Darren Aronofsky bankar på døra med ny film om dagen. «The Fountain» med sine nydelege estetiske spesialeffektar, etter traileren å dømme, har nyleg hatt amerikansk kinopremiere og kom ut av premierehelga på ein kanskje skuffande 10. plass.
Men innlegget skal ikkje handle om «The Fountain», ei heller om «Pi» som står i sterk kontrast med sitt grovkorna svart/kvitt 8mm bilde, og som var Aronofskys film før «Requiem for a Dream». Det hjelp derimot å nemne desse for å plassere stilen til filmen, som er ein mellomting mellom det kalde perfekte digitale i «The Fountain» og det gråtona og grove i «Pi».
«Requiem for a Dream» er eit nydeleg stykke arbeid. Den er teknisk brilliant og har eit stemninsfullt lydspor dominert av fiolin. Og om ikkje historia om dei ulykkelege skapningane i dei tragiske situasjonane blir for deprimerande, så er det faktisk litt skjult humor å finne her. Aronofsky tek omm avhengigheitsproblem på ulike måtar, med det største fokuset på narkotiske stoff. Men om ein er van med at slike narkofilmar gir ei rein skildring av ein nord-og-ned historie, så pustar «Requiem for a Dream» litt betre. Det ser ikkje akkurat lyst ut her heller, men opplevelsen er så mykje rikare når karakterane har ein slags grunn for misbruket sitt.