Før eg legg ut om misnøya mi eg opparbeidde for Grown Ups etter kvart som den utfolda seg, viser eg til kinoplakaten. Ein film der definisjonen på gøy er fem vaksne menn i ei vannsklie, set ikkje høge mål for seg sjølv. (Les vidare under bilde).
No var det aldri kinoplakaten, men filmtraileren som gjorde meg merksam på Grown Ups. Eg burde uansett visst betre, då filmtraileren er eit medium eg ikkje har sett mi lit til på mange år. Likevel blei eg forført, og voldteken. Men kinoplakaten er ei passande skildring av innhaldet. Forsøka på humor bommar gong etter gong, og sender Grown Ups avgarde til den allereie overfylte søppeldynga med lavmåls komediar.
At dette skal er ein familiekomedie beskyttar på ingen måtar dei vala som har blitt tekne. For med ei rekkje av bevandra Hollywood-stjerner i hovudrollane er dette ein film som er like mykje meint å appellere til foreldre som til barn.
Det er i grunn liten vits i å dvele meir ved filmen, det har eit par morosame scener, men er elles godt under middels.