User Rating: 7.5/10 (14,322 votes)

Verken Danny Boyle eller Cillian Murphy, regissør og hovudrolle frå «28 Days Later… er på plass, men historia om eit virusinfisert Britannia lever vidare.

Oppfølgaren til suksessen frå 2002 handlar om ei gradvis oppbygging av London, med kontrollert tilflytting av tidlegare flyktningar. Militære har rimeleg god kontroll fram til verdens dummaste menneske kjem og øydelegg alt. Eg har ingenting i mot menneske som feila, det er jo ein del av det å vere menneske. Men menneske som bevisst går i mot all logikk og set tusenvis, etterkvart fleire, i fare, fordi dei har o’ så sterke følelsar for eit medmenneske, det er berre irriterande.

Heldigvis er ikkje dette anna enn grunnlaget for «28 Weeks Later»… Hm? Det burde ha vore katastrofalt nok! Men med musikken adoptert frå forrige film i ei av dei mest brutale massemordscenene sett på ei stund, gir solid dytt i ryggen. I ein film som kunne ha blitt så mykje meir, men renn vekk i at alt skal vere så grotesk og dum.

Eg har ikkje misforstått filmen, og skjønnar at den sikkert skal vere som den er. Men «28 Weeks Later» hamnar blant så mange andre virusinfisert/zombie filmar som «28 Days Later… klarte å skilje seg i frå. Om eg ikkje har overvurdet sistnemnte? Alt drukar her i hysteriet, grafsinga, skrikinga og avtrekkarglade soldatar (rett nok på ordre).

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Bogie er Humphrey Bogart. Eit av 1900-talets store filmnamn. Han har jobba med andre store namn som John Huston (var også drikkekamerat), Lauren Bacall (fjerde og siste kona) og Howard Hawks. Eg har den siste tida sett fire av dei meir populære filmane hans.

«The Maltese Falcon» handlar om mord og mysterium. Sam Spade, Humphrey Bogart i ei av sine meir ikoniske rollar, er etterforskaren som blir drege inn i skotlinja mellom manipulerande og farlege folk på jakt etter ei eksklusiv statuett.

Spade er ikkje dum, han kan vere med på spelet om han må, men det er fullt ut farleg. Dette er god mystikk og ein stilfull film med ei intens stemning, som film-noir er den slettes ikkje dårleg, tvert i mot. Mykje takka vere plasseringa av Bogart som den smarte, oppmerksame og avslappa Spade, men som ikkje fungerar som ein typisk heltefigur.

På veg til ny by i «Key Largo» tek Frank McCloud (Bogart) turen innom familien til ein død venn. Ein storm er på veg og Frank blir verande på familien sitt hotell. Nokre skumle gjester likar ikkje den smånysgjerrige McCloud.

Etter kvart blir det stormfullt både inne som ute, utan at eg vil røpe meir. Det pressande vêret speglar seg på dei involverte, som blir lagt under press i posisjonen dei opptek etter kvart. Så godt eg likte ideen, skodespelarane og miljøet til filmen, blei dette langdryge og litt slappt. Det blei for mykje venting utan det heilt store presset.

I «The Big Sleep» mengar Humphrey Bogart seg med det som må vere 1940-talets vakraste amerikanske skodespelarinner. Stadig flørting er ved sidan av ei innvikla drapssak hovudingrediensane her.

Eg følte meg ganske dum når eg såg på, for i «The Big Sleep» skjer det så altfor mykje til at eg klarar å få med meg alt. Litt av gleda drukna vekk i alle trådane og namna. Det er dermed ikkje sagt at eg avskydde filmen, for eg fekk sjølvsagt med meg dei viktigaste poenga, og kjemien mellom Bogie og fleire av dei ulike kvinnene er solide saker. F.eks. Lauren Bacall.

Krigen er komme til Afrika der Mr. Allnut (Bogart) held til med båten sin, som er namnet på filmen: «The African Queen». Han teamar opp med Miss Sayer (Katharine Hepburn).

Saman legg dei ut på reise nedover ei ugjestmild elv. Strie elvestraumar, naturlege hindringar og forskjellige personlegheitar skapar sine høgdepunkt under ei reise der me er vitne til ytre påkjenningar som mjuknar opp to sjeler med vidt ulik bakgrunn. Filmen er først og fremst morosam, men har og god dramatikk. Den held seg godt heile vegen. Det er alltid kjekt å sjå to personar bere ein film godt som her.

User Rating: 8.4/10 (33,745 votes)

Dei som har sett «Chicken Run» har eigentleg sett det som «The Great Escape har å by på, men utan Steve McQueen.

Midt under 2. verdskrig, ein stad ca. i Sør-Tyskland, ein ny fangeleir har opna. Her skal dei verste krigsfangane samlast, dei som har det med å forsøke og rømme. Flest britiske, men også eit knippe andre nasjonalitetar er samla. Men kva skjer når ein puttar dei mest rømningsglade fangane på same stad? Jo, gjett!

«The Great Escape handlar om forberedelsane til, stunda under, og etter ei storslått rømning. Filmen er i same ånd som den gjennomsnittlege 70mm-produksjonen, men er laga til/med/på (?) 35mm. Tatt situasjonen i betrakning er filmen for lystig og glad. Den hadde nok tent på å skape ei meir truverdig handling ved å tone ned litt på latter og glede.

Sjølve filmen er eigentleg ganske vakker å sjå på, med mange flotte bilde. Lydsporet sit som spikra (eg plystra på temaet fleire timar etterpå), men er også for lystig til denne krigsfilmen å vere. Så er den forutsigbar og ganske rett fram, eg er ikkje spesielt imponert over dette som skal vere ei av verdas mest populære filmar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.4/10 (43,373 votes)

To ting som eg finn vel verdt å nemne i forbindelse med denne filmen er som følgande: Grunna støy i ubåten er filmen opprinneleg dubba, til både tysk og engelsk. Eg såg den engelske versjonen, sjølv om eg alltid elles er i mot å sjå film på anna enn originalspråket (dette gjeld óg animasjonsfilm). Så er filmen nærmare 3t 20min lang, noko som førte til at eg såg filmen i tre etappar (morgon, ettermiddag, kveld).

«Das Boot» er ein tysk ubåtfilm satt til 2. verdskrig. Me følger mannskapet ombord i ein enkelt ubåt. Det handlar om situasjonen på ubåten, presset og den nervøse stemninga som påvirka så mange ulike folk med einaste felleseining at dei er på ubåten.

Her er det overraskande lite politikk og direkte kritikk av naziregimet til å vere ei så høgt annerkjent krigsfilm. Det er meir fokus på heltane våre, og som publikum strevar eg med eit ambivalent forhold til seinkinga av britiske kryssarskip. Kven kan nekte ein solid gjeng som ubåtmannskapet her ein opptur? Her ligg litt av styrken til filmen, at den ikkje ser så mykje på det store bilde om kven som er god og ond. Noko kritikk skin derimot igjennom her og der.

Stemninga som det miljøet på ubåten skapar gjer nok brorparten av filmen for min del. Rikt på inntrykk og veldig realistisk. Skittent, fuktig og trangt. Eg tenker ikkje ein gong på at det er eit filmsett, så realistisk føles det. Wolfgang Petersen har klart å få til alt som han mislykkast med i nyinnspelinga av «Poseidon».

Så er eg tilbake på det som eg snakka om innleiingsvis. Filmen tek seg god tid. Sjølv om eg ikkje prøvde å sjå den samanhengande vil eg anbefale den oppdelt. Det gir tid til å la personar, handling og miljø synke. Eg har ein idé om at dette heva inntrykket mitt av filmen, for eg ser ikkje på den som litt for lang eingong. (Det finst dessutan ein miniserieversjon på ca 5 timar).

Når det gjeld dubbinga må det seiast å vere noko av det beste eg har sett. Men det vil aldri bli naturleg å sjå tyskarar snakke engelsk. Det viktigaste var at stemninga forblei god her, og dubbinga øydelagte ingenting for meg der.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.4/10 (34,086 votes)

David Lean er ein mann med forkjærleik til store produksjonar og lange filmar. «The Bridge on the River Kwai» er ingen unntak.

Ein britisk tropp er tekne til fange av den japanske hæren som her held til i Thailand. Det er andre verdskrig og arbeidskraft for å fullføre ei jernbane mellom Bangkok og Rangoon er nødvendig. Sjefen over arbeidsleiren med ansvar for å bygge bruka over elva Kwai er ein ond djevel, men det harde taket han har på britane ser ikkje ut til å hjelpe på moralen.

Samtidig som britane og japanarane styre på i leiren har overkommanderande ved kysten andre planar.

Problemet til denne filmen, for å gå direkte på sak, er at den er altfor lang. Mange av klyppa har eigentleg ingen relevans for verken forståelsen av handlingsforløpet eller stemningsskaping. I blant kan eg oversjå at ting går langsomt, men her blir det i overkant - heile vegen. Filmen i seg sjølv er god den, og har ei fin historie. Overfladiske karakterar i stor grad, men i blant glimtar nokre av dei til med sider som gjer at eg ikkje klarar å mislike filmen. Dessutan må vel slutten seiast å vere spennande, her må eg motsei meg sjølv og gi kudos til det langsomme tempoet.

Når eg er nødt til å sitte 2 timar og 40 minuttar for å fullføre noko eg har inntrykk av at kunne blitt meir spennande og like djupt på 1 time og 40 minuttar, så er det vanskeleg å ikkej gjespe. Det er derimot ikkje kjedeleg slik at eg sovnar. Så det er sagt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.5/10 (23,375 votes)

Det går systematisk nedover IMDb top 250 om dagane, og på den vegen møter ein gjerne både gode overraskelsar og mindre interessante filmar. I dag var det duka for Stanley Kubrick og hans krigsfilm med Kirk Douglas i hovudrolla.

«Paths of Glory» er meir enn noko anna ein film som rettar blikket mot urettferdig behandling i militærsystemet. Det er første verdskrig, og me befinn oss på grensa mellom franske og tyske troppar. Eit kompani leia av løytnant Dax (Douglas) får ordre om å utføre eit meiningslaust oppdrag.

Dette utviklar seg til å bli ein håplaus kamp mot dei overordna, me får sympati for dei underordna, blir servert mange argument for og i mot dei tilsynelatande meiningslause ordrane, og blir vitne til mange idiotiske trekk frå høgare offiserar. Likevel er ikkje dette berre ei tilsmussing av offiserar si ære og sympati for dei kloke underordna. Det kjem fram at krig er komplisert, og at i blant må offiserar me ikkje likar gjere ting som er idiotiske, paradoksalt nok.

Iallfall framstod «Paths of Glory» for meg som ein djupare film. Uansett kor mykje eg måtte mislike militære autoritetar er det noko ved dei her i filmen som eg ikkje heilt klarar å oversjå. Så definert at eg kan sette fingeren min på det er det heller ikkje. Så skulle nokon spørje kvifor eg fekk dette inntrykket ville eg nok ikkje kunne sagt stort. Men eg klarar ikkje avfeie alt snakket deira som vrøvl.

Dessutan er filmen kort og presis, og veit når det skal gi seg. Det er jo eit stort pluss, når det ikkje går utover temaet.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.5/10 (99,066 votes)

Laurdagskvelden var satt av til eit formål, nemleg å få sett «Apocalypse Now». Ikkje nok med det, det var Redux-versjonen som skulle sjåast, som er cirka 50 minuttar lengre enn den originale.

Mest av alt forventa eg meg ein krigsfilm i tradisjonell forstand, med helten som overleve på ei slagmark eller noko som involverar kamp etter kamp etter kamp. Altså var det ikkje med dei mest positive tankane eg satte i gong, for eg er ingen tilhengar av slike krigsfilmar.

«Apocalypse Now» var derimot meir, og eg må ha oversett regissørstillinga til Francis Ford Coppola når eg trudde dette skulle bli ei mengde med skyting og eksplosjonar.

Fokuset på filmen ligg på kaptein Benjamin L. Willard (Martin Sheen), ein mann som har gitt opp ei liv utanom Vietnamkrigen. Ei prega sjel som tross ei relativt cool holdning er ved sine fulle fem. Han får eit spesialoppdrag som inneber ei lang reise oppover Nungelva, og storeparten av filmen beskriv denne reisa.

Naturlegvis ligg det utfordringar langs vegen. Robert Duvall er kanskje den mest sitatvennlege av desse med orda «I love the smell of napalm in the morning». Men ikkje alle møta undervegs er direkte utfordringar sånn sett, men bilde som skal gi oss inntrykk for å kunne gi oss ein idé av Willard si karakterutvikling.

Rik på inntrykk, men med mange lange, kjedelege sekvensar som øydelegg ein elles god film. «Apocalypse Now» er ein film som kan vere lang, men Redux er altfor lang. Korleis den originale utgåva er har eg tilgode å finne ut, men noko seier meg at det ikkje blir på nokre år.

Noko anna eg sakna innimellom var fråveret av forteljarstemma som så godt set stemning på andre deler av filmen. Denne er av Martin Sheen sjølv, og tek for seg tankane han gjer seg om ymse undervegs. Ein nemneverdig del av filmen som er med å hevar inntrykket.

Eg veit ikkje heilt kva eg eigentleg synst om filmen. Den er godt laga og har mange gode deler, men blir for lang. Difor tek eg avstand frå den vanlege ein-linjer-avslutnings-vurderinga mi, og håpar eg i det minste har gitt eit inntrykk av kva eg meinar om filmen i avsnitta over.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.1/10 (6,468 votes)

Den amerikanske marinen, 2. verdskrig. Fløytepus og mammadalt Willis Keith (Robert Francis) blir innkalla til teneste på U.S.S. Caine, ein minesveipar med dårleg rykte på seg.

Via Keith blir me introdusert for ein skipsbesetning med slapp holdning, noko som blir drastisk forsøkt endra når kapteinen blir bytta til fordel for ein strengare ein, Capt. Queeg spelt av Humphrey Bogart.

Queeg sine retningslinjer fører til misnøye på skipet, men ikkje i den grad det skjer i «Panserkrysseren Potemkin», om nokon skulle ha den i tankane. Som tittelen viser til ligg det óg eit mytteri i korta.

Problemet med «The Caine Mutiny» er at den er for lang. I det legg eg at det blir mykje urelevant tøv som kan knyttast direkte til historia på godt vis. Samt det at filmen brukar lang tid på å komme til den interessante delen. Ei kjærleikshistorie mellom Keith og May Wynn (spelt av May Wynn) tilfører ingenting anna enn nokre flotte naturbilde frå Yosemite. Den lange oppbygginga har berre delvis innslag av det eg vil kalle viktig materiale.

Eg vil likevel ikkje forkaste filmen. Bogart gjer ei interessant rolletolking som har blitt henvist til i ettertid, nervøs klinking med metallkuler i eine handa for eksempel. Bilde er nydeleg og musikken i klassisk stil gir rett stemning (kanskje i overkant). Når filmen kjem seg på beina og mytteriet med dei følgande det får er nært foreståande har eg heller ingen problem med å følge med.

Ein ting som engasjerar meg er urettferdig behandling i militærsamanheng, graderingsordningar kan lett føre til maktdemonstrasjon. Dessutan var oppfølgingssekvensen til “rettsaka” totalt øydeleggande, og er ein av dei sekvensane på film som åleine har klart å trekke ned inntrykket mitt av filmen eit heilt hakk.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.2/10 (106 votes)

«Japoteurs» er ein klassisk, kort «Superman»teiknefilm, laga midt under 2. verdskrig. Under ei prøveflyging av verdas største bombefly, sjølvsagt laga av amerikanarane sidan dette er «Superman», stel japanarar, som har snike seg ombord flyet, showet - og startar så å sleppe bomber over USA. Ikkje uventa har Lois Lane snike seg ombord, og resten er opp til Clark Kent a.k.a. Superman å ordne.

Det som er interessant med denne kortfilmen er framstillinga av USA som best, i beste propagandastil, forkledd som teiknefilm for å hjernevaske barn. Heile greia frå kor urealistisk stort bombeflyet er, til korleis alle (inkludert kvinner og barn) jublar når det tek av rullebana. Å få fram at USA er best på militær utvikling og at japanarane er misunnelege sabotørar er viktig. Alle slike ting kjem så utruleg godt fram i denne kortfilmen, at det er morosamt å sjå når ein veit det nettopp er snakk om god, gammaldags propaganda.

Filmen er blant dei mange som ligg ute (gratis!) til nedlasting på archive.org.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

«The Short Films of David Lynch» er namnet på ei samling som blei utgitt på DVD i 2002, der intervju med mannen blir fletta inn blant dei seks kortfilmane han har produsert.

«Six Figures Getting Sick» var David Lynch sin aller første film. Den kosta han 200 amerikanske dollar og varte i knappe 4 minuttar. Me får sjå ein animert sekvens opp igjen seks gonger og høyrer ei ulande sirene på lydsporet. Som kunstfilm er dette ei absolutt tålmodigheitsprøve. Sjølve animasjonen er faktisk litt stilig, men har dette noko meining?

«The Alphabet» var resultatet av ei pengestøtte Lynch fekk av H. Barton Wasserman i ettertid av «Six Figures Getting Sick» - som han vann ein liten pris med. Med 1000 dollar i lomma kjøpte Lynch seg eit skikkeleg kamera. Det nye prosjektet gjekk først i dass, men han prøvde på nytt med ny idé. Resultatet blei nok ein animert kunstkortfilm som baserar seg på Lynch sin idé om ei nieses mareritt. Stikkorda er nok ein gong sjukt og forstyrrande.

«The Grandmother» er 34 minuttar med sjølvpining for sjåaren. Liten gut plantar seg ei bestemor i ei seng på loftet, og blir elles mishandla av foreldre med smalt ordforråd. Dette oppsummerar historia, resten er overlete til bilde å formidle i noko som minnar sterkt om «Eraserhead» i stil. David Lynch fekk støtte av American Film Institute til produksjonen. Surrealistisk, forstyrrande og tålmodigheitskrevande.

David Lynch skreiv eit hastemanus på 1 døgn som blei til «The Amputee». Eigentleg er dette ei utprøving av nytt kamerautstyr for AFI, som Lynch overtala til å få meining. Ei dame med amputerte bein tenker (tomme ord med voiceover) medan ein pleierske rensar såret på det eine beinet. Nysgjerrigheita her ligg i kva ho eigentleg tenker omkring. Sidan det var to kamera som skulle prøvast ut blir me vist to opptak av ei lik scene, det er eit for mykje.

«The Cowboy and the Frenchman» er i hovudsak ingen kortfilm åleine, men eit segment frå «Les Français vus par», ei samling ulike framstillingar om franskmannen som person. Me har hoppa frå tidleg 1970-tal i dei første kortfilmane til seint 1980-tal. Harry Dean Stanton dukkar opp her, og for folk som har sett «Twin Peaks» vil óg andre ansikt vere kjente. Borte er forstyrrande surrealisme til fordel for komedie og vektlegging på klisjear når cowboyen møter franskmannen.

«Premonition Following an Evil Deed» er den siste kortfilmen i samlinga og nok ein del av eit større prosjekt. Bakgrunnen for prosjektet er i seg sjølv meir interessant enn kortfilmen på 55 sekundar. I forbindelse med filmen (som i all film) sitt 100 årsjubileum i 1995 satte ei gruppe franskmenn seg ned og laga ei sett med reglar. Desse reglande fekk regissørar verda over «æra» av å følge når dei laga sine segment til «Lumière et compagnie», med kamera likt typen som blei brukt til å lage film for 100 år sidan. 55 sekundar er lite, og resultatet her er ei rekke raske scener av uklar meining. Uansett, utan tvil eit godt stykke arbeid i mine auger.