TV pilotguide #2: Halleluja, kvardag og science fiction
Sørstatspolitikvinna Grace i «Saving Grace lev det som på ekte kristenamerikansk blir rekna for eit syndig liv, med alkohol og sex i mengder. Gud sender så engelen Earl, ein eksentrisk type som stadig spyttar tobakk, for å redde Grace frå å gå under. Grace blir ikkje så begeistra over besøka til Earl, som kjem når som helst. For det første har ho ingen seriøse problem i kvardagen (i følge seg sjølv), for det andre er ikkje Earl engletypen i folk flest sitt bilde og er vanskeleg å tru. Ved sidan av dette er «Saving Grace ein skuffande tom politietterforskingsserie, der lite føles viktig i skyggen av hallelujapratet. Og hallelujaprat er sjeldan viktig.
«Flash Gordon er ei av seinsommarsatsingane til SciFi Channel og er basert på teikneserie med same namn. No har eg ikkje lese den, utan at det hindra meg i å sjekke ut kva dette er. Flash blir spela av den same mannen som var Whitney Forman i «Smallville over ein lengre periode, nemleg Eric Johnson. Det er tidlegare laga mange filmar og tv-seriar om Flash, så område er godt utforska. SciFi Channel sin versjon fungerar i og for seg godt nok. Den lid av svake spesialeffektar grunna eit (eg gjettar) middels tv-budsjett, men tek seg godt inn på bl.a. skodespelarane. Kjemien mellom dei to viktigaste, Flash og eks-dama Dale (Gina Holden
«Californication» er ei nysatsing med tidlegare «X-Files» stjerne, David Duchovny, i hovudrolla som ein one-hit-wonder forfattar. Han har nyleg fått fornya populariteten sin ettersom boka han slo så godt gjennom med har blitt adaptert til filmen, i form av ein romantisk komedie han ikkje står særleg støtt for. Dette til side ber han allereie preg av å i lengre tid ha hatt skrivesperre, samt ei innbilsk trang til å få tilbake eks-dama som óg er mora til barnet hans. Han har i følge seg sjølv, kanskje ikkje det beste livet, men han er iallfall ikkje ulykkeleg. Tida går med til å score yngre kvinner, så serien er krydra med nakenheit og forsåvidt mykje anna som er kontroversielt i forhold til standard amerikansk tv. Rett nok kjem «Californication» unna med det sidan serien går på Showtime. Den kjem óg unna som ein god serie generelt, og som eit litt artig motstykke til «Entourage. Har trua på denne, for det tok ikkje lang tid ut i første episode før det satt som støypt.
«Greek» er eit ungdomsdrama om college, fraternities og sororities (for å bruke dei engelske termane). Om søskenparet Cartwright som består av den etablerte søstera Casey og collegfersking Rusty. Serien prøver å framstå som djupare enn den vante rølpefilmen om hasjis og pulings, dramaet er likevel for simpelt når det ikkje er anna ved serien som fungerar som trekkplaster. Bortsett frå Spencer Grammer som Casey då, men eg har ingen intensjonar om å gjere dette til ein hyllest for unge, pene, amerikanske skodespelarinner. «Greek» passar for dei som er oppslukt i collegekulturen, men blir for tynt for oss andre.
«Meadowlands» er opprinneleg ein britisk serie som går under namnet «Cape Wrath», men blir sendt samtidig på Showtime i USA under dette namnet, som også er namnet på staden der handlinga føregår. I dette forstadsdramaet har skaparane valt å gå ekstra langt ved å gjere alle innbyggarane om til trua personar i ulike vitnemålssaker, noko som gjer staden til eit mekka for hemmelegheiter og mystikk. Sjølv om serien har alt som skal til for å skape ei interessant kulisse, manglar det som gjer karakterane interessante. Dei framstår som småkjedelege, eg blei aldri nysgjerrig på kva bakgrunn dei hadde. Nokre seriar treng meir enn to episodar på å legge grunnlaget, eg trur heller ikkje «Meadowlands» er ein av dei.
«Burn Notice». Michael Westen (Jeffrey Donovan) framstår som ei krysning mellom «MacGyver» og eit «Miami Vice» politi. Når han brått blir avkutta frå CIA, årsak ukjent, (derav burn noticed), må han midlertidig ty til private oppdrag mens han etteforskar grunnen til utestengelsen. «Burn Notice» kombinerar spenning og humor på uhøgtidleg vis, utan å bli banalt. Tonen blir funne allereie i første episode. Det går fram at her vil me få nye eksterne oppdrag etter kvart som Westen søker etter eigne svar. Serien fenga frå første minutt. Held den seg så god som dei to første episodane, vil eg gi den vidare sjanse. Dessutan er Bruce Campbell med!
Dei rundt 20 år hugsar kanskje denne frå barndommen, eg gjer iallfall, om ikkje anna enn knapt før eg nyleg såg igjen første episode. Familien til Marshall, ein alltid merksam og skeptisk gutunge, har flytta til Eerie. Her ser tilsynelatande alt (altfor) normalt ut på overflata, men under loket kokar mysteria. Serien kan minne om «Are You Afraid of the Dark?», men har fast hovudperson, med følge av ein yngre partner. Korleis var gjensynet? Overraskande betre enn forventa. Dette er ikkje verdas beste tv, og nostalgieffekten spelar nok inn, men absolutt godkjent. Likevel vil eg nok ikkje sjå heile serien.
Ein anna mystifistisk serie som gjekk på NRK når eg var yngre var denne, der ei gruppe ungar samlar seg rundt leirbålet for å fortelje skrekkhistoriar. Spesielt opningssekvensen har satt sine spor, men historiane var skumle nok dei og altså. Gjensynet bar preg av at verken skodespelarar eller oppbygging prøver å bevise noko ovanfor mi kritiske sans. Stemninga vil nok gi den yngre creeps heile vegen, kudos for det. Faktisk så skvatt eg ein gong i episoden eg såg («The Tale of the Lonely Ghost»), og det er ikkje dårleg! Dette må jo vere eit skrekkmekka for den yngre generasjon!
I retrosamanheng er denne delen av innlegget juks. Eg har verken tidlegare erfaringar med den eller tidlegare sendte rundar av «The Twilight Zone», men det at serien har ei historie snik den til ein plass her. Eg har sett ein episode av versjonen frå 2002 med Forest Whitaker som vert. Historiane er mørkare enn i dei to overnemnte seriane, og tydeleg retta mot litt eldre ungdom. Med ein slik serie er det ikkje lett å dømme ut i frå ein enkelt episode. Eg såg ein som var heilt OK, verken meir eller mindre, ut i frå målsgruppa å dømme, sjølvsagt.
I tv-miljøet er sitcomen som gjekk frå 1974 til 1984 ein av dei betre kjente amerikanske seriane frå perioden. Ikkje minst fordi serien la grunnlag for omgrep som stadig blir brukt i dagens tv. Derav «jumping the sharks», «Chuck Cunningham syndrome» og «the Fonzie effect» (les 
Seth Green og Matthew Senreich er tydeleg fans av «Star Wars» til den grad at dei har satt saman ein heil episode av «Robot Chicken» med «SW»materiale åleine. Noko er brukt før, men det er og ein del nytt her. Ei fin blanding av hyllest og kritikk, spesialen er langt i frå einsidig, men alltid morosam. Det varierar frå enkel humor til slikt som berre dei innvia i fanbasen vil forstå.
ComedyCentral har det med å få til animerte seriar som gjer narr av politikk og anna, eg siktar no mest til «South Park». Denne nye serien er meir spesfikk og bevegar seg inn igjen på eit område som tidlegare har vorte besøkt av nettopp folka bak «South Park». «Lil’ Bush» omhandlar den amerikanske presidenten i barnekropp, samt vennene hans: Lil’ Cheney m.fl. Serien er drøy, men morosam. Som når Lil’ Bush vil gi ein irakisk unge som farsdagsgåve til George senior, men Lil’ Jeb drep han og alle ler av hendelsen. Morsomt fordi det er altfor drøyt. Som vidare kan bli trøyttande. Ser ein forbi desse morsomheitene er ikkje serien særleg djup. Den tek opp aktuelle og eldre saker og standpunkt, men manglar kritikken bak tullinga.
Eit krimdrama frå BBC. Ei glorifisering av storsvindlarar. Eit team av profesjonelle går saman om å utføre større svindlar, med politiet hengande over seg må dette utførast på skikkeleg vis. Alle bitane må vere på plass for at det skal virke truverdig for den som blir svindla. Serien er ikkje spesielt original eller realtistisk, heller rimeleg overfladisk. Det blir spelt på stil og vendingar i massevis, og ligg til rette for å lure sjåaren òg. Heilt kurant om ein vil ha avsluttande episodar, men ikkje noko djupare utover dette (skal eg tolke pilotepisoden). Likevel noko av det betre eg har sett i rekka av seriar med avsluttande episodar. Om heilt min type serie.
For å gi eit bilde av potensialet til serien er eg nødt til å droppe eit par namn: Samuel L. Jackson og Ron Pearlman har stemmer (i den engelske versjonen eg såg). The RZA står for lydsporet. Serien er nydeleg animert, veldig detaljert og tydeleg, og full av fart. Karikaturar på vanlege animefigurar er tilstades og gir folk å knytte seg til. Det meste er i grunn fint med denne serien, heilt til det kjem til historieformidlinga. «Afro Samurai» kavar etter å få plassert årsakene til all slossing og ein god tråd gjennom. Det er fullt forståeleg det som skjer, men er for overfladisk til at eg blir vidare interessert. Det holdt med første av dei fem episodane som utgjer denne miniserien.
Ein serie med lang fartstid på HBO (1992-1998) som kan minne om ei blanding av «Seinfeld» og «Curb Your Enthusiasm» (utan å trekke parallellar til Larry David spesifikk). Første episode var morsom i og for seg, men konseptet freista ikkje så mykje for tida. Me følger ein komikar med eit talkshow framfor og bak kamera, og dei relativt små problema han måtte støyte på. Dette er ein 30-minuttars serie, sjanger komedie og drama, utan latterboks eller fast publikum. Er ein på jakt etter noko som gir inntrykk av å vere smartare enn det eigentleg er, så vil eg tru (etter å ha sett ein episode) at dette er serien.
Ny serie på The CW no i sommar. Eg har sett to episodar, men ikkje heilt bestemt meg for om eg vil sjå meir eller ikkje. Dette er tenåringssåpe lik «The O.C.», utan humoren. Eigentleg ingenting nytt å hente, men eg er ein sucker for drama, så dette er heilt kurant sommar-tv. Johnny har akkurat flytta inn i eit fint nabolag i Palm Springs, der ikkje alt er så idyllisk som på overflata. Han har sine demonar å halde i sjakk, og møter typisk nok utfordringar frå jamnaldrande. «Hidden Palms» hekta meg på den underliggande mystikken omkring skjebna til Eddie, som budde i huset tidlegare, men går litt sakte framover.
Den kanskje sterkaste nykommaren i fjor haust har no runda av med sin første sesong, og det med stil. Tidlegare blei det kjent at «Heroes» ikkje akta å gå i den såkalla «Lost»-fella. Med dette meinast at den ville unngå å pøse på med spørsmål og mysterium som aldri blei gitt svar på, eller komme med nye trådar som sakte forsvinn som det var gløymte. Utan å gå for mykje innpå det vil eg for ordens skuld trekke fram «The Sopranos» som ein anna serie som sluttar trådar rett som det er, denne serien si unnskuldning er at slik er livet, det same kan vel ikkje seiast om «Lost». For å unngå fella bestemte skaparane bak «Heroes» seg for å gi første sesong ei avslutning på sesongen sitt største spørsmål, vil New York gå i lufta? Er framtida forhåndsbestemt? Er det noko det er mangel på i mange seriar så er det verdige avslutningar. No vil «Heroes» fortsette til hausten igjen, takk og lov, og det aller viktigaste ved serien, menneska med overnaturlege eigenskapar, vil nok fortsette å vere i hovudsete. Så, alt dette snakket om ei verdig avslutning, det må innebere at eg har likt det eg har sett ved sidan av. Serien har for det meste halde høgt tempo, dog eit par skuffelsar har det vore innimellom, men det byrjar å bli ei stund sidan sist. Måten «Heroes» imiterar teikneseriar i både stil, karakterar og oppbygging gjer sitt til at eg likar dette ekstra godt.
Spikarane i kista er nesten satt alle saman. Det har komme offisielle uttalelsar om at serien er kansellert, men The CW har likevel satt frista til 15. juni kor vidt serien faktisk vil bli borte frå skjermen i framtida. Trist, men la oss heller sjå på dei lyse sidene. Tre sesongar med utmerka god tv blei det. Usikkerheiten omkring oppfølgelsen til den avsluttande historia første sesong bydde på var tilstades, men så kom andre sesong og feia all tvil til sides. Den tredje og siste sesongen har vist klare endringar frå skaparane si side. Me har forflytta oss til college, og atmosfæren til heile serien viser seg å ha tatt eit solid steg mot å bli meir vaksen. Det er mørkare, meir alvorleg enn tidlegare. Strukturmessig har også «Veronica Mars» gått frå å ha ein raud tråd gjennom heile sesongen til å ha fleire mindre historiar fletta saman som strekker seg over eit mindretal episodar, ved sidan av det vante innslaget med eit problem her og der. Årsaka til dette kan vere usikkerheita frå skaparane om det blei ein heil eller halv sesong, at det blir enklare for andre enn den harde kjerna å følge med på i blant, eller rett og slett ønske om endring. Det fungerar iallfall ganske bra, resultatet blei nok ein sesong med det som etter kvart har utvikla seg til å bli den mest stabile serien eg har fulgt på eit vekeleg basis over 3 år. Eg er sjølvsagt skuffa over at The CW har beslutta å gi opp, men var mest glad for at dei ikkje gjorde det tidlegare. Grunnen til at eg forventa det var ikkje at «Veronica Mars» er dårleg på nokon måte, men kanskje heller for bra for den typiske tv-tittaren.
Forventingane til ein serie som denne er aldri dei største. På linje med sitcoms som «Friends» og «Two Guys,a Girl and a Pizza Place» er det enkeltepisodar som bestemme, heilheita blir aldri basert på noko samanhengane historie. «How I Met Your Mother» skapar ein falsk raud tråd ved å la serien vere eit einaste tilbakeblitt i seg sjølv, utan at det har noko å sei. Dette er New York anno 2007. Som enkel komedie klarar serien seg, men haltar om ein ser meir nøye etter. Skodespel og karakterar er overfladisk, innslag av gode punchlines her og der reddar derimot serien. Dessutan må nok den hyggelege drittsekken Barney vere verdt ein serie i seg sjølv. Diverre held ikkje serien mål frå første sesong, det har blitt for mykje nøling og for lite humor.
Eg hadde klart for meg kva eg skulle skrive til det som inntil minuttar før eg angreip sesongfinale var meint som mine siste ord om serien. For då fann eg ut at det er gitt klarsignal for ein sjuande sesong. Eg har uttrykkt tidlegare at «Scrubs» har halde seg godt gjennom alle sesongane, og gitt ei stadig utvikling utan at det har gått utover humoren. Miksa elegant med ein dose drama har skaparane klart å gi karakterane djubde, og eg har etterkvart blitt nokså knytta til serien. Sjølv om eg føler det er på tide å gi seg har eg trua på at dei skal klare å presse ut endå ein god sesong. I forhold til dei tidlegare sesongane har denne blitt meir vaksen og blandinga av humor og alvor har glidd meir over i kvarandre, dette har gitt eit godt inntrykk av at eg ikkje ser opp igjen det same gamle.
Tredje runde med denne serien held seg godt sjølv om tilknytninga ved å sjå dei to første sesongane samanhengande så smått er forsvunne, pluss litt for mange pausar innimellom. Likevel er «The Office» ein serie som står støtt på vekeleg basis. Dei svakaste episodane er middels gode på sitt dårlegaste, dei gode er blant det beste innan komiserie. Iallfall likar eg å tru det. Så har den skuffa, eller held det seg? Eg vel den gyldne middelveg om eg skal samanlikne med dei førre sesongane. Det kan sjå ut som serien har nådd toppen sin og aldri vil nå opp igjen til det punktet eg var mest inne i serien. Men forkaste den? Det vil eg ikkje. For «The Office» gir seg ikkje endå, ein fjerde sesong vil komme. Har du lese og lurar på kva eg snakkar om, ettersom Ricky Gervais driv med heilt andre saker for tiden, så er det sjølvsagt den amerikanske versjonen eg har plapra i veg om.
Supermannhistoria er skrive for lengst. «Smallville» har nok gjort sine eigne variantar undervegs, men det har vore lite tvil om kva retning det har skulle tatt. I løpet av sjette sesong har dei sterke antydningane til ondskap hjå Lex Luthor fått eit ansikt, vegen mot fiendskap utan sjanse for tilgivelse har møtt sitt endepunkt. Fleire skapningar frå «Supermann»universet har fått sin inntreden i løpet av året, der alternative «Smallville»variantar av oppstanden til desse har blitt presantert. Ungdomsserien som dette var har forandra seg, utan å gi slepp på at det er «Smallville» me fortsatt får. I si heilheit er ikkje denne sesongen noko revolusjonerande. Den er verken den beste eller mest overraskande hittil heller, og ei stund tok eg ein pause fordi det var ein slapp periode. Utover mot slutten tok den seg likevel opp igjen, sesongfinale var eksplosiv og nemneverdig som vanleg, og det avslutta med sitt vanlege «To be continued…».
Viss eg i heile tatt gav inntrykk om at denne serien var verdt å bruke tid på trekk eg orda mine frå forrige samlepost tilbake. «Drive er eit stykke dårleg samansatt ingenting utan spenning eller fart som ein serie om eit billøp bør ha. Rollefigurane er todimensjonale tross eit par forklarande flashbacks. Om dette likevel er ein serie som har fanga interessa via andre kanalar skal eg rose den sopass at den ikkje har faste, poenglause flashbacks lik «Lost» sine.
Eg kopierar det eg skreiv i 
Historisk drama på Showtime. Jonathan Rhys Meyers spelar Kong Henry VIII i ein serie med indre og ytre konfliktar rundt det britiske kongehuset. Det heile startar litt sløvt, og minna meg soleis om «Rome. Det betyr ingenting for det som skjer vidare, men viser kanskje meir at det er eit tungt tema å gripe fatt i, for her er det tydlegvis mykje historie. Plass blir det også til flotte sexscener, ikkje eksplisitte då. Eg trur dette kan bli eit interessant foretag vidare, for i tillegg til Meyers blir både Sam Neill og Henry Czerny faste på rollelista, og Neill var i sitt rette ess i den første episoden!
I denne nysatsinga av FOX har Nathan Fillion igjen komme tilbake til tv-skjermen. Sist gong han gjorde eit større rolle i dette formatet var i sci-fi western «Firefly», og i mellomtiden har han gjort filmar som «Serenity» og «Slither». Men nok om Fillion. «Drive» handlar om eit undergrunns billøp utan reglar, der ei gruppe meir eller mindre tilfeldig utvalte har blitt kontakta og får sjansen til å vinne 32 mill. Utan reglar betyr skitne triks frå både arrangøren og deltakarane si side.
Sci-Fi Channel satsa på Kristanna Loken som Jane i denne teikneserieadapsjonen som nyleg har starta opp. Det funka ikkje heilt som tv-serie for min del, det virka rett og slett platt. Mykje fart er det her og, men av den typen som prøver å skjule noko. Dette «noko» kan vere dei utruleg hule karakterane, det kan vere mykje av det andre som dukkar opp på skjermen. Uansett var det tamt nok til at eg sovna dei siste 10 minuttane. Eg står over vidare forklaring om kva dette handlar av nettopp den årsaka.
Sigøynerfamilien Malloy kjem i trøbbel med sjefen i sigøynerleiren, rømmer sin veg og drep uheldigvis eit par i ein BMW på vegen. Folka i BMW-en viser seg å vere på veg til sitt nye hus i eit nabolag der ingen kjenner dei, og herr Malloy (Eddie Lizzard) grip sjansen i å starte eit nytt liv med blanke ark.
Jeff Goldblum har som fleire andre middelaldrande skodespelarar den siste tida bevega seg frå filmen til tv. Som privatetterforskar Raines, ein person med så sterk fantasi at han ser for seg avdøde, løyser han saker ei eit sterkt film-noirprega tv-miljø. Alt i frå musikken, via plakatar på veggene til karakterane er tydeleg inspirerert frå gamle klassikarar.
NBC satsar på etterforskarar for tiden, her og er det tydelege spor etter film-noir inspirasjon, men meir som humoristisk referanse og mot neo-noir som «Chinatown». Andy Barker, spelt av Andy Richter, er nyttoppstarta med eiga rekneskapsbedrift, men får brått ei etterforskingssak rett i fanget, ettersom den forrige leigaren av kontorlokalet var privatetteforskar. Han tek på seg saka og finn ut at dette er tingen. Med seg har han videoutleigaren i etasjen under, spelt av Tony Hale frå tidl. «Arrested Development». «Andy Barker P.I.» er ingenting meir enn idiotisk humor, men av den type idiotisk som faktisk fell i smak her i gården. Eg trur dette kan bli ein festleg 30-minuttars komiserie framover.
Ti år etter Nick forlot heimbyen sin utan ei einaste forklaring til vennene, kjem han tilbake som bestselgande forfattar av ei bok med karakterar basert på dei gamle vennene sine satt i dårleg lys. Med mange skuffa og sinte personar i møte vel han likevel å vende tilbake. Om denne serien har meir i vente framover enn vanleg drama er vanskeleg å sei, for første episode virka å ta seg av dei største og hardaste møta han må gjere. Som eks-kjærast og bestevenn(er). Ikkje for å seie at eit småbydrama er dårleg, eg kan lære å like både karakterane og miljøet som er grunnlaget for denne serien. Tanken om at dette likevel vil vere anna enn langsomt å gi seg i gong med pressar derimot så mykje på at «October Road» er ute av bildet for denne gong.
(0 hittil)