Med Audrey Hepburn og Fred Astaire, regissert av Stanley Donen og gjort i fargerike omgivelsar fanga på Technicolor-film. «Funny Face», ein romantisk komedie musikal frå 1957 om møte mellom intellekt og den glamorøse modellverda.
Hepburn spelar ei smart, men sky jenta som jobbar i ein bokhandel. Under eit påtrengande photoshoot i bokhandelen for motemagasinet Quality Magazine blir fotografen (Astaire) obs på (Hepburns karakter) Jo Stockton. Redaktøren i magasinet synst Jo har eit rart ansikt, men let seg overtale til å gjere Jo til bladets nye ikon.
Til Ã¥ vere musikal føles det som om synging er sparsommeleg brukt, det har Ã¥ gjere med at dei heller er godt plassert og glir naturleg inn i den fortalte historien enn Ã¥ bryte opp og stoppe flyten for synginga sin del — slikt var noko som skremte meg bort frÃ¥ musikalar ei stund. NÃ¥r Fred Astaire stÃ¥r pÃ¥ rollelista er det pÃ¥ plass med eit dansenummer, men det blir Hepburn som stikk av med det villaste dansenummeret, ein bohemskstila solodans i ein nattklubb, eit nummer som sidan har blitt stÃ¥tt som vanleg Ã¥ nemne i retrospekt av karrieren hennar, forstÃ¥eleg nok!
Synginga og dansinga fungerar altså i «Funny Face», det gjer også den fortalte historien i modellverda og reisa til Paris, at enkelte løysingar er litt enkle er lett å oversjå når det er så flott laga og artig som sådan.