(IMDb)

I film nr. 5 i serien dukkar Olsenbanden sine to største rivalar opp, Kongen og Knekten. Merkeleg nok har dei ikkje vore nemnde tidlegare… Det som er verre er at mykje går på tomgang i denne filmen, den verkar både rotete og lite samanhengande. Kongen og Knekten er forsåvidt to interressante figurar, men det er jo Olsenbanden og deira planar ein først og fremst vil sjå når ein ser ein «Olsenbanden»film.

Denne gongen kjem Egon med ein plan om å stela 4 millionar kroner i momspengar, som dei skal få tak i ved å rana ein pengetransport. Planen vert gjennomført nøyaktig som planlagt, dermed er banden 4 millionar rikare, enn så lenge. Kongen og Knekten har nemleg kasta sine auge på utbyttet, for dei veit godt kven som har stole pengane. Med ei avleiingsmanøver greier dei å finna skjulestaden der pengane er gøymt og tek dei med seg i same slengen. Men Olsenbanden har ikkje tenkt seg å gi seg så lett.

Dette er nok den svakaste filmen i serien, mykje grunna eit heller svakt manuskript og treig framdrift. Det einaste som er verdt å få med seg er korleis banden ranar pengetransporten i starten av filmen, akkurat den biten er det god «Olsenbanden»klasse over. Men etter det er det full stopp, med ein god del usannsynlegheiter og scener som ikkje er morosame i det heile. Filmen prøver også å leika seg med musikalsjangeren i ein liten sekvens, det passar ikkje inn i denne type film. Wilfred Breistrand gjer ei totalt unødvendig og umorosam rolle som kriminalsjefen, han ser stort sett berre sur ut og kjeftar på stakkars Hermansen når han er med. Samspelet dei imellom fungerar heller dårleg, bra at Hermansen får friare tøylar og vert meir leiande i politiarbeidet, som i fjerde film, seinare i serien. Medan den forrige filmen hadde ei god spenningsoppbygging mot dei siste 40-45 minuttane med nye planar og påfunn, er det ikkje mykje av nemneverdig karakter som skjer mot slutten av filmen her. Skuffande at regissør Bohwim ikkje har fått meir ut av sopass dyktige skodespelarar. Han har ein god del av ansvaret for at filmen både er rotete og verkar halvferdig.

Vurdering: 2 av 10. 

User Rating: 5.0/10 (831 votes)

Pene damer i bikini som spelar volleyball og sparkar høgt med beina i ville slosscener der det osar av dårleg dataanimsjon på nivå med grafikk som kunne vore henta ut frå PlayStation 2, mens ein ond mann samlar data på alle slossteknikkane deira frå eit overvåkingsrom i toppetasjen av huset på den eksotiske stillehavsøya der turneringa Dead or Alive har samla inn nokon av verdens beste kampsportutøvarar innan sine felt.

Eit skodespel som får det i Sweet Insanity til å sjå greit ut forsvinn bak naken hud og kvinnelege former. Særleg meir er det ikkje som blir borte, for filmen tilbyr ingen ting i tillegg til det eg har nemnt over. Men som mann synst eg det kvinnelege ensemble reddar filmen opp frå det absolute botnsjiktet.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.2/10 (9,660 votes)

No skal eg ikkje skryte dei førre filmane i serien opp i skyene, for «Scary Movie» har aldri vore noko spesielt merkverdig, men nummer 4 er vel eigentleg like greitt å oversjå. Eg hadde absolutt ingen forventingar til filmen, og blei på ein måte overraska når det viste seg at det faktisk var ei historie her. Historie med sarkastisk undertone fordi det eigentleg er «The Grudge» og «War of the Worlds» som blir ekstra parodiert og hamnar i midten. Filmen går «Date Movie» ein høg gang og, så vurdert på den måten er dette ein ganske OK film.

Skal ein derimot sjå nærmare på filmen, så er det berre mange lause bitar som ikkje heng saman. I eit forsøk på å skape så mykje moro som mogleg har dei prøvd å parodiere ein god del over heile linja, der nokon filmar går opp igjen. To av desse nemnte eg tidlegare, ein anna er «Brokeback Mountain». Eg sit igjen med kjensla av at filmen har jobba for lite med kvar enkelt parodi, og spedd på ein solid dose slapstick for å kompensere for dårleg skodespelararbeid. Craig Bierko og Anna Faris er hovudpersonane her, Bierko som ein parodi på Tom Cruise og Faris som ein parodi på Sarah Michelle Gellar. Førstnemnte er til tider mogleg å sjå likheiten i, og sluttscena som er ein parodi på «The Oprah Winfrey Show» er faktisk ganske festleg. Men likheiten mellom Faris’ Cindy Campbell og S. M. Gellar såg eg aldri. Gellar er ein person som aldri heilt har stått fram i media som ei utruleg særeigen dame. Det blir difor eit dårleg trekk å ha Faris med her, men poenget med Cindy Campell var nok kanskje meir for å ha ei greie som filmane heng saman om. «Scary Movie 5», som er annonsert for 2008, er ingen unntak.

Som mange andre Hollywood-komediar, for å gi eit felles kallenamn på det meste av det dei store studio spyr ut med, så er det dei små glimta innimellom som klarar å halde filmen i live. Eg har vore borti fleire komediar som tross betre samanheng i handling og historie har vore verre enn dette, her vil eg nemne «Fun with Dick and Jane», litt fordi eg ikkje fekk sagt nok tidlegare kor kjedeleg den er. Måten Sheen landa i asfalten på og nakkane blir knekte under boksekampen fekk meg til å trekke på smilebandet. Men å rote til med Leslie Nielsen i ein slik komedie er å grave si eiga grav. Og som ein kommentar til Jacob på «… manuset er helt sikkert skrevet på én kveld med store mengder alkohol involvert.» , så håpar eg det blir brukt meir enn berre alkohol framfor manusskrivinga til «Scary Movie 5», om det blir noko av.

Avslutningsvis vil eg komme med ein påstand. Eg tør påstå at folk som ikkje har sett filmane som blir parodierte, med unntak av avslutningsscena, vil ha det neste like kult å sjå denne filmen som andre. Eg har sett det meste til denne, og hadde det mindre gøy enn når eg såg «Scary Movie» for nokre år sidan - ein film eg nok berre hadde sett ein brøkdel av filmane den parodierte den gongen. Det kan likevel vere greitt å vite at Craig Bierko parodierar Tom Cruise.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.6/10 (6,907 votes)

Eg hadde absolutt ingen forhåpninga til denne filmen, og blei difor ikkje spesielt skuffa når det viste seg at dette var tullball frå ende til annan.

Det heile opnar med helikopterfoto over skipet Poseidon, eit så reint og falsk CG-objekt at eg nesten fekk maten i halsen. Dei første 15 minuttane er berre småsnakk og vås, om kor stort og flott skipet er, introduksjon til dei folka me kjem til å følge seinare i filmen, og drama som ber preg av at dette er ein nyinnspeling av ein film frå den gongen forholdet mellom ein far og ei dotter kunne vere litt annleis enn i dag.

Så veltar skipet overende på grunn av ei kjemsvær bølge, som mannskapet prøver å køyre langst, ikkje tvers gjennom. Ikkje at eg veit kva som er best i ein slik situasjon, men eg ville prøve å køyrt gjennom ei bølge viss enn å velte med ei, om eg visste håpet var dårleg. Når alt var på sitt mest ekstreme her fann eg det forresten meir interessant å pille meg i nasen. Skipet hamnar opp/ned og gjengen me blei introdusert til samlar seg og legg ut på ei eventyrisk ferd gjennom skipet for å komme seg ut. Det heile er ein einaste opp/ned labyrint som dei ikkje har særleg problem med å finne fram i.

For kvar nye utfordring var spørsmålet mitt, kven vil døy eller hamne i seriøse vanskar her. Og kor lang tid vil det ta før dei kjem seg ut av situasjonen. Forsøka på å skape ei klaustrofobisk stemning mislykka, og har lysår igjen for å nå opp til «The Descent».

Innledningsvis skreiv eg at eg ikkje vart skuffa, men det var berre løgn for å ikkje slakte filmen før eg hadde skrive meir. Eg blei skikkeleg skuffa, likevel om eg ikkje forventa noko. Det går mot den første filmen på ei stund som eg ikkje vil anbefale på nokon som helst måte, verken som reinspikka spenningsunderholdning eller komedie.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 2.7/10 (176 votes)

Eg fekk aldri sjansen til å bli med på å lage noko film verken på ungdomsskulen eller vidaregåande, men eg trur resultatet ville ha komme i same bane som denne.

Den startar på artig vis, med ei scene der hovudrolla Stacey spring gjennom natta iført tynn nattkjole, antageleg med nokon etter seg. Så blir det dag, og me blir introdusert til vennene til Stacey som alle har kvalitetar som å vere søt, har bra kropp eller når det gjeld gutane, ser ut som modellar. Dei har også alle til felles å vere ekte dritt framfor kamera. Noko som ikkje hjelp sidan historien både heng tynt saman, og er lite spennande, tross det store lasset med typisk spenningsmusikk som i andre thrillerfilmar.

“Sweet Insanity” is an odd mixture of low budget and talentless actors.

Det låge budsjettet merkast på bilde- og lydkvaliteten.

A 90-minute horror movie packed full of chills, SWEET INSANITY is about a new girl at the high school who terrifies her classmates with her mysterious powers.

Diverre fekk eg ikkje med meg noko av dette, kanskje eg har fått ein versjon med bortklyppte scener? Så, kva var eigentleg grunnen til at eg såg denne filmen? For det første den dårlege ratingen, innimellom får eg berre lyst å sjå ein dårleg film der eg kan hakke ned på alt og alle, rett og slett kose meg på andre si bekosting, ein uvane eg har. For det andre, vel, det var ingen fleire grunnar i utgangspunktet, men årsaka til at eg klarte å sjå ferdig filmen var utvilsomt dei søte jentene, utan dei hadde ikkje dette gått. Eg burde ha slakta filmen totalt, men eg klarar det ikkje, den var morsom på sin måte. Eg må likevel advare alle normale folk!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 4.9/10 (3,917 votes)

Ein ekte møkkafilm! Den første hugsar eg var heilt grei dårleg, men denne var verkeleg kjedeleg dårleg!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10