IMDb: 3.2/10 (929 votes)

Året etter Animal House fulgte H.O.T.S. i dei ideologiske fotspora til det som i ettertida blir rekna som blant dei ekte fedrene til collegekomedien. Unge, virile menn var blitt skifta ut med frisinna kvinnelege ungdommar, men konkurransennstinktet og skitne triks var framleis tilstades. (Les vidare under bilde).

Kunsten for å skape den gode collegekomedien er å få fram noko meiningsfullt blant innslag av beer pong og wet t-shirt contests. For eksempel kan det å få fram kor vanskeleg det er å vere ungdom, vere vrient nok, då mange problem vil framstå som enkle hinder for det eldre publikummet. Komediar som utelukkande klarar å levere humor på grunnlag av billeg, fysisk humor, og er fråverande mykje av det karakterbyggande, føles gjerne tomme og går lett i gløymeboka.

At H.O.T.S. er ein lite omtala film i ettertida har å gjere med mangelen på tilknyting til karakterane. Det er lettare å kjenne igjen jentene her på kroppsformene enn kva rolle dei spelar. Hovudtråden i filmen er av det slaget som me kjenner til frå så mange collegekomedier, ei hemntok mellom eit tradisjonsrikt, men overlegent “hus” og eit slaskete eit. Det er ikkje her filmen taper terreng, men rett og slett at det verken er hjerte i filmen, eller kompetente skodespelarar for den saks skuld.

Forventingane var ikkje tilstades, så H.O.T.S. skuffar ikkje, men filmen er langt frå god, og heller ikkje anbefalt. Av rølpete collegekomedie er tilogmed dei fabrikkproduserte videofilmane til National Lampoon hakket betre.

IMDb: 4.2/10 (106 votes)

Hotel St. Pauli er ein av dei mest hata norske filmane nokon sinne. Det er òg ein av dei norske filmane som er vanskelegast å få tak i, i lag med den andre kalkunen Dis. Ja, det er i grunn dei fleste andre norske filmar som er laga. At Norsk filminstitutt er nær udugelege når det gjeld å få ut den norske filmarven til folket, er diverre ei mild underdriving. Kvaliteten på filmar som har kome ut, mellom anna gjennom samlinga Norske klassikere, er svært variert.

Det er mykje negativt å sei om Hotel St. Pauli, noko eit handlingsreferat ikkje kan fange. For i denne filmen skjer det så vanvittig lite i løpet av dei 105 minuttane den varer, at ei oppsummering heller latterleggjer filmen enn å kritisere den.

Filmane til Svend Wam og Petter Vennerød er godt kjent for ufrivillig humor, og heldigvis er ikkje Hotel St. Pauli eit unntak. Herleg dårleg skodespel og det drygaste av kinky sex du får på norsk film er stikkorda. Ja, òg så kjem hasjrøyking og kastrering like i ryggen.

Det einaste som er bra i Hotel St. Pauli, og då utelukkar eg den ufrivillige humoren, er musikken i brorparten av filmen og stemninga bruken av god musikk oppnår i ei skogsscene. Det er forresten i nemnde scene at Morgan (eine hovudrolla) spring rundt og ropar at han vil pule Gerda, før Gerda kappar av kuken hans og stikk til St. Pauli og blir sprøytenarkoman. Det er iallfall teorien min, for i forhold til tid heng dette tynt saman. Men i forhold til tidsbruk er filmen generøs. Litt som i 2001: A Space Odyssey er det mange og lange scener utan dialog her, hadde berre gleda av å sjå desse vore like stor.

Konklusjonen er at Hotel St. Pauli var betre enn forventa, men framleis er ein av dei verste norske filmane eg har sett. Den er så gjennomført elendig at det nesten har si sjarm. Få replikkar gjer at den legg opp til å kunne prate undervegs, og å kunne kommentere dårlege ting kan jo i og for seg vere artig nok. Men viss du ikkje har ei sann glede for dårleg film, har behov for å sjå Hotel St. Pauli i nokon samanheng, eller vil oppleve golden showers og ein bonde frå Nedre Eiker som onanerer på togstasjonen i Oslo, då kan du styre unna.

IMDb: 6.4/10 (22,969 votes)

Mayakalenderen skal ha det til at verda går under i 2012. Emmerich sitt forsøk på å gjere film av dette, er til dei grader utført på så klovnete vis at alle skeptikarar må ha ledd seg ihel før rekk å bli reddare. «2012» trengte ikkje vere så god for å fungere, gamle filmar som «When Worlds Collide» har drygare handling, men «2012» er så overausa med unødvendige klisjear, detaljar, og sirkus av spesialeffektar, både film og budsjett ville ha godt av ei «oppreinsking» i manus. Like den, den som vil, men «2012» er blotta for alt anna enn ufrivillig komedie.

IMDb: 7.8/10 (52,170 votes)

I fleire år har eg unngått å sjå «Airplane!». Nok ein gong viser det seg at eg burde latt tida gå vidare utan å sjå den. Usikkerheita eg hadde til filmen på førehand var identisk med ei eg har hatt altfor mange gonger før. Ei suppe av altfor billege slapsticks pregar filmen tungt, og desse som nok ikkje var gode når «Airplane!» kom ut har heller ikkje tålt tida. Halvannan time i helvete står som eit seriøst alternativ versus eit gjensyn. «Airplane!» er som Steve Martin på sitt verste. Så har Jim Abrahams også laga den grusame «Scary Movie 4».

IMDb: 5.1/10 (10,116 votes)

«Year One» er laga utan eit snev av kvalitet, eit omgrep som er vanskeleg å definere utan motstykke som denne filmen. Å gi den tre på skalaen har med ting som bilde- og lydkvalitet og hår igjen på skallen min å gjere, framfor at den har eit gram av godside ved seg. Jack Black har eit variert resumé, men vil trenge ein satans god film for å hente seg inn igjen i mine auger. Han er som filmen fråverande av spøkar. Dette er flaut, for meg, for Michael Cera, for filmbransjen, og for dei med ideen som har blitt tilintetgjort.

IMDb: 3.7/10 (10,866 votes)

Namnet og eit glimt av «Halloween» på TV-skjermen er einaste klare koplinga til franchisen eg kunne finne. Elles er dette verken Michael Myers eller Sam Loomis, det er heller ikkje bra. Jo vent, bildekvaliteten var god, musikken var småtøff, reint elles luktar dette rett-på-video. Det som gjer den muleg å sjå ferdig er det morosame i det dårlege, og dei periodane av filmen eg datt fullstendig ut og ikkje fekk med meg noko. All handling er forutsigbar som fy, men det ligg litt underhalding i den tekniske vinklinga i historia. Samanhengen til tittelen gjekk meg dessutan hus forbi, finst den?

IMDb: 4.4/10 (97 votes)

Thora Birch var stor i «Ghost World», men gjer ei like kjedeleg rolle i «Winter of Frozen Dreams» som filmen er kjedeleg. Den støttar meg opp på påstanden min om at “basert på ei sann historie” betyr lite eller ingenting. «Winter of Frozen Dreams» er dårleg strukturert, ein rotete film som ikkje klarar å bygge seg opp til slutten som filmen blir introdusert med. Det er umotiverande å sjå ein film der den kriminelle handlinga er uinterssant, ufullstendig framstilt, langt i frå mystisk og aldri skikkeleg løyst. Eg hugsar ikkje kvifor eg skulle sjå filmen, men gløymer den forhåpentlegvis snart.

IMDb: 6.0/10 (4,853 votes)

«One Crazy Summer» er one crazy drittfilm. Ramma er grei nok, men det står på karakterane i å gjere dette til ein god film, og omtrent ingen av dei er interessante. Du har Jeremy Piven i ei lita birolle som bidreg til at smilebåndet ikkje visnar heilt bort, men så har du Bobcat Goldthwait i ein av filmhistoriens mest irriterande rollar, synd å sei. Kjærleikshistorien er enkel, Cusack må velge mellom den hotte og den søte med personlegheit, og vel sjølvsagt «feil» først. Samtidig må han finne ut kva han skal gjere etter sommaren, ettersom basketballstipendet ikkje blei noko av.

IMDb: 6.6/10 (41,765 votes)

«Smokin’ Aces» er ein type actionfilm som vil bli enten eller, enten klarar du å innfinne deg med kvalitetane og manglane, eller så klarar du ikkje innfinne deg med manglane på kvalitetane. Uansett innfallsvinkel på problemet så er ikkje filmen perfekt, men enkelte vil klare å hente ut ein grei opplevelse. Personleg hamna eg i båsen over betrevitande som ikkje heilt klarar å svelge dette hårete monsteret.

Stilmessig er «Smokin’ Aces» gjennomført, karakterane går godt i lag og er alle tøffe og enkle, det heile luktar sterkt av film, men sjølv om målet ikkje er å få fram noko som helst realistisk preg har det blitt sikta mot eit delvis skittent preg; mørkt blod, støv og sveitte i ansikta. Ansikta me møter er ei rekke kjente som strekk seg frå Ray Liotta til Alicia Keys, via Ryan Reynolds m.fl. Personar eg generelt har lite i mot, men som aldri får sjanse til å vise seg for kva dei kan her.

Med dette startar ei lita opplisting av ting eg ikkje satte pris på. Den uoriginale historien er oppstykka mellom altfor mange personar, me får aldri sjansen til å knyte nærare kjennskap til nokon av dei, om dette er meininga så er det iallfall ein dårleg tanke. Balansen mellom å vere type parodisk over-kanten action og rett fram skitten og down to earth er skrudd, når du er i ferd med å komme inn i ein god flyt kjem det heilt på trynet løysingar og øydelegg, men dei kjem sopass sjeldan at dei ikkje går inn i oppskrifta.

Mitt neste poeng treng ei rask oppsummering av handlinga: Mange folk er på veg for å drepe ein mann. Det er jo i og for seg greit, kjedeleg, men greit. Så når alle, samtidig, er i ferd med å ta seg inn på hotellrommet mannen oppheld seg på, så må ting gå med lompefart og det blir nesten uuthaldeleg. Etter på ein måte å ha runda klimakset skal det hittil så jævla smarte filmen (nei, det er faen meg så enkel og rett fram!) forklarast og begrunnast til det ytterste for å få oss til å tru at det som har skjedd hittil har vore noko anna enn det me har vitna. Ein allereie kjip film blir difor 20 minuttar for lang.

Sett at filmen i utgongspunktet var ein ok film (5/10), så vil eg denne gongen bruke skalaen for det den er verdt og trekke i frå alt det eg mislikte utanom det som er ok (ca 2 poeng), eg endar opp med 3/10 og vel å gjere eit eksempel ut av «Smokin’ Aces» som er eit unødvendig supplement i ein likevel ikkje avdøydd post-Tarantino filmverden.

IMDb: 4.4/10 (218 votes)

I 1864 kom Jules Vernes bok «Journey to the Center of the Earth», i 1959 kom den første filmatisering og i år var det igjen duka for nok ei filmatisering av bokklassikaren. At det i mellomtiden har komme minst ei større filmatisering og fleire tv-produksjonar kan nemnast.

Det eg ikkje var klar over var at årets dataprega eventyr hadde ein tvillingbror i form av nok ein tv-produksjon, denne med Rick Schroder, Victoria Pratt og Peter Fonda på rullebladet. Klar over det blei eg først når eg var komme så langt ut i filmen at eg tok til å sakne både ville dataanimasjonar som vist i filmtraileren og at veken Bredan Fraser eller unge Josh Hutcherson («Bridge to Terabithia») aldri dukka opp. Første reaksjon på feilsteget var latter på eiga bekostning, det skal nemnast at eg såg filmen åleine. Etterpå blei eg forbanna på meg sjølv for å kaste vekk tid på slik dårleg film, det skal nemnast at eg likevel såg filmen ferdig. Til slutt blei eg eigentleg berre glad over at det framleis er håp for ein passe kul adapasjon filma i 3D i løpet av året.

Eg såg altså ein tv-film, som i blant var heilt grei, andre stader virka den å ha vore filma i ein boks med pappfigurar i hovudrollane. Det kjem aldri fram truverdige kjensler på skjermen, lite av det som kjem ut av munnane i heile teke er overbevisande grunna slett skodespel. At historia i utgongspunktet er bra er jo sjølvsagt, det er Jules Verne si historie, men i prosessen frå bok til film har denne blitt mishandla i formen og det hadde mykje å sei.