleg inn til beinet, må ta over. Buckingham Palace er fyllt til randen med hemmelegheiter som må haldast på eine sida mens sladderet går mellom dei tilsette på andre, intrigane er mange og det blir ikkje betre av at søstra til vår nye konge er ute etter dronningtittelen. «The Palace» er ein fiktiv serie om ein fiktiv britisk kongefamilie, slottet fungerar utmerka som bakteppe for forviklingar, men det tok knappe to episodar før eg var lei. Sett bort frå eit sterkt tv-intervju i første episode var det heller ingenting ekstraordinært å hente.
Med sine 22 minuttar glir «Sophie» inn i komediesjangeren. Ei pen, ung kvinne blir spådd sitt livs verste år innleiingsvis og grunnlaget er lagt. Ho blir snart dumpa av typen til fordel for bestevenninna og ikkje mange dagar seinare føder ho det som skulle ha vore babyen hans, men som med mørk hudfarge må vere ein anna sin. «Sophie» byr ikkje på dei store latterkulene, men avstår heldigvis frå å køyre på med dårlege vitsar. Det er som om dei prøver å vere litt seriøse med serien, utan heilt få det til å stemme då. Vanskeleg å sette fingeren på noko spesielt, dette er berre altfor midt på treet for min smak.
«jPod» er av det litt lengre slaget, omtrent 42 minuttar lange episodar, men likevel kan det reknast som ein komedie. Det handlar om Ethan og kollegaene innan spelutvikling, delvis også familien til Ethan, som består av ei marijuanadyrkande mor, skodespelande far (strengt tatt statist) og ein bror med sansen for eldre kvinner. Humoren har ofte basis i det kriminelle rundt mora sitt miljø eller den seksuelt lada atmosfæren over arbeidsplassen. God som tidsfordriv, men manglar det vesle ekstra for verkeleg å ta av. Er likevel positivt innstilt til at også denne, som «Sophie», prøver å gjere meir ut av seg enn å stampe innan ein fastslått sjanger.
Grensevaktene i Kanada har ein del å stri med, blant anna er presset frå USA ganske stort, då dei oppfører seg som ein bøllete storebror i mange av dei seriøse sakene politiavdelinga til grensevaktene får på nakken. «The Border» starta fint nok den, men i andre episode lyste det klart gjennom at dette er ein av desse oppskriftseriane, der alle episodane starta og slutta på 0, og som passa perfekt i detektimen på NRK1. Ingen spesielt interessante karakterar er nok det største minuset, men den politiske vrien som spesielt første episode støtta seg på var faktisk ikkje så dum. Uansett, like greit å styre unna denne.
Ein kanadisk serie om ishockey er ikkje den største bomba. Her virka serieskaparane å ha plassert utelukkande modellar i rollane og gjort handlinga like overfladisk som utsjåande. Det luktar parfyrmert såpe, men som såpe glir det lett på huda. Faktisk er det ganske morsomt å sjå kor langt serien blir dratt innan stereotypar og oppbrukte plots, i seriøse forsøk på å skape god tv. Det vil vere å lyge om eg påstår eg ikkje blei litt bitt når andre episode køyrte på for fullt. Mot slutten av andre episode skein likevel den dårlege kvaliteten altfor godt igjennom, ein gong for alle.
«Dirty Sexy Money» har nokre kjekke namn på rollelista. Peter Krause («Six Feet Under»). Donald Sutherland. Samaire Armstrong («The O.C.»). Førstnemnte spelar advokat for ein fiktiv, rik New York familie, der medlemmane er tydleg inspirert av aktuelle kjendisar. Pluss: Ein del skjer, serien ser ut til å ha nok å gripe tak i. Gode skodespelarar over heile linja. Den raude tråden blir tydeleg etablert i første episode. Minus: Vil nok ta tid å komme innpå karakterane. Parodieringa kan i blant vere i overkant. Dom: Vanskeleg å sei kva dette vil utvikle seg til, er villig til å gi serien ein sjanse i framtida.
«Bionic Woman» er serien for folk som likar tøffe damer. Då Jaime Sommers (Michelle Ryan) hamnar i ei bilulykke og blir ganske så oppskrapa, erstattar forlovaden hennar fleire vitale kroppsdeler med heavy elektronikk. Pluss: Tøffe damer og heidundrandes action. Viser tydeleg i kva spor den legg seg. Har humor. Minus: Dama som spelar Jaime overbeviste ikkje i første episode. Dom: «Bionic Woman» er faktisk veldig gøy, på ein enkel måte. Må nesten sjå meir av denne.
«Life» minner meg om «House». Hovudpersonen, Charlie Crews (Damian Lewis), uskuldig dømt politimann, slepp ut av fengselet etter 12 år, og han har valt å ta stilling som politietterforskar. Veldig zen, veldig smart og utsjåandemessig lik Dr. House, men manglar sarkasmen. Pluss: Ein dose personleg drama som akkurat utviklar seg nok. Interesse saker. Kule eller pene skodespelarar (Sarah Shahi er partnaren). Minus: Sakene har litt enkel løysing. Dom: Som politiserie fungerte dette godt. Det kan bli interessant å sjå meir på DVD så den personelege biten blir endra betre samanhengande.
«Moonlight» handlar om ein vampyr som er snill og som berre drikk blod frå døde folk. Han jobbar som privat etterforskar og det er det. Pluss: Første episode var småspennande. Fin modernisering av vampyrar. Sophia Myles er pen. Minus: Andre episode blei kjedeleg. Ingen av karakterane er spesielt kule, utanom vampyren spelt av Jason Dohring, men han får for lite skjermtid. Dom: «Moonlight» blei etter kvart altfor anonymt. Torer eg å spå ei kort levetid?
«Big Shots» kan enkelt beskrivast som «Desperate Housewives» med menn i hovudrollane. Litt mindre såpeparodiering, men like mykje innvikla drama. Fire menn i gode jobbar er venner via same golfklubb og stiller opp for kvarandre når nødvendig, samt snakkar om alt. Pluss: Ledig tone og små morsomheiter heile vegen som gjer det til enkel fordøyeleg underhalding. Minus: Kjedeleg lite nytt. Ingen tøffe skodespelarar som merkar seg ut. Dom: Ingenting å sette tennene vidare djupare i.
«Aliens in America» er ingen sci-fi serie. Aliens står for to gutar som ikkje passar heilt inn i eit highschoolmiljø. Familien til Justin hentar inn ein utvekslingsstudent i håp om at Justin skal få ein ny og ikkje minst kul venn, studenten viser seg å vere pakistansk og langt i frå det dei håpa om. Pluss: Komedie utan latterboksar. Morsomt. Kule folk. Flaue situasjonar. Bra samanheng. Minus: Eit snev for mykje av verdiar. Dom: Den beste nye komedie hittil i år, fekk lyst til å sjå meir.
«Cavemen» er basert på ein kjent serie med reklamar for Geico Insurance (USA), og er ein serie av den komiske varianten. Rart grunnlag for ein serie som har blitt sett på med skeptiske auge heilt sidan den blei lansert. Plottet er tilpassinga av eit ørlite meir primitivt folkeslag i kvardagstilværelsen. Pluss: Folka ser ganske så rare ut. Minus: Serien er kjedeleg. Tom. Tynn. Dom: Ingenting å bry seg vidare om.
«Carpoolers» er ein komedie som handlar om fire naboar som køyrer i lag til jobb. Litt av handlinga går føre i bilen, mesteparten heime og på jobb. Pluss: Ein av dei fire har ein son som liknar ein del på «Napoelon Dynamite». Minus: Nok ein komedie som eigentleg er ganske kjedeleg. Den har ingenting spesielt å fortelje, manglar interessante karakterar. Dom: «Carpoolers» er hakket betre enn «Cavemen», men er utruleg platt. Eit lite hol i intetmannsland.
«Pushing Daisies» fortel historia om Ned, i besetning av eit talent som gjer at han kan gjenopplive døde ved å ta på dei, og ta livet igjen ved andre berøring. Viss ikkje den andre berøringa skjer, vil ein person i nærleiken dø i staden. Pluss: Rart og veldig søtt miljø som legg meir vekt på særeigenheit enn å sjå ekte ut. Morsomme karakterar. Rik på inntrykk. Minus: Unødvendig (?) bruk av dataanimasjon. Til dels overkarikaterte karakterar (størst problem i første episode). Dom: Hadde ingen forhåpningar til denne etter første episode, men andre gav meg trua på at dette er ein serie som er komen for å bli ei stund.
«Gossip Girl» er det nye «The O.C.», der varme vestkysten er bytta ut med New York. Mannen bak serien er Josh Schwartz som i tillegg er aktuell med «Chuck» i haust. Tenåringsdrama blanda med humor er oppskrifta. Pluss: Serena er sukkersøt. Penn Badgley har fått ny sjanse etter svake «The Mountain». Serien treff der «The O.C.» traff. Kristen Bell som voice-over. Minus: Med «The O.C.» i tankane, kor lenge vil det fungere? Første episode var veldig altfor “fjortis” (blei betre i 2.). Dom: Blir kanskje fast på programmet, kjem mykje an på resten av tilbodet i haust.
Med «Back to You» er Kelsey Grammer igjen framfor mikrofonen, denne gongen har han kamera der óg. Dette er ein sitcom om livet som eks-populær ankermann, tilbake til det lokale nyheitsprogrammet. Pluss: Vitsane flyg fram og tilbake, i blant dukkar det opp ein bra. Minus: Vitsane flyg fram og tilbake, som oftast dukkar det opp dårlege. «Back to You» er ingenting nytt. Dom: Går an å sjå, men i ettertid føler ein seg utnytta, serien gir lite. Personleg vil eg styre unna.
«K-Ville» er ein politiserie satt til post-Katrina New Orleans, 2 år etter. Kriminalitet er det nok av, så ein politiduo leia av Anthony Anderson får gjerne nokre innvikla saker på nakken. Pluss: Fargerikt miljø og eit godt utgongspunkt for ein politiserie. Minus: Lite engasjerande. Kjente, men kjedelege rollefigurar. Veldig standardisert opplegg. Dom: Overkommeleg serie, men eg vel å ikkje vie meir merksemd til den.
«The Big Bang Theory» er nok ein sitcom ny som har funne vegen til skjermen i haust. Den handlar om to nerdar og fysikarar som får ei ny og veldig pen (les: hot) nabo. Pluss: Over halvparten av vitsane er greie eller gode. Nabodama er pen. Serien etablerte eit miljø tidleg. Minus: Minimalt med handling. Veldig kunstig miljø. Tynne karakterar. Dom: «The Big Bang Theory» er ingen prioriteringssak, det finst betre komediar (og sitcoms), men er innimellom ganske artig.
I «Journeyman» møter me Dan i skikkelse av Kevin McKidd («Rome»), som brått ein dag opplever å bli ukontrollert sendt fram og tilbake i tid. I fortida er han meint å hjelpe personar med problem som strekk seg over fleire år. Pluss: Sci-fi-elementet med tidsreise er eit spennande område. Minus: Dramaet er middels og handlinga er ikkje spesielt spennande. Skodespelarane er ok, men karakterane tek etter handlinga. Dom: «Journeyman» har ikkje det som skal til for å fatte interessa utover to episodar.
«Chuck» er som nemnt over den andre aktuelle serien til Josh Schwartz i haust. Her handlar det om ei nerd med butikkjobb, spionar og statlege hemmelegheiter implementert i hjernebarken til nerda, som forøvrig heiter Chuck. Pluss: Serien har humor, er spennande og med kule folk. Sarah er (som Serene i «Gossip Girl») sukkersøt. Minus: Eg har inntrykket av å ha sett same før på tv. Spionserie med humor går på bekostning av truverdigheita og gir meg eit inntrykk av å vere billeg. Manglar litt retning. Dom: «Chuck» går greitt ned, med gir ikkje så mykje tilbake forutan humor i nu-et. Kanskje fin å komme tilbake til i ettertid (les: til sommaren?).
«Cane» tek for seg sukkerindustrien i den sørlege delen av USA, med ein kubanskætta familie som senter for serien, og ein amerikanskætta familie som fiende. Sukker til tross, dette er ein mørk affære med mange skjulte sannheiter. Pluss: Familiedrama og business i blanding som det skal vere. Mørkt, spennande og med akkurat passe trådar. Minus: Førsteepisoden var ikkje blant dei mest lovande. Dom: Ingen ny «The Sopranos», men «Cane» har nokre av kvalitetane derifrå. Godt over middels interessenivå for denne.
«Heroes Unmasked» blir ein outsider i dette innlegget, ettersom det ikkje er ein tv-serie lik dei andre her. Den var dessutan ny i vår. Her får me intervju og informasjon frå folka framfor og bak kamera på «Heroes»-settet, servert i 10-15 minuttars episodar. Pluss: I blant dukkar det opp noko ein ikkje har tenkt på før. Minus: Intervjua er glattpolerte og folk seier alt som er forventa for å promotere ein serie. Dom: Eit par episodar går an, i lange løp blir slikt bortkasta tid for andre enn usunt engasjerte fans.
«Reaper» blandar sløve, dumme ungdommar med djevelsk alvor på lett, humoristisk vis. Foreldrene til Sam inngitt ein avtale med djevelen og 21 år etter er tida inn for eit oppgjer, Sam må jobbe som bounty hunter og fange sjeler rømt frå helvete. Pluss: Konkret og hurtig serie. Humor basert på idiotiske handlingar utan å få publikum til å føle seg dum. Morsom vri på djevelskheit og mørke krefter. Minus: Ikkje det mest drastiske minuset etter som «Reaper» fungerar bra, men episodane har nokså likt handlingsforløp. Dom: «Reaper» er ein av dei seriane eg kunne ha sett om det ikkje var fordi eg har nok på programmet.
Noko så sjeldan som ein VH1 serie. «I Hate My 30s» er ein sitcom om å vere over 30 år gammal, satt til eit kontormiljø. Skodespelet her er skuffande, som i mange andre likeverdige sitcommar. For «I Hate My 30s» er ikkje noko anna enn eit dårleg gjennomført forsøk. Responsen til vitsane blir lange «haaahaaa» framfor ektefølte «haha». Serien kan glimte til ein sjeldan gong, men aldri nok til å gjere det så morosamt at mangelen på djubde og gode karakterar kan oversjåast.
«Mad Men» handlar ikkje om gale menn, men om reklamefolk i Madison og prøver seg på eit historisk perspektiv ved å la handlinga føregå på 1950-talet, med kvinnesyn, skepsisen til truverdigheita bak forskinga på kreftfaren i sigarettar, osv. For mitt vedkommande fatta ikkje serien interesse, då den blir for kjedeleg. Det kan godt vere at den legg for mykje i å vere 1950-tals, og at historiane forsvinn i alt dette. Alle mannskarakterane her er nærast identiske, og kvinnene forblir objekta dei er i forhold til mennene også utanfor slike situasjonar. I konkurransen om å utmerke seg blant tv-seriar blir det for tamt.
ESPN er mest kjent for sport, men glimtar i blant til med ein tv-serie. Naturlegvis om sport, og gjerne med kjente namn på rollelista. Som «Tilt» med Michael Madsen for nokre få år tilbakes. «The Bronx is Burning», som er deira nye storsatsing, har både Oliver Platt og John Turturro på lista, begge framifrå skodespelarar. Serien handlar om New York Yankees (baseball) og perioden då Steinbrenner var eigar og Martin trenar (slutten på 1970-talet, for oss utanforståande). Som bihistorie har dei teke med saka om ein seriemordar som gjekk laus på den tida (.44 mordaren). «The Bronx is Burning» er lagt opp som ei blanding mellom ein dramaserie, arkivfoto, avisoverskrifter, gjenskaping av hendelsar. Litt tungt å komme seg inn i første episode, eg var i tvil om eg orka å sjå den andre. Men i den satte handlinga seg verkeleg godt. For ikkje å gi inntrykk av anna, så er det ein dramaserie dette her, på ein innovativ måte altså. Du treng heller ikkje vere nemneverdig interessert i baseball for å like dette. Dessutan gjer Oliver Platt ei storslagen rolletolking, som vanleg, nesten verdt serien åleine.
Pause mellom 3. og 4. sesong var på to små veker, så «Entourage har halde på i nokre månader no. Til stor glede for meg og andre fans. I 4. sesong har dei fortsatt i den vante rytmen, med kjendisar, piker og filmbusiness, blant anna. Rollefiguren Ari Gold (Jeremy Piven) blei gradvis mindre viktig som drivkraft bak Vincent Chase’ karriere, i det siste har han blitt skrive meir inn igjen og fått fleire eigne plots enn tidlegare. Ingen drastiske forandringar, heller ei naturleg utvikling. Gullalderen for serien er nok over, det var Vince si jakt på berømmelse som fekk serien opp og fram, no er dei fleste av karakterane blitt annerkjente i miljøet. Det er meir å hente, men tida framover frå neste sesong vil nok kreve meir av manusforfattarane.
På langt nær så framme i lyset som «Entourage har likevel «Flight of the Conchords» klart å skape seg eit namn og ein fanbase. Nok til at ein ny sesong er bestilt av HBO. Velfortent, for «Flight of the Conchords» er eit flott avbrekk frå så mange overfladiske og evighysteriske komediar med sine lune og rare humor. Ikkje at «Flight of the Conchords» aldri blir hysterisk, men godkjensla ligg meir under huda og rolleknytninga er viktigare her enn mange andre stader. Episodane er stabile, både i samanheng og individuelt sett.
(0 hittil)