Etter å ha blitt kjent med Noam Baumbach som filmskapar gjennom «The Squid and the Whale» tilbake i 2006 var det knytt forventingar til den nye filmen hans som gjekk an å anskaffe på DVD (sone 1) allereie i i februar. No når kjem på kino her til lands gjer eg det som eg hoppa over i februar og skriv litt omkring den.

I hovudrollen som Margot har me Nicole Kidman, som i starten av filmen kjem til huset på øya der søstra held til med den noko spesielle ektemannen sin, spelt av Jack Black. Søstra (Jennifer Jason Leigh) og Margot har ikkje det beste søskenforholdet, samtidig som dei har andre personlege problem å stri med. Baumbach viste at kunne gjere dysfunksjonell familie til film med «The Squid and the Whale» (og har også bidrege i stor grad til manuset på Wes Andersons «The Life Aquatic with Steve Zissou» som på sitt vis handlar om familie), og prøver seg igjen her. Stjernene er på plass og det meste ser bra ut på papiret.

Så har det seg sånn at «Margot at the Wedding» blir litt enkel og behandlar temaet sitt for forsiktig, humoren som eg forventa gjorde sjeldan meir enn å småboble, sjølv om filmen har sine flotte augeblikk både her og i dramaet legg den seg nærmare den anonyme middelvegen enn å trå til med sporsettande episodar - kjenslemessig. Eg mislikte ingenting ved filmen, det er ikkje problemet, problemet er enkelt og greitt at dette blir for forsiktig og det skjer for lite i lengden.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Filmantropforumet har eksistert i nokre år, om enn under forskjellige namn så med same hovudfokus, film.

For å bli medlem og skrive innlegg på forumet er det absolutt ingen krav, men ein bør like film. Det betyr ikkje at ein må like «sær film» eller sjå 500 filmar i året. Fleire av dei allereie eksisterande medlemmane ser til tider relativt lite film, men forumet dreiar seg også om tv-seriar, musikk, tv-spel, m.m.

Det vesle miljøet er opent for ferskt blod heile tida, du kan ha dine eigne meiningar og må vite at forumet set pris på dette. :) Eg oppfordrar folk å bruke forumet.

Ettersom eg trakk meg ei visdomstann har eg tatt det heilt med ro i dag og fullførte samlinga av James Dean filmar som eg kjøpte tidlegare i år og starta på i går. Det skal seiast, samlinga er ikkje verdens største, James Dean fekk berre tid til å spele i tre store filmrollar, alt i løpet av 16 månader før han krasja i eit tre og døydde momentant. Trist, han var eit stort talent, det er ikkje eg i tvil om etter å ha sett desse tre filmane.

East of Eden (1955, Elia Kazan)

For å ta det kronologisk etter utgivelse startar eg med gjennombrotsfilmen til James Dean, og den einaste han sjølv fekk oppleve suksessen av mens han levde.

Basert på siste tredjedel av boka til John Steinbeck («Of Mice and Men», «The Grapes of Wrath») omhandlar denne ein familie på to søner og ein far, hovudrollen er tildelt Dean som spelar den «onde» av dei to sønene, skjønt ond er ei overdrivelse, han er berre litt vill av seg. Filmen sit djupt og gjer inntrykk, Dean imponerar stort og gjer i stor grad filmen til sin. Det flottaste med filmen er at sjølv om karakterane til ei viss grad blir fortalt verbalt kva skal stå for, er dei meir tredimensjonale enn som så og lever sine eigne liv. Eit nydeleg drama, absolutt å anbefale!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Rebel Without a Cause (1955, Nicholas Ray)

Dette er meir av ein ungdomsfilm enn den forrige, og sjølv om Dean storspelar her og, når den ikkje heilt opp på topp. Likevel er den nok betre kjent blant folk flest. Eg satte pris på filmen som underholdning, på grunn av spelet til James Dean og for ikkje å gløyme nydeleg bilde i flotte WarnerColors. Men eg har litt problem med å sjå på rollen til Dean som den største rebellen, han er meir ein rotlaus ungdom i mine auger, ein ung gut med gode intensjonar som har litt vanskeleg med å finne seg tilrette i samfunnet. Difor passar den norske tittelen ganske godt, som nettopp er «Rotløs ungdom». For å vege opp til sjuaren eg har bestemt meg for å gi filmen vil eg påpeike nok ein gong at fargane er storarta, den raude jakken til Dean er ein av dei flottaste raudfargane eg har sett på film. Også å anbefale, men ikkje i så stor grad som «East of Eden».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Giant (1956, George Stevens)

Dette er mest Elizabeth Taylor og Rock Hudson sin film, sjølv om James Dean får sin del av den 3 timar og 20 minuttar lange kaka. Bli med til Texas i den svarte gullalderens spede begynnelse og opplev eit livslang ekteskap og ein ung manns veg til rikdom. Det er snakk om to sider her, ekteskapet mellom Taylors og Hudsons karakterar og Deans litt ville outcast på den andre sida. Filmen går seg godt til i lengden, som er ein krevande prøvelse for sofamusklane. Men så er det igjen den type film du forventar at skal vere lang, stor, påkosta, og det går seg godt til. Ein blir trekkt inn i handlinga og blir godt kjent med karakterane og omgivelsane. For å ta Dean i betrakning, sidan innlegget her skulle handle mest om han, så hamnar han litt i skyggen reint tidsmessig her, ganske naturleg med tanke på filmens hovudhistorie, men med storarta skodespel skulle eg gjerne sett meir til han. Har du tid så ser du denne filmen også! Ikkje heilt oppe ved sidan av «East of Eden» denne heller, men hakket betre enn «Rebel Without a Cause».

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Som dei fleste har eg sett «Friends» på TV2 i løpet av åra, aldri fast, men likevel nok til å kjenne både ulike karakterar og storylines. No har eg altså starta så smått på serien i kronologisk rekkefølge, og tankane etter å ha sett første sesong er følgande.

«Friends» er morsomt. Det er stort sett noko å smile over heile vegen, og det var det eg var på jakt etter. Utan å gjere dette om til eit innlegg av den typen så kan eg vel også konstantere at eg har sett betre komediar. «Friends» har ikkje, så tidleg i fasen iallfall, det som skal til for å hekte meg og kaste meg over neste episode, her må mi eiga lyst for komedie stå åleine. For min del var det akkurat ein slik serie eg var på jakt etter, noko som ikkje trakk meg så djupt inn i tv-land som andre seriar har gjort den siste tida, eg var altså berre på jakt etter noko morsomt.

Lite trengs å bli sagt om «Friends» med tanke på handling, karakterar, oppbygging. Det er klart at serien har vore med på å danne trendar i ungdomsmiljøet eg var ein del av, for her er det lett å kjenne igjen uttrykk og måtar å uttrykke seg på, likevel om det no er amerikansk.

Planen min, for å skulle høyre litt seriøs ut, er å fortsette på serien. Eg likte altså første sesong godt nok til å få lyst til det. Likevel om eg ikkje er så nøyen på det akkurat no så reknar eg med serien blir endå betre bearbeida på dramadelen utover, då eg veit nokre av vegane historien vil gå etter kvart.

I morgon er det forresten akkurat 4 år sidan avslutningen på 10. sesong!

Eg var ikkje klar over, men «You’ve Got Mail» frå 1998 med Tom Hanks og Meg Ryan er ei nyinnspeling av den klassiske perla, «The Shop Around the Corner» frå 1940. I originalen, som eg nyleg har sett, har me James Stewart i herrerollen som Alfred og Margaret Sullavan som Klara, viss brevkorresponderar med kvarandre utan å vere klar over at dei er kollegaer i den same butikken, som forresten ligg i Budapest. Forholdet mellom desse to i butikken er det motsatte av kva breva betyr for dei, noko som på si side gjer dette til ein film ein lett får tak på ideen til.

Samtidig handlar det ikkje berre om desse to, tittelen styrer dette inn på ein butikk som framstår som like viktig for framdrifta og handlingsforløpet i filmen som forholdet mellom Alfred og Klara. I den skapte atmosfæren får både komedie og drama godt rotfeste, i ei velporsjonert blanding som gjer dette til ein feelgood film. All handling er ikkje avgrensa til butikklokale, men det seier seg at det står på dialog og skodespelarprestasjonar i omgivelsar som me blir servert i «The Shop Around the Corner», ettersom dei er statiske og ikkje særleg spennande. Dette blir igjen kompensert med høgt tempo, orda flyg fram og tilbake i toppfart, utan å bli slitsomt takka vere små pusterom.

James Stewart gjer ei storarta rolle, om ikkje den beste så iallfall der oppe. Han var grunnen til at eg såg filmen og spelte såleis ei viktig rolle for kor vidt dette skulle lykkast å bli underhaldande for underteikna. Dette sagt, resten av persongalleriet følger tett opptil, kanskje spesielt Felix Bressart som familiemannen Pirovitch, han bidrog til stadig latter kvar gong han raskt forsvinn når det blir bedt om ærlege meiningar i butikken.

Oppsummert, ein god film, kanskje då spesielt for den som er ute etter James Stewarts betre filmar og/eller morsomme, dialogvittige romantiske komediedrama frå gammalt av.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

«Justice League: The New Frontier» er den andre filmen i rekka av rett-på-video samarbeidsproduksjonar mellom DC Comics og Warner Bros. Planen er at DC Universe Original Animated Movies, som serien av filmar går under, skal komme med 2-3 nye filmar kvart år. Hittil er det «Superman: Doomsday» som eg nyleg har sett og denne filmen her som har blitt lansert.

Forutan å vere knytt til det same superhelteuniverset har ikkje filmane all verdens til felles, Superman og Lois Lane som går igjen i begge dei to filmane hittil både ser annleis ut og har andre stemmer. Produksjonsmetoden er lik, men teikninga er annleis her. I følge Wikipedia har denne filmen vore truverdig mot stilen i originalteikneserien den er basert på, «DC: The New Frontier», med sine firkanta fingrar, musklar og kjevar. Dette er med på å bidra til å gi filmen eit tidsmessig korrekt preg då denne stilen gjerne er noko ein knyttar til eldre teikneseriar, og historien her går føre seg på 1950-talet.

Ikkje berre i form av teikningane gir «Justice League: The New Frontier» djubde til tidsepoken, i form av historie og sjølvsagt karakterane, heltesynet og mange små detaljar klarar filmen å få meg inn i eit modus som eg stort sett finn meg sjølv i når eg blar igjennom gamle superhelteblad. Dette til tross for at teikneserien filmen er ein adapasjon av kom ut mellom 2003 og 2004.

Handlingsmessig leverar dette i både pose og sekk, her skjer det nok heile vegen, som med 70 minuttar er knapp, men likevel lang nok. Det blir gitt god tid til oppbygging og dei viktigaste karakterane i Justice League, i forhold til historien, får verdige introduksjonar. Ein felles fiende som eg skal unngå å røpe noko meir om er det naturlege samlingspunktet som sidan utviklar seg til å bli senteret for filmens høgaste punkt på spenningskurva.

«Justice League: The New Frontier» manglar litt futt i kantane, men framstår som ein meir komplett og vaksnare film enn forgjengaren i serien. At den skal gripe tak i så mykje som den gjer er både positivt og negativt, det gjer at det ikkje finst eit dødpunkt i filmen, men gjer også at historien hoppar litt fort fram i blant.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

«Studio 60 on the Sunset Strip» var ein av to nye seriar hausten 2006 som dreia seg om miljøet bak kulissene på eit tv-show. Den andre var «30 Rock» som eg nyleg såg første sesong av.

I denne serien som er av det lengre formatet, 40 minuttars episodar og dramaorientert, følger me gjengen bak «Saturday Night Live»-etterlikninga «Studio 60 on the Sunset Strip». Matthew Perry, Amanda Peet og Bradley Whitford spelar hovudrollane og gjer sitt til at eg ikkje kan utsette noko på rollebestninga, heller ingen av dei andre er nemneverdig i negativ forstand. Mannen bak serien er godeste Aaron Sorkin, han som i si tid kom med «The West Wing». Det får vere nok av namedropping.

«Studio 60» framstår som ein smart serie med nok av dialog, mykje av den krev at ein må følge med og serien slepp å bli overfladisk showbiz viss vass, dette gjer på si side at det er lett å bli reve med inn i den omfattande blandinga av personlege intrigar, nettverkspolitikk og produksjonen til showet det heile handlar om. I tillegg til å underhalde er «Studio 60» med på å opplyse til ein viss grad omkring produksjonsmetodane til eit show av typen live sketsjprogram. Dette er storveges for ein tv-serie buff som meg.

Persongalleriet er godt, atmosfæren er til å bli forelska i, det meste er på plass. Heilt til serien er komme forbi halvveges og begynnar blande inn flashback og bruke «To be continued…» gjennom fire episodar på rad. Tru meg, eg likte «Studio 60», men har ingen problem med å forstå at serien ikkje blei fornya etter eit langdryge avslutningsmaraton og tydlegvis mangel på nye idear for å halde nivået like høgt som dei første 13 episodane holdt, det var tross alt desse som gjorde at serien blei forlenga til ein heil 22-episodars sesong.

For ikkje å virke for negativ vil eg avslutte med å sei at dette eigentleg gjekk ganske bra unna store deler av vegen, Matthew Perry er glimrande, oppbygginga rundt eit tv-show fungerar utmerka, og siste episode har ei avslutning som gjer denne eine sesongen til eit fullstendig produkt.

Litt skeptisk til teiknefilmformat i denne samanhengen gav eg meg likevel i gong med «Superman: Doomsday», der stemma til Superman er Adam Baldwins («Firefly») og Anne Heche («Men in Trees») står bak Lois Lanes stemme.

Historien er av den fine sorten, dvs. at den involverar Lex Luthor og dødsalvor for Superman. Luthor grev opp ein utanomjordisk, udødeleg krigar som etter kvart skapar ein del trøbbel for Superman. Utfallet av ein lang og vill slosskamp etter berre halvtimen av filmen har passert bygger grunnmuren for resten av filmen som er både villare og meir interessant enn den barne-tv-animasjonsliknande første delen.

Til tross for at det er altfor lite blod her og øydeleggingane er mest på bygningar klarar filmen også å levere litt meir djupsittande alvor, om enn på like enkelt vis som spenningen, til den grad at eg faktisk ser ut til å bry meg om det.

Bortsett frå dette må filmen bli tatt for det den er, ein rett-på-video produksjon som på enkelt vis er mest actionretta. Til å vere det er den god, og eg kjeda meg heller ikkje. Heller det motsatte, det er nokon flotte sekvensar i blant som gjer dette til ein god nok animasjon.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Lena og Hannes har ei fortid i lag. Over tid har Hannes mishandla Lena i stadig større grad, noko som til slutt har resultert i at han endeleg blei innsatt.

Filmen startar ved at den tredje viktige personen i filmen, Alf, ektemannen til Lena i det mest aktuelle tidsforløpet gjennom filmen, besøker minnelunden der aska til Lena er spreidd. Me får vite at Lena er død, Alf skjønte han ikkje kunne gjere noko med dette også før ho forsvann. Dette set på ein måte utgongspunktet for filmen før historia føretek eit hopp tilbake i tid til Alf og Lena sine beste dagar.

Ei stund har gått sidan Hannes blei satt i fengsel og han blir satt laus på prøvetid med krav om å gå i gruppeterapi for å kontrollere sinnet. Ein dag ser Lena tilfeldigvis Hannes på gata, når ho etter kvart mottek eit unnskyldande brev i posten som Hannes aldri skulle ha sendt blir ho usunt nysgjerrig på om ein person verkeleg kan forandre seg frå å vere prakteksempelet på mishandlar til å bli meir eller mindre normal.

I «Den Man Älskar» handlar det om menneske som blir styrt av impulsar framfor avgjersler gjort på logiske resonnement. Lena gløymer, Hannes gir etter, Alf kjem heller ingen veg tross oversikta over fakta og delvis utanforståande i forholdet mellom Lena og fortida hennar. I den håplause tragedien som utfoldar seg er det fråveret av forventa utvikling i bilderamma som gjer dette uthaldeleg og ikkje frustrerande. Om ein anar kvar dette kan gå vil det aldri bli for mykje av dveling rundt det. Ein kan fint sei at det ikkje dreiar seg så mykje om kva som skjer som det dreiar seg om kven som er involvert.

Temaet er mishandling og det handlar både om den mishandla og mishandlar samt personar med tilknytning til desse. Det blir ikkje forsøkt gitt ei forklaring på tankane den mishandla, Lena, sit med, så mykje som det faktum at ho er stappfull av tankar av alle slag. Her er det opp til publikum å bestemme kva som er det viktige.

Bruken av klassisk musikk for å skape eit passande lydbilde til handlinga er tydeleg og i blant nær over toppen, like fullt velplassert på dei plassane der det er ønska oppnådd ekstra effekt. Det tekniske er på plass utan å trekke til seg spesiell merksemd. Den sterke handlinga er eigentleg nok i seg sjølv og klarar åleine å skape ei ubehageleg kjensle som kunne ha vore tent med ein endå større avstand mellom oss og det som føregår på skjermen.

Eg er redd dette blei litt bleikt i forhold til potensiale. Filmen ligg nær å vere verkeleg god, men taper på feige utvegar og kunne gjerne ha vore endå tyngre og dystrare. I fleire tilfelle under filmsjåinga sat eg med nervøs og ubehageleg kjensle som vitnar om godt laga film, etterkvart gjekk det derimot opp for meg at forløpet var satt og forbi dette punktet klarte ikkje filmen å halde på den heilt store interessa tross det sterke temaet. Slutten blei difor likegyldig, noko som sjølvsagt ikkje er bra.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10