Lat oss ta rollebestninga først, den seier mykje: Her har me Julia Roberts og Hugh Grant, sjangeren er romantisk komedie og me befinn oss endÃ¥ pÃ¥ 90-talet. Allereie her vil mange stoppe opp, rygge litt tilbake, før dei snur seg og spring vekk — eg var lenge blant desse, men for nokre dagar sidan fekk eg likevel lyst til Ã¥ sjÃ¥ filmen. Før mislikte eg bÃ¥de Roberts og Grant, over dei siste par Ã¥ra har eg derimot sett begge gjort gode nok rollar, og sÃ¥g ingen grunn til Ã¥ styre unna «Notting Hill».
Handlinga er grei, Grant spelar bokbutikkeigar og Roberst skodespelarinna som kjem innom for Ã¥ handle, dei er bunde til Ã¥ ha vidare interaksjon — noko me som publikum sjølvsagt veit. Det viktige blir difor mÃ¥ten heile greia er lagt opp pÃ¥ og korleis Grant, Roberts og ikkje minst kombinasjonen av desse to fungerar. Og det er vel ingen grunn til Ã¥ komme med noko negativt her, for sjølv om det meste luktar klisjé er det gjort med varme og resultatet blir ein koseleg film som fÃ¥r meg til Ã¥ smile — om ikkje sÃ¥ mykje som Julia Roberts har ein tendens til.