IMDb: 8.0/10 from 215 users

Tiande luke i julekalender 2011 er nok ein TV-spesial med The Muppets, denne gongen frå 1979. Spesialen samlar seg rundt musikaren John Denver og eit utval julesongar han framfører i lag med The Muppets.

Blant julemusikk er John Denver and the Muppets: A Christmas Together ein av favorittplatene mine med julemusikk. Forventingane til denne TV-spesialen var urealistisk høge og den potensielle fallhøgda stor. Grunnen til at eg innleiar med desse opplysningane er nettopp at spesialen krasja fullstendig og enda opp med å bli eit traurig skode.

John Denver and the Muppets: A Christmas Together blei sendt på TV, men har aldri blitt lansert som video. Opptaket som sirkulerer er heilt greitt, men langt frå topp på lyd og bilde. På ein måte var dette ubetydeleg, for ønske om å sjå framføringar av favorittjulesongane mine var høgt nok. Men så viste det seg at det er andre versjonar av songane i TV-spesialen enn på musikkalbumet, og at desse var bleike i forhold. Programmet heng ikkje i hop på godt vis, og John Denver passar nok betre på plate enn på TV-skjermen.

IMDb: 5.0/10 (7,202 votes)

Så er vi ved vegs ende. I 1973 kom den femte og siste filmen i Planet of the Apes-serien. Battle for the Planet of the Apes knyter saman nokre av trådane frå tredje og fjerde film (Escape og Conquest) med første og andre film (Planet of the Apes og Beneath).

Battle er ingen elegant film, meir ein elefantfilm, utan tyngde. Med unnatak av ei scene der apane besøker ruinane av ein storby utspelar handlinga seg på eit jorde ved ein skog og under grunnen i storbyen. Det einaste spektakulære miljøet som blir presentert er ruinane som apane passerer ved besøket til storbyen. Eg spekulerte for meg sjølv om det var her busjettet på 1.7 millionar dollar hadde gått, for til resten av filmen såg det ikkje ut som at det var.

For å ta eit steg tilbake, Battle handlar om åra etter Conquest. Det har gått tjue år, ein større krig har herja og storbyen har blitt radioaktiv og uleveleg. Apane og nokre gjenlevande menneske lev i lag på eit jorde eit stykke ut på landet. Bufellesskapet er ikkje fritt for konfliktar, menneska blir undertrykte, sjimpansane og gorillaene har ulik oppfatting av kva styresett apane er best tent med. Problemet blir vanskelegare å løyse når ein trussel utanfrå viser seg.

Det dukkar opp interssant historikk innimellom, saker og ting som kan vere med å bygge ut POTA-universet. Men grunna mangelen på kvalitet i presentasjonen blir dette for den spesielt interesserte, eventuelt den som har sett for seg å sjå filmserien. Det er ikkje dei største spørsmåla som blir besvart heller. Dette er den svakaste filmen i serien utan tvil, og ein stor nedtur frå Conquest som J. Lee Thompson òg stod for regien bak.

IMDb: 5.7/10 (4,983 votes)

Det lot vente på seg, men fem år etter 2-aren kom nok ein bedriten film i serien Return of the Living Dead.

Eg vart tenkt til å skrive om heile serien, men hadde lite lyst etter å opplevd nok ein nedtur. Det mest interessante med Return of the Living Dead III er Melinda Clarke, seinare kjent i TV-serien The O.C. Interessen varer sånn cirka i 2 minuttar, før eg fann ut kor eg hadde sett ho før.

Den største irritasjonen ligg i korleis konseptet zombie blir tilpassa scenene, der nokon kjapt blir hjernedøde og svoltne på hjerne, medan andre klarar å kontrollere seg. At zombien kan vere smart bryr meg lite, sidan voodoo-zombien i gamle, gamle dagar har det skjedd like nesten mange tilpasningar som filmar, og det har holdt monsteret i live.

Det einaste som er festleg er den påtatt kule slangen. Kul ungdom formidla på film av nokon som tydeleg ikkje kjenner til kva kul ungdom er, er kult. Utanom dette, ingen anbefaling. Sjå den første filmen, stopp der.

IMDb: 5.2/10 (5,266 votes)

At nedturen byrja allereie i andre filmen var skuffande, men ingen stor overrasking. Return of the Living Dead Part II har godkjente zombiescener, men manglar den rette oppbygginga og karakterane til å gjere dette interessant.

Kule ungdommar er bytt ut med dumme barn, og dei vaksne er heller ikkje av same kaliber som i den første filmen. James Karen dukkar opp igjen, men i ei ny rolle som ligg milevis unna The Return of the Living Dead.

Ein kjem berre visst langt med samanlikning. Det største problemet er ikkje at filmen ikkje er så god som den første, det var heller ikkje å forvente. Det er at filmen aldri bygg seg skikkeleg opp, men står fram som eit pliktløp med nokre ingrediensar som berre må på plass, utan særlege krav til korleis det blir gjort.

Det er gøy å sjå at Dana Ashbrook ikkje var spesielt lovande som skodespelar før Twin Peaks heller. Zombiane er passe velgjorte. Men ei verre gnåling og skriking frå så mange av sentrale karakterane skal ein leite lenge etter, og bidrog sin del til at Return of the Living Dead Part II blir i overkant irriterande til å komme unna med å vere dårleg.

7.1/10 from 58,933 users

Horrible Bosses iz horrible. I overkant grovt språk, overfladiske karakterar, gamle vitsar og overflod av irritasjonsmoment.

IMDb: 6.2/10 (16,248 votes)

I Splice får me sjå kva som vil skje den dagen me byrjar med seriøs genspleising, av dyr og menneske til ein skapning.

Eit par forskarar blandar i lag gener frå ulike dyr og eit menneske, og endar opp med eit lite monster. Dårleg humor og altfor få grusomheiter gjer at filmen på langt nær handlar så mykje om monster som saka om kraftmastene i Hardanger. Eit tap.

Sjølv om filmen aldri gir inntrykk av å skulle levere topp kvalitet, så har den ei byrjing som gav nokre forventingar til seinare. Den første delen av filmen er sånn sett den greiaste delen, det er når ein oppdagar at det aldri vil ta av at Splice skuffar. Sånn går gangen til filmen, utan verken særleg dramatikk eller spenning. Kvar gong ein trur det skal ta av så gjer det ikkje det. Med unntak av ei einaste scene, den beste scena i heile filmen og ei sexscene å skrive heim til mor om.

Forutan sexscena er det lite som er verdt å røpe. Under middels kan stå som eit samlande omgrep for filmen i heilskap, som verken har avstikkarar eller overraskingar.

IMDb: 6.4/10 (15,490 votes)

Ei gruppe leigesoldatar blir hyra til å utføre eit oppdrag i den brasilianske jungelen, men blir dolka i ryggen av oppdragsgivaren etter utført oppdrag. (Les vidare under bildet).

For å skrive den korte setninga før bildet var eg nøydd til å lese meg opp igjen på filmen på IMDb. For The Losers er ikkje meir enn ein lunken actionfilm utan den store handlinga eller dei mest spektakulære sekvensane. Den er mest av alt keisam, og prøver for hardt å vere tøff.

Lettfordøyeleg actionfilm er ein fin ting, men det finst ei rekkje krav der alltid nokon må vere oppfylte for at filmen skal lukkast. The Losers er klar over dette, men viser for tydeleg at den siktar mot desse. På grunn av dette feilar mellom anna humoren, som var den biten som faktisk kunne ha redda filmen.

IMDb: 5.7/10 (9,955 votes)

Før eg legg ut om misnøya mi eg opparbeidde for Grown Ups etter kvart som den utfolda seg, viser eg til kinoplakaten. Ein film der definisjonen på gøy er fem vaksne menn i ei vannsklie, set ikkje høge mål for seg sjølv. (Les vidare under bilde).

No var det aldri kinoplakaten, men filmtraileren som gjorde meg merksam på Grown Ups. Eg burde uansett visst betre, då filmtraileren er eit medium eg ikkje har sett mi lit til på mange år. Likevel blei eg forført, og voldteken. Men kinoplakaten er ei passande skildring av innhaldet. Forsøka på humor bommar gong etter gong, og sender Grown Ups avgarde til den allereie overfylte søppeldynga med lavmåls komediar.

At dette skal er ein familiekomedie beskyttar på ingen måtar dei vala som har blitt tekne. For med ei rekkje av bevandra Hollywood-stjerner i hovudrollane er dette ein film som er like mykje meint å appellere til foreldre som til barn.

Det er i grunn liten vits i å dvele meir ved filmen, det har eit par morosame scener, men er elles godt under middels.

IMDb: 6.7/10 (14,170 votes)

Eg var først meint å introdusere Steve Carell, påpeike at han utover nokre få gode filmar, har vore med i mykje dårleg. Dette skulle gå over til å gjelde Date Night, og til samanliknast med innsatsen Carell og Tina Fey gjer i filmen. Men etter å ha gått gjennom filmografien til Carell, innsåg eg at han har spela i nok gode og middels gode til at det var urettferdig å vinkle karrieren hans som beståande av halvparten gode og halvparten eller fleire dårlege filmar. (Les vidare under bildet).

Poenget mitt med dette var som følgjer, å påpeike at Date Night ikkje gjorde spesielt godt inntrykk. Med unnatak av eit par småhysteriske scener og flotte realiseringar om giftarmålet Carell og Fey portretterer i filmen, var dette ein film der vegen til pauseknappen var kort. Difor gjer det meg heller ingenting, når eg no skriv om filmen, å oppsummere deler av handlinga i detalj for å få fram dette.

For å tilføre nye inntrykk i eit ekteskap som er grodd fast i ein slitsam kvardag, tek Carell med Fey på restaurant i Manhattan. Der utgjer dei seg for å vere eit anna par for å ta ein reservasjon på ein travel restaurant. Ved bordet, sjølv om det betyr ulykke, skålar dei med tomme vinglas. Dette får følgjer. Dei blir jaga gjennom byen av kriminelle og rotar seg borti mafia og bestukne politimenn.

For å få plass til alt som skal skje undervegs, er det halde tilbake på intellektuelle dialogar, noko som helst slags form for dveling ved seriøse poeng og eventuelt andre ting som kunne ha tilført djupn til komedien. Eg forventa ikkje dette i utgangspunktet, men det betyr ikkje at filmen er god utan.

IMDb: 5.6/10 (120 votes)

Import-eksport var ein skuffelse, og viss det er alt du treng vite om filmen, så er jo det heilt greitt. Viss du vil vite litt ekstra, så les eit par avsnitt til.

To scener gjorde meg begeistra når eg såg filmen, som omhandlar eit problematisk forhold mellom ei pakistansk kvinne og ein norsk mann. Det er bestemt at kvinna skal gifte seg med ein fyr frå Pakistan, og den norske mannen set i gong med ein plan om å overbevise foreldra til kvinna at ho bør gifte seg med han, utan å vanære dei ved å avsløre forholdet.

Det eg skreiv tidlegare, i innlegget om Line og norsk skodespel, at det ikkje alltid har så mykje å sei, gjeld ikkje her. Import-eksport har direkte platt skodespel, og tek stor skade av det. Faktisk er filmen rett ut flau å sjå på til tider, og det er i grunn dumt, for sjølv om handlinga ikkje er direkte original, kunne det i beste fall blitt ein fin og romantisk komedie.