User Rating: 4.6/10 (6,563 votes)

Femte film. Alice frå forrige, «The Dream Master», blir smelt på tjukka og gjennom den verste skremselspropagande mot tenåringsgraviditet og teikneserie (av alle ting) dukkar Freddy opp. Tidlegare i serien har me fått vite litt om Amanda Kreuger, nonna som fødde Freddy, «The Dream Child» går meir grafisk til verks og me blir vitne til at Freddy blir gjenfødt på same måte som hans ekte fødsel, gjennom draumane til det Alices ufødde barn.

Det heng ikkje på greip, på ein god måte, starten av filmen er relativt god og hastar ikkje med eksponering av Freddys herjingar. Gradvis blir me kjent med flate og usympatiske karakterar, den anonyme Alice i fronten kjenner me litt frå før, ved sidan av opptrappinga til den uungåelege sluttmøtet. Folk vil dø undervegs, ingen vil tru på dei involverte, i blant kan eg ikkje unngå å bli irritert på dette, ettersom det har skjedd i kvar einaste film hittil.

Tross ei nemneverdig oppbygging, billege kulissar som osar av sjarm, litt meir forseggjorte som trapperommet der opp og ned ikkje eksisterar (du veit, slike rom der alle går på kryss og tvers), pluss klapp på skuldra til «Take on me»-musikkvideoen til A-ha med blanding av teikneserie og realitet, «The Dream Child» har ei uengasjerande historie, gjer for lite ut av kvart enkelt stadie, irriterar litt for mykje med karakterar som aldri lærer av feila sine og har seriens hittil svakaste Freddyportrett.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

(IMDb)

Denne filmen hadde til å begynne med, for noen måneder sida, ratinga 1.6 av 10 på IMDb. Derfor ble jeg «utfordret» av Ness til å se denne filmen. Etter lang ventetid fikk jeg endelig sett filmen. Denne filmen er langt i fra så dårlig som det kommer frem på IMDb. Hadde ingen problemer med å komme meg igjennom filmen. Det hele starter med at hovedrolle-karakteren Jerry Pelt vender tilbake til småbyen hvor han er vokst opp i, han vender tilbake for å undersøke bestefarens mystiske død. Her møter han en gammel venninne som er advokat, hun vil være med å oppklare bestefarens død. Det viser seg at denne småbyen har blitt gjennomsyret av korrupsjon, illegal business som smugling og prostitusjon, mens Pelt har vært borte.

Jo dypere de kommer inn i dette miljøet, jo større sammenheng viser det seg å ha med bestefarens død. Pelt er en tidligere taekwondo-mester og disse egenskapene får han så absolutt bruk for. Filmen har en del småanstendige slåsscener, noen nakne kvinnfolk og en historie som faktisk ikke er helt på jordet. Det som trekker ned denne filmen er at skuespillet virker noe amatørmessig og effektene ikke er helt av typen A-film materiale. Denne filmen fortjener ikke en så dårlig karakter som den har fått på IMDb.

Min vurdering blir 4 av 10.

User Rating: 5.3/10 (2,190 votes)

I quit! I’m going home, I’m gonna make some paint and try to do something original.

Alan Rickman sine ord avslutningsvis høyres ut som noko regissør Pat O’Connor kunne ha sagt om han hadde vore sjølvbevisst på kvaliteten til «January Man». Mitt ferske forsøk på å gjere noko originalt på Filmdagbok, opne ein ny månad med film under passande tittel, slo tilbake i ansiktet mitt då eg måtte gå eit par plassar ned på lista over foretrukne filmar.

Stjernespekka, med namn som Kevin Kline, Susan Saradon, Harvey Keitel, Alan Rickman, m.fl., «January Man» ser kanskje ut som ei god pølse, diverre er den fylt med dårleg fargestoff og usunt feitt. Med andre ord er den like dårleg som metaforane mine. I skodespelet ligg det lite som kan bygge opp under personane sine følelsar, aggressivitet, handling, tenking. Sjølve tråden i filmen med ein seriemordar på frifot i New York forsvinn bak forsøka på å skape sterke karakterar og anna som folka bak filmen måtte ha inntrykk av at var viktig for å lage god film. Sjølvsagt er det viktig, men like viktig er å balansere filmen.

Spørsmålet eg stiller meg sjølv etter å stå bak slik kritikk er kvifor eg gadd å sjå heile. Greia er at «January Man» faktisk appellera til den nysgjerrige sansen min, eg var genuint interessert i å finne ut kven mordaren var, mest for å sjå om det blei løyst på ein like banal måte som mykje anna her. Underholdningsverdien i så mykje overfladisk interaksjon mellom kjente skodespelarar er innimellom ganske høg, musikken er i fin veksling mellom god og passande for thriller ned til 1980/1990-tals electronicaklimpring og gir eit godt bilde på vekslinga mellom gode og dårlege sider i filmen, med ei overvekt på electronicaklimpring. Mary Elizabeth Mastrantonio kan nemnast som eit siste lyspunkt, då ho med sin gigantiske permanent likevel framstår som søt nok til å gi minst 2 poeng på vegne av ei tynn romantisk sidehistorie, diverre trekk Kevin Kline ned igjen totalen til eit enkelt poeng der.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: (awaiting 5 votes)

Det finst nok berre ei håndfull mengde menneske som vil finne ein anmeldelse av den tredje «American Pie» spin-offen interessant, dei fleste eg har høyrt uttale seg om «American Pie» (og då snakkar eg om den første og beste filmen) har gjort det i negativ forstand. Om ein tek nr 3, «American Wedding», og dei følgande spin-offane til grundigare forsking er det lite å finne som kan tale for kvalitet. Så har det seg slik at eg har eit soft-spot for «American Pie», til dei grader at eg fortsatt har nokre små grå som kriblar etter å sjå det som dukkar opp, pluss at når det kjem til dårleg film så er collegehumor ein av få sjangrar eg taklar utan problem - faktisk synst eg det er rett så morosamt ein sjeldan gong.

«Beta House» fortset der «Naked Mile» slapp, den er like meiningslaus og har like mange nakne damer, den er dog eit hakk drøyare på rølpeskalaen. Ved sidan av Stiflerslektningane frå «Naked Mile» er Eugene Levy (pappaen til Jimbo) den einaste med frå tidlegare, han er òg den einaste som har dukka opp i alle «American Pie» og «Am. Pie Presents», litt synd i mannen som ikkje har ein betre karriere enn som. I «Beta House» er handlinga, som det tek 500 par puppar å komme til, som ein bleik, blass, falma kopi av «Animal House» (den kanskje beste National Lampoon-filmen) - Betabrødrene har irritert Geekbrødrene til den grad at støvet blir blåst av gullhammaren og det blir den første runden med The Greek Olympiad på 40 år.

Greia er at sjølve handlinga til filmen ikkje er spesielt viktig, ingenting anna enn å køyre på med så mykje exploitationmateriale som mogleg er viktig, i tillegg til nakne damer er det dvergar, sauer, øl, spying, jepp - same ol’ same ol’. Ikkje finn på å sjå denne om du har hatt problem tidlegare i rekka av «American Pie»-filmar. Kan du derimot like det f.eks. National Lampoon har levert dei siste åra går nok dette ned lettare enn hestesæd vil eg tru.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.5/10 (159 votes)

Med «Ungdommens råskap» viser Margreth Olin korleis ungdommen på ein skule i Oslo oppfører seg, framfor kamera. For eit av dei mange problema til filmen er at det lett kan merkast i fleire av situasjonane som blir tekne med at ungdommen overdriv. Dessutan blir filmen aldri meir enn ungdom som lagar trøbbel, med eit par lyspunkt som viser at dei kan vere kreative når dei vil. Men dette er på langt nær med på å vege opp for noko. For Margreth Olin er ungdom ei gruppe menneske med dårleg oppførsel og ingen emne til å reflektere over saker. Når det skjer noko positivt er det fordi ungdommen synst det er morosamt, ikkje fordi dei innser at dei kan gjere godt.

I blant dukkar det opp eit par ektefølte sekvensar som ikkje er skapt for kamera, der situasjonar me alle har vore i oppstår.

Mangelen på utvikling, i heile tatt retning, er den største akilleshelen. Det blir kjedeleg etter 10 minutt fordi ein veit at Olin vil pøse på med nye episodar bygd på same ideen gjennom heile dei 80 minuttane.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.2/10 (530 votes)

Andre del av fotballfilmserien «Goal» er ute i omløp. Etter å ha blitt positivt overraska av den første måtte eg sjå den.

Det tok ikkje lang tid før eg merka skuffelse breia innover meg. «Goal II» føles overfladisk og uekte. Dårleg skodespel merkast og er av og til på grensa til latterleg. Der filmen skal gjere seg bemerka, i form av spenning i kampens hete, mislykkast den.

Kva sit ein då igjen med? Ikkje mykje! Eg kjeda meg gjennom store delar av filmen, med unntak av eit par fine og sentimentale scener, som er filmen sine einaste lyspunkt. «Goal II» satte meg i tvil om kor god den første filmen eigentleg er. Men den hadde i det minste ei historie som utvikla seg, her står ting stort sett stille.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.9/10 (9,995 votes)

Dette var eigentleg førstevalet mitt under forrige runde av Rundbordanmeldelsar på Filmantrop forumet, og er i så måte ein debutfilm til ein heller kjent regissør, nemleg Mike Nichols, som også står bak den godt kjente «The Graduate» (med Dustin Hoffman, «Manndomsprøven» på norsk).

«Who’s Afraid of Virgina Woolf?» er ein adapsjon av Broadwayoppsettet frå 1963 med same namn. Sjølve manuset skal visstnok vere rimeleg likt skodespelet sitt. Visse endringar er sjølvsagt gjort, utan at eg skal gå meir innpå det.

Heile filmen består av ei rekke med fyllekranglingar, manipulering og liknande. Med Elizabeth Taylor og Richard Burton er det ganske festleg ei stund, for dei overbevisar skikkeleg i spelet sitt. Men etter ein time begynnar det å bli slitsomt, og då hjelp det ikkje at filmen er over to.

Etter kvart blir det faktisk så kjedeleg at eg var nær ved å gi opp, og i skrivande stund går dei siste minuttane på skjermen ved sidan av meg. Så mykje potensiale, men akk så keisamt det utviklar seg til å bli.

Før det heile floppar er den sjuke, mørke humoren så absolutt festleg, og filmen skil seg ut frå det mykje anna i sin utfordrande dialog.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.4/10 (241 votes)

«Caffeine er eit forsøk på å lage ein ny «Do the Right Thing» eller «Barbershop» (utan rasediskusjon), satt til ein loftkafé der alt ser ut til å gå feil på ein og same dag.

Med ein rollebesetning som tv-frelste vil smile over å kjenne igjen så mange frå er John Cosgrove har regissert denne situasjonskomedien med. Heile filmen er satt til eit lite kafémiljø der alle ser ut til å ha ein dårleg dag; øydelagte forhold er nok det som opptar det meste av filmen.

Potensialet er her, «Caffeine har ideen for morsomme situasjonar og fargerike karakterar, men det føles påtvunge og kunstig, så lite kjem ut av det som anna enn gjennomsnittleg underhaldande. Det tek over halve filmen før nokon av karakterane i heile tatt blir litt interessante, dette skadar sjølvsagt filmen.

Stort meir er det ikkje å sei. Eg vil verken framheve noko eller påstå noko er direkte elendig, det er rett og slett ein ganske så tom film.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.4/10 (3,983 votes)

Prisbelønna italiensk skrekkfilm av Michele Soavi, med Rupert Everett som Francesco Dellamorte, gravplassbestyraren som må drepe dei døde ein andre gong når dei vert zombiar.

Eg oppleve ein aukande sans for zombiefilmar, men dette er det mest oppskrytte tullet eg har sett innan sjangeren. Filmen som internasjonalt går under tittelen «Cemetery Man» er full av manglar: Skikkeleg samanheng, god romantikk, humor, skodespel å skryte over, intensitet, fornuftig voiceover, osv. Snu om på alt eg lista opp og du har inntrykket mitt av filmen altså.

Heilt firkanta på vurderinga mi skal eg prøve å unngå og vere, klarar ein å sjå det komiske i at den talentlause Anna Falchi dukkar opp som tre ulike kvinner, og at Dellamorte umiddelbart blir forelska i kvar enkelt når dei dukkar opp, er ein på god veg. Men verken dette eller den patetiske hjelparen Gnaghi si oppførsel slo an.

Blod blir det nok av etter ei stund, det skal filmen ha, men alle drapa føles tomme. Everett passar ikkje inn som tøff og iskald pistolmann, mannen er blotta for karisma, hadde Bruce Campbell hatt rolla derimot..

Med den tanken set eg lok på kista. Eller vent litt, eit par ting ved filmen som trakk den opp frå evig kaving i gjørma: Eg nevnte vel Anna Falchi her? Pluss at filmen har eit par småsekvensar eg ikkje hugsar i detalj, men som eg smålo av. Det var alt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 6.2/10 (106 votes)

«Japoteurs» er ein klassisk, kort «Superman»teiknefilm, laga midt under 2. verdskrig. Under ei prøveflyging av verdas største bombefly, sjølvsagt laga av amerikanarane sidan dette er «Superman», stel japanarar, som har snike seg ombord flyet, showet - og startar så å sleppe bomber over USA. Ikkje uventa har Lois Lane snike seg ombord, og resten er opp til Clark Kent a.k.a. Superman å ordne.

Det som er interessant med denne kortfilmen er framstillinga av USA som best, i beste propagandastil, forkledd som teiknefilm for å hjernevaske barn. Heile greia frå kor urealistisk stort bombeflyet er, til korleis alle (inkludert kvinner og barn) jublar når det tek av rullebana. Å få fram at USA er best på militær utvikling og at japanarane er misunnelege sabotørar er viktig. Alle slike ting kjem så utruleg godt fram i denne kortfilmen, at det er morosamt å sjå når ein veit det nettopp er snakk om god, gammaldags propaganda.

Filmen er blant dei mange som ligg ute (gratis!) til nedlasting på archive.org.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10