Gjennom den siste perioden har det gått i norsk film, og eg har no komme til Engelen. Dette er den første spelefilmen til Margreth Olin, og var eigentleg meint å vere ein dokumentarfilm. Meir om årsakene til dette finn sjølv.
At Engelen er ein god film, er det viktigaste å få fram først. Når eg såg filmen, var eg derimot ukonsentrert og hadde berbare maskina på fanget, i håp om å kunne minske sjansane for å smelle tilfeldige kjennskap på tjukken. Eg fekk difor ikkje levd meg så godt inn i karakterane som eg nok burde, men synst likevel dette var ein god film. Direkte sterk blei aldri.
Forventingane til filmen var ein dyster, kald sak. Men sjølv om dette er ei tragisk historie, blir den fortalt på ein vakker måte, med omtanke for karakterane, og fokus på urettferdigheit framfor giving av skuld.
Så sjølv om eg ikkje var hundre prosent konsentrert, var Engelen verdt å få med seg.