4 sesongar, 74 episodar.

GRΣΣK har eg blogga om tidlegare, etter sesong 1, sesong 2 og sesong 3.

Ein noko amputert sesong 4 viser at skaparane har hatt problem med å få den nødvendige framdrifta og dei spennande historiane, etter at college-eventyret er slutt for minst halvparten av dei sentrale karakterane i serien.

Det har aldri vore tvil om at ambisjonsnivået til GRΣΣK har vore lågt. Ungdom, drama, festing og uskuldig moro har vore poenga serien har dreia seg rundt, og horisonten har aldri vore lengre vekke enn eit par episodar. Dette har vore litt av sjarmen ved GRΣΣK, og har blant anna blitt teke ekstra ut gjennom karakteren Cappie som lever for den ansvarslause fridomet i brorskapet Kappa Tau.

Men enkelt kan ha sine avgrensingar, og formatet til GRΣΣK var ikkje laga for å leve evig, til det spelte intrigane mellom dei sentrale karakterane for stor rolle. Når desse hadde spelt ut si rolle var det lite nytt å hente. Over åra blei dei vaksne nok til å bli usårbare mot nye problem, og sesong 4 var ikkje mykje meir enn eit bevis på dette, og bonusmateriale.

Stort meir om GRΣΣK er det ikkje å sei, som ikkje har blitt sagt i tidlegare innlegg. Som dei fleste seriar, spesielt ungdomsseriar, var dei første par sesongane best og fekk sagt det meste.

10 sesongar, 216 episodar.

Då eg for første gong benka meg ned framfor PC-skjermen, i ein alder av 16 år, for å sjå Smallville, var eg frelst. Å kunne følgje Clark Kent og vennene hans som 16-åringar i heimbyen var spennande utforsking av ei ny side ved (eit alternativt) Supermann-universet, og var drama som traff fort og hardt.

Eg tenkte nok aldri at serien ville halde på i 10 år, og har vore tvilsam til den store rolleutskiftinga undervegs, og byte av miljø som har skjedd. Likevel har eg halde fram med Smallville fram til i dag, for å sjå korleis Supermann oppstår i dette universet har alltid overgått det negative.

Frå livet som 16-årige Clark Kent, som stadig oppdagar nye krefter og må kjempe mot kryptonittskapte monster på high school, har serien gått ein lang veg. Etter kvart blei det naturleg å hoppe over på college, og seinare flytta Clark Kent til Metropolis, der me frå før er mest van til å sjå han. Smallville har gjort sine eigne vriar i forhold til Supermann-mytologien, men oppfyllinga av mytologien har alltid vore høgdepunkta ved serien, det andre går som kunstnarisk fridom.

Eg har vakse opp med Smallville. Det er den einaste serien som har gått fast sidan eg byrja å sjå på TV-seriar, maraton-style, slik eg gjer i dag. Sånn sett er det vanskeleg å stille seg kritisk til serien. Eg har akseptert nedturar, mindre lure utskiftingar og bortgangen til viktige karakterar. 10. og siste sesong representerte ikkje ein serie eg ville ha byrja på i dag. Eg tenkjer tilbake til den gongen Smallville handla opp å vere ungdom og finne ut kven ein sjølv var, og då eg drøymte om å ha superkrefter sjølv. Den gongen då eg var hekta og sat 10 timar om dagen for å sluke nye sesongar. Denne trangen har gradvis forsvunne, men Smallville har aldri vore noko pliktløp.

Det er både rart og kjekt at Smallville er slutt etter så mange år. Med ei avslutning som har fått tid til å byggast opp, og som serien fortenar. Det er vemodig, men samstundes er eg litt letta. Smallville burde hadde lagt inn årene for nokre år sidan, før dei største utskiftingane. Dei siste sesongane har trass i grei kvalitet, men dei raude trådane har helst handla om å redde verda frå monster og romvesen. Mostanden og alliansen har nok (dette har eg mindre kunnskap om) blitt henta ut frå Supermann-mytologien. Det har vore høg dramatikk og mykje alvor. Det som har redda serien frå ein ond, repeterande sirkel er at den stadig har blitt vaksnare og konsekvensane for handlingar stadig har fått større omfang.

Ein gong i tida var Smallville det beste eg hadde sett. Om eg kunne sagt det same i dag, viss eg for første gong hadde sett serien no, veit eg ikkje. Men eg har ei kjensle av at den framleis ville gjort inntrykk. Gjennom sitt lange livsløp har Smallville fått gjort som serien vil, eg har sjeldan blitt skuffa, men heller blitt positivt overraska. Det handlar nok om forventingar òg.

Med det seier eg takk og farvel til skremmande mange timar med Smallville.

4 sesongar, 88 episodar.

Den humoristiske og delvis biografiske serien om Chris Rock, med komikaren sjølv som forteljarstemme, gjekk i fire år på amerikanske The CW. Det handlar om ungdomsåra til Chris og livet til familien hans, om mobbinga han blir utsett for og dei mange håplause situasjonane han hamnar i.

Serien er ikkje noko forsøk på realisme, men nyttar seg i stor grad av fantasirike innslag som både illustrasjonar for poenga til forteljaren, og som del av handlingane.

Everybody Hates Chris er grei tidtrøyte for den som har sett ein del TV og har problem med å alltid finne nye og spennande seriar. For meg har den aldri vore prioritert, men ein serie eg har sett litt i ny og ne, før eg siste tida har gjort eit lite krafttak i å bli heilt ferdig med den.

Det som er greia til Everybody Hates Chris og gjer den morosam nok til å halde ut med, er karakterane rundt Chris. Den gjerrige faren, den opportunistiske broren og alle i nabolaget. Chris er heller ein keisam karakter som ikkje viser mot før heilt mot slutten av serien, godt ut i fjerde sesong. Og det er sjølvsagt altfor seint.

Ingen anbefaling her, men heller ei opplysing om at det finst betre.

5 sesongar, 53 episodar.

God only knows what I’d do without you.

Å få fem år med TV-serie ned på papiret, på få hundre ord, er ei utfordring. Spesielt når serien kjem frå HBO, der mykje handlar om å skape rike og fullstendige seriar og episodar.

Bill Henrickson er mormonar av typen som praktiserer fleirkoneri. Han har tre koner som han til saman har ni born med. I Big Love følgjer me han og familien hans, og deira liv i skjul og frykt for å bli avslørt.

Big Love har eit nøytralt syn på fleirkoneri. Familien Henrickson er i all hovudsak ein amerikansk kjernefamilie. Dei er kristne, Bill driv ei vellukka bedrift og dei bur i ein fin forstad til Salt Lake City. Det er lett å like folka, sjølv om ein ikkje er einig i deira praksis. Dette har å gjere med forholdet Bill har til personane som høyrer fortida hans til. Som ungdom blei han utstøytt frå leiren, der giftarmål med mindreårige, tvangsekteskap og trua på ein profet som styrer over leiren er kvardags.

Bill står for at folk skal vere fri til å velje sjølv, men trua held han tilbake på enkelte punkt. Han blir difor ein person ein lett kan vere ueinig med, samtidig som han har gode sider.

I all hovudsak er serien eit familiedrama, men med ein veldig stor famlie og ein heller stor dose religiøsitet. At fleirkoneriet til Bill skal haldast skjult for offentlegheita tilfører spenning til serien, og spesielt i byrjinga er den lærerik i forhold til prinsippet som blir følgt. Big Love har gått ein lang veg sidan første episode, men kjerna har alltid vore familie, og ikkje religion som lett kan bli det mest synlege.

På grunn av formatet, sjangeren og sendetidspunktet ser eg på Big Love som arvtakaren til Six Feet Under, som HBO sendte frå 2001-2005. Under levetida til Big Love har eg alltid prøvd å finne igjen den såre kjensla Six Feet Under klarte å skape, men Big Love når aldri så djupt som forgjengaren. Over tid har søken gradvis trappa ned, men tanken har alltid vore ein eg har kome tilbake til.

Big Love er trass 2. plassen i samanlikninga med ein av mine favorittseriar, ein solid serie, med godt skodespel og gode historier som har fortent å halde fram så lenge den har gjort. Med fin balanser mellom rollefigurane, fornying og utskifting over tid, og eit komplett miljø. Femte og siste sesong blir spennande som følgjer av kunna om at det er siste sesong, men skuffar litt då det aldri kjennes som spenninga blir trappa opp mot slutten.

IMDb: 5.5/10 from 3,200 users

Atlas Shrugged: Part I leverer ei velfungerande oppbygging og eit godt premiss for resten av (den forhåpentlege) trilogien.

2 sesongar, 14 episodar.

BBC-serien Look Around You er eit så nedtona humorpåfunn at ein i blant stussar på om det er parodien eller det ekte, iallfall første sesong. Det handlar like mykje om å gjenskape ei stemning og eit uttrykk, og overlate humoren til å bli skapt av tida som har gått og utviklinga som har skjedd sidan den gong inspirasjonskjeldene til serien gjekk på TV.

Første sesong som er typisk ettermiddags-TV for ungdom, består av 8 korte episodar på under 10 minuttar. Kvar episode tek opp eit seriøst tema. Heller enn å oppsummere så mykje meir, viser eg til ein heil episode.

Eg har verkeleg sans for gjenskapinga som er gjort og måten humoren er gjort på. Det er eigentleg begrensa kor morosamt dette er, men gjennomføringa og den dønn seriøse tonen, berre avbrote av få innstikk med verkelege forsøk på å mane fram latter, er kjekk i små dosar. Nettopp der ligg minuset med serien, i store mengder er Look Around You både for repeterande og lurt til å vere underhaldande. Difor blei serien liggande ei stund hjå meg.

Andre sesong har endra form til Ã¥ verte eit naturvitskapleg aktualitetsprogram. Søkelyset ligg pÃ¥ fantastiske oppfinningar og framtida. Her har Look Around You gjort humoren endÃ¥ tydelegare og tek ting endÃ¥ lengre, lengda pÃ¥ episodane har òg auka til 30 minuttar. Episodane er framleis tematiske, og strekkjer seg frÃ¥ «Music in the year 2000″ til «Computers», i tillegg har serien fÃ¥tt programleiarar.

Grunna dei store forskjellane på tvers av sesongane er det ikkje poeng i å vurdere serien i heilskap, men heller som to seriar. Det var konseptet bak første sesong som gjorde meg interessert, men andre sesong er meir absurd og ligg nærare ei form for humor eg set pris på, ved å ta ting over i det meiningslause.

Eg kan ikkje gå så langt som å anbefale og sjå heile serien, men meinar det er verdt å sjå minst ein episode frå kvar sesong.

IMDb: 5.7/10 (2,549 votes)

Då eg den siste tida har sett litt meir film igjen, har science fiction vore eit val eg har støtta meg mykje til. Total Sci-Fi Online si The 100 Greatest Sci-Fi Movies-liste har stått sentralt i val av filmar innanfor den store sjangeren. Futureworld ligg ikkje på denne lista, men er oppfølgjaren til Westworld som gjer det.

I Futureworld har robotopprøret i Westworld blitt eit avslutta kapittel, og nye 1.5 milliardar dollar har blitt investert i opprettinga av ein endÃ¥ større tema – i fare for Ã¥ underdrive i val av omgrep. Problemet til Future World er at den dÃ¥rlege publisiteten frÃ¥ historikken med robotopprøret fører til eit lÃ¥gare besøkstal enn ønska, noko ikkje ein gong prisen pÃ¥ 1200 amerikanske dollar kan kompensere for. Journalistane Chuck Browning (Peter Fonda) og Tracy Ballard (Blythe Danner) blir invitert for Ã¥ skrive positive ord som kan endre trenda.

For å hoppe rett på det kjekke med Futureworld. Ei stadig gjentaking av at ingenting kan gå feil legg store forventingane til kor feil ting kjem til å gå. Det er ikkje grenser for kor mange gonger det blir sagt, til dei grader at det blir reint parodisk, men desto meir underhaldande. Filmen har ei betre historie enn eg hadde forventa, og er ikkje på langt nær så føreseieleg som ein tur tilbake til ein temapark med robotar legg grunnlag for å vere, Westworld teke i betrakning. Innpakkinga er derimot ikkje fullt så fiffig, men går stort sett i retning ufrivillig morosam. I blant viser filmen seg å imponere med svære kulisser og spreke effektar, mens den i neste sekund snublar i dårleg skodespel og enkle løysingar.

Futureworld hamnar midt i mellom fleire stolar. Den er flott, morosam og har ei grei historie, men har dårleg skodespel, gjer ting enkelt og slik med å køyre løpet fullt ut.

IMDb: 7.0/10 (3,582 votes)

Richard Linklater, ein utmerka filmskapar med eit imponerande rulleblad. Det har blitt nokre halvhjerta filmar her og der, men det er stort sett filmar han berre har hatt regien på. Filmar der han har hatt ein finger med i spelet på manussida er både Slacker, Before Sunset og Before Sunrise, alle filmar av ypparste klasse.

Me and Orson Welles er ein av dei andre filmane, utan Linklater pÃ¥ manussida. Det er ikkje nokon dÃ¥rleg film fordi, men heller ikkje Linklater sin beste. Zac Efron spelar hovudrolla som «me», eller Richard som han eigentleg heiter, ein 17-Ã¥ring med stor interesse for kunst og kultur som bestemmer seg for Ã¥ prøve livet som skodespelar. Han kjem inn i oppsetjinga Julius Caesar, ei moderne gjenforteljing av Orson Welles (Christian McKay). Gjennom Richard fÃ¥r me eit innblikk i kven Welles var.

McKay gjer ein stortarta prestasjon i tolkinga av Orson Welles, og er med på å skape ei interesse for den tidlegare berømte produsenten, filmskaparen og skodespelaren. I all hovudsak er dette grunnen til å sjå denne filmen, resten av gjengen framfor kamera leverer trygge framføringar, men det vesle ekstra manglar. Filmen er nære ved å mane fram kjensla om å vere delaktig i eit samansett teatermiljø, og hadde den komme så nære innpå at eg ville ha sakna gjengen etter filmslutt, så hadde det vore nok til å heve den to hakk. Men det blir berre nesten.

Neste film ut for Richard Linklater, der han både har regi og manus, er Bernie med Matthew McConaughey og Jack Black. Så får ein berre vente og sjå korleis det går.

IMDb: 7.6/10 (4,015 votes)

Den korte, animerte Fantastic Planet er eit flott stykke science fiction og fortel ei spennande historie om menneske som slavar av overlegne romvesen i ei fjern framtid i ein fjern galakse.

Med ein storleik mindre enn fingrane til meistarane sine er menneska, kalla om, i Fantastic Planet underlegne. BÃ¥de teknologisk og i forhold til deira mentale krefter er det ei historie om undertrykking me blir kasta inn i.

Mytologien rundt omane og traagane fyller ut filmen og gir bilete av ein meir omfattande historikk enn det som blir rukke fortalt i løpet av filmen sine 70 minuttar. At filmen har god framdrift og eit engasjerande plott gjer at den enklare stilen ikkje betyr all verdens. For min del tilfører den særeigne teiknefilmstilen ei stemning til filmen som gjer at eg lettare kan akseptere at dette skal vere fjernt frå verda vår. Dessutan er det ingenting å utsetje på kva som blir gjort med dei noko statiske teikninga.

Fantastic Planet er del av Total Sci-Fi Online: The 100 Greatest Sci-Fi Movies, ei liste som har opna horisonten min for mange varierande, men gode og spesielle science fiction-filmar. At Fantastic Planet passar inn her er det ingen tvil om, for dette er ein god teiknefilm.

IMDb: 6.4/10 (265 votes)

Pen-Ek Ratanaruang er ein thai-regissør eg stifta nærare bekjentskap med under Kosmorama i 2008 med Ploy, og likte så godt at eg raskt fulgte opp med Last Life in the Universe. Sidan den gong har eg ikkje gjort meir ut av filmografien hans, før eg no nyleg fekk ein impuls om å oppdage fleire asiatiske godbitar.

Nang mai eller Nymph handlar om det merkelege som skjer under og etter ein skogstur med eit ungt ektepar. Stemninga er guffen og filmen går nok litt under huda på ein på sitt verste. I motsetnad til tidlegare Ratanaruang-filmar blir eg ikkje engasjert av historia eller måten den er fortalt på. Utgangspunktet for å sjå filmen var perfekt, utan forstyrrelser eller anna programfyll, men verken myte eller personar gjorde det største inntrykket.

Nymph er nære ved å vere ein god thriller, men brukar for lang tid på ingenting før det skjer noko av interesse.