«The Short Films of David Lynch» er namnet på ei samling som blei utgitt på DVD i 2002, der intervju med mannen blir fletta inn blant dei seks kortfilmane han har produsert.

«Six Figures Getting Sick» var David Lynch sin aller første film. Den kosta han 200 amerikanske dollar og varte i knappe 4 minuttar. Me får sjå ein animert sekvens opp igjen seks gonger og høyrer ei ulande sirene på lydsporet. Som kunstfilm er dette ei absolutt tålmodigheitsprøve. Sjølve animasjonen er faktisk litt stilig, men har dette noko meining?

«The Alphabet» var resultatet av ei pengestøtte Lynch fekk av H. Barton Wasserman i ettertid av «Six Figures Getting Sick» - som han vann ein liten pris med. Med 1000 dollar i lomma kjøpte Lynch seg eit skikkeleg kamera. Det nye prosjektet gjekk først i dass, men han prøvde på nytt med ny idé. Resultatet blei nok ein animert kunstkortfilm som baserar seg på Lynch sin idé om ei nieses mareritt. Stikkorda er nok ein gong sjukt og forstyrrande.

«The Grandmother» er 34 minuttar med sjølvpining for sjåaren. Liten gut plantar seg ei bestemor i ei seng på loftet, og blir elles mishandla av foreldre med smalt ordforråd. Dette oppsummerar historia, resten er overlete til bilde å formidle i noko som minnar sterkt om «Eraserhead» i stil. David Lynch fekk støtte av American Film Institute til produksjonen. Surrealistisk, forstyrrande og tålmodigheitskrevande.

David Lynch skreiv eit hastemanus på 1 døgn som blei til «The Amputee». Eigentleg er dette ei utprøving av nytt kamerautstyr for AFI, som Lynch overtala til å få meining. Ei dame med amputerte bein tenker (tomme ord med voiceover) medan ein pleierske rensar såret på det eine beinet. Nysgjerrigheita her ligg i kva ho eigentleg tenker omkring. Sidan det var to kamera som skulle prøvast ut blir me vist to opptak av ei lik scene, det er eit for mykje.

«The Cowboy and the Frenchman» er i hovudsak ingen kortfilm åleine, men eit segment frå «Les Français vus par», ei samling ulike framstillingar om franskmannen som person. Me har hoppa frå tidleg 1970-tal i dei første kortfilmane til seint 1980-tal. Harry Dean Stanton dukkar opp her, og for folk som har sett «Twin Peaks» vil óg andre ansikt vere kjente. Borte er forstyrrande surrealisme til fordel for komedie og vektlegging på klisjear når cowboyen møter franskmannen.

«Premonition Following an Evil Deed» er den siste kortfilmen i samlinga og nok ein del av eit større prosjekt. Bakgrunnen for prosjektet er i seg sjølv meir interessant enn kortfilmen på 55 sekundar. I forbindelse med filmen (som i all film) sitt 100 årsjubileum i 1995 satte ei gruppe franskmenn seg ned og laga ei sett med reglar. Desse reglande fekk regissørar verda over «æra» av å følge når dei laga sine segment til «Lumière et compagnie», med kamera likt typen som blei brukt til å lage film for 100 år sidan. 55 sekundar er lite, og resultatet her er ei rekke raske scener av uklar meining. Uansett, utan tvil eit godt stykke arbeid i mine auger.

IMDb: 6.8/10 (19,951 votes)

I jakta på eit sentimentalt drama snubla eg gjennom det lange, blonde håret til Brad Pitt og tørka eit par tårer i same slengen. Dette er 2 timar med trist, dog nydeleg historie.

Anthony Hopkins var allereie i 1994 gammal nok til å få spele den avdanka løytnanten Ludlow, far til tre søner, viss tragedie på tragedie vil bli presantert for. «Legends of the Fall» føregår rundt, då spesielt etter 1. verdskrig, der både liv blir tekne og kjærleik kjempa for.

Det føles kjent, med nok filmmusikk til å fylle to CD-ar og eit mannshjart. Store og modige menn i fleng og nydeleg landskap er nokre av dei andre ingrediensane. Sånn omkring det eg var på jakt etter denne dagen altså. Men mykje av filmen går rett forbi i sin trang til å gjere alt så overdådig og megasentimentalt (!), her ligg filmen si svakheit. Når den har runda 80-90 minutt byrja kroppen å verke etter å røre seg, og tankane gjekk både hit og dit.

Forutan små svakheiter så føles dette som ein skikkeleg godfilm, av den typen eg vil tenke tilbake på som både pen å sjå på og som rører. Det skal den ha, tross uoppfinnsom dramaoppskrift.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 8.2/10 (6,563 votes)

I forbindelse med rundinga av 800 reine filmpostar, ekskludert tv og andre samlepostar, hadde eg tenkt å ha ei forslagsrunde på kva film eg kunne feire det runde talet med. Når eg så skulle til å skrive om Clint Eastwood sin andre del av det tosidige krigsfilmdramet om kampane på den japanske øya Iwo Jima, merka eg at dette var film nummer 800, så der gikk planen i vasken.

«Letters from Iwo Jima» er altså den andre krigsfilmen frå Eastwood på relativt kort tid, og heng på sett og vis saman med «Flags of Our Fathers». Den føregår samtidig, men me blir fortalt historia om kampane frå japansk pespektiv, tilsynelatande utan innblanding av amerikanske synspunkt.

Det er ikkje til å legge skjul på at eg såg fram til denne filmen etter å ha blitt positivt overraske over det «Flags of Our Fathers» bydde på. Eg enda opp med å bli svært så skuffa! Historia tilseier at den japanske sida taper, og det ville vore naturleg å føle sympati med den triste skjebna til tvangsinnkalla japanske borgarar. Framstillinga blir for kald og kjenslelaus til at eg kan klare å engasjere meg.

Fargane er så nedtona at det er på grensa til å vere svart/kvitt, noko eg slettes ikkje ser poenget med, og som øydelegg mykje for meg. Samtidig blir kvar einaste scene strekt ut i det uuthaldelege, utan at tankane til personane bak eventuelle nærbilde blir tydlegare av den grunn.

Eg kan sei mykje eg ikkje likte om filmen, men kjem ikkje unna at den er teknisk velprodusert. Eit par slag i ansiktet på erkeamerikansk tankegong gir små stikk av glede i ein film som står igjen som bleik i forhold til sin brorfilm «Flags of Our Fathers».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 7.4/10 (4,999 votes)

Dette var langt betre enn forventa. Eg er alltid skeptisk til film om andre verdskrig, men skauv desse følelsane så godt unna eg kunne før eg sat meg ned med den første av Clint Eastwood sine to krigsfilmar om hendingane på Iwo Jima. Og det lønna seg, for dette var saker.

Her er det solide dosar maskingevær og traumar, samt politikk. Men det er også ein film som stikk djupare i tolkinga av kva ein helt eigentleg er. Filmen handlar om ei gruppe soldatar som var med å sette opp eit flagg på den høgste toppen på den japanske øya Iwo Jima, og som blei avbilda og raskt gjort til amerikanske heltar som direkte årsak av dette. Dei finn seg ikkje til rette i helteposisjonen og kan ikkje skjønne kvifor dei, som ikkje gjorde anna enn å overleve, skal bli satt høgare enn andre soldatar.

Med sine 2 timar har heller ikkje filmen overdreven lengde til krigsfilm å vere, og det blir god tid til å gå i djubden på kva som skjer på øya, helteturneen i ettertid og det avsluttande kapittelet. Ingen ting synest å vere gjort unødvendig og eg fann meg sjølv i å sitte som oppslukt den siste halvtimen, utan tanke om anna. No ser eg svært mykje fram til «Letters from Iwo Jima», som eg trur kan bli betre enn denne tilogmed.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 8.0/10 (23,794 votes)

Det skal ein sabla god film til for å begrunne 3 timar film. Diverre er ikkje «Spartacus» så sabla god, og filmen blir for lang. For mykje bruk av pausar og stillbilder utan særleg meining eller motiv er nok den største lasta, men like etter kjem rollefigurane med sine ‘Oh, I love you of all my heart!’ og ‘Oh, I love you even more!’. Kirk Douglas er ikkje anna enn ein stor smørklump, og blir for mykje av det gode som Spartacus.

Eg kjem ikkje utanom at eg nettopp har starta å følge med på «Rome» igjen heller, og at «Spartacus» blir som ein motpol til serien, og som eit eksempel på den typiske Hollywoods, delvis konservative, store studioproduksjonen.

Litt skryt må til på slutten for å vege opp om den middels karakteren eg har tenkt å gi den. Det høyrer med til filmen at Stanley Kubrick hadde eit budsjett på 12 millionar dollars. Som samanlikning kosta det 44 millionar å lage «Cleopatra» tre år etter. Han har fått ein lang film ut av desse pengane, og sjølve historia om Spartacus er jo ei god ei.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 8.1/10 (12,711 votes)

Dagens andre film frå IMDb top 250. Ei tragisk forteljing om to barn som misser foreldra sine mot slutten av andre verdskrig på landsbygda i Japan. Uansett kor trist dette skulle vere så slo det ikkje heilt an her. Den er god på så mange måtar, men når aldri opp til mitt forrige møte med barn overlatne til seg sjølv, som også var i ein japansk film (Dare mo shiranai).

Så, bra film, men den når ingen topplassering i verken Ghibli eller anime-samanheng. God framstilling av kor brutalt det kunne vere, men nokre lyspunkt for å gjere filmen vakker.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 7.7/10 (692 votes)

Mitt første møte med indisk film var denne historiske gjenfortellinga av opprøret i India på slutten av 1800-talet, leda av helten Mangal Pandey. Det er ein rimeleg kort film i forhold til det eg hadde forventa meg av ein indisk film, og ikkje fullt så mykje dansing og musikk. Ikkje det at det ikkje var dansing og musikk, for det var fleire innslag av det her og. Men eg hadde kanskje forventa meg litt meir av det.

Det var ein fin film, verkeleg engasjerande på ein lett måte, eg likar generelt ikkje krigsfilmar, men denne hasta aldri avgårde, og pressa heller ikkje så mykje på med slagscener. Det er dessutan blanda inn ei fin historie om vennskap her, og fleire andre ting får også god plass i filmen.

Det blir vanskeleg å vurdere denne sidan det som sagt er min første Bollywoodfilm, viss ein kan kalle dette ein Bollywoodfilm, eg er litt usikker på om det er nokon spesielle ting som skal til for å kalle det det. Hollywoodfilm på folkemunne blir jo ikkje alltid laga i Hollywood så, korleis det er omkring Bollywood er ikkje godt å sei.

Einaste eg kan konkludere med er vel at filmen opna augo mine for at det ikkje nødvendigvis berre er kjærleik og dans i indisk film. Dette visste eg vel innerst inne, men det er godt å ha fått stadfesta det. Tenker likevel eg må sjå ein film i den retninga snart og. Tips folkens?

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 7.1/10 (2,972 votes)

Basert på ein manga blir Azumi omtala som ein live-action film, som i motsetning til anime/animasjon er eit resultat av kjøt og blod. Om ein ser filmen utan å ha lese, eller i heile teke høyrt om, mangaen, kan dette likevel bli gjenkjent i dei ulike karakterane som dukkar opp i løpet av filmen. Sjølv har eg lese blant anna Naruto og Ranma 1/2, og kjenner igjen både den fargerike (likevel om manga som regel er i svart/kvitt) klesstilen, dei vidt forskjellige hårfrisyrane som skal gjere personane unike, den ekstra bruken av sminke i enkelte tilfelle, osv. Rollefiguren Bijomaru er eit eksempel på ein type person som går igjen; kvite klede, kvit sminke og ei raud rose i handa under slosskampane, sprø som berre juling og eit ekte drapstalent.

Azumi er fin som ein episk sverdfilm, men lid litt under ein unødvendig bruk av after-effects, les: uklart bilde og middels dataanimering, lagt på i ettertid. Det blir med ein god bil, det føles bra å køyre, går knirkefritt, men innimellom er det litt for mykje synleg plastikk.

Elles har eg ingenting å utsette på Azumi, det er mange flotte fektescener, interessante rolletolkingar, og gjer seg stort sett godt på det område det er meint. Og filmplakaten er utruleg stilig!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 7.8/10 (17,837 votes)

Ei godt eksempel på at krigen i Korea ikkje berre hadde negative sider, men har kunne danna grunnlaget for bakgrunnane til historiane i denne filmen. På lik linje, om ikkje betre enn «Full Metal Jacket» er dette ein av dei beste krigsfilmane eg har sett.

Sprø humor og god ironi, samt mobbing/dissing så ondsinna at det er ein fryd å sjå på gjer 2 timar til ingenting. Og karakterar som Hawkeye (Donal Sutherland) og Trapper John (Elliott Gould) er tvers igjennom galne. Det er heller ikkje å legge skjul på at Hot Lips (Sally Kellerman) lyser opp i den elles møkkete settingen.

Hot Lips: I wonder how a degenerated person like that could have reached a position of responsibility in the Army Medical Corps.
Dago Red: He was drafted.

Filmen frista meg nesten til å sjekke ut litt av TV-serien, som eg aldri har fulgt med på. Dessutan gir den meg trua på at det kan vere verdt å sjekke ut meir av Robert Altmans filmar.

Kan og nemne at dette er ein film eg gjerne trur eg vil sjå igjen i ei ikkje så altfor fjern framtid.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

IMDb: 8.0/10 (8,222 votes)

Også kjent som «Panserkrysseren Potemkin», Sergei Eistensteins hyllest til besetninga på den russiske panserkryssaren i 1905 er ein film eg ei stund kunne tenke meg å sett heile av, og ikkje berre klypp under forelesing. Når filmoppvisinga i tillegg er stempla med «Film+Musik. LIVE», dvs. livemusikk av Eisenstein Cinematic Orchestra. Dette gav ein heilt ny dimensjon til filmsjåing for min del, og er absolutt å anbefale om sjansen byr seg.

I lag kan dette kallast underhaldande kunst. For meg kraftig og stemningsfulle tonar komponert av Christian Rønn og Peter Peter kjeda eg meg ikkje eit sekund.

Eg sovna derimot to gonger, i nokre få sekund, med det var av andre årsaker. Og 1 time på tregolv er heller ikkje spesielt behageleg. Ein faktor som skulle ha motvirka søvn.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10