23 episodar.

«Dawson’s Creek» er ikkje ein presis tittel lengre, som forrige sesong bygde opp til sÃ¥ er fÃ¥r kjære gjeng frÃ¥ Capeside starta pÃ¥ College. Boston sÃ¥g ut til Ã¥ bli hovudsetet, og det kom ingen overraskelsar pÃ¥ dette omrÃ¥de. Capeside er eit nesten dødt kapittel, men blir aktuelt i smÃ¥ deler av sesongen, og av naturlege Ã¥rsaker ikkje heilt avskrevent. Det ville vore kunstig om serien droppa dette heilt. Med Capeside som mindre viktig er fleire rollar flytta over til den periodiske gjestelista.

Katie Holmes var malplassert i «Batman Begins», men gjorde ei god rolle i indiefilmen «Pieces of April». I denne sesongen av «Dawson’s Creek» fÃ¥r ho endeleg lov til Ã¥ vekse opp litt og utfolde seg pÃ¥ ein mÃ¥te ho ikkje har fÃ¥tt gjort før. For Ã¥ sei det pÃ¥ ein enkel mÃ¥te: Ho er ikkje eit irritasjonsmoment lengre.

Noko eg set høgt med denne sesongen er utviklinga heile filmkarriera til Dawson Leery tek. Det er inspirerande å følge med på filminga av studentfilmen, miljøet på filmskulen og heile den pakka.

Inntrykket av å ha sett denne serien før har berre blitt sterkare og sterkare. Dette er heilt klart ein ting eg burde hugse, og viss det viser seg at same kjensla besøker meg gjennom sesong 6, så skulle det teknisk sett ikkje vere meir 3.5 år sidan eg såg den. Frustrerande å ikkje hugse det.