User Rating: 4.4/10 (218 votes)

I 1864 kom Jules Vernes bok «Journey to the Center of the Earth», i 1959 kom den første filmatisering og i år var det igjen duka for nok ei filmatisering av bokklassikaren. At det i mellomtiden har komme minst ei større filmatisering og fleire tv-produksjonar kan nemnast.

Det eg ikkje var klar over var at årets dataprega eventyr hadde ein tvillingbror i form av nok ein tv-produksjon, denne med Rick Schroder, Victoria Pratt og Peter Fonda på rullebladet. Klar over det blei eg først når eg var komme så langt ut i filmen at eg tok til å sakne både ville dataanimasjonar som vist i filmtraileren og at veken Bredan Fraser eller unge Josh Hutcherson («Bridge to Terabithia») aldri dukka opp. Første reaksjon på feilsteget var latter på eiga bekostning, det skal nemnast at eg såg filmen åleine. Etterpå blei eg forbanna på meg sjølv for å kaste vekk tid på slik dårleg film, det skal nemnast at eg likevel såg filmen ferdig. Til slutt blei eg eigentleg berre glad over at det fortsatt er håp for ein passe kul adapasjon filma i 3D i løpet av året.

Eg såg altså ein tv-film, som i blant var heilt grei, andre stader virka den å ha vore filma i ein boks med pappfigurar i hovudrollane. Det kjem aldri fram truverdige kjensler på skjermen, lite av det som kjem ut av munnane i heile teke er overbevisande grunna slett skodespel. At historia i utgongspunktet er bra er jo sjølvsagt, det er Jules Verne si historie, men i prosessen frå bok til film har denne blitt mishandla i formen og det hadde mykje å sei.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 4.5/10 (177 votes)

«Bag Boy» eller «National Lampoon’s Bag Boy» som den den i stor grad vil vere nemnt som i dei aktuelle samanhengane er ein film du i stor grad av sannsynlegheit ikkje kjem til å høyre noko om eller sjå, om du ikkje skulle snuble over eit billegstativ i bakerste hjørne av bensinstasjonen eller aktivt oppsøke nye filmar frå «National Lampoon» i ny og ne. Eg er verken eller, då eg kom over tittelen på ei lanseringsliste, men kan nok samanliknast med stativsnokarane om nødvendig.

Sett i «National Lampoon»-samanheng er «Bag Boy» eit lite under, her er verken fokus på fyll, fest eller nakne kvinner og silikonpuppar. Om ideen omkring ein handleposepakkar, på amerikansk kalla bag boy eller bagger, er så mykje sterkare er sanktens meg eit godt spørsmål, men det er jo måten det blir gjennomført på som er tingen?

Paul Campell, for nokre kjent som hjelparen til den kvinnelege presidenten i «Battlestar Galactica», spelar i hovudrolla som ein talentfull posepakkar med gode moglegheiter innanfor posepakkemesterskap. Dette er like uspennande som det høyres ut som, men no tek det ei stund før denne delen av historia kjem i gong. Før startskotet går skjer det heller lite, ei halvdårleg kjærleikshistorie, vitsar som bommar godt, skodespelarar som er verken morsomt dårlege eller nemneverdig gode. Alt i alt leverar «Bag Boy» berre tilstrekkeleg til ikkje å bli skrekkeleg, men god er den ikkje. Eg hadde i det minste forventa ein del rølpete humorstrekar, som for meg reint personleg gjer filmane av denne typen heilt greie, men mangelen på slikt viste seg å blotte det kjedelege plottet.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 4.4/10 (8,052 votes)

Sjette film i «A Nightmare on Elm Street»-franchisen.

Ho ho, dette heng ikkje på greip, seriens hittil dårlegaste startar med frisk blod, ingen direkte bånd er å finne til dei tidlegare filmane, om ein ser bort i frå Freddy då. Robert Englund har fått lov til å stå øverst på rollelista dei siste tre filmane eller så, han er utan tvil dei einaste skodespelaren som gjer seg verdig til tittelen skodespelar her.

Me får vite; at alle barna i Springwood er døde, utanom ein, han vaknar opp utan å hugse noko i ein av nabobyane og trekk med seg nye folk inn i marerittland. I løpet av filmen utforskast det tidlegare familielivet til Freddy nærmare, me får sjå Englund for første gong utan brannsåra i ansiktet og oppleve han som ein sann psykopat i tillegg til draumemonster. Denne sida ved filmen er sammen med ein 10-sekundars cameo av Johnny Depp med på å trekke dette opp til å bli akkurat så dårleg at eg verken kjedar meg eller gledar meg.

Det er veldig lite som er verdt å nemne om «Freddy’s Dead», det tok ein time før historien fekk eit lite fotfeste som i heile tatt forklarar kvifor dette er ein film og ikkje berre ein kompilasjon av ubrukt materiale frå avlyste «A Nightmare on Elm Street»-prosjekt. Eg ser likevel fram til den neste i rekka, då Wes Craven er tilbake både som manusforfattar og regissør der.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.8/10 (24,716 votes)

Musikalar er ofte enkle saker, med nokre gode songar kan ein komme langt. Det finst sjølvsagt unntak: musikalar med komplekse historiar eller fengande songnummer i dårlege musikalar.

«The Rocky Horror Picture Show» er av den siste typen. Når Brad og Janet punkterar bilen utanfor allfarveg søker dei hjelp i eit nærtliggande slott. Slottet viser seg å vere fullt av transvestittar frå planet Transseksuell i Transylvania-galaksen.

Dette betyr at det blir pøst må med homoerotiske dansebevegelsar av menn og kvinner i grusomme lærbekledningar. Eg synst det var guffent, men må innrømme at eit par av songane her var morsomme og slo godt an på overdrivelsar. Det gjorde derimot ikkje filmen, som det elles skjer lite i. Når eg er fan av at filmar har handling (det finst sjølvsagt unntak i blant) blir det ein del gjesping.

Andre pluss med filmen er at ei ung Susan Sarandon spradar rundt i undertøy heile filmen, at Meat Loaf trekk seg tilbake etter eit enkelt songnummer, og at den har fine referansar (til div. kunstverk og “an RKO Radio Picture”- antenna).

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.4/10 (29,580 votes)

«The Crow» er favorittfilmen til Dwight Schrute, ein av dei sære karakterane i den amerikanske versjonen av tv-serien «The Office». Det er og den siste filmen Brandon Lee, son av Bruce Lee, spela inn før han på ulykksalig vis blei drept av ein rekvisittpistol.

I ein mørk, regnvåt by har ein kriminell organisasjon gjort seg vant med å tenne på bygningar og terrorisere folk natta før Halloween. Shelly Webster og Eric Draven (Lee) blir offer for ei av undergruppene til organisasjonen. På årsdagen for drapa står Eric Draven opp igjen frå grava og blir the crow, på søken etter hemn.

Eg fekk ei skikkeleg kjensle av å ha satt meg ned igjen med «The Punisher», for dette må vere ein av dei verre teikneserieadapsjonane eg har sett. Her blir det spelt på at goth er kult over heile linja. Det har ein dårleg appell på meg, og eg er dum nok til å tvinge meg gjennom filmen etter ein laber første halvtime.

Det er rart kor lite eg trivst med å sjå «The Crow», når ein av Alex Proyas sine andre filmar, «Dark City», blei presantert i nesten identisk miljø og virke skikkeleg kult.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.3/10 (1,653 votes)

Om det er eg som har problem med å køyre surroundlyd eller om lydsporet på versjonen av DVD-en eg hadde fått lånt meg var på trynet, står eg i tvil om. Det som kan slåast fast er at det gjorde filmsjåinga passe frustrerande.

Bubby er ein 35 år gammal fyr som har budd innestengt i ein kjellar heile livet sitt, blitt misbrukt av mora og ikkje har hatt sjansen til å utvikle seg som bør. Så fører omstendigheitene, og nokre meter med plastikkfolie (som for øvrig også kan brukast til å strippe vinen for TCA), til at vår tilbakeståande anti-helt kjem seg ut i fri luft. Der prøver han på sin måte i tilpasse seg, og mange tilfeldige hendingar dannar ei rar historie.

Heilt i frå starten av mislikte eg filmen, den er ganske drøy på både dyremishandling og generell mishandling, og elles berre forstyrrande og ekkel. Det gjekk likevel til at eg fortsatte å sjå, og når eg så var komme over halvveges etter det som virka å vere evigheiter, følte eg at eg måtte sjå resten og. No i ettertid angrar eg, for eg fekk veldig lite ut av det, berre tre ting faktisk: to vel så gode musikalske innslag og eit erotisk musikalsk innslag med ei pen Frelsesarmeendame involvert.

Når det skal vere sagt så har eg likevel ingen grunn til å anbefale dette på nokon måte. Kultstatus til tross, «Bad Boy Bubby» er ein av dei filmane som ikkje gir meg noko, og då hjelp det heller ikkje med fleire filmprisar.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.5/10 (10,550 votes)

Den tredje filmen i torturserien er ikkje noko tess. Sjuke torturscener og reinspikka drapslyst er innhaldet her. Ei slags historie, og nokre forklaringar til tidlegare filmar er ideen her, og det er eit langdryge skue. Dessutan er det så overdrive groteske bilder, som dei godt kunne spart seg for å vise så detaljert, og ikkje hatt noko problem med å gjere det heile til ein fæl film.

«Saw III» er exploitation av grovaste sort, og eg ser ikkje heilt kvifor den kom på kino. Dette er meir av typen rett-på-video film, og har verken solide skodespelarar eller spesielt god historie. Kamera og klyppinga er det verste og mest irriterande eg har sett på lenge, og øydelegg det som er igjen å øydelegge. Det blir med andre ord ein uutholdande film, og det seier ein som synst «Saw» var nytt og ‘interessant’, og «Saw II» også gjekk an. Holde seg borte frå denne, det er ingen ting å hente her! Og la det vere sagt, eg hadde eigentleg trudd denne skulle vere grei.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.7/10 (367 votes)

Den femte filmen under «American Pie» namnet er ute, og hevar inntrykket litt frå den forrige filmen, som var den første som kom rett på video. Om Universal har tenkt å fortsette franchisen som ei slags «National Lampoon» greie gjenstår å sjå, men kvaliteten er deretter.

«The Naked Mile» må vere ein av tidenes dekkoperasjonar for å vise naken hud på film. Og eg skal ikkje klage, for dette er ein film utan hemningar, som ikkje legg skjul på spesielt mykje. Historien er syltynn. Det er nok ein Stifler som blir lagt press på, denne gongen er det Eric Stifler, søskenbarnet til Steven Stifler frå «American Pie» 1, 2 og 3. Alt handlar om å misse jomfrudommen, og det under årets nakenløp, som i si tid blei starta av Mr. Levenstein (Jims far).

Det er ein rølpefilm utan like, og i tillegg til nakenheit er det gjørmeslossing med dvergar og ville festar som er tema. Ingen krav vart satte til filmen, og eg håpte i grunn berre den skulle vere betre enn den forrige, og når den var det, så var alt greitt nok.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 3.7/10 (1,967 votes)

Er Kristen Bell i ferd med å bli ei ny Sarah Michelle Gellar? Å spele i denne filmen var iallfall ikkje eit godt karriereval, men så spørs det om jenta frå «Veronica Mars» har talentet til å kunne spele andre rollar enn den smarte sarkastiske og litt kalde ungdomsetterforskaren ho er i TV-serien. Det ser ikkje lyst ut.

«Pulse» virka på meg som ein film som utan anna grunnlag til å bli laga enn å samle ein gjeng med TV-skodespelarar sammen og vise Kristen Bell i undertøy her og der. Ikkje dumt det, men det blir svakt som det einaste gode med denne filmen.

For å kaste litt lys over opplegget her. Eit datavirus som spreiar seg gjennom trådlause signal tek livslysta ut av folk og skapar ei sjølvmordsbølge. Dataviruset dannar spøkelse som bevegar seg i lufta i ein spesiell frekvens og ser ut til å vere umogleg å stoppe. Alt er gjennomført i tråd med filmar som «White Noise» og asiatiske mørkhåra spøkelse. Det er faktisk litt creepy, det skal den ha.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.1/10 (697 votes)

Ein alternativ versjon til «Anchorman: The Legend of Ron Burgundy». Ein bør absolutt ha sett «Anchorman»-filmen viss ein skal ha noko utbytte/glede av denne.

Det dette er ser ut til å vere outtakes og lengre/mindre morosamme scener som er satt saman for å danne ei historie som til nøds kan plasserast parallellt med «Anchorman». Steve Carell, the man himself, får vist meir her enn i hovudfilmen, noko som er bra med tanke på at han er mannen med humor i «Anchorman»-franchisen.

Men eg kan ikkje anbefale «Wake Up», den er for lang, og rett og slett bortkasta tid. Kanskje hardbarka fans vil ha gleden av den, la oss tru det er grunnen til at filmen er satt sammen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10