Sei «Scarface» og dei fleste tenker på Al Pacino som narkobaronen Tony Montana i Brian De Palmas 1983-film. Men «Scarface» er opprinneleg kallenamnet på den berykta Chicago-gangsteren Al Capone, som nettopp hadde eit kutt i ansiktet.
Howard Hawks har regissert plenty av gode filmar i løpet av karrieren sin, altfor mange eg ikkje har sett (endå). «Scarface» frå 1932 er nok ein av dei gode og er laust basert på Al Capone sine handlingar. Rykta seier at mannen likte filmen så godt at han kjøpte ein eigen kopi.
Filmen følger Antonio «Tony» Camonte (Paul Muni) frå småkriminell til dei høgare posisjonar i den organiserte kriminaliteten, som styrer den ulovlege importen av alkohol i form av øl. Mange kjempar om å bli president i sosialklubben etter den forrige blei henretta, og det er oppi dette Tony styrer på.
Det flotte med eldre krimfilmar er at dei ikkje går rundt grauten med meiningslause avstikkarar eller tomme bilder, om det alltid føles så naturleg er ein anna diskusjon, men så er jo dette film. Paul Muni serverar ei fargerik tolking av Tony som stadig utover filmen overraskar av å vere både menneskeleg og nådelaus. Filmen blei opprinneleg ferdigprodusert i 1930, men på grunn av denne glorifiseringa blei den stoppa av sensorane og kom ikkje før to år seinare.
Etter no Ã¥ ha sett nokre av filmane til Howard Hawks; «His Girl Friday» og «Scarface» — og likt begge, tenker eg det er pÃ¥ tide Ã¥ sette seg meir inn i denne fasinerande regissøren. BÃ¥de via screwballkomedie og western.