Ettersom eg trakk meg ei visdomstann har eg tatt det heilt med ro i dag og fullførte samlinga av James Dean filmar som eg kjøpte tidlegare i år og starta på i går. Det skal seiast, samlinga er ikkje verdens største, James Dean fekk berre tid til å spele i tre store filmrollar, alt i løpet av 16 månader før han krasja i eit tre og døydde momentant. Trist, han var eit stort talent, det er ikkje eg i tvil om etter å ha sett desse tre filmane.

East of Eden (1955, Elia Kazan)

For å ta det kronologisk etter utgivelse startar eg med gjennombrotsfilmen til James Dean, og den einaste han sjølv fekk oppleve suksessen av mens han levde.

Basert på siste tredjedel av boka til John Steinbeck («Of Mice and Men», «The Grapes of Wrath») omhandlar denne ein familie på to søner og ein far, hovudrollen er tildelt Dean som spelar den «onde» av dei to sønene, skjønt ond er ei overdrivelse, han er berre litt vill av seg. Filmen sit djupt og gjer inntrykk, Dean imponerar stort og gjer i stor grad filmen til sin. Det flottaste med filmen er at sjølv om karakterane til ei viss grad blir fortalt verbalt kva skal stå for, er dei meir tredimensjonale enn som så og lever sine eigne liv. Eit nydeleg drama, absolutt å anbefale!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Rebel Without a Cause (1955, Nicholas Ray)

Dette er meir av ein ungdomsfilm enn den forrige, og sjølv om Dean storspelar her og, når den ikkje heilt opp på topp. Likevel er den nok betre kjent blant folk flest. Eg satte pris på filmen som underholdning, på grunn av spelet til James Dean og for ikkje å gløyme nydeleg bilde i flotte WarnerColors. Men eg har litt problem med å sjå på rollen til Dean som den største rebellen, han er meir ein rotlaus ungdom i mine auger, ein ung gut med gode intensjonar som har litt vanskeleg med å finne seg tilrette i samfunnet. Difor passar den norske tittelen ganske godt, som nettopp er «Rotløs ungdom». For å vege opp til sjuaren eg har bestemt meg for å gi filmen vil eg påpeike nok ein gong at fargane er storarta, den raude jakken til Dean er ein av dei flottaste raudfargane eg har sett på film. Også å anbefale, men ikkje i så stor grad som «East of Eden».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Giant (1956, George Stevens)

Dette er mest Elizabeth Taylor og Rock Hudson sin film, sjølv om James Dean får sin del av den 3 timar og 20 minuttar lange kaka. Bli med til Texas i den svarte gullalderens spede begynnelse og opplev eit livslang ekteskap og ein ung manns veg til rikdom. Det er snakk om to sider her, ekteskapet mellom Taylors og Hudsons karakterar og Deans litt ville outcast på den andre sida. Filmen går seg godt til i lengden, som er ein krevande prøvelse for sofamusklane. Men så er det igjen den type film du forventar at skal vere lang, stor, påkosta, og det går seg godt til. Ein blir trekkt inn i handlinga og blir godt kjent med karakterane og omgivelsane. For å ta Dean i betrakning, sidan innlegget her skulle handle mest om han, så hamnar han litt i skyggen reint tidsmessig her, ganske naturleg med tanke på filmens hovudhistorie, men med storarta skodespel skulle eg gjerne sett meir til han. Har du tid så ser du denne filmen også! Ikkje heilt oppe ved sidan av «East of Eden» denne heller, men hakket betre enn «Rebel Without a Cause».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.3/10 (5,232 votes)

I ein stille og kjedeleg liten by der folk gjer lite anna enn å sove, drikke, ete, spele poker og sloss, skjer det ein dag at eine rancheigaren blir skoten. Sheriffen er bortreist og ivrige som mannfolka i byen er når det først har skjedd noko, blir det oppstyr om kva som skal gjerast. Her er det menn som talar godt for å følge lova, mens andre er ute etter det dei kallar effektiv rettsgong og vil jakte etter gjerningsmannen på eigne premiss.

«The Ox-Bow Incident» har ikkje ein viktig hovudrolleinnhavar, sjølv om Henry Fonda kan skilte med nok skjermtid og namnet sitt øverst på lista er det den samla gruppa med mannfolk (og ei kvinne) som utgjer filmen. Denne gruppa kan delast inn i for lynsjing, for rettsak og dei som diltar etter.

Det som gjer filmen både interessant og spennande er dei stadige diskusjonane om kva som er rett og feil, ev. kva som bør gjerast og ikkje. Motpolane er alltid tilstades, men når ein trekk fram det mest sentrale avgjersleorganet innan demokratiet, fleirtalet, så får ein likevel ein form for justis i justismordet. Eg vil ikkje spekulere for mykje på dette, men trekke fram at sjølv om ein nok sit med kjensla av kva som er rett og urett så har begge partane gode argument som gjer dette spennande angåande både utfall og kva som vil skje undervegs. Sjølv om det er motpartar så er byen samla.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.6/10 (1,637 votes)

John Simpson Chisum var ein rik herremann innan kvegdrift på andre halvdel av 1800-talet. Denne relativt frie tolkinga satt til eit av hans seinare leveår, 1878, kastar lys på kjennskap til legender som Pat Garrett og Billy the Kid, utan å gå forbi verken «Pat Garrett & Billy the Kid» eller «Young Guns II» når det kjem til kalde fakta - det er vel ingen av filmane si sterke side.

I «Chisum» er det den sleipe forretningsmannen Mr. Murphy som er årsaka til oppstyr. Murphy er av kjent kaliber, på veg til rikdom og makt er det ingenting som kan stoppe han, vel, ingen utanom John Wayne som Chisum. Chisum har i si tid vore oppi nok av bråk, alderen har likevel forma han til det betre og i sitt 54. leveår er han ein rettferdig mann som står på folket si side mot kapitalisten Murphy sitt opptog i småbyen Lincoln, som rettferdig og ikkje minst rettskaffen skal det meir til enn misliking av Murphy for å snu dagleglivet på hovudet. Ein konfrontasjon er vel alltids uungåeleg?

John Wayne gjer ikkje si sterkaste rolle som Chisum, då personlegheita til kvegdrivaren krev litt ekstra i enkelte sekvensar enn det Wayne ser ut til å kunne by på. Ikkje for å sei at han på nokon måte er dårleg, men i lys av at eg stort sett har sett «Rio Bravo» og «The Searchers» hamnar dette eit hakk under. Som eit meir actionprega western er det elles ein god film, technicolor og stødig kameraføring er med på å trekke opp inntrykket av ein solid produksjon. For ein uerfaren innan westernfilm som meg sjølv er det likevel artig at spennande namn, eigne tolkingar av tidlegare legender, dukkar opp og bidreg til eit fargerikt persongalleri.

Forutan «Chisum» som hyggeleg midlertidig følgesvenn er kommentarane mine få.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Dagens dobbel på 3. juledag bestod av ein lenge utsatt film og ein ikkje fullt så lenge etterlengta film, begge med visse forventingar knytta til seg. «Crash» har hausta gullmenn og virka generelt godt likt (IMDB), men har blitt utpeikt som oppskrytt fjaseri i andre kretsar, noko som blant anna har gjort at eg lett har prioritert andre filmar framfor den. «No Country for Old Men» kasta eg meg derimot over så sant eg fekk sjansen …

Crash (2004, Paul Haggis)

Etter å ha sett tre filmar av Iñárritu har eg minst ein fot innanfor moderne historiemiks, der skjebnane til utvalte folk i meir eller mindre grad kryssast i eit satt miljø, gjerne ein by, og deler tema. «Crash» prøver ikkje å dekke til temaet, som er rasisme, på nokon smart måte, Paul Haggis legg heller ikkje skjul på at han tek eit standpunkt. Folka som utgjer persongalleriet er blant anna farga politi, kvit politi, rike kvite og fattige, kriminelle svarte. Dette er personar som sjansen er stor for at du har sett like av andre stader tidlegare, så det tek kort tid å komme inn bak personane. Haggis utfordrar ikkje publikummet sitt spesielt når det gjeld karakterutvikling, det går i stor grad slik som ein forventar, fleire av personane blir flate og kjedelege i lengda, andre møter til meir glede alvoret i augene og er med på å levere nokre sterke scener. Saman med ei tydeleg (politisk) stemme trekk dette opp for inntrykket mitt omkring filmen, som elles druknar litt i mange store skodespelarnamn og ei (torer eg sei …) standard kryssa trådblanding.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

No Country for Old Men (2007, Ethan og Joel Coen)

Coens har samla mellom anna Tommy Lee Jones og Josh Brolin for denne brutale skildringa av dei skitne sidene til Texas. Ei historie som vanskeleg let seg oppsummerast blandar inn pengar og ein (u)heldig finnar, ein psykopat, politimannen som ser ut til å ha opplevd verre før, støv og blod. Miljøet (Texas, småby og storslått ørken) og rollefigurar utgjer til tider ein veldig bra film, med ekstra trykk på ordet film, då det ikkje virka å vere lagt vekt på ei skildring av tankar og indre psyke så mykje som at ting skjer, noko eg er redd eg kan ta frykteleg feil ved å påstå. Det er gitt rom for mange originale idear, der ein med vilje blir ført bak lyset av Ethan/Joel. Siste kvarteret eller så raknar det diverre litt, då den gode strukturen løysnar og ei rekke forsøk på å gjere opp trådane snublar litt i seg sjølv. Som med «Crash» er det her nokre scener som får det til å gå kald oppover ryggen på ein, psykopaten sjølv (Javier Bardem) er direkte skummel og ei fin framstilling av det onde.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

To førpremierar på meg til halv pris, Den store kinodagen.

«Superbad» er produsert av Judd Apatow, noko som er merkbart i stor grad på rollebestninga, merkbart er det òg at han ikkje har regien. To ungdommar (Jonah Hill og Michael Cera) har ein siste sjans til å ta ein skikkeleg highschoolfest. Desse to og dei andre karakterane er til å sette pris på. Filmen har hausta gode omtalar for å lykkast som meir enn rølpefilm, for å ha litt ekstra djubde, spesielt på det med karakterane. Eg er enig til ei viss grad, men filmen lenar seg nok i hovudsak på grove ord og tonn med faenskap, og det kan eg like! «Superbad» er hysterisk og betre gjennomført enn mykje anna i omtrent same sjanger og har ein ekstra verdi for Apatowfans, men er ingen gudsgåve.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

«The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford» er det stikk motsatte av «Superbad», dønn seriøs og dyster i bøtter og spann. Eg er ingen spesialist på western, så når eg seier at dette ikkje virkar som ein ekte western kan det godt vere eg er på jordet. Den gjer iallfall ikkje noko ut av å vere det, her er det ei god historie som tek all merksemda. Skytinga er fandenivoldsk rå, mindre tilstadeverande i filmen, men skikkeleg skarp på lydsporet. Saman med mange andre ting imponerte dette meg. Mest av alt likte eg filmen fordi den klarar å fortelje historia utan mykje dilldall, og at den fortsatt held høg stand etter det ustanselege skjer når den er sopass lang som den er. Skryt må også Brad Pitt og Casey Affleck få. «TAoJJbtCRF» er nok ein av dei mest komplette nye filmane eg har sett denne hausten og leverar over heile linja.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.9/10 (11,680 votes)

Ein time-for-time western i ein amerikansk småby, der sheriffen har teke til fange broren til byens mektige mann, og avventar marshallen i noko som blir fleire spente dagar.

Sheriffen i spissen er John Wayne, med Dean Martin, Ricky Nelson og Walter Brennan ved si side. Dei utgjer ingen team i tradisjonell westernstandard, men på alle måtar eit godt team for filmen.

Tempoet er på middels, så ved sidan av artig skyting blir det nok av humor og konfliktdrama, flotte dialogar og ein dæsj romantikk. Howard Hawks stressar ingenting når han vil framstille lovmennene i «Rio Bravo». Vante rollefigurar blir bevisst avliva med påpeikande kommentarar.

«Rio Bravo» staka ut kursen allereie i dei første bilda. Noko som førte til at eg famla litt etter ei type tydeleg historie som ikkje skulle komme, og mista litt av fokuset dei første minuttane. Både på grunn av dette, og fordi filmen rett og slett er ein veldig god film på dei fleste måtane eg kan tenke, vil det bli gjensyn med «Rio Bravo» ein eller anna gong i framtida.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Eg følger opp min forrige samlepost om westernfilmar med ei ny blanding tøffe menn. Filmane har ingen større koplingar som eg har lykkast i å notere meg forutan sjangeren og at dei alle er av lengre lengde.

«The Searchers» skal visst vere ein av dei betre filmane med John Wayne, regissert av John Ford. Eg kan skrive under på at den er god. Filmen strekker seg over eit større tidsrom på ein roleg og elegant måte som rettferdiggjer endringane i forholdet hovudkarakteren Ethan Edwards (Wayne) har i forhold til niesa si. Niesa blei tidleg kidnappa av indianarar og er årsaka til søket i første omgang. Wayne er godt plassert, men står på ingen måte åleine. Jeffrey Hunter som ste-nevøen Edwards har følge av taklar overgongen frå ung og ivrig til meir reflektert på ein god måte. Handlinga er stabil og blir aldri kjedeleg. Dessutan er alt filma i flotte omgivelsar som skapar ei passande stemning.

«Wyatt Earp» er ein nyare westernfilm frå så seint som 1994 og med Kevin Costner i hovudrolla som Wyatt Earp. Det er tidlegare laga fleire filmar om denne vidkjente lovmannen, som ein av John Ford i 1946 («My Darling Clementine») og «Tombstone» frå 1993 med Kurt Russell. «Wyatt Earp» tek for seg livshistoria til mannen, ikkje berre enkelte periodar frå livet hans. Som dokumentariserande, Hollywoodisert westernepos fungerar dette godt. 3 timar er lenge, litt for lenge faktisk, men innstilt på ein lang film er det ingen tålmodigheitsprøve. Mange gode birollar gjer at det blir skapt ei heilheit som passar rundt Earp-familien og då spesielt Wyatt. At filmen heller ikkje forsøker å skape ein perfekt helt er ganske så forfriskande, den tek heller utgongspunkt i å prøve og forklare ulike val han tek med forhistorien hans. Om ikkje den beste westernfilmen, så likevel ein god ein.

«The Wild Bunch» hadde eg mildt sagt store forventingar til, nesten like store som til «The Searchers». Umiddelbart blei eg skuffa, då «The Wild Bunch» brukar lang tid på å klargjere kven som er kven. På ei anna side er innføringa meir naturleg og mindre tydleggjort enn i mange andre filmar, noko som tilfører filmen ei heilt eiga drivkraft, som om den styrer seg sjølv. Etter det som virkar som evigheiter, kanskje 30-45 minutt av filmen, begynnar det å forme seg for meg. Det meste er på plass og eg får glede av dei følgande skytesekvensane (som er ganske ville!), vala som blir gjort, samtalane som blir halde (dialogen er sterk og ideane til folk generelt smarte). Stort sett alt fell på plass og filmen om ein bande på rømmen nær og på grensa til Mexico blir berre betre og betre heilt til siste minutt.

Mellom utfluktar, bading/soling, god mat og ikkje minst god drikke under eit tovekers opphald i Israel, var det greitt med litt air-condition . Som ei avveksling til 35-40 varmegrader. Ved sidan av kino og dvd er ikkje israelsk satelitt-tv det verste, om ein ser bort i frå hebraisk undertekst og tv som køyrte alt i pan & scan (4:3). Eg klarte altså ikkje halde meg unna film i ferien med og hjå venner i det heilage landet.

Eit gjensyn som aldri ville ha skjedd på DVD. «Red Eye» var venteresept den siste morgonen i Tel Aviv. Ein by som forutan ei hav av butikkar og nydelege strender spreidd over lange gåavstandar har skuffande utval av større filmsjapper.

Ingenting nytt er å finne frå forrige gong. Filmen er enkel, på grensa til platt. Spenninga er lite tilstadeverande og det heile virkar å vere laga etter ei god gammal oppskrift.

Cillian Murphy gjer rolla som får «Red Eye» opp på eit greitt nivå innan thrillerar, og er ein skodespelar eg allereie har vore merksam på i den grad at dei fleste filmane han er med i blir interessante. Elles er det ingenting spesielt å hente her.

Det er vanskeleg å halde augene unna ein film som «Spider-Man 3» på ei elles så kjedeleg flyreise. Forutan delen med Bruce Campbell som fransk restauranttilsett, som var meir morosam denne gongen (enn første gong eg såg filmen), er ikkje dette rare greiene.

Tobey Maguire er på kanten til flau å sjå på. Enkelte stader her er nok det meininga, med det forandrar ikkje mi meining særleg. Utan flotte kampscener i forrykande CG samt ei og anna morosam frase sit eg fortsatt med ein bismak i munnen etter å ha sett denne for andre gong. Eg saknar eit mål for filmen. Den virkar som fleire episodar frå ein tv-serie med påkosta budjsett.

«Harold & Kumar Go to White Castle» har utvikla seg til å bli ein film eg gjerne ser igjen. Stadig like morosam utmerkar marijuanaeventyret til to unge, svoltne amerikanarar seg som ein godbit i sjangeren sin.

«Harold & Kumar» har dessutan skjulte og mindre skjulte referansar, samt både B- og C-kjendisar ein stiftar bekjentskap med mellom gjensyn og får augene opp for. Viktige ingrediensar for denne type film.

Ei anna viktig side er at «Harold & Kumar» held god balanse mellom realisme og surrealisme, berre eit par småscener blir for mykje av det gode. Men så er det jo ein komedie sterkt påvirka av marijuana, så meininga er nok heile tiden å utfordre publikum til fordel for humoren.

«Ratatouille» er utan tvil eit briljant stykke animasjonsfilm frå Disney Pixar. Ei rotte med sansen for kokkekunst befinn seg i mat- og restaurantmekkaet Paris viser seg å fungere godt på film.

I botnen anar eg typiske Disneyingrediensar og moral, men oppbygginga er fersk nok og tempoet friskt, utan ein liten og småkjedeleg bit midt i (sett i forhold til resten av filmen). Eit utval jakt-til-beins sekvensar sit som spikra og er favorittdelane mine frå filmen.

Sjarmen og humoren er skrudd på maks. Alt i alt endar dette opp som min andre favoritt Pixarfilm ved sidan av «Cars», og ein sterk kanditat til årets personlege animasjonsfilmfavoritt. Denne må sjåast!

Mel Gibson og Julia Roberts i «Conspiracy Theory», ein romantisk thriller med sterke humoristiske element. Gibson sin karakter er ein høgst paranoid person med ei usunn interesse for konspirasjonteoriar.

Naturleg nok rotar han seg bort i noko stort som involverar mektige menn. Likheitene med «Payback» på eit lågare nivå er til stor glede, grunna Brian Helgeland sin innsats på manuset.

Men «Conspiracy Theory» er i mykje større grad drive av humor og eit hav av one-liners: «I’m only paranoid because they want me dead.» Ikkje den filmen som vil bli hugsa for å vere best, men den er likevel god underholdning til tross for at Gibson kan vere litt i meste laget her.

«Conspiracy Theory» er dog ingen A4 film når det gjeld utviklinga heller, den har sine vriar og vendingar som fyller svært godt ut dei to timane den varer. Eg kjedar meg aldri.

Jackie Chan og Owen Wilson kjempar seg med basketak gjennom den ville vesten i «Shanghai Noon». Brett Ratner skal ha kudos for å ha fått Chan tilbake til USA med «Rush Hour» (men han står ikkje bak denne), som første film sidan «Cannonball Run» frå 1981.

For Chan har ein del morosame filmar med rå slossing der han brukar stort sett alt han kan finne rundt seg. Om ikkje anna enn enkel, kommersiell komedie, humoren reddar underhaldinga i hamn. Ingenting spesielt var å forvente her, så filmen er absolutt godkjent i den forstand.

Owen Wilson er nok ein person som dei fleste har eit hat-eller-elsk forhold til. Hjå meg er han ein av dei definitive favorittane innan den såkalla frat pack-gjengen, og er seg sjølv så godt som fullverdig også i denne filmen.

I eit billegsal av DVDar plukka eg meg ut tre filmar som alle var gitt under serietittelen The Ultimate Westerns Collection: «Pale Rider», «Jeremiah Johnson» og «The Outlaw Josey Wales». Det som kjenneteiknar og samlar desse tre filmane er at dei er av seinare tids westernfilm, om ein då set gullalderen til tider då John Ford styrte på som mest. Men rett meg om eg tek feil, western er ikkje mitt spesialfelt. Heller eit hav av uutforska og usette skattar (for å oversjå dei svakar titlane).

I «Pale Rider» dukkar Clint Eastwood opp i kjent skikkelse. Balansert og smart og med ei ukjent fortid. Ein liten gruvekoloni har problem med den lokale stormannen LaHood og som sendt frå oven dukka Clintern opp i presteskikkelse. Heller ikkje i «Pale Rider» har han noko namn. Forutan merke etter kulehol i ryggen er det ingenting bestemt som kan seiast om mannen. Ei overhengande mystisk fortid er vel så effektivt, kanskje meir, enn ei utgreiande historie for å rettferdiggjere ein persons handlingar, i filmsamanheng. Også sparar det oss for mykje fiksfakseri så fokuset på filmen si notid blir sterkare, om filmskaparen lykkast i vinklinga. Men tilbake til «Pale Rider». Dette er ein oppegåande film som held eit roleg tempo med unntak av nokre harde konfrontasjonar i blant, desse er på høgde med det beste westernpistolaction eg har sett og er svært underhaldande. Snakket i filmen har ei djubde og er ikkje berre der for å vere snakk, samt Clintern si rolle unngår å bli ein helt som skal ta alt i sine eigne hender fordi han har ein sans om kva som er rett og feil i samfunnet. Alle gode bitar som endar opp i ein god film.

«Jeremiah Johnson» er sagaen om ein fjellmann, spelt av Robert Redford. Jeremiah Johnson har bestemt seg for å leve på det naturen har å tilby ved jakt og fiske, og legg ut mot Rocky Mountains nesten utan kunnskapar om korleis ein skal overleve. Filmen skildrar dei situasjonane han hamnar i, folka han møter (indianarar deriblant) og viser læringskurva hans på truverdig vis. Me får eit godt omgrep av tiden, og det blir funne ein god balanse mellom at det blir brukt god tid, men at det likevel ikkje blir kjedeleg. Ein anna årsak til dette er at filmen er rik på opplevelsar, og ei fantastisk fin naturskildring. Den er spennande, lærerik og ektefølt. Men alt er ikkje fryd og gammen, etter eit visst punkt har filmen nådd toppen, og resten blir berre ei diffus vandring utan mål og meining. Det som starta så bra, bygde seg opp og holdt lenge på noko godt, snublar i seg sjølv mot slutten. Det var vel filmen, som forsåvidt også er veldig morosam innimellom, si einaste skuffelse i mine auger.

«The Outlaw Josey Wales» startar idyllisk, men denne idyllen blir fort broten og Josey Wales (Clint Eastwood) blir etter kvart ein lovlaus, med fleire folk i nakken. Det er likevel ikkje Wales som er skurken her, men soldatar og dusørjegerar. På flukt frå, om ein kan kalle det flukt, desse folka dannar me oss eit bilde av ein dyktig, avtrekkarglad, men rettferdig person. Innimellom, og då spesielt før filmen får verkeleg etablert seg, kan ein merke at ikkje alt sit som støypt. Dette forbetrar seg, og heilheitsinntrykket av filmen er alt anna enn negativt. Også skytescenene, dei er veldig fine, eller tøffe. Det meste klaffar eigentleg rundt ein velkjent Clint Eastwood-karakter, denne gongen med eit tydeleg namn. Filmen er forøvrig regissert av mannen i tillegg, dyktig som oftast.

User Rating: 8.3/10 (19,150 votes)

I denne westernfilmen med Gary Cooper som nygifta og nyleg avgått marshall blir det klart at ein tidlegare bråkemakar ved namn Fred Miller er på veg tilbake til byen med toget kl 12.00.

Marshall Kane (Cooper) ser det som si plikt å stå i mot Miller, og brukar dei siste minuttane før møte til å prøve å overtale folk å vere med.

«High Noon» føregår tilnærma i sanntid, og blir meir og meir spennande etter kvart som tida går, og klimakset er sjølvsagt møte mellom Kane og Miller.

Før den tid er dette ei forteljing om ein mann som føler eit ansvar ovanfor byen som ingen andre ser ut til å forstå. Dei fleste er nok enige om at han er den beste marshallen byen har sett, men er ganske feige når det kjem til å bestemme seg på så kort tid.

Dette er ikkje den beste westernfilmen eg har sett, men klarar veldig godt å skape eit inntrykk av tid. Den tek ingen unødvendige avstikkarar heller som eg kan oppfatte. Alt i alt var dei finfin underholdning.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10