IMDb: 8.0/10 from 100,630 users

Tjuande luke i julekalender 2011 er førjulsmarerittet til Tim Burton. Prosjektet var påtenkt allereie i 1982, men det tok ni år før filmen blei realisert.

Historia startar i Halloween-byen. Jack Skellington er graskarkongen og den mest skremmande skapningen i byen. Året rundt går med til planlegging av neste års halloween. Men åra har gjort Jack lei av høgtida. I flukt frå byen oppdagar han jula, og han vil introdusere den nye høgtida for medborgarane sine.

Stop-motion-regissøren Henry Selick og komponisten Danny Elfman var med å lage The Nightmare Before Christmas. For filmen betyr dette kvalitet. Selick har fått fram visjonen som utan tvil er Burtons. Elfman har treft med stemningsbyggande musikk, og bidreg òg som Jacks songstemme.

På korte 80 minuttar får du ein høgtidsfilm som passar både jul og halloween. Animasjon som uttrykksform har alltid passa rundt juletider for meg. Jon Blund i adventskalenderen Jul i skomakergata, Disney-filmar og Flåklypa Grand Prix på julaftan har sett spor.

Praksisen med stop-motion rundt juletider har etablert seg. TV-serien Community dediserte ein episode før jul i fjor, og eit innslag er med i årsaktuelle A Very Harold and Kumar Christmas. The Nightmare Before Christmas får meg i julestemning. Så enkelt er det. Dei fleste som har sett ein film eller to kjenner til filmen. For alle andre er det berre for meg å anbefale han.

IMDb: 6.4/10 from 1,394 users

Nittande luke i julekalender 2011 er det tredje The Muppets-innspelet i kalenderen, og den mest skikkelege filmen av dei. Med heile kjerna av den skikkelege gjengen, eit par gjesteskodespelarar og ein historie med ei byrjing, ein midtdel og ein slutt

Muppet-gjengen driv eit teater der Kermit er sjefen. Økonomien er såvidt og går rundt med lån, men når nye krefter tek over i banken truar han med å stenge teateret. Kermit møter si livs utfordring, og eit enkelt oppsett av eit nytt stykke ser ikkje ut til å vere nok.

I lag med tøydukkene gjer Joan Cusack, David Arquette og Whoopi Goldberg rollar i filmen. Scrubs-gjengen og Bill Lawrence stiller òg opp i eit innslag. Ingen av dei nemnte har fått skrive spesielt gode eller smarte rollar til seg, men resten av filmen er slettes ikkje verst. Han er enkel, men god på det ein Muppet-film skal vere, morsom på bakgrunn av dei fargerike tøydukkene. Når humoren er på plass og handlinga har fått litt av Scrooge i seg så er det nok til å bli ein underholdande julefilm.

IMDb: 7.2/10 from 3,785 users

Attende luke i julekalender 2011 er debutfilmen til Whit Stillman, om ei gruppe unge college-studentar som er tilbake i New York i juleferien og brukar tida på det selskapeleg nattelivet blant upper east-siders.

Metropolitan handlar lite om jula. Utanom å vere ramma for filmen, er det einaste teiknet på jul litt pynt her og der. Men for å få inn variasjonen i julekalenderen inkluderer eg filmen og går vidare til synsinga.

Umiddelbart under opningsteksten legg Stillman føringar for filmen. Ein skrifttype som liknar (eller er?) Windsor-typen som Woody Allen har brukt i over 40 år, og eit jazza lydspor, gir assosiasjonar til nettopp Woody Allen. Allereie før eg har sett eit einaste menneske eller høyrt ein replikk likar eg filmen.

Det som følgjer er på nokre måtar litt som ein Woody Allen-film, men samtidig skil han seg ut. Likskapane er i dei intellektuelle samtalane, i New York som filmens miljø. Men filmen handlar like mykje om å vere ungdom, usikker, utforskande og upåliteleg. Vi blir godt kjent med nokre av ungdommane, som gjennom filmen framstår som håpefulle eller håplause, men samtidig realistiske og aldri kunstig planta i bestemte rollar.

Urban haute bourgeoisie står sentralt i filmen, og er eit uttrykk som skildrar desse unge, kapitalsterke ungdommane og deira eigen kultur. Vi blir teke med inn i verda til rike college-studentar, og den fattigare Tom Townsend blir inngangsportalen vår, ein karakter som tilfeldig endar opp med å feire jul på sosietsball og liknande.

Metropolitan tek opp diskusjonen om rolla og staden urban haute bourgeoisie har i samfunnet, og du bør like mykje dialog og store ord for å få mest mogleg ut av filmen. Eit snev av romanse og ungdommeleg idealisme lettar på trykket og gjer filmen meir tilgjengeleg enn dei første minuttane hintar til.

IMDb: 7.7/10 from 1,229 users

Syttande luke i julekalender 2011 er eit romantisk drama med Fred «Double Indemnity» Macmurray og Barbara «Double Indemnity» Stanwyck. Forøvrig det andre innslaget i julekalenderen med Stanwyck. Og for ordens skuld ein film som kom fire Ã¥r før Double Indemnity.

Barbara Stanwyck er ei uskikkeleg kvinne som har ein uvane med å stele. Fred Macmurray er advokaten som skal få ho sett i fengsel. Omstendigheitene får desse til å feire jul i lag hjå familien til advokaten.

Samspelet er fint. Stanwyck og Macmurray køyrer gjennom store deler av handlinga med ein sprek dialog som sit godt. Tinga som skjer rundt dei undervegs er mindre spennande, men stunder som vekker minner frå barndommen til karakterane er gode som gull og gir meg god grunn til å heie på at paret skal bli eit par.

Det toppar seg som det hør og bør ved julefeiringa. Når slutten altfor brått kjem så må eg innsjå at eg har fått filmen under huda og skulle ønskje han var lengre.

IMDb: 7.4/10 from 3,520 users

Sekstande luke i julekalender 2011 er ein av dei få komediane Humphrey Bogart spelte i. Det handlar om at han og eit par fengselskameratat rømmer på julaftan.

Kriminelle til tross, kjeltringane endar med Ã¥ gjere ei god gjerning. For Ã¥ rømme Devil’s Island der fengselet ligg, hadde dei tenkt Ã¥ rane ein familie. I staden for Ã¥ bli rana sÃ¥ blir familien offer for gode gjerningar. Heller enn at det blir Humphrey & Co mot familien, sÃ¥ blir det dei mot andre uskikkelege folk.

Filmen er gode med vittige replikkar, slapsick-humor og god karakterbygging. At karakterane i filmen får tid til å blomstre. Gjennom gode skodespelarar sine formidlingar av eit godt manus gjer at vi kan like dei på både handlingane og ein synleg og real motivasjon. Dette verkar inn på dramaet i filmen som då får ein god botn og blir meir enn til å fylle plass ved sidan av komedien. Og komedien på si side får eit drama å spele mot for å skape kontrastar som framhevar kvarandre.

Trass i at filmen er tropisk blir det òg litt jul i heimen. Juletre, julemiddag og gode gjerningar heng i hop.

IMDb: 6.5/10 from 30,989 users

Femtande luke i julekalender 2011 er ein typisk 1990-tals romantiske komedie: Sandra Bullock, storby og håplaus kjærleik. Ikkje overraskande er det òg ein lykkeleg slutt. Så det er ingen vits å late som det er spenning der.

Etter ei krass innleiing er det på sin plass å innrømme at eg har sansen for Sandra Bullock. I all hovudsak var det den avgjerande grunnen til at eg såg filmen. Ein annan grunn er at handlinga skjer rundt jul. Ein tredje er at julekalender til ei viss grad består av tilfeldige filmar trukke opp av ein hatt.

Vi har så Sandra Bullock som jobbar i billettluka på t-bana. Ho reddar Peter Gallagher frå å bli påkøyrt av eit tog. Men Peter hamnar likevel i koma. Mens han søv så lyg Sandra Bullock på seg ein forlovelse med han, familien hans blir lurt og det blir mykje styr.

Om ikkje det var nok så skal Bullock attpåtil vere ei fantastisk ung kvinne i side, daglegdagse og stakkarslege klede. Og kva er flottare enn tilsynelatande naturleg skjønnheit?

Men for å gå til filmen. Den er heilt grei, ikkje meir. Ingenting er nytt, ingenting er heller så godt gjennomført at While You Were Sleeping blir ståande som ein klassikar. Julestemninga eg jakta på i julekalenderen min var heller ikkje spesielt framtredande, men er ikkje utgjerande for karakteren eg gir på nokon måte.

IMDb: 6.8/10 from 64,634 users

Fjortande luke i julekalender 2011 er Nancy Meyers romantiske komedie med Kate Winslet, Cameron Diaz, Jack Black og Jude Law, om kliss på kryss og tvers av Atlanterhavet.

Nancy Meyers laga filmar som har falle i god smak bÃ¥de før og etter The Holiday: Something’s Gotta Give, It’s Complicated og kanskje ogsÃ¥ What Women Want. Med namnet hennar følgjer det forventingar. Forventingane var likevel dempa av minnet om kritikken The Holiday fekk for fem Ã¥r sidan. NÃ¥r det viste seg at filmen var ein skuffelse, sÃ¥ var det ikkje overraskande.

Kate Winslet bur i England og har kjærleiksproblem. Cameron Diaz bur i USA og har kjærleiksproblem. Cameron byter hus med Kate. Cameron møter Jude Law. Kate møter Jack Black. Kliss og smaks på kryss og tvers. Og det skjer rundt jul. Det er The Holiday. I mangel på fullstendig oversikt over tilsvarande filmar vil eg kalle det ein post Love Actually-film. Fleire kjende, fleire historiar og ei høgtid.

Det er ikkje dårleg fordi det er enkelt, og ikkje fordi det varer i over to timar. Love Actually fekk til både enkelt og langt. Det er der styrken i gode karakterer skal herske. Men eg kjem aldri under huda på karakterane i The Holiday. Spesielt problematisk blir det med Cameron Diaz og Jack Black som aldri utstrålar noko som helst. Og når det enkle plottet overskyggar dei tomme karakterane så er det ingenting som får filmen over middels.

IMDb: 7.7/10 from 11,065 users

Trettande luke i julekalender 2011 handlar om julefeiring ved fronten under første verdskrig. Tyske, franske og engelske styrkar møtes i vinterkulda for litt champange, julemusikk og kos.

«Christmas pudding of a production tries to satisfy all and ends up pleasing none», skreiv Paul Byrnes i The Sydney Morning Herald dÃ¥ Joyeux Noël hadde premiere i 2005. Byrnes er inne pÃ¥ noko, sjølv om eg ikkje er heilt einig i at dette er ein pudding av ein film.

Joyeux Noël fortel om våpenkvila ved fronten i desember 1914. Hendingane er basert på ei sann historie som involverte rundt 100 000 soldatar. I filmen møter vi tre små troppar, med tyske, engelske og franske soldatar. Eit par hundre menn og berre ein brøkdel av totalen.

For å ta grunnane til at dette ikkje er ein pudding først. Joyeux Noël får fram den grusomme sida ved føsrte verdskrig. Det var i stor grad ein krig som handla om hyppig slakting i fronten. Over fem millionar liv gjekk tapt på slagmarkene. 1 poeng. Delen av filmen som handlar om julekos og sånt gjer eit viktig poeng ut av at folk er like. 1 julepoeng.

Grunnen til at Joyeux Noël er pudding er at den avgrensar hendinga til troppane i filmen. Det blir ikkje snakka om dei andre soldatane som gjorde det same. Vi får servert ei løgn som går på at maks eit par hundre var involvert. 1 minuspoeng for faktafeil. Det heile drar ut og blir for lystbetont til at eg klarar å svelge det som realistisk. Det handlar om premissane filmen lagar for seg sjølv. Filmen kunne ha vore forutan det romantiske innslaget. 0.5 minuspoeng.

Poeng, julepoeng om minuspoeng blir cirka 6 på ein skala frå 1 til 10. Eg blir aldri frelst, men annerkjenner at Joyeux Noël forsøker å røre.

IMDb: 6.1/10 from 22,051 users

Tolvte luke i julekalender 2011 er nissefilmen The Santa Clause med Tim Allen. Ordspelet med ein e på slutten av Clause legg føringa for handlinga og set standarden for den enkle komedien.

Styrken til The Santa Clause som julefilm er eit tydeleg tema. Det handlar om å tru (på julenissen), og det blir klart tidleg i filmen. Resten av filmen blir du masa hol i hovudet om dette. I tillegg til får du dumpa over deg ei snøskuffe med spesialeffektar som umogleg kan ha sett heilt bra ut i 1994.

Scott Calvin (Tim Allen) blir til julenissen, men verken vil eller trur det sjølv. Før heilt på slutten. Sonen til Scott, Charlie heiter han, er aldri i tvil om at faren er blitt julenissen. Charlie blir ikkje trudd av dei vaksne. Før heilt på slutten.

Eg har aldri sett The Santa Clause samanhengande. Eg har aldri hatt noko i mot filmen, heller ikkje etter å ha sett han. Men det blir for enkelt. Det blir dill og dall og er i det heile ein eindimensjonal film. Målgruppa er nok heller ikkje meg og likesinna. I grunn synst eg filmen sender dårlege signal. At Scott som prøver å hjelpe ein person blir straffa er ein skremmande moral. For å bli feit og skjeggete er ei straff. For barn som i utgangspunktet er redd julenissen må det vere reine skrekkfilmen.

Men eg kjedar meg aldri. Forventingane var små, og fallhøgda soleis låg. Eit par scener er morsomme, og resten er heilt ok.

IMDb: 7.5/10 from 5,341 users

Ellevte luke i julekalender 2011 er ein englefilm med Cary Grant, David Niven og Loretta Young. O gledelige jul for ein herleg kombinasjon.

Det kan bli sagt først som sist at The Bishop’s Wife er den mest stemningsfulle filmen etter elleve dagar med Filmdagboks julekalender. Samansettinga av humor og folk som pÃ¥ ein truverdig fÃ¥r fram at dei bryr seg er unekteleg vellykka.

Julemirakel er det tematisk samlande omgrepet for The Bishop’s Wife. Ved Ã¥ gjere Cary Grant til ein engel, den sjarmerande typen du ikkje vil overlate i kona di sitt selskap, blir engel-businessen lettare Ã¥ svelje. Alt han gjer har ei Ã¥rsak, og at vi tidleg blir klar over dette opnar filmen til Ã¥ gjere sÃ¥ mykje meir enn Ã¥ preike om julemirakel.

Det er ofte ei utfordring Ã¥ vidareformidle essensen i ein god film. Ofte handlar det om at gjennomføringa er god, handlinga oppsummert treng ikkje vere original. The Bishop’s Wife handlar i korte trekk om ein engel som trenger seg innpÃ¥ ein biskop og kona hans for Ã¥ gjere livet deira lykkelegare. Eg vil i stor grad framheve skodespelet og samspelet som styrkane. Cary Grant har karisma, David Niven er bÃ¥de dyktig og truverdig og Loretta Young lyser opp samtidig som ho er det stabile midtpunktet.

Ei sann anbefaling av ein julefilm.